Eddington (2025)

Vermakelijke film. Voor mij het leukste of misschien mafste van de film; het laat de gekte van de wereld momenteel goed zien. Sommige mensen zijn compleet van de werkelijkheid los geslagen, mede door oa Corona en social media uiteraard. De film maakt het misschien nog iets absurdistischer dan het werkelijk is, alhoewel als je vandaag de dag het nieuws ziet dan lijkt demonstreren en protesteren een dagelijkse bezigheid voor velen.

Aster raakt een goed punt, het verhaal van de film an sich is vrij pover vond ik.

3*

-100 aurapunten voor degene die deze synopsis heeft geschreven. Er klopt echt niks van. Enkel het laatste zinnetje lijkt nog op de film gebaseerd te zijn. Even een correctie indienen. Was it you Dying Rose?

Dank voor het corrigeren rep_robert.

Dat is inderdaad mijn toedoen. Info wordt gestaafd door een of meerdere bronnen die al dan niet goedgekeurd worden. Soms gebeurt het dat de uiteindelijke film zaken niet implementeert die in de bronnen staan.

Het komt niet uit de lucht vallen als je dat bedoelt .

De film niet gezien trouwens, anders had ik de plot wel aangepast.

Ja, vooral als je het in een vroeg stadium al toevoegt natuurlijk voordat je echt weet wat het plot is. Kan gebeuren.

Regisseur Ari Aster koppelt zichzelf ondertussen los van het horrorgenre en levert via Eddington een geheel andere genremix af, met een sterke nadruk op maatschappijkritische inslagen. Het gehele jaar van 2020 wordt zo op de hak genomen en uitgebreid verwerkt, maar na een minuut of 30 ben je daar als kijker wel een beetje klaar mee. Joaquin Phoenix en Pedro Pascal zijn gelukkig best leuk en het laatste halfuur staat in het kader van goed camerawerk en indrukwekkend geluid, maar een speelduur van dit kaliber is veel te overdreven voor deze inhoud. Je mist bovendien wat meer geëxperimenteer vanuit Aster, die zeker qua komedie eigenlijk wat tekortschiet en daardoor verzandt in ietwat eenvoudige vuistslagen naar de huidige cultuur. Eddington is daarmee kwalitatief, maar bij lange na niet zo memorabel als zijn voorgaande projecten.

Ik moest er het eerste half uur even inkomen. Daarna geboeid gekeken naar dit epos over het moderne Amerika.

Weer een heerlijke film van Ari Aster, die het sentiment van de jaren ’20 (van deze eeuw) in tweeënhalf uur perfect weet te vangen.

We zien hoe langzaam maar zeker de oerdriften van het wereldtoneel ook het kleine slaapstadje Eddington bereiken, en hoe als gevolg van de lockdown iedereen zich terugtrekt in z’n eigen bubbel en daar vervolgens radicaliseert. Zelfs in het kleine Eddington ontstaat in no time een sfeer van wantrouwen en komen de verschillende kampen steeds steviger tegenover elkaar te staan.

Ari laat zo in een microkosmos zien wat er met de samenleving is gebeurd, en hoe in die tijd de grondslag is gelegd voor het huidige politieke klimaat, waarin samenwerken of zelfs toenadering zoeken onmogelijk is geworden.

De film stemt niet vrolijk, want aan de ene kant biedt hij je de ervaring van de lockdown opnieuw te beleven, en aan de andere kant maakt hij, in ieder geval mij, duidelijk dat covid zo’n stevig fundament heeft gelegd, dat de bom eerst moet klappen voordat we samen de scherven kunnen opruimen.

4,5

Eigenlijk denk ik dat covid niks heeft toegevoegt, dat het alleen wat heeft versneld. Het is al weer drie jaar geleden, en niemand heeft het er nog over, alleen als het toevallig zo uitkomt.

Zelfs in deze film is het niet belangrijk. In het begin even dat gedoe met die maskertjes, maar dat houdt ook al snel op.

De film gaat met name over het niet kunnen verwerken van persoonlijk ongemak. Over het niet kunnen verkroppen dat niet iedereen het met je eens is. Over het IK. Het grote IK. En dat is veel desastreuzer voor de samenleving dan een covidpandemie die al lang weer voorbij is.

