Mon Oncle (1958)

Je moet houden van Jacques Tati of niet.

Ik vermaak me dus zeer bij zijn films.

of is dit een non-reaction ?

Gewoonweg erg moeilijk uit te leggen.

Dat jij je vermaakt hebt vind ik niet echt een non-reaction, hoewel ik wel benieuwd ben waarom. Laatst zat ik een video te kijken met een lang interview met Jean-Claude Carrière en die vertelde dat Tati heel lang gezocht had hoe hij het best in beeld kon vertellen dat een man en een vrouw op gegeven moment opgesloten worden in hun garage omdat het hondje met zijn staart voor het oogje zwaait dat de garagedeur doet dichtvallen. en toen lieten ze dat fragment ook zien. Erg grappig en de vormgeving was ook geinig. Niet zo lang geleden is er - ik meen in het architectuurinstituut in R'dam - een special geweest rond de films van Tati en de daarin gebruikte vormgeving. Maar toen had ik dat geinige fragment nog niet gezien.

Dit is het tweede deel van de serie. Maar moet je de eerste ook gezien hebben?

Volgens mij niet, ik heb alleen deze maar gezien en niet het idee dat ik iets gemist heb.

Wat een genie was die Tati toch.

Erg vermaakt met deze film al vond ik Playtime veel interessanter. Maar deze film zit ook vol met hilariteiten die je toch stof tot nadenken geven. Over het materialisme wat de kop op stak in de jaren 60/70, en eigenlijk nu ook nog gewoon heel actueel is. Zeker aan te raden. 4 sterren

Ik vraag me soms af: "Waarom kijk ik de laatste tijd niet meer naar films?" - want nadat ik deze film bekeken had, voelde ik me ineens stukken beter

Hier wordt een soort humor bedreven waarvan ik de laatste tijd meer en meer ga genieten. Er is hier zo'n hoog tederheidsgehalte ( de rondrennende hondjes, het truucje met de venster en ... de jongen die z'n hand legt in die van z'n vader ).

Blijft die vraag: "Waarom bekijk ik niet meer films?"

Wat een unieke filmtaal bedrijft die Tati. Wat een talent om zo'n bijna losstaande wereld te scheppen en wat een fijne visuele grapjes. Alles is in huis voor een 4,5 of zelfs een 5.

Maar het kan me ook niet helemaal boeien. Het heeft iets sketchmatigs en Tati zelf kan ik niet helemaal een geweldige clown vinden. Zijn spel is me soms teveel bedacht.

Ik ben het eens met het tederheidsgehalte dat Zachery noemt. Alle scènes met het hondje zijn weergaloos.

Voorlopig 3,5 met uitzicht op hoger.

Helemaal mee eens.....de scenes met het hondje zijn inderdaad ongelofelijk leuk en erg mooi gemaakt.

Tati is eigenlijk gewoon humor op z'n kleinst.

Trouwens, nu ik Mon Oncle weer eens gezien heb, kom ik toch steeds meer tot de conclusie dat Inspector Clousseau gebaseerd is op Mr Hulot op veel verschillende manieren.

Helaas, deze film was voor mij een tegenvaller. Behoorlijk flauw, saai en afstandelijk verhaal. Ik kon er nauwelijks om (glim)lachen. Erg weinig close-ups bijvoorbeeld, dus weinig mimiek. De beelden van het moderne huis vond ik wel mooi.

Maar mijn verwachtingen waren ook duidelijk te hooggespannen. Na het lezen van de positieve berichten hier, en vooral na mijn zeer plezierige eerste kennismaking met Tati; Les Vacances de monsieur Hulot.

2,5*

Een light-versie van Playtime, maar enorm charmant gemaakt. Toen ik hem de eerste keer zag vond ik hem leuk, maar stoorde ik me een beetje aan de voorspelbare tegenstellingen en het feit dat de film eigenlijk niet zo veel te vertellen had (dacht ik). Gelukkig worden die Tati-films tegenwoordig uitgegeven met fantastische extra's en toen ik die allemaal bekeken had was ik toch nog verkocht . Het blijft een film die iets te mager uitvalt tegenover het absolute meesterwerk dat erna volgde, maar het is wel een interessante en heel goed gemaakte film, en ook al is de boodschap iets te simpel naar voor gebracht, er bleken toch nog een hoop dingen in te zitten die ik gemist had die eerste keer. Opvallend trouwens hoe grappig de verwijderde scenes zijn, zonde eigenlijk dat ze eruit zijn gevallen.

