menu

Mon Oncle (1958)

mijn stem
3,52 (301)
301 stemmen

Frankrijk / Italië
Komedie
117 minuten

geregisseerd door Jacques Tati
met Jacques Tati, Jean-Pierre Zola en Adrienne Servantie

De 9-jarige Gérard, zoontje van een rijke industrieel, woont in een futuristische villa waar alles automatisch gebeurt en heeft alles wat hij zich maar kan wensen, maar verveelt zich stierlijk. De jongen is dol op zijn oom Hulot, die in een eenvoudig huisje in een oude volkswijk woont en zo gelukkig is. Gérards moeder kan maar weinig begrip opbrengen voor de levensstijl van haar broer en probeert hem te koppelen aan een rijke buurvrouw. Maar Hulot is niet van plan zijn oude leven op te geven.

Trailer

https://www.youtube.com/watch?v=NHJcwMrqnJo

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Brix
5,0
Roger Thornhill
Dat laatste dus, kon niet weerstaan, hoewel ik de DVD's en Blu-rays (dubbel!) ook heb.
Ik wilde eigenlijk alleen de documentaire over Tati zien, maar ja...

avatar van Roger Thornhill
5,0
Begrijpelijk, z'n eerste drie films zijn en blijven onweerstaanbaar!

avatar van Film Pegasus
3,5
Film Pegasus (moderator)
Qua stijl zit deze film dicht bij Playtime, maar het mist net dat ietsje meer om even goed te zijn als Playtime en Les vanaces de monsieur Hulot. Maar er zijn wel momenten die goed werken. Tati blijft genieten door te mikken op het visuele. Geen overbodige decorstukken, weinig dialoog en het lijkt wel alsof we kijken naar de soundtrack. Ik lees hier ook al de link met Keaton en Chaplin. Terecht, want ik moest bij Mon Oncle soms denken aan Modern Times. De film is jammer genoeg niet overal even scherp, maar veel scènes kunnen de film nog wel omhoog trekken. Als deze film je bevalt moet je zeker de andere Hulot-films bekijken.

avatar van Roger Thornhill
5,0
Kijkers die zich hierdoorheen hebben moeten sleuren, beoordelingen van oubollig, de tand des tijds niet doorstaan... er zijn maar weinig films waarbij ik me zó moeilijk iets kan voorstellen bij zulke bezwaren. Voor alle duidelijkheid, dat ligt natuurlijk helemaal aan mij. Maar al die kleine grapjes die niet met een hamer naar binnen worden geramd (de kraag van meneer Arpels kamerjas die hetzelfde motiefje heeft als het dekje van zijn teckel, de man die achter een trippelende secretaresse aanloopt en daarbij onwillekeurig het ritme van haar hakken volgt, de straatveger die nimmer tot vegen komt omdat er steeds talloze belangrijkere dingen moeten worden besproken, de cafémuziek die onverwachts nog steeds door de telefoon van de fabrieksdirecteur klinkt, en dan nog alle auditieve grapjes: de trippelende voeten van mevrouw Arpel en Georgette op het tuinpad (of van de secretaresse in de fabriek), het zuchten van de bank zodra de zitter opstaat, de stem van de buurvrouw, de geluiden in de hypermoderne keuken, het geluid wanneer de elektrische aansteker die door Hulot uit het autoraam wordt gegooid op het wegdek landt) maken me steeds weer aan het lachen en brengen me in een opperbeste stemming, niet alleen omdat ik zo'n plezier heb maar ook omdat ik weet dat er ooit iemand is geweest die zo'n levensgevoel op celluloid heeft weten te vangen. En als dat niet meer in het tempo van de tegenwoordige tijd gaat is dat des te spijtiger voor die tegenwoordige tijd – wanneer ik zó in een film opga kan ik niet meer denken in termen van achterhaald of modern.


avatar van Kuck-x
5,0
Roger Thornhill schreef:
En als dat niet meer in het tempo van de tegenwoordige tijd gaat is dat des te spijtiger voor die tegenwoordige tijd – wanneer ik zó in een film opga kan ik niet meer denken in termen van achterhaald of modern.


