menu

A Ghost Story (2017)

mijn stem
3,04 (220)
220 stemmen

Verenigde Staten
Drama / Fantasy
87 minuten

geregisseerd door David Lowery
met Casey Affleck, Rooney Mara en Will Oldham

'A Ghost Story' volgt een spookachtige gedaante die eens een man is geweest. Nadat hij vroegtijdig de aarde heeft moeten verlaten, keert hij terug naar zijn voormalige huis om er eeuwig rond te dwalen. Daar is hij getuige van zijn rouwende geliefde en ziet hij toe hoe zijn bestaan gedurende de tijd langzaam aan het vervagen is.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=c_3NMtxeyfk

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van mjk87
2,5
Ik weet niet helemaal wat ik ervan moet vinden. In de regel in een fijn ritme geschoten met mooie plaatjes en ook wel enige emoties, maar al die losse scènes samen zijn uiteindelijk te lang. Sowieso het laatste halfuur, daar kon ik inhoudelijk minder mee. Wel knap hoe de focus van Mara naar Affleck gaat, maar ik vond dat eerste stuk interessanter. Zelfs als we vijf minuten kijken naar Mara die taart eet. 2,5*.

avatar van barcam
0,5
De liefhebber van de 'beter film' kan over deze film waarschijnlijk uren doorleuteren over de diepzinnige boodschappen en zo maar vond het eerder een slaapverwekkende saaie film met eindeloos tergend trage camera shots.
Nog nooit in mijn leven iemand minutenlang zien taart eten in een film onder het mom van kunst en kreeg stenen kloten van de pseudo-intellectuele speech over 'de schijnbare zinloosheid van alles wanneer men het plaats tegen de context van de tijd'.
Vrees dat ik niet 'alternatief' genoeg ben en niet over genoeg intellectuele bagage beschik voor deze arthouse film.

Heerlijk om eens gewoon een stilstaande camera te zien in plaats van dat gewiebel. Moet er wel iets gebeuren natuurlijk. In dat venster waar je kijkt. Hopelijk is dat een lading die in de scene blijft hangen of die de acteurs er aan weten te geven.
Een dode onder een laken. Er gebeurt heel lang niets. Want zo is dat in zo'n ruimte. Het wordt er echter door. En opeens gebeurt er toch iets.
Diep in de rouw een appeltaart naar binnen proppen tot je er opeens van over je nek gaat. Al die tijd verdriet acteren en vasthouden.
Maar uitzichtloos of echt of lang kan je ook op een andere manier filmen. Misschien dat filmmakers die spanning langer ervaren dan iemand die het voor de eerste keer ziet.
Het kan zijn dat je er in mee gaat, dat een statisch beeld een betekenis heeft voor de personages en het verhaal.
Het kan ook zijn dat je wil dat een film moet bestaan uit voortdurende verandering en beweging om de ogen bezig te houden en minder of in plaats van het inlevingsvermogen met de belevingswereld van een personage. Dan heb je aan deze film een zware dobber.
Verder mag een film ook gewoon een mooie vondst zijn. Er hoeft niet perse een filosofisch model of veel symboliek onder te zitten.

barcam schreef:
Nog nooit in mijn leven iemand minutenlang zien taart eten in een film onder het mom van kunst. Vrees dat ik niet 'alternatief' genoeg ben en niet over genoeg intellectuele bagage beschik voor deze arthouse film.

Het duurde erg lang inderdaad. Hopelijk is het wel in je opgekomen dat de vrouw in haar verdriet de appeltaart naar binnen zat te proppen in een poging daar een flintertje troost aan te ervaren, wat natuurlijk niet lukt, ze over haat nek gaat en de film zo iets van ontroostbaarheid laat zien. Dat verdriet moet in het acteerwerk vastgehouden blijven zitten, diep in de rouw jezelf volproppen. In de rouw zijn is een sombere lading die tijdloos lang en continu alles wrang en leeg maakt.
Maar een beetje korter had inderdaad wel gemogen.