Ik zie dat toch anders. Door Covid is iedereen letterlijk op zichzelf teruggeworpen. Daardoor zijn we vervreemd geraakt van anderen of andere media. Men zocht in die tijd online gezelschap waar men in bubbels belanden die tot radicalisering leidde. Het is ook de tijd dat burgers agressiever tegenover de overheid en snders denkenden kwamen te staan.

Het is niet natuurlijk het virus zelf, maar de afstandsmaatregeken en lockdowns die het gevolg waten die daar een grote rol in hebben gespeeld in het desocialiseren van de samenleving.

Dat is in ieder geval hoe ik de film lees, wat al die politieke bewegingen en samenzweringstheorien zijn Eddington in princiepe totaal vreemd.

alleen dit al. Hoezo is iedereen door covid *letterlijk* op zichzelf teruggeworpen? Ken je de betekenis van *letterlijk* wel?

En zowel hier als in Amerika (waar het over gaat) was niemand op zichzelf teruggeworpen. Zelfs de film geeft aan dat er gewoon gefeest werd. Die party bij die burgemeester, dat was niet echt 'op jezelf teruggeworpen zijn'.

Ja maar dat is corruptie of hypocrisie. Dit is een woke burgemeester die achter de coronamaatregelen staat en dan zelf een feestje geeft en die houdt zich dus niet aan de regels. Dat hebben we hier ook gehad in Nederland met Fred Grappenhuis of in Amerika met Barack Obama die een gigantische feest geeft tijdens Corona. Dat vind ik wel een herkenbaar element uit de film.

Ik herinner me nog goed dat ik in de periode maart mei 2020 vrijwel niemand zag. Enkel de andere mensen in de supermarkt. Later was er zelfs een avondklok. Dat verschilde verder van land tot land. Maar grote delen van dat jaar moest je het met jezelf (en je eventuele) huisgenoten doen.

En ja, er waren ook mensen die de regels overtraden. Maar die troffen daar soortgenoten (bubbel) aan.

En verder trok men massaal naar online. Waar het doorgaans radicaler aan toe gaat.

Als dat jou allemaal vreemd is, zat jij in een andere bubbel dan ik en gaan we het verder ook niet eens worden.

En juist DAT is mijn punt.

Vind ik toch heel bijzonder. Ik herinner me bijvoorbeeld dat er in de eerste lockdown-periode, maart - mei 2020, toen jij vrijwel niemand zag, er bijzonder veel drukte was overal buitenshuis in natuurgebieden en stranden en bossen waar opeens iedereen wilde wandelen.

Die avondklok was pas een jaar later, en was ook precies alleen maar in de nachten. Ondertussen was het al weer maandenlang gewoon uitgaan geweest ook, alleen niet in de discotheken.

Nou ja, andere herinneringen dus.

Prachtig dat opeens Barack Obama genoemd wordt, die ondertussen al jarenlang geen president meer was in Amerika. Hoe heeft hij dan met corruptie of hypocrisie te maken?

Grote woorden die zo snel gebruikt worden.

Ik woon in de stad. Daar waren de straten verlaten. De Oude Haven met alle terrassen bij mij om de hoek was wekenlang dicht.

En ik kijk verder dan mijn eigen ervaring. Veel kinderen en studenten die vanaf huis hun opleiding volgden. Mensen werken verpicht thuis. At je in Schiedam buiten een taartje net je jarige vader, werd je bekeurd….

Je kunt moeilijk ontkennen dat eenzaamheid een thema was in die periode van lockdowns.

Ach, een periode die saai was en gelukkig relatief snel weer voorbij was. Ik ben het allang weer vergeten en heb er ook niet heel veel last van gehad. Destijds was het kut, geen voetbal, geen bios, geen concerten, de hele godganse dag dat gezeik over Corona en de doemdenkers (dit gaat het nieuwe normaal worden) waren wel zwaar kut, maar ik heb niet de indruk dat het de samenleving enorm veranderde. Die was door social media en schermverslaving al veranderd.

Film twee weken terug ook gezien, best aardig maar ben veel alweer vergeten. Geen meesterwerk wat mij betreft.

Eenzaamheid was een thema en werd als thema ook enorm uitgemolken. En elke scheet die dwars zat werd aan corona geweten.

Maar ik ontken dat er zoveel extra eenzaamheid was. En ik ontken ook dat iedereen alleen thuis zat. Alleen de lui die sowieso altijd thuis zaten, achter een computer of achter de geraniums, die zaten toen ook alleen thuis. Mensen zochten elkaar gewoon op, en mensen kwamen gewoon gezamenlijk buiten. Ook in Rotterdam, want daar ben ik zelf nog enkele keren geweest, zowel in lockdown 2020 als in de grote lockdown van 2021.