Dat geldt voor mij evenzeer. Hoewel er ongetwijfeld films zijn die de 'tand des tijds' niet helemaal hebben doorstaan, door behandelde thematiek of de staat van het verbeelde technologisch vernuft, heb ik vaak moeite met de uitdrukking 'voor die tijd'. Ik stel mij dan voor dat iemand zegt dat Rembrandt wel aardig schilderde 'voor die tijd', of dat Shakespeare 'voor die tijd' wel leuke stukjes schreef. Natuurlijk heeft het medium film een grote technische ontwikkeling doorgemaakt. Maar centraal staat het verhaal. Een film met gelikte CGI, denderend geluid en een duizelingwekkend tempo is een slechte film als het verhaal niet deugt.
De thematiek van Tati en zijn Hulot is, zo niet tijdloos, tenminste actueel: de goedmoedige mens die in problemen komt met moderne techniek (Mon Oncle) of zelfs letterlijk in de moderniteit verdwaalt (Playtime). Het huis van zuslief in Mon Oncle oogt en oort nog altijd akelig modern, steriel en kil. Ik vrees dat wie deze film te traag of oubollig vindt al het slachtoffer is van de toekomst die Tati schetste en afwees.

avatar van Brix
5,0
Kuck-x Ainsi soit-il

avatar van Kuck-x
5,0
Tati neemt in deze film een beetje afscheid van een tijdperk. Van de openingscredits op bouwborden bij strakke nieuwbouw tot de sloop van de traditionele omgeving van de steriele villa aan het eind: hij laat geen twijfel bestaan over de oprukkende verkilling. Toch is Mon Oncle meer dan een waarschuwing of jammerklacht. Om de smaakloze waan van de vooruitgang kun je maar beter lachen. En op zijn kant gelegd voldoet de vreselijke divan tenminste prima om een ouderwetse roes uit te slapen.
Mon Oncle is het humoristische en ontroerende verhaal van twee werelden, van twee manieren van leven. Dat ze elkaar niet helemaal uit hoeven te sluiten zien we aan het eind, als het toch nog tot een beetje warmte komt tussen vader en zoon. Voor mij zat het meest emotionele moment opnieuw ergens halverwege. Je kunt er van alles in lezen: eerbied voor je omgeving en het verleden, redden wat er te redden valt... Hulot bewandelt het ons intussen bekende paadje tussen restanten van bebouwing. Stoot per ongeluk een steen van het al goeddeels afgebrokkelde muurtje. Hij stopt, draait zich om en bukt om de steen op te rapen en op z'n plek terug te leggen.
En omdat ook deze Tati bij elke kijkbeurt beter wordt: het laatste halfje erbij.

avatar van Roger Thornhill
5,0
Ja, die scène met die steen die bijna liefdevol wordt teruggelegd op wat er nog rest van dat muurtje –een gebaar waarbij het niet gaat om het uiteindelijke nut (nihil) maar om de zorg waarmee dat gebeurt– was mij ook opgevallen, prachtig moment.

avatar van Flavio
3,5
Flavio (moderator)
Pas de eerste film van Tati die ik zag, en die is goed bevallen, al vond ik het wel wat te lang duren. Mon Oncle is een aparte mix van de stomme films van Chaplin en Keaton, en Frans absurdisme met een anarchistisch randje.

De setting is bijzonder: een hypermodern huis dat echter niet in alle gemakken voorziet, daarentegen eerder doorgeslagen is in de automatisering, die ook nog eens gepaard gaat met een potje teringherrie. Geluid is sowieso een belangrijke factor- het harde droge geluid van voetstappen, machines, de reutelende fontein, het heeft een vervreemdend effect. Op het typisch Franse dorpspleintje spelen zich typisch Franse taferelen af, maar omdat dat zich in een onverstaanbaar gemompel voltrekt is er nauwelijks chocola van te maken. Op een gegeven moment zat ik 5 minuten te kijken hoe Monsieur Hulot, de straatveger en nog wat figuren dan weer hier en dan weer daar heenlopen, zonder dat ik ook maar een idee had van wat er zich afspeelde.

