A Big Bold Beautiful Journey (2025)

Trailer

Vanaf 25 september 2025 in de bioscoop (Sony Pictures Releasing via Universal)

Tegenvallende film over een man en vrouw die elkaar ontmoeten op een bruiloft. Een eigenzinnige soort van dromerige romcom met een reis door herinneringen. Helaas werkt het niet echt en wisten de personages en dialogen me niet te boeien. Al vrij snel langdradig en simpelweg aan de saaie kant. Ook was er niet echt sprake van chemie tussen Colin Farrell en Margot Robbie.

David [Colin Farrell] en Sarah [Margot Robbie] ontmoeten elkaar tijdens een bruiloft. Op de terugweg zorgt de gps van Davids huurauto ervoor dat hij Sarah opnieuw tegen het lijf loopt. Ze vergezellen elkaar op een magische reis langs sleutelmomenten uit hun leven, leren elkaar kennen enzovoorts, enzovoorts. Een op papier niet onaardig magisch-realistisch drama mist één cruciaal element: magie. Farrell en Robbie maken dit het aanzien waard, maar Kogonoda’s bedachtzame tempo en geforceerde pogingen tot sentiment werken alleen bij de ontknoping. Voor de rest is het doorbijten geblazen.

Ik houd van dit soort trage praatfilms (Zoals Malcolm&Marie uit 2021, 5*).
Er gebeurt op zich niets spectaculairs. Er vliegen geen pannen door het dak of zo. Maar de kracht van het heen en weer trekken geeft de meest mooie momenten.

Ja. Colin is uuteraard helemaal de stoerste vent, Margot Robbie is op zich een leukie. Samen zijn ze best genietbaar.
Ik zou graag nog een film of 1-2 met hen willen zien. Gewoon, om te weten of de chemische reactie die ik aanschouwde, overeind blijft in een meer realistische vorm. Want dit was semi dromerig en iets te kunstig naar mijn zin.

Toch ondanks, beter dan alle 2,5-3* van de afgelopen maanden. Jammer dat dat waarschijnlijk geen stijgende lijn is.

Smaken verschillen, maar ik vond deze film niet verkeerd.

Door componist Hisashi en Colin Farell heel veel van verwacht en uiteindelijk vermoeid van verveling de zaal uitgelopen. Het sprak niet tot mijn verbeelding helaas. Grootste ergernis was de bijrol van Phoebe Waller-Bridge. 2,0*

Geen chemie en er zit totaal geen tempo in de acteurs lijken er ook geen zin in te hebben.

Wat een slechte film me dat was, niet uitgekeken.

Ik vond het redelijk. Origineel verhaal. Beide personages hebben aparte redenen om single te zijn en ook de chemie tussen Farrell en Robbie is prima. Je merkt dat ze goed met elkaar overweg kunnen. Ik vermoed dat dit een soort magisch realisme is of surrealistische elementen. Zal natuurlijk nooit echt zo kunnen gebeuren maar dat maakt het fantasierijk. Er is een zekere romantische spanning aanwezig. Voorspelbaar kun je het ergens noemen want hun pad lijkt wel uitgetekend door een bepaalde auto-entiteit. 6/10 wat mij betreft.

Waar het bij mij mis gaat met deze film is nog niet eens als het ineens een musical wordt, maar het stuk daarin dat herinnert aan die page-reclame van heel lang geleden, half jaren 80 toen ik bij een hospita op kamers zat. En in die reclame speelden precies zulke hokjes als in die scene een rol, en het hoogtepunt was dan dat een van de spelers een soort salto boven zijn hokje maakte, en mijn hospita dan altijd kraaide 'kijk je kan zijn blote billen zien!'.

Eens zo'n associatie, en het komt gewoon niet meer goed met een film. En nog zoiets waar ik ook niet echt overheen kom, ik heb het gewoon niet met Margot Robbie. Dat werkt dus helemaal niet in een film als deze, die het vooral van een enorme suspense of van alles moet hebben.

Respect voor Kogonada dat hij een heel, heel eigenzinnige film probeert. Deels werkt het - de voice over gecombineerd met de vierde wand is heel simpel, erg weinig vertoond maar heel sterk. De metafysische GPS is ook best origineel, al wekt het voor mij vooral associaties met films voor kleuters op, met de ballonnen en de vaak neppig overkomende achtergrond in die scenes. Maar wellicht dat er iemand is die de combinatie van elementen in dit rariteitenkabinet precies vindt kloppen. Maar ik zie dat er niet in.

Het geheel doet me nogal denken aan La Science des Rêves (2006) - al is het zo'n veertien jaar geleden dat ik die zag. Maar waar die film me raakte, doet deze me niets.

Na al die negatieve verhalen viel dit me reuze mee. De film is een niet al te origineel soort liefdesverhaal natuurlijk, maar de personages voelen net wat overtuigender door het goede spel van Farrell en Robbie. Wel is het zo dat die twee meer overtuigen in hun individuele dramatische momenten dan als koppel. De zoetsappigheid is ook wel goed te pruimen hier. Alleen de muziek maakt het soms iets te sentimenteel. De locaties zijn prachtig en ook echt mooi in beeld gebracht. Die sluikreclame in de hambugerscène was wel raar trouwens.

De films "Hauru no Ugoku Shiro" en "Eternal Sunshine of the Spotless Mind" waren een inspiratiebron voor regisseur Kogonada om deze romantische film van de grond te krijgen. Het scenario werd opgenomen in de Black List van 2020. Het jaarlijkse brancheonderzoek brengt veelbelovende, maar nog niet verfilmde scenario's onder de aandacht. De film markeert Joe Hisaishi's eerste filmmuziek voor een Hollywoodstudio. Voorheen werkte hij decennialang in de Japanse cinema.

Het verhaal volgt de personages van Colin Farrell en Margot Robbie, die tijdens een fantasy-roadtrip geconfronteerd worden met hun verleden. Farrell en Robbie schelen ongeveer 14 jaar in leeftijd, en bleken op de set ook goed met elkaar door één deur te kunnen. Zo gaf Farrell te kennen dat hij tijdens de opnames regelmatig broodjes maakte voor de destijds zwangere Robbie, en deze voor haar in de koelkast legde voor de volgende dag. De muzikale scènes bezorgden hen echter een ongemakkelijk en angstig gevoel, nadat ze deze hadden bekeken. Verdere rollen zijn weggelegd voor Lily Rabe (Sarah's moeder) en Hamish Linklater (David's vader), die in het echte leven met elkaar zijn getrouwd.

De film is visueel indrukwekkend en volgt een uniek uitgangspunt. De personages van Farrell en Robbie navigeren door hun verleden op basis van magische deuren. De cinematografie en melancholische muziek creëren een dromerige sfeer. Het trage tempo komt het verhaal echter niet ten goede. De "reis" voelt meer aan als een reeks van losse en stille fragmenten, dan als een samenhangend verhaal. Mocht je hier doorheen kijken, dan zal deze film voor een selectieve doelgroep zijn weggelegd.

2,5 *