Tjee, ik had en heb een weekend-vrij abonnement van de NS. Nooit prettiger met de trein gereisd als tijdens die lockdowns, en heerlijk wandelingen in natuur en steden gemaakt. En ik was daar echt niet in mijn eentje. Wat Walter hierboven zegt: het was kut dat de bioscoop dicht was.

Je perspectief is wel erg egocentrisch. Je intkent allemaal zaken die voor veel anderen wel de realiteit waren. Mijn sociale leven was dat jaar geen schim

Van het jaar daarvoor en ook mijn ouders en schoonouders zagen nauwelijks nog mensen terwijl die juist een rijk sociaal leven hadden.

Maar goed, je bevestigt met je stellingen enkel wat ik in mijn originele post betoogde. Iedereen is ondergedoken in zijn bubbel. En dat in een onwrikbare waarheid geworden.

Jij vertelt het vanuit jouw perspectief, ik vanuit mijn perspectief. En vervolgens ga je mij verwijten dat ik egocentrisch ben.

Je doet maar.

Overigens waren dat jaar, vanaf 1 juni 2020 tot ergens in november, café's, bioscopen, musea etc. gewoon open. Dus dat jouw sociale leven *dat jaar* geen schim was, dat heb je aan jezelf te danken.

O zeker, ook ik heb mijn eigen bubbel. Maar naast mijn eigen perspectief deel ik ook dat van mijn ouders en schoonouders, studenten en scholieren. En jij doet dat af als onzin. Juist dat is mijn punt. Je stelt je niet open voor een ander perspectief.

Ik zie daar toch een bevestiging van mijn punt.

Maar los daarvan. Waar we het wel over eens zijn is dat we dit een geweldige film vinden.

Wat maakt dat jij m zo goed vindt?

Ja, je ziet daar toch?

Waarom denk je dat ik alleen mijn eigen standpunt deel? Denk je dat ik geen andere mensen ken en dat ik indertijd niet met andere mensen om ben gegaan?

Nou ja, doet er ook niet toe. Deze film gaat over mei 2020 in, naar ik meen, Texas. Kan ook New Mexico zijn, dat weet ik niet precies meer. En ik vind dit een bijzonder goede, en gedetailleerde film. Ga ik verder geen discussie meer over de coronamaatregelen en -effecten in Nederland over houden. Zie je wel weer in een andere discussie, Basto. Het ga je goed.

Ik heb mijn berichtje bet aangevuld. Was niet af. Ging me ook verder totaal niet om de coronamaatregelen an sich. Maar meer welk effect ze gehad hebben op de maatschappij.

Zoals altijd bij Aster erg inconsistent. Maar waar bij zijn vorige film de opzet in het eerste stuk veel beter was dan de bokkensprongen naar het einde toe, is het bij deze film net omgekeerd., Ik vond het eerste deel te breedsprakerig in zijn details. Misschien wel te weinig een coronafilm en als analyse van de maatschappij te zwartwit en te dun. De film vond zijn draai voor mij vooral tegen het einde toen Aster meer over de top ging en het meer een genrefilm werd. Ik moet dat debuut altijd nog zien, maar het wordt steeds duidelijker dat Aster een regisseur is die me niet echt ligt, maar die ook weer te speels en interessant is om links te laten liggen.

Bespreking van Eddington - ikruikversemosterd:

"Eddington, de nieuwe satire van Ari Aster, is geen slechte film. Veteraan Joaquin Phoenix en de alomtegenwoordige Pedro Pascal zijn uitstekend als extreme tegenpolen die vechten voor het burgemeesterschap in Eddington, een dorp waar Covid, geweld en botsende politieke ideologieën de gemeenschap ontregelen. Eddington is een klein universum waarin de wereldproblematiek tot in het bizarre wordt uitvergroot. Sociale kritiek met flink wat gekte.

Hoe goed dit ook in mijn straatje zou moeten passen, het groteske rariteitenkabinet heeft mij toch niet helemaal overtuigd. Waarom? Goede vraag. Ik ben er nog niet helemaal uit maar heb wel een paar mogelijke antwoorden genoteerd:

De ergerlijk wrange toon.