Los van de originele stijl is Mon Oncle ook een vrolijke schets van kleinburgerlijkheid, met Hulot als antiheld die terugdeinst voor verantwoordelijkheid.

avatar van Robi
4,0
Blijft een leuke film

3,5
Satire op de rijke bourgeoisie en het hypermodern gedoe (uit die tijd natuurlijk).
Als de benaming "Auteurisme" verwijst naar een regisseur die vast houdt aan zijn eigen aparte filmstijl, dan komt deze Jacques Tati daar zeker voor in aanmerking.
Origineel, dolgekke situaties, grappig en zeker een must om eens te zien, maar na 2 uren lijkt het mij meer dan voldoende.

avatar van kos
3,5
kos
eRCee schreef:
Geniale film, werkelijk geniaal. De prachtige gestileerdheid, de futuristische decors, de unieke sfeer. Er zijn vele speelse en hilarische situaties, vooral met de kinderen. Ontzettend goed bedacht. Neem alleen al dat Pluk van de Petteflat-achtige huis van M. Hulot, zoiets zie je nergens anders.
Desondanks is Mon Oncle soms wat aan de saaie kant en werd ik niet geraakt, alsof deze film ook niet ontkomt aan de klinische doodsheid die Tati in beeld brengt. Het blijft allemaal een beetje op afstand.

Mijn eindbeoordeling is een compromis tussen de genialiteit en de afstandelijkheid: 3,5*.


IK had het niet beter kunnen verwoorden. Wel absoluut uniek dit stukje kunst.

avatar van thunderball
4,0
geplaatst:
Deze een paar weken geleden bekeken toen ik mijn Tati blu ray set te voorschijn had gehaald.

Met de films van Tati maakte ik voor het eerst kennis ergens halverwege de jaren '80 op de Belg-Frans, waar ik vaker films op keek, omdat daar toen al veel meer keuze op was, dan op de twee Nederlandse zenders, die we toen nog slechts hadden.
Het voordeel bij deze films was natuurlijk óók dat er nauwelijks in werd gesproken en werd er al wat gezegd, deed het er niet zo veel toe, het ging uiteraard vooral om het visuele en de vele komische situaties en misverstanden.

In dit geval gaat de film om de tegenstelling tussen de ietwat wereldvreemde Hulot, die in een ouderwets, vrolijk dorpje woont, op een uiterst curieus gelegen, maar knusse bovenwoning en zijn zus, die met man en zoontje in een luxe buitenwijk in een hyper modern, doch kil en onpersoonlijk huis is gezeteld.

Wellicht dat Les Vacances... uiteindelijk meer grappen bevat, maar deze film is duidelijk met zijn mooie kleuren visueel veel aantrekkelijker en oogt daardoor ook minder gedateerd.

Typische Tati met heel veel beeldgrappen, vaak overdreven personages en meer sfeer dan een echt verhaal, toch zit er in ieder geval hier nog een soort van lijn in, met een kop en een staart, dit in tegenstelling tot zijn volgende film. Uiteraard is het Tati in rol van Hulot, die zich verbaast over alle moderne vooruitgang en -onbedoeld- alles, wat in zijn handen komt, op zijn onhandige manier de vernieling in helpt.

De scene waarin Hulot zijn neefje verblijdt met een simpel fluitje en een kartonnen trekpopje, wat het ventje doet lachen van plezier, is er één die mij nog het meest zal bij blijven.

Een acht, ofwel vier sterren.

avatar van Don Homer
1,5
Een flinke tegenvaller. Wat een irritante film. Het hielp waarschijnlijk niet dat ik de Duitse nagesynchroniseerde versie zag.

De film volgt een net verhuisd rijk gezin en broer/zwager Monsieur Hulot die erg verschilt qua karakter. Dan volgt er een hoop drama met het over de top luxe huis waar Lynch wellicht qua sfeer en deurbel is geïnspireerd met Lost Highway (1997).

Monsieur Hulot viel wat tegen, al was zijn Escher huis leuk en was hij vermakelijker dan die irritante familie. Het huis had mooie ogen op het laatst met de nieuwsgierige mensen als pupillen. Leuke auto's passeren langzaam. Ook zijn er af en toe mooie typisch Franse sfeerbeelden te zien. De muziek paste hier goed bij maar was oppervlakkig.

Verder een hoop herrie zonder punchline. Jacques Tati is als regisseur en acteur veel beter en grappiger in Les Vacances de Monsieur Hulot (1953).

Gast
geplaatst: vandaag om 22:10 uur

geplaatst: vandaag om 22:10 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.