En wat alternatief is, bepaal je zelf. Als je je graag verdiept in wat de personages doormaken en ondergaan, zijn juist actiefilms nogal eens alternatief en saai. Die personages zijn nogal armoedig of plat.
Je kunt op verschillende manieren naar een film kijken.
Er zijn er die chips eten en regelmatig op de what's app kijken of weglopen terwijl de film doorloopt.
Lekker wegkijken heet dat. Dan kan de film niet te complexe verhaallijnen hebben. Emotie is prima, gevoel liever niet.
Of mooie plaatjes kijken, (Sucker Punch, mooie plaatjes, maar alles is terloops), of personages volgen die veel dingen doen of steeds onderweg naar iets zijn om weer iets te moeten doen (James Bond).
Of in de belevingswereld van een personage meegaan en daar vanalles aan ervaren.
Er bestaan vormvondsten (denk aan Memento) of verhaalvondsten, montages en beelden die soms filmpoetisch (Tarkoviski) zijn. Het kan steunen op symboliek of metaforen.
Het is best leuk om op meerdere manieren naar een film te kunnen kijken. En de ene film is beter in het ene dan in het andere. Doe jezelf vooral niet tekort. Je kunt je hele leven vooruit met film

avatar van Staaajn_
5,0
A Ghost Story spookt na maanden nog steeds in m'n hoofd.

avatar van BlueJudaskiss
4,0
Staaajn_ schreef:
A Ghost Story spookt na maanden nog steeds in m'n hoofd.


Idem!

avatar van John Milton
4,0
Ik heb niet eens wat geschreven zie ik, in de eindlijstdrukte. Maar het was inderdaad ook voor mij top 15 materiaal uit meer dan honderdvijftig 2017 films.

avatar van Panta Rei
barcam schreef:
De liefhebber van de 'beter film' kan over deze film waarschijnlijk uren doorleuteren over de diepzinnige boodschappen en zo maar vond het eerder een slaapverwekkende saaie film met eindeloos tergend trage camera shots.
Nog nooit in mijn leven iemand minutenlang zien taart eten in een film onder het mom van kunst en kreeg stenen kloten van de pseudo-intellectuele speech over 'de schijnbare zinloosheid van alles wanneer men het plaats tegen de context van de tijd'.
Vrees dat ik niet 'alternatief' genoeg ben en niet over genoeg intellectuele bagage beschik voor deze arthouse film.

Zo eens met jou. Ze kunnen dan beter eens een film maken over de dodenherdenking.
Alle officiele gezichten filmen die daar wezenloos voor zich uit staan te staren tijdens de verplichte stilte.
En dan de gedachten van die mensen vertalen naar beelden die zo ontzettend banaal en alledaags en dus stomvervelend zijn.
Gewoon om aan te geven dat zo'n herdenking een traditie is die er mooi uitziet maar geen echte inhoud heeft.

Even voor de goede orde: Ik ben de mensen die hun leven hebben geofferd op het altaar van onze vrijheid elke dag dankbaar.
En ik vind dat ik dat het beste kan laten merken door mijn leven te leven zoals ik dat het beste vind.
Van het leven genieten, goed doen waar het kan, personen die 'fout' zijn (fout is in dit verband dus uiteraard ontzettend subjectief!!!!!!!!!!), volkomen afbranden, en verder gewoon de dingen doen die elk 'normaal mens' nou eenmaal moet doen.
Dus niet een keer per jaar in je zondagse kloffie naar een eenzame trompet luisteren en ondertussen de seconden tellen.

Maar goed, die gezichten dus. Allemaal ernstig. Geen zweem van een glimlach of een schaamteloze geeuw.
Al die 'Onbekende Soldaten' die voor ons hun leven hebben gegeven, weten nergens van.
De nabestaanden van deze helden zijn waarschijnlijk ook al lang dood en begraven of op zijn minst zwaar seniel.

En wat doen 'Wij'?
Wij gaan vrolijk verder met schieten, moorden en verkrachten.
Mag ik effe een teiltje?

Overigens, ik wens jullie allemaal een gelukkig en gezond 2018.



Dodenherdenking

avatar van macrobody
2,0
Niet mijn cup of tea zeg maar. Ik hoop voor haar dat ze die scene met het taart eten in een keer goed op de band hadden staan want dat was een prestatie op zich. Ik kon de film aardig volgen tot het moment dat we ineens terug in de tijd gingen. Hoe werkte dat dan? Het einde was me ook een raadsel maar dat zal wel aan mij liggen. Gauw vergeten.

avatar van Onderhond
2,0
Doorsnee.