Het gebrek aan sympathieke personages.

Hun vergaande acties.

Het wel erg hufterige gedrag van Joe Cross die, verblind door ambitie en principes, politiek tegenstander Ted Garcia aanvalt met vuil spel en daarbij morele grenzen overschrijdt.

Covid, het grote trauma dat nog niet zo lang geleden de wereld overspoelde.

Ik ben wel klaar met wijdverspreide onzinnige complottheorieën die voor waarheid worden aangenomen.

Door de vele ideeën die alle kanten op stuiteren is Eddington een onevenwichtige en rommelige vertelling. Dat ik denk, waar kijk ik eigenlijk naar? Wat wilde Aster nou overbrengen? En neemt hij niet heimelijk een standpunt in?

Nogmaals, Eddington is geen slechte film. Maar echt goed vind ik hem evenmin. Zo’n laffe drie-van-de-vijf-sterren score. Beetje teleurstellend."

Eindelijk weer eens een goede film gezien. Gelukkig, ze bestaan nog. Uitstekende verfilming, vermakelijk. Joaquin Phoenix acteer sterk. Ik leefde met hem mee. Apart sfeertje ook.

In naderende climax van de van de film, wordt het tevens ook spannend en ook goed opgebouwd.

Het laaste einde van de film is goed doordacht.

Midsommar had ook zo"n bizar krankzinnig sfeertje.

Goede reggiseur die Ari Aster.

Voor mij 4*

Een van de weinige films waar je woke in een doorgefokte variant irritant onredelijke vormen ziet aannemen en ironisch genoeg lees je daar hier weinig bezwaren tegen. Als de term niet overzichtelijk tot anti-racistisch en anti-homofoob teruggebracht kan worden, zijn er blijkbaar een stuk minder tegenstanders van.

Verder een nogal overvolle film, deze geagiteerde dwarsdoorsnede van een wereld waarin van alles mis is en kan gaan. Dat deze op hol geslagen sneltrein hedentendage nog altijd op volle toeren aan het rijden is, belet Aster er niet van om geïnstitutionaliseerd racisme, politiegeweld, populisme, complottheoristen, woke(-hypocrisie), (anti)-fascisme, de invloed van social media (in een post-truth-tijdperk), gun violence(wetgeving), federale militarisering en de uitvloeiselen van imperialisme; alles in de snelkookpan van een wereld-epidemie gaar gekookt, nu al onder de loep te willen leggen.

Ambitieus in hoeveelheid maar vooral qua timing. De sneltrein zal definitief van de rails moeten vliegen alvorens we er van een afstand naar kunnen kijken - en tot een echt punt lijkt Aster dan ook niet te kunnen komen, behalve dat het allemaal vrij fucked up is. Met al deze onderwerpen is het misschien makkelijk uit het oog te verliezen hoe je een boeiende film maakt, dus toen er halverwege eindelijk rigoreuze handelingen plaatsvonden, hoopte ik dat er misschien toch wat lijn kwam in deze verwilderde, manische poging zo veel mogelijk vingers op zo veel mogelijk zere plekken te leggen, maar dat was niet zo.

Wellicht een film die over tien jaar beschouwd wordt als een akelig accuraat tijdsbeeld, maar nog waarschijnlijker als een verwoede poging daar iets van te maken. Bewonderenswaardig initiatief, maar met meer dan zinloosheid komt het niet over de eindstreep. 3*

Snap wel dat veel mensen hier weinig mee kunnen, maar ik vind het wel een vermakelijke, hoewel nogal lange, klucht.

De hele Amerikaanse samenleving van de afgelopen jaren samengebald in het slaperige woestijnstadje Eddington inclusief de zware politieke tegenstellingen, paranoia en conspiracy-uitwassen.

Spraakmakende film weer van Aster, en een die me wel extreem gemengde gevoelens geeft. In het begin haatte ik de film en vond ik hem pretentieus, te lomp en niet origineel genoeg voor een geslaagde satire. En bovenal ergerde ik me aan het uit de werkelijkheid gegrepen gedrag dat we sinds de coronapandemie hebben gezien, in zijn meest extreme variant met name dan in de VS, waar de film zich ook op focust. Maar dan gaat het tempo omhoog en slaat de film een richting in die me juist wel weer kon bekoren.