Geniale film, werkelijk geniaal. De prachtige gestileerdheid, de futuristische decors, de unieke sfeer. Er zijn vele speelse en hilarische situaties, vooral met de kinderen. Ontzettend goed bedacht. Neem alleen al dat Pluk van de Petteflat-achtige huis van M. Hulot, zoiets zie je nergens anders.

Desondanks is Mon Oncle soms wat aan de saaie kant en werd ik niet geraakt, alsof deze film ook niet ontkomt aan de klinische doodsheid die Tati in beeld brengt. Het blijft allemaal een beetje op afstand.

Heel bijzonder is nog de soundtrack van Mon Oncle. Er is totaal geen achtergrond geluid, vaak alleen twee of drie scherpe klanken (bijvoorbeeld het geklik van hakken) tegen een doodse stilte. Terwijl alle ruimtes van het huis met elkaar communiceren valt de menselijke dialoog soms weg: dan weer wordt het gesprek overstemt door ruis, dan weer blinkt het slechts uit in oppervlakkigheid. Volgens mij hoor je M. Hulot zelf zelfs maar twee keer wat zeggen in de hele film.

Mijn eindbeoordeling is een compromis tussen de genialiteit en de afstandelijkheid: 3,5*.

Eens met eRCee, alhoewel de afstandelijkheid juist een onderdeel is van de genialiteit/'footprint' van Tati.

Gewoon al het bekijken van afstand hoe Hulot naar zijn zolderkamertje gaat is subliem, inderdaad een Pluk van de Petteflat huis.

Maar ook zitten er mindere stukken. Het dumpen van de 'worst' was geheel onnodig en daar zakte de film m.i. nogal in.

Maar wat een vondsten en wat een subtiele humor. Ook voor deze Hulot-film 4 sterren. Toch vind ik Playtime een tikkeltje beter, constanter, en humoristischer.

De Hulot trilogie gaat op de lijst 'aanschaffen' en 'herzien'.

Het is misschien een oude koe uit de sloot halen, maar in het geval van deze film is het helemaal niet zo gek om ook de Engelse titel te vermelden.

Tati heeft namelijk zelf - naast de Franse - ook een (aangepaste) Engelse versie van deze film gemaakt. Hij is zelf verantwoordelijk voor de Engelse geluidsband, en op de dubbel-dvd van het filmmuseum staan beide versies.

Voor Tati moet je in de stemming zijn. Toen ik deze film jaren geleden in de bioscoop zag, viel hij me een beetje tegen, vooral in vergelijking met het briljante Playtime. Het ging allemaal een beetje langs me heen.

Dit keer heb ik toch weer erg zitten genieten. Maar om dat te kunnen doen, moet je als kijker wel heel alert blijven: de visuele grapjes gaan soms zo snel en zijn soms zo subtiel dat ze alweer voorbij zijn voordat je er erg in hebt.

Als je de eerste vier lange films van Tati op een rijtje zet, zie je een duidelijke ontwikkeling: steeds ambitieuzer, steeds verfijnder. Playtime blijft voor mij het absolute meesterwerk.

Tati was een moralist, natuurlijk. Maar dat geldt voor veel grote komieken.

Ik vond juist deze film het hoogtepunt.