Een goed voorbeeld van een arthouse film die even cliché is als een Hollywood film, alleen dan binnen zijn eigen niche. Ondanks dat je toch zou verwachten dat het uitgangspunt voor enige interessante momenten zou kunnen zorgen, is het vooral vakjes afvinken.

Tsai is inderdaad soms herkenbaar in het tempo en lengte van de shots, al mist deze film dan wel die onvatbare humor die het tempo bij Tsai draaglijk maakt. Mara die minutenlang taart zit te eten is gewoon een saaie taarteetscene. Wie onthaasting nodig heeft kan er nog iets nuttig van maken, misschien werkt het ook beter als je wél binding hebt met de personages, maar verder iets teveel van dat soort scenes, die veel te lang doorgaan terwijl het punt al dubbel en dik gemaakt is.

Het spelen met de aspect ratio is ook een compleet falen. De film oogt sowieso weinig bijzonder, de momenten dat het toch mooi lijkt te ogen zitten de afgeronde hoekjes en het 4:3 formaat dik in de weg. De Arvo Part-achtige soundtrack wist ook maar halvelings te overtuigen, soms wel oké, vaak erg verwacht en ongeïnspireerd.

En dan zijn er nog van die momentjes als het briefje, waarvan je de boodschap niet te lezen krijgt. Erg makkelijke shortcut om je film zogenaamd wat interessanter te maken. Of de timeloop, die eigenlijk ook helemaal niks toevoegt. Of de monoloog, compleet oninteressante cafépraat die zowel als komische en serieuze interpretatie faalt.

Af en toe krijgt Lowery het sfeertje wel goed, maar dat lijkt meer op toeval dan op kunde. Zo kon ik wel lachen om de onzinnige ondertitels bij het korte spokengesprek, terwijl ze beter het gemompel van Affleck ondertiteld hadden. Maar uiteindelijk is het gewoon een hele brave film die netjes binnen de lijntjes kleurt. Alleen niet binnen die van Hollywood, wel van de contemplatieve/slow cinema (of welk labeltje er tegenwoordig opplakt). Kan veel beter allemaal.

2.0*

avatar van John Milton
4,0
Hoezeer ik je ook waardeer, soms wil ik nog steeds een klapje geven

Of twee. Een voor iedere ster.

avatar van Rickyman
Op z'n billetjes zeker

avatar van Onderhond
2,0
John Milton schreef:
Een voor iedere ster.

Begin alvast even bij jezelf dan, dat zijn er vier

avatar van HarmJanStegenga
3,0
Na zo'n 30 min. was ik dus echt van plan om de film uit te drukken. Mja, 't was eigenlijk te laat om nog een nieuwe film te starten, dus vooruit.. dan maar uitzien. Gelukkig. Wat een ommekeer ineens, in positieve zin, na o.a. die vreselijke en véél te lange taartscene. Jezus, wat irritant was dat. Heb daarna genoten.

avatar van james_cameron
4,0
Duidelijk niet voor iedereen en het duurt even voordat het kwartje valt, maar uiteindelijk een erg mooie, melancholische, haast magische kijkervaring. Ogenschijnlijk steekt de film vrij simpel in elkaar, maar ongeveer halverwege komen er op thematisch en visueel vlak een aantal zeer verrassende en zelfs aangrijpende scenes langs, die het geheel een indrukwekkende diepere betekenis geven.

geplaatst:
barcam schreef:
De liefhebber van de 'beter film' kan over deze film waarschijnlijk uren doorleuteren over de diepzinnige boodschappen en zo maar vond het eerder een slaapverwekkende saaie film met eindeloos tergend trage camera shots.
Nog nooit in mijn leven iemand minutenlang zien taart eten in een film onder het mom van kunst en kreeg stenen kloten van de pseudo-intellectuele speech over 'de schijnbare zinloosheid van alles wanneer men het plaats tegen de context van de tijd'.
Vrees dat ik niet 'alternatief' genoeg ben en niet over genoeg intellectuele bagage beschik voor deze arthouse film.

