Bakushû (1951)

Wederom een erg mooie film van Ozu.
Deze (voor mij tweede) Ozu is iets lichter van toon dan Tokyo Monogatari. En nog meer zoals de Engelsen zeggen a slice of life. De film drijft wat meer op dialoog en geeft een duidelijk inkijkje in Japanse familiemanieren.

Zowat je hele omgeving is met je ongetrouwd zijn bezig en denkt mee over huwelijkskandidaten als je aan de oude kant begint te raken. Mensen onderzoeken, zonder dat de potentiele bruid erom gevraagd heeft of iemannd wel een goede partij is door eens even aan de buren te vragen wat voor iemand het is.
Ook heel mooi tot uitdrukking komen de generatiekloven. Dit alles is vaak grappig gebracht.

Erg mooi was de scene waarin , vlak voor het definitieve vertrek van Noriko er een familiefoto gemaakt wordt. Een voelbare triestheid en melancholie.

Bakushu is minder krachtig en universeel dan Tokyo Monogatari en grijpt me ook minder aan. Toch vond ik het allemaal weer erg mooi. Heb ik genoten van het rustige tempo en het mooie verhaal.

4.0*

Wat een prachtige film weer. Mn derde Ozu tot nu toe. Lijkt wel een beetje op Banshun, en is ook net zo goed. 4,5*

Na Banshun is dit mijn tweede film van Ozu die ik op de teller mag zetten.
En wederom weet hij me te bekoren.

Bakushu verteld op een prachtig mooie ingetogen wijze over de Japanse cultuur vlak na WO II. We zien – op het eerste gezicht – simpel aandoende familie taferelen.
Gestaag registreerd de camera het wel en wee. Vader komt thuis, broer ook, vrouw verzorgt de thee, kinderen groeten vader. Je zou het bijna statisch kunnen noemen. Maar echter na verloop van tijd beginnen deze gebeurtenissen op je in te werken, ze vormen zichzelf tot een nieuwe dimensie.
Ik kreeg langzaam het gevoel naar iets groters te kijken, naar een op prachtige wijze vastgelegd cultureel tijdsdocument. Het ‘normale’ leven verheven tot kunst.

Hoe mensen met het leven omgaan, met hun medemens, met gevoellens, teleurstellingen, vreugde en ongeluk. Hoe een mens tevreden moet zijn met dit alles, en wanneer deze tevredenheid leidt tot levensgeluk. Daar draaien films van Ozu voor mij om. Geniaal in essentie, simpel en beschouwend van karakter, transcendent van geest.

Early Summer is mijn eerste film van Yasujiro Ozu. Als ik het zo lees is het blijkbaar een gewoonte om aan te geven, hoeveel Ozu’s je al gezien hebt.

Wat een ontdekking, Yasujiro Ozu. Met erg veel rust en een zeer fijnzinnige humor laat hij prachtige scènes uit een familieleven zien. Early Summer heeft iets weg van een oud klassiek schilderij dat toch zeer moderne opvattingen uitstraalt. Door de enorme open blik, waarmee het gezinsleven in beeld gebracht wordt, lijkt de tijdgeest van geen enkel belang meer te zijn. Ik las in één van de reacties op de film van Ozu de opmerking: "less is more", van de architect Mies van der Rohe. Met een ander citaat van Van der Rohe, “God is in the details”, zou deze Japanse film ook prima gekenschetst kunnen worden.

Het zijn o.a. de subtiele grapjes tussen getrouwde en ongetrouwde vrouwen, een opa en zijn kleinkind, die de film op een heerlijke manier aantrekkelijk maken. Het geheel is volkomen pretentieloos. Zelfs zware familiare zorgelijkheden krijgen daardoor in deze film iets lichtvoetigs.

Visueel ziet het er allemaal heel simpel uit. Maar als je goed kijkt, zie je dat de shots zeer goed uitgebalanceerd zijn. Niet alleen in zichzelf, maar ook in de relatie tot het camerashot ervoor of erna. Prachtig zijn soms de kaders in het kader door de Japanse stijl van de gefilmde interieurs. Soms doet dit denken aan schilderijen van Johannes Vermeer.

De ster van Early Summer is Setsuko Hara. In haar rol van Noriko is zij een stralend menselijk middelpunt in een verhaal dat verlegenheid steeds prachtig laat afwisselen met subtiele brutaliteit.

Gauw een tweede film van Yasujiro Ozu bekijken.

visueel simpel en mooi. Verhaal boeit voldoende maar mist toch een stukje edge. Subtiele vertellingen en situaties. Ben niet teleurgesteld in deze film maar hij mist net wat om echt goed te zijn.

Voor nu een ruime 3.5*

toch maar verhoogd naar 4*, hij blijft wel hangen

Na Tokyo Monogatari was dit dus mijn tweede film van Ozu; Bakushû bleef een hele tijd in mijn dvd-kast liggen en ik begrijp hoe dat komt. Net als in Tokyo Monogatari is het tempo bijzonder gezapig, zodat je zeker en vast fris genoeg moet zijn om de film aan te vatten. Maar je krijgt er zeker en vast een prachtige kijkervaring voor in ruil.

