Higanbana (1958)

Een rustige, fijne film van Ozu, die tevens zijn eerste in kleur was. De film handelt over de familiaire sferen en centraal staat een man, die anderen altijd van goede raad kan voorzien, maar wanneer het zijn eigen gezin betreft, denkt hij ineens veel moeilijker en heeft hij juist advies nodig.

Net zoals in Ozu’s meeste films, maakt Ozu hier gebruik van veel dialogen tussen de personages en gebruikt hij zijn fijne lage camerastandpunt . Ondanks de problemen is het sfeertje gemoedelijk en zit er af en toe zelfs wat ironische humor in verborgen.

Het acteerwerk is goed en veel van de acteurs gebruikt Ozu ook wel vaker, al heeft mijn persoonlijke favoriet Chishû Ryû hier een wat kleinere rol. In ieder geval kijkt het allemaal erg gemakkelijk weg. Het is misschien niet zo hoogstaand als Ozu’s echte toppers, maar desalniettemin een goede film en als je van het werk van Ozu houdt, zal je deze vast ook wel kunnen waarderen.

3,5*

Voor het eerst in kleur, maar verder Ozu ten voeten uit. Een film over chique mensen, die op chique wijze hun onderlinge conflicten beslechten. In deze film betreft het een generatieconflict over de uithuwelijking van huwbare dochters tegen de achtergrond van de maatschappelijke en culturele veranderingen tijdens de economische bloeiperiode van Japan na de Tweede Wereldoorlog, toen westerse invloeden steeds meer voet aan de grond kregen in deze voorheen tamelijk gesloten samenleving.

Een mooie, rustige film met een aantal inmiddels vertrouwde gezichten.

Niet de beste Ozu, maar mijn waardering voor de regisseur ligt sowieso hoog. Ik hou van zijn rustige stijl waar geen enkel attribuut in de scène overbodig lijkt. De kenmerkende standvastige camera zorgt voor een rust als kijker. En voor mij ook zijn eerste kleurenfilm met een mooi kleurenpalet. De film voelt in het begin wat stijfjes aan, maar ik ben snel mee. De confrontatie tussen generaties en dat in de jaren '50, de naoorlogse jaren in Japan. De clash tussen tradities en nieuwe gewoontes die voor jong en oud voor wat aanpassing zorgt. Een heerlijke film die ondanks zijn leeftijd best tijdloos is.

Aardige Ozu met zijn vertrouwelijke thema's, acteurs (sommige met dezelfde namen, of in dezelfde soort rollen in dezelfde huizen of kantoren) maar met net weer wat andere nuances. Daardoor weet elke Ozu wel weer iets nieuws te zegen. Deze Ozu is dan weer net wat minder dan gemiddeld. Wat minder humor (op een sterke grap over die vrouw van dat café in het begin na), en deze familieperikelen vond ik allemaal net wat minder boeiend. Wel weer gewoon fijn voortkabbelend met een prettig sfeertje en een heel behoorlijk inkijkje in de Japanse samenleving van toen, maar het spreekt allemaal net wat minder dan andere films van hem. Deze film draait al om verandering, maar ik vond Ozu met zijn Late Autumn met dat thema betere dingen doen. 3,5*.