Bedankt voor deze recensie! Dit klinkt juist als mijn soort beter diepzinnig arthouse film waar ik altijd naar op zoek ben, want ik ben buitengewoon alternatief en beschik zeer zeker over meer dan voldoende pseudo-intellectuele bagage voor zo'n diepzinnige film. Vooral die taart scene kijk ik erg naar uit!

avatar van Toon_tjuh
0,5
geplaatst:
Van een opbouw zie ik niets terug, wat een saaie film met tergend trage shots. Zit minuten lang naar een vrouw te kijken die zich misselijk eet aan taart en dan alles uitbraakt. Een spook met een laken over zijn hoofd? Serieus? Was het geld op?

avatar van Onceuponanytime
1,0
geplaatst:
Langdradige, vervelende scenes; eigenaardig dat deze film zoveel scoort...

avatar van Brabants
3,5
geplaatst:
Een wonderlijk vreemde film die levensecht het leven en de voortgang na de dood in kaart brengt op een psychologische en wat poëtische manier. Hulpeloosheid is haast angstaanjagend goed in beeld gebracht met die gedachte dat we allemaal moeten accepteren dat nalatenschap oncontroleerbaar is. De lange scenes zetten mij aan het denken en cinematografisch zit het zeer sterk in elkaar. Geen film voor het grote publiek, maar ik heb er toch zeker van genoten.

avatar van Nicholas
4,0
geplaatst:
Bijna een meesterwerk, ware het niet dat de derde akte zand in de motor strooit met een soort van "tijd is relatief" principe (een tikkie Interstellar).

Het is echter wel een buitengewoon boeiende film die het hele principe van de achterblijvers die het zwaarst getroffen worden op zijn kop zet. Life goes on, except when it doesn't.
Nalatenschap, vergankelijkheid, filosofie; allerlei begrippen en thema's worden verweven in een eigenlijk niet zo zeer trage film als wel een angstig stille. En toch blijft de film boeien.
Sterker nog, het middenstuk van de film geldt voor mij als hoogtepunt en dat alleen al verdient waardering gezien de richting die de regisseur op gaat.

avatar van RaoulDuke
4,0
geplaatst:
Na het indrukwekkende Ain't Them Bodies Saints schiet regisseur David Lowery opnieuw raak met met deze prachtige, droefgeestige en indrukwekkende sfeertekening over rouw en vergankelijkheid .
De keuze voor het traditionele spook in het witte laken pakt verrassend goed uit en de lange shots in combinatie met de soundtrack en de zwevende cameravoering maken van het geheel een sobere maar indringende filmbeleving.
De kijker het idee geven dat hij geschoten is in 8 mm past hier wonderwel bij.
Overigens typisch zo'n film die je wel of niet bevalt, en waarbij ik me goed kan voorstellen dat er mensen zijn die dit afdoen als saaie, pretentieuze Arthouse-bullshit.
Zelf ben ik blij dat er ook in deze jachtige tijden van Hollywood-geweld en Boxoffice-hits zulke serene en contemplatieve producties nog 'n kans krijgen.

avatar van wendyvortex
4,0
geplaatst:
Mooie film! En dan acteert de hoofdpersoon vrijwel de hele film gehuld in de klassieke spookuitrusting (wit laken met ooggaten) en zonder dialoog. Ja, we raakten zelfs ontroerd! Mooie monoloog ook nog van Will Oldham. En ja we zien iemand in real time een appeltaart eten en uitkotsen .... wil je iets meer actie, dan zou ik een andere film uitzoeken.

avatar van scorsese
3,5
geplaatst:
Goeie film waarin een spook blijft ronddwalen in wat eens zijn woning was. Een simpel en weinig origineel verhaal. Dit in tegenstelling tot de aanpak die dit toch wel een eigenaardige film maakt. Lang aangehouden shots met spaarzame dialogen creëren een wat bevreemdend effect. In ieder geval een film met de beste visualisering van een spook ooit.

avatar van K. V.
2,5
Het eerste half uur was er toch wel doorspartelen, gelukkig beterde de film wel. De cast deed het gelukkig wel goed, maar het verhaal kon me toch iets minder boeien, ondanks de korte speelduur.
Ik had er toch wel wat meer van verwacht.

Gast
geplaatst: vandaag om 01:07 uur

geplaatst: vandaag om 01:07 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.