Playtime (1967)

en dit jaar eindelijk de kans gehad om Playtime in volle glorie te zien op 70mm in Eye. Alweer een tijdje geleden, maar het zoemt nog steeds na. Wat een geniale film is dit toch, en wat een feest is het om in een zaal als Eye te kunnen zijn. Nouja, ondanks de vieze stoeltjes, moet ik daarbij dan wel kwijt. Maar zoals ik me erger aan mensen die eten en drinken bij een film - excuus voor mijn gelach, gehinnik, en in de maat tappende voetgeluiden bij deze film. Gebeurt anders nooit. Eerlijk.

Excuses aanvaard!

Kennismaking met Tati

Ik had nog nooit eerder iets gezien van Jacques Tati. Zelfs korte fragmenten op YouTube ben ik nog niet tegengekomen. Ik ben dus op zijn zachtst gezegd volledig blind deze film ingegaan. Aangezien ik geen referenties heb, kan ik niet oordelen of dit de typische stijl is van Tati, maar ik heb er alleszins erg van genoten. De overzichtelijke wijde shots en de grijze kleuren gaven me op een of andere manier een rustgevend gevoel gedurende de hele speelduur, ook al gebeuren er zoveel dingen en kreeg ik soms het gevoel dat ik ogen tekort kwam.

Aangezien ik het werk van Tati niet ken, wist ik eerlijk gezegd ook niet hoe hij eruit zag. Tijdens de openingsscène op de luchthaven was ik dan ook naar hem op zoek tussen de mensenmassa, maar ook in de rest van de film slaagt hij erin om verschillende keren uit beeld te zijn. Ik betrapte me erop dat ik hem vaak aan het zoeken was, maar dan ben je pas bewust van alle details die voorbij komen.

Een echt verhaal zit niet in deze film. Hulot loopt nogal onbeholpen verloren in de moderne stad. Ik kan best begrijpen dat dit voor veel mensen saai is, maar ik kan er enorm van genieten. De scène waarin een kennis hem uitnodigt in zijn appartement lijkt het alsof we een soort van aquarium aan het observeren zijn waarin van alles gebeurt. Maar het beste deel van de film is ongetwijfeld wanneer we in het restaurant aanbelanden. Het tempo ligt duidelijk een stuk hoger en de grappen volgen elkaar sneller op. Ik vermoed dat die vis daar nog steeds ligt om opgegeten te worden

Hele fijne kennismaking met Tati, zoveel is zeker. Volgens mij is het ook typisch zo’n film die bij een herziening nog beter tot zijn recht kan komen en aangezien ik de verkorte versie heb gezien, kan ik hopelijk in de toekomst eens de lange versie proberen.

4*

Ik ben de films van Tati in chronologische volgorde aan het bekijken. Daardoor was ik wel al wat voorbereid op wat ik te zien zou krijgen. Toch ben ik verbaasd over het detail in deze film en hoe Tati het allemaal uitwerkt. Het is moelijk om zijn films te vergelijken met werk van andere cineasten. Hij is hoogst origineel. Ik zou zijn filmwerk nog durven vergelijken met een muziekstuk. Tati bouwt de film op met verschillende motieven die mekaar doorkruisen (het personage Hulot, de groep Amerikaanse toeristen, de werknemer op zoek naar Hulot), waarbij telkens laagjes worden toegevoegd. Het orkest zwelt in omvang aan, en het blijft allemaal synchroon lopen, met leuke verrassingen erop en eraan. Als komedie vind ik het op zich ook bijzonder omdat de verhaallijn er écht niet toe doet. Het is bijzaak, het gaat om de aaneenschakeling van komische gebeurtenissen.

Ik sluit me helemaal aan bij de meningen dat dit ook weer een film is die wint bij herbekijken.

Komt in februari uit bij Criterion in 4k

Damn, gemist Ik kijk uit naar de volgende kans.

Toegegeven: het is de grote Jacques Tati, het is een klassieker. Maar helaas totaal niet aan mij besteed. Eén lange aaneenschakeling van uiterst flauwe humor. Het tijdsbeeld maakte iets goed, dat was alles.

Interview met Martin Koolhoven over Tati, en de retrospectieve van diens films

zoeken - npoklassiek.nl

Gister op groot scherm gezien, helaas nog steeds niet op 70mm noch het grootste scherm hier in Forum (boooo) maar toch heel heel fijn om je blik eens goed over het scherm te laten gaan. Ik besefte nu ook goed hoe dit in uitvoering enorm leunt op het sounddesign, een natte droom voor foley artists, dat was echt "playtime" voor dat toch best kleine team.

Ook het verhalende aspect, de grote lijn, viel me nu meer op; van het grijze, strakke esthetische naar het bonte carnavaleske, alsof Tati het masker van Parijs langzaam aftrekt en het houtjetouwtje laat zien bijeengehouden door de levenslust van de mensen, Parijsenaar én toerist voor wie ondanks het chique strakke façade alles toch gewoon een speeltuin blijft, playtime!

Ik vind gevoelsmatig de scènes nog steeds wat te lang. Dat spelen met tijd, ugh, is wel gerechtvaardigd om alles wat er te zien is ruimte te geven maar toch sleept het daardoor ook wat, wordt het net teveel door de strekking in tijd. Daardoor krijg ik hem (nog) niet naar 5* ondanks dat dit een volkomen uniek en iconisch meesterwerk is. Wie weet na weerzien, want die films van Tati kun je blijven kijken, hopelijk eens nog op 70mm

Gisteren op groot scherm mogen beleven

Hoe kan ik na deze ultieme ervaring ooit nog terug naar DVD/Blu-ray ?