Ik keek erg uit naar deze film (mijn eerste Tati), maar hij is uitgedraaid op een fikse ontgoocheling! Alhoewel er zeker enkele leuke vondsten in zitten (Hulot's woning, de 'oog'ramen), worden deze vondsten vaak veel te lang uitgesponnen, en ziet men ze bovendien vaak al van ver afkomen. Ik heb de indruk dat Tati een zekere melancholie had naar de vroegere visuele humorfilms met maatschappijkritiek zoals de Chaplin's, maar deze film kan volgens mij echt niet tippen aan bvb. Modern Times of The Great Dictator. Voor een film die zo'n 20 jaar later is opgenomen is hij naar mijn smaak echt wel ouderwets. (Jazeker, er is kritiek op technologie, maar nogmaals, dat valt te vergelijken met Modern Times, en daar zijn er meer vondsten, die rapper uitgewerkt worden en er zit beduidend meer tempo in de film.) Ik stoorde mij werkelijk aan het feit dat de film vaak zo'n kwartier met één enkele situatie bleef doorgaan (De fontein...AaaH...The horror..the horror!...) en die vaak nogal voorspelbaar waren. Er zijn zeker enkele zaken die sommigen misschien niet vaak opmerken, maar echt subtiel? Ik kijk altijd erg alert naar films zoals Korykory hierboven aanraadt, maar dat zorgde er juist voor dat ik bij deze film vaak zin had om even door te spoelen (Doe ik natuurlijk niet) Ik tastte het scherm af naar subtieliteiten (hmm..raar woord...), maar bleef op mijn honger zitten. Iemand die mij argumentatiegewijs toch kan overtuigen?

(Ik ben toch zeer benieuwd naar Playtime)

Makkie.

Erg subtiel vind ik bijvoorbeeld het 'stofzuiger-moment': moeder zet de automatische stofzuiger aan, de jongen komt naar binnen gerend omdat hij het geluid van zijn moeder hoort maar dan blijkt er alleen een stofzuiger te zijn. Heel even wordt hiermee de suggestie gewekt dat moeder door de technologie is opgeslokt.

In mijn eerdere bericht noemde ik ook het communicerende huis: alle ruimten staan met elkaar in contact, terwijl de menselijke dialoog regelmatig wordt overstemd. Ook dat vind ik subtiel.

De extra's zijn bij deze film overigens zeker een aanrader. In een bijgevoegde docu op de DVD die ik zag worden veel 'subtiliteiten' uit de doeken gedaan.

Hele indrukwekkende film die de aandacht goed vasthoud en het verhaal en de acteurs zijn top

geef 4,0* hiervoor

Dat gevoel had ik ook: een film die je helemaal weet op te beuren en een warm gevoel bezorgt.

'Mon Oncle' is voorlopig mijn favoriete Tatifilm (reeds gezien: Jour de Fête, Playtime en deze dus): het contrast tussen de charmante Parijse wijk en de moderne stad is heerlijk, de satire op de moderne technologische samenleving erg tof aangepakt (subtiel en minder subtiel), de film bevatte enkele erg leuke vondsten en ik had de indruk dat er iets minder flauwe grappen inzaten dan bij Playtime of Jour de Fête (ofwel begin ik gewoon meer te wennen aan Tati).

4*

Wat een prachtige film! Ik heb het plaatje wat men hierboven ziet van de film als een groot filmposter in een lijst aan de muur hangen!

4.5

Voor een film uit 1958, ontzettend zijn tijd vooruit. Toch kon het me niet voldoende boeien. Waarschijnlijk omdat de humor toch niet helemaal past bij het comentaar dat hij wil maken op de moderne tijd, te braaf. En omdat Tati nu eenmaal geen Keaton of Chaplin is.

Playtime blijf ik het meest geslaagd vinden.

Welke film is het beste: PLAYTIME of MON ONCLE??? De eeuwige kwelling...

Hou enorm van de fotografische aspecten.

Stylistisch materialistisch in beeld gebracht.

Ach, leefde Tati maar nog!

Laat ik me dan bij de tweede categorie voegen. Eerder al eens een deel van Playtime gezien, maar daar kon ik niet doorheen komen. Zo was het ook bij deze zowat het geval, maar met doorbijten heb ik het gehaald.

Vooruitstrevend in moderniteit was hij hoogstwaarschijnlijk wel, voor een film uit 1958. Architectuur - en dan vooral contrast tussen het pittoreske dorpje en het moderne huis- is bijzonder, daar schort het de film niet aan. Alhoewel het de film ook niet extra speciaal maakt, mijns inzien. Wat ik wel erg vervelend vond, was de satire. Humor van burger niveau, ik kon er niks mee. Vond het flauw, en het ging erg vervelen (dat fonteintje had ik na tien keer écht wel gezien..).

Het tempo waarop de film zich voortsleept zal voor degene die genieten van de humor en de droge verteltrant waarschijnlijk geen probleem zijn, maar ik vond het soms echt tergend.