Ik weet niet eens waarom precies, want de film blijft van begin tot einde enorm lomp en durft wat te weinig een politiek standpunt in te nemen (ook al gaat de film meer over de slachtoffers van het sociale en politieke klimaat zelf). Misschien is het vooral de creatieve manier waarop Aster het allemaal bot tot een western/zwarte komedie/thriller weet te smeden en de boel geleidelijk laat escaleren. Uiteindelijk wist de film toch lange tijd mijn aandacht vast te houden. De humor is regelmatig hilarisch. Ook die lange actiescène op het einde is erg sterk. En Phoenix zet een zeker voor deze film complex personage neer.

Na One Battle after Another krijgen we weer een surrealistische weergave van de werkelijkheid waarin werkelijk niemand wordt gespaard. Ook hier krijg je nergens het idee dat de regisseur een kant kiest, ook die van Pedro Pascal niet.

Corona en sociale media hebben ervoor gezorgd dat we nog meer een mening hebben over elkaar, die nog verder van de werkelijkheid staan. Voor mij staan de personages in deze film ook voor de mening die we over een ander hebben. In werkelijkheid bevat elk mens wel grijstinten en is er niemand zo zwart-wit als in deze film, wat volgens mij ook de achterliggende boodschap is. Haast alle keuzes in deze film gemaakt door personages zijn irrationeel. Precies ook hoe we elkaar zien, als irrationele wezens, terwijl in werkelijkheid onze keuzes en opvattingen veel gelaagder zijn.

Sociale media laat ons precies zien hoe we elkaar graag willen zien. Opgedeeld in hokjes. Het maakt de eigen positie ook makkelijker te begrijpen. De uitwerking van de film is hoe het leven zou zijn wanneer er geen grijstinten meer zijn, zoals big Tech ons ook het liefst ziet.

In werkelijkheid is ieder levend organisme afwijkend van de ander. Geen insect of bloemblad is hetzelfde, wat ons toch hoop moet brengen. Toen ik de film had gezien was ik absoluut niet hoopvol, maar na een nachtje slapen ben ik dat gelukkig weer wel.

Joaquin Phoenix laat overigens weer eens zien waarom hij één van de grootste is van dit decennium.

Aardige film waarin een sheriff besluit zichzelf verkiesbaar te stellen voor burgermeester. Een film over verdeeldheid van een bevolking op micro-niveau (dat het zich afspeelt tijdens covid versterkt dit zelfs). Onderhoudend, maar het gaat iets te veel kanten op allemaal waardoor ook niet alles even goed is uitgewerkt.

Ari Aster neemt na twee occulte horrorfilms en een creatieve surrealistische uitstap nu de corona onder de loep.
Erg geestig dat hij dit onder western benoemd. Je zou nog bijna zeggen dat historie ook nog gebruikt had kunnen worden.

2020. Voor de een een rampjaar, voor de ander minder erg. En dat laatste gold voor mij. 2020 was voor mij stukken beter dan 2019. In 2019 nog van de regen in een drup in een keet in de achtertuin van mijn ouderlijk huis; begin 2020 de mazzel gehad om op nummer 1 te staan bij een woonvereniging. Ik bloeide helemaal op, ik was bezig met de verhuizing en.... toen brak de corona uit... maar ik ging gewoon door met het uitpakken van deze nieuwe stap in mijn leven, in een heel ander leven. Een leven dat in de science fiction-verhalen werd voorgesteld, maar nu inmiddels alweer geschiedenis is.

Ik bedenk nog wel dat het zelfs een soort van kick gaf om tegen bepaalde adviezen in te gaan. Een beetje met de trein naar random steden om foto's te maken in een compleet veranderde sfeer. Tijdens de avondklok niet meer op de tijd letten en maar gewoon lekker doorhalen met je vrienden. Maar toch ook wel de onlogica die er op den duur plaatsvond, de kortere lontjes die je kon aanvoelen op social media, de complotdenkers, pedojagers. Een maat van mij die in zak en as zat omdat zijn eerst zo goed lopende taxibedrijf kelderde en omdat zijn beste vriend zelfmoord pleegde. Een crowdfunding voor je stamcafé. En dan de euforie die je voelde voor iets wat voorheen nog zo normaal was; na een hele lange lockdown waarin alles dicht was ineens zo overdreven veel vrijheid voelen als je eventjes telefonisch afspraak maakt met Scheltema en Concerto, om weer eens even door de boeken en de cd's kan struinen, om dan weer de trein naar huis te pakken om voor negen uur binnen te zijn. En nu... kunnen we ons het amper nog voorstellen.

