132.198 gebruikers | 82.961 films | 30.189 regisseurs | 3.421.506 berichten | 4.774.994 stemmen
Sátántangó (1994)
98 stemmen | gemiddelde 3,99
mijn stem:
Drama
435 minuten
geregisseerd door Béla Tarr
met Mihály Vig, Putyi Horváth en Lászlo Lugossy
In een klein dorpje in het post-communistische Hongarije is het leven tot een soort virtuele stilstand gekomen. De augustusregens hebben aangevangen. De dorpelingen verwachten een grote gelduitkering die avond, waarna ze gepland hebben het dorpje te verlaten. Sommigen willen eerder vertrekken met een groter gelddeel dan hun toekomt. Ze horen echter dat de makkelijk pratende Irimias, van wie verwacht was dat hij dood was, terugkeert naar het dorp. Ze hebben de vrees dat hij al het geld inpikt voor één van zijn grootse pogingen om de gemeenschap draaiende te houden.
Deze film staat op nummer 30 in de tip 250
» volledige tip 250
[permalink] geplaatst op 18 oktober 2011, 0:42 uurGa 'm deze week eens kijken, ben toch wel benieuwd na de vele lovingen van deze film dito regisseur. Onder het mom van de voorbereiding op The Turin Horse 
Maar dat maakt het wel interessanter.
Zandkuiken schreef:
Dat 'ie dan zo hoog staat, is omdat het ook echt een heel bijzondere film is.
Dat 'ie dan zo hoog staat, is omdat het ook echt een heel bijzondere film is
. Wat maakt deze film, buiten speelduur om, dan zo bijzonder? Vond het toch vooral redelijk typische, trage Oostblok cinema.
Nou ja, ík vond het een heel bijzondere film . En ik vond het ook geen typische, misschien wat duffe Oostblok-cinema, want daar was ik wel een beetje voor bevreesd. Waarom Sátántangó me zo heeft overrompeld, wéét ik eigenlijk niet eens.
Die onwezenlijke sfeer van dat dorp wist me echt vast te grijpen. Telkens de camera weer eens door dat bijna apocalyptische decor begon te zweven, zat ik al te genieten. En dan de manier waarop die mensen daar leven. Dat gezuip. Die vuiligheid. Ik vond het bij momenten zelfs komisch en wat later weer diep tragisch. En dan die mystieke, symbolische Irimias...
Het feit dat de film mij dan ook nog eens meer dan zéven uur aan het beeld wist vast te kluisteren, maakte de ervaring alleen maar des te intenser.
. En ik vond het ook geen typische, misschien wat duffe Oostblok-cinema, want daar was ik wel een beetje voor bevreesd. Waarom Sátántangó me zo heeft overrompeld, wéét ik eigenlijk niet eens. Die onwezenlijke sfeer van dat dorp wist me echt vast te grijpen. Telkens de camera weer eens door dat bijna apocalyptische decor begon te zweven, zat ik al te genieten. En dan de manier waarop die mensen daar leven. Dat gezuip. Die vuiligheid. Ik vond het bij momenten zelfs komisch en wat later weer diep tragisch. En dan die mystieke, symbolische Irimias...
Het feit dat de film mij dan ook nog eens meer dan zéven uur aan het beeld wist vast te kluisteren, maakte de ervaring alleen maar des te intenser.