Niet mijn humor, geen kunst in mijn ogen ook. Niet mijn manier van afstandelijk filmen. Leverde veel frustraties op. Jammer, want heb vroeger meerdere keren de naam Tati in combinatie met "erg goed" horen noemen door mijn ouders. Misschien is het dan echt iets van een generatie geleden.

Ik herinner mij dat ik JOUR DE FÊTE en MON ONCLE samen zag op een festival. Met de eerste heb ik hartelijk kunnen lachen, er was ook heel veel ambiance in de zaal. Er zaten fantastische gags in die film. De humor in MON ONCLE is veel droger, persoonlijk viel de film mij erg tegen in vergelijking met JOUR DE FÊTE, dat in mijn ogen wèl een pareltje is.

MON ONCLE is niet mijn smaak en liet mij koud. Dan nog liever PLAYTIME.

Ik denk niet dat dat er iets mee te maken heeft, ik vind Tati ook erg leuk. Het is gewoon zoals FK zegt: je moet ervan houden. Maar Tati's films zijn echt tijdloos.

Tati's subtiele maar krachtige kruistocht tegen de technologische vooruitgang en de sociale problemen die het met zich meebrengt, begint al vorm aan te nemen in Mon Oncle, voor mij alleszins een voorspel op de genialiteit die hij ons in Playtime, zijn absolute meesterwerk, zou tonen.

Spijtig genoeg vond ik dit een zwak voorspel. De satire zit er wel in , maar is echt onvoldoende uitgewerkt : doordat de grappendichtheid vrij laag ligt en het tempo de film zeer langzaam voortsleept komt het allemaal niet echt goed uit de verf. Dat de gag van de fontein herhaald werd, vind ik zelf niet zo erg want wat op het eerste zicht een simpele grap lijkt, is eingelijk gewoon weer een middel om de spot te drijven met onze materialistische samenleving (de fontein als statussymbool om mee te pronken, waarbij ze de onkosten proberen te bestrijden door ze enkel aan te zetten wanneer de gasten de villa binnengaan. Wie heeft dit nog niet meegemaakt ? ). Andere grappen, zoals het-tegen-de-paallopen had ik na een vijftal keer wel gezien...

Tati waarschuwt de mensen voor dit "kwaad" en maakt sterke contrasten tussen de dorpsbewoners, eenvoudige mensen met hun gebruiken en tradities, en het gezin en de vrienden van zijn zus, chique mensen die alleen maar over de laatste mode, hun werk, of hun laatste koopje praten. Tati kiest duidelijk voor de eerste groep mensen, een uitstervende soort, en spoort de kijkers een beetje aan om die oude tradities te koesteren. Vergelijk het een beetje met de volksfeesten die in België praktisch verdwenen zijn. Hadden we maar een monsieur Hulot.

Verder gaat hij weer meesterlijk met geluid om. Daarbij verdient zeker de muziek van Alain Romans een extra vermelding. Wat kan die man toch heerlijke, sfeervolle deuntjes ¨componeren !

3*

Romans componeerde samen met Franck Barcellini....

Weet ik wel, maar ik denk dat het meeste toch van Romans is, aangezien het wel nogal wat lijkt op de muziek uit Les Vacances.

Misschien had ik toch voor de duidelijkheid het er beter bij gezet

En als we hier toch de puntjes op de i aan het zetten zijn : Norbert Glanzberg heeft ook met hen gecomponeerd maar staat niet in de filmcredits vermeld.

Tja, je dacht ook al dat Mancini de muziek deed van Les Vacances de Monsieur Hulot. Er zijn honderden componisten uit die tijd die dit soort muziek schreven, waaronder ook Barcellini. Ik kan je zo tientallen scores laten horen die allemaal in dezelfde lijn zijn en waartussen je zonder de nodige filmmuziek kennis geen duidelijke namen erbij kan verzinnen. Glanzberg die te boek stond als een professionele piano speler, zou mogelijk op piano stukken hebben geschreven of ermee geexperimenteerd en in samenwerking met de twee andere. Dat is niet geheel duidelijk. Dat uncredited kan zoveel betekenen. Dat de muziek evenveel Barcellini als Romans is zo zeker als wat.