Zo'n film als Eddington voert ons dan weer helemaal terug naar vrijwel het begin van de corona. Naar het stoffige woestijnstadje in New Mexico, waar Sherrif Joe Cross, die niet zo erg in de corona gelooft, zijn diensturen in de woestijn beleefd. Vanaf seconde één denk je al: Wat een lul van een sheriff is dit. Eentje die overduidelijk helemaal gek is van Donald Trump (ook al wordt de naam van de president hier nergens in teruggehaald).

Hij laat zich dagelijks meevoeren door doodsaaie klussen, hangt wat in het kantoor met zijn twee collega's en het weer eens op de orde roepen van zo'n zwervende dronkenlap. En ondertussen ergert hij zich dood aan burgemeester Ted Garcia, die een energiepark wilt bouwen in de nabijgelegen woestijn. Thuis leeft hij met zijn vrouw en diens moeder. Op een dag lijkt zijn vrouw banden te hebben met een sekte. En het verschil met de wappies zoals wij die kennen is er bijna niet.

Ondertussen sluit de zoon van Ted Garcia zich aan een BLM-beweging dat is opgericht door de tiener Sarah. De dood van George Floyd wordt hier op een uitmuntende wijze als kantelpunt gebruikt. Maar volgens Cross zullen de rellen niet in Eddington plaatsvinden. Er gaat namelijk nooit iets mis in Eddington; op die vervelende jonge demonstranten na dan; waarvan één van hen ook nog een affaire heeft met zijn collega.

Eddington maakt vele verbindingen en verwijzingen en werkt dat vakkundig uit tot een bizar climax. Laat de kijker waarschijnlijk ook nog even het absurdisme van die tijd; waar de wereld tot op de dag van vandaag maar niet beter van is geworden, herbeleven. Met nog een extra nadruk op Social Media die de natrappen geeft. En dat sommige elementen daarvan overdreven worden vind ik alleen maar heerlijk. (Die wel erg zoetsappige en tenenkrommende campagne van Garcia)
Vooral de slowburn-gehalte is fantastisch. In de eerste driekwart krijg je een beetje Wim Wenders-achtige vibes (ook al gaat het alle kanten op), maar uiteindelijk barst alles los. En eigenlijk was het niet zo verrassend: Joe Cross die zelf de burgemeester en zijn familie uitmoordt en vervolgens deze aanslag in de schoenen schuift van de Antifaleden. Nota bene zijn collega die makkelijk doelwit is vanwege zijn affaire met Sarah. Tsja, wat had je ook anders gedacht? En natuurlijk moeten we het ook niet hebben over dat Joe Cross helemaal in zijn eigen leugens gaat geloven dat Garcia zijn vrouw misbruikt heeft.

Het acteerwerk is wederom fantastisch. Waar Jacquin Phoenix hiervoor nog de zwaar geknakte Beau mocht spelen giet Aster hem nu in een rol van een van de meest kloterigste smerissen die je maar kan bedenken. Pedro Pascal is daarentegen fantastisch in de passieve rol van de burgemeester. Die cultleider is al bijna niet eng meer, maar eigenlijk heel gewoon; en daardoor toch weer wel eng. Emma Stone was ook weer overtuigend en ook het jongere publiek die voor de demonstranten doorgingen (met name Eric en Sarah) geeft de film weer een fraaie coming of age-tint. Het einde was rakend.

Een ding is me nou niet helemaal duidelijk en lijkt een beetje op losse schroeven te zitten: Joe die de roddel verspreidt dat Garcia een misbruiker van zijn vrouw is... en dan lijkt het erop alsof er heel subtiel wordt weergeven dat Joe zelfs zijn vrouw(?) heeft misbruikt? Hier kom ik niet echt uit.

Maar Ari Aster weet buiten de horror ook zo een fantastisch uitstapje te maken en er een sfeervolle, broeierige prent van te maken. En dan moeten we bedenken dat er nog wel bijzonder weinig films zijn die zich tijdens de corona afspelen. Ik ken eigenlijk alleen nog slechts de horrorfilm Host en onze eigen De Openbaring met Victor Löw.

En wat die twee stieren op de allereerste poster nou met deze film te maken hebben weet ik niet.

Ik ga maar eens Googlen naar het vijfde project van Aster.

4,5*