Ozu blinkt uit in het vastleggen van de omringende ruimte, enkele bijzonder poëtische shots die meer betekenis in zich dragen dan ze op het eerste gezicht doen vermoeden en het vertellen van een heel mooi verhaal over trouwen en tradities. Af en toe is er ook wat humor aanwezig, die voor mij persoonlijk een hoogtepunt kende in de scène waarin Noriko en haar drie vriendinnen samen eten. Maar het is vooral de eenvoud en de schoonheid van een rustgevende esthetiek die deze film voor mij bijzonder fijn maakt.

4*

Dat heb je mooi verwoord. En dat geldt voor het hele oeuvre van Ozu.

Voor de geduldige kijker, deze film! Ik kan me heel goed voorstellen dat veel mensen deze film saai zullen vinden (het plot is zo doorzichtig als wat en er 'gebeurt' eigenlijk niet veel!), maar ik hoor niet tot die groep mensen.

Ik vond de film een beetje overkomen als een mengsel van Tokyo Story en Good Morning, de vorige Ozu's die ik zag.

Schattig. Dat is het woord dat bij me opkomt na het kijken van deze lieve film. Het woord komt tevens bij me op als ik actrice Setsuko Hara (Noriko) zie. Wat een lieve uitstraling heeft zij, zeg!



Tja, helemaal mee eens en niets aan toe te voegen!

Mijn twee Ozu verschilt in feite niet veel van Banshun. Dezelfde toestanden, gebeurtenissen en penarie. Wederom ingetogen in beeld gebracht, en wederom greep het me niet volledig. Dat de essentie van Ozu´s films in hun eenvoudig zit is mij ondertussen wel duidelijk. Echter verwacht ik iets meer, iets magisch, iets waar ik mij volslagen kan identificeren met de personages en wat zich wezenlijk afspeelt. Ook twee herkenbare kenmerken in zijn films irriteren mij zo nu en dan zeer zeker: 1) De overdreven fake gelach. 2) Continu vreemde herhaling van één woord. Voor de rest, zeer rustgevende film.

Wederom genoten van deze film van Ozu. Met het rustige tempo in de film heb ik dan ook totaal geen moeite. In feite vind ik het beeld dat de meeste mensen hebben van Ozu nogal overdreven. Ik merk amper dat de camera niet beweegt. Het acteerwerk en de opbouw zijn weer van hoog niveau. Toch irriteren een aantal dingen mij wat bij de films van Ozu, en ben ik het eens met de kritiek van rokkenjager:

Daar wil ik nog het constante gebruik van dezelfde acteurs aan toevoegen. Wat mij betreft verliest de film hierdoor iets van zijn impact, en ook is het lastig om je volledig op de film en zijn karakters te concentreren. Wat dat betreft hou ik meer van de methode van Bresson, en wellicht heeft Bresson ook naar de films van Ozu gekeken om te zien dat het gebruik van dezelfde acteurs niet het optimale effect heeft.

Toch haalt deze film wederom een ruime voldoende, en heeft Ozu weer bewezen dat hij de meester is van dit soort dramafilms.

Ja, feitelijk heel simpel verhaal. En ietsiepietsie verouderd want nu trouwt bijna niemand meer voor z'n 28-ste. Desalniettemin leef je mee met het hele gezin, de vrienden, de buren.
Heerlijk landerig van tempo. Onthaastende ervaring. Prachtig mooie buitenopnamen tussen de in hoofdzaak binnen gefilmde scenes.

In de Oosterse wereld denken ze anno 2009 daar nog altijd anders er over.

Vind het een gebrek aan kennis om een groepering op een denkwijze af te rekenen terwijl men er wellicht niets mee te maken heeft. De een is nog ongehuwd en maagd op zijn 28ste (je zou nog eens versteld staan hoeveel dat het er zijn, zelfs niet-Oosterse mensen), de ander trouwt inderdaad op een te jonge leeftijd met een viespeuk. Wellicht denken vele Oosterse mensen ook dat alle Nederlanders maar oude viespeuken zijn die Oosterse reisjes maken voor sex met minderjarigen, maar dan zijn jullie twee waarschijnlijk op de teentjes getrapt.

Mooie film van Ozu, die echt een meester is in het schetsen en tonen van het rustige Japanse gezinsleven.

Wie een snelle film vol actie verwacht komt hier echt bedrogen uit en veel mensen zullen deze film waarschijnlijk als saai afdoen. Saai is deze Ozu echter allerminst. Early Summer is een mooie film, waarin getoond wordt hoe men zich in Japan zorgen maakt als een vrouwelijk gezinslid op achtentwintigjarige leeftijd nog steeds niet aan de man is.

De film is rustig van aard, maar toch ook weer niet, omdat zowat iedereen zich in de film min of meer druk loopt te maken om het feit dat hoofdrolspeelster Noriko nog steeds vrijgezel is. Noriko wordt prima neergezet door de altijd goedlachse Setsuko Hara, die een ontzettend lieve en positieve uitstraling heeft. Ze straalt net als de hele film een bepaalde warmte uit, die ik zowat echt kon voelen. Daarnaast worden de relaties tussen de diverse familieleden en getrouwde en ongetrouwde vrouwen op subtiele manier getoond. Het camerawerk is rustig, maar niet opvallend. Het enige shot dat ik echt heel mooi vind is richting het einde als de familie op de foto gaat. Dat moment is zowel letterlijk als figuurlijk een plaatje.

Fijne film dus en ik heb hier best wel van genoten.

4,0*

Goeie review. .