A Ghost Story (2017)

Ik zal er weinig spokende lakens aan vuil maken: tergend langzaam filmpje waarin amper iets gebeurt.

Het tragische concept was origineel. Helaas laat de uitwerking te wensen over. Voor een aflevering van bijvoorbeeld een ouderwetse Twilight Zone was dit prima te verteren geweest. Een hele film is te hoog gegrepen. Daarvoor is de invulling simpelweg niet interessant genoeg.

Het kostte me moeite de aandacht erbij te houden - A Bed Time Story was naar mijn mening een betere titel geweest. Het kabbelt maar voort op een slaapverwekkend B-film zijspoor. Conclusie: een Ghost Story zonder spirit.

Je kan natuurlijk zeggen dat in een tijd dat alles sneller gaat dit een prima film is om te onthaasten? Je kan ook zeggen dat dit een origineel bedacht liefdesverhaal is. Dat de film een uitdaging is en dat het prachtig artistiek vormgegeven is. Echter mij deed het meer denken aan dat sprookje van "de nieuwe kleren van de keizer." Waarbij iedereen riep dat het zo mooi was maar uiteindelijk het letterlijk niets om het lijf had.

Nu wist ik van te voren dat ik niet te maken had met een horrorfilm. Echter dat het zo zal tegenvallen had ik ook niet gedacht. De film oogt als een home-video waarbij Casey Affleck onder een laken de spil was. En waar we verder alleen maar toeschouwer zijn. Er is maar weinig of geen dialoog. Behalve dan na een uur, dan krijgen we plots een man die een dialoog houdt die nog het meest weg heeft van iemand die wiet heeft gerookt en dan stoned op eens denkt diepgang te hebben. Ook komt er een paar keer een verschrikkelijke irritant liedje langs wat C zong. Verder viel het mij vooral op dat spoken blijkbaar (in dit verhaal) vrij racistisch waren want alleen bij de Latino-familie ging hij ook daadwerkelijk spoken om ze weg te krijgen?

Nee, dit soort films waarbij je 5 minuten zit te kijken naar een taart-etende actrice, onder het mom van kunst, zijn niet aan mij besteed.

Zeer mooie film : een ervaring.Langzaam ?Gelukkig wel.

Een geest die er uitziet als een spook.

Een trage vreemde film die me toch wel wist te boeien. 5 minuten lang het beeld van iemand die appeltaart eet; het zal vast niet iedereen bekoren.

Over leven, dood, rouw, verdriet, het voorbij kruipen van de tijd, het gevoel van gevangen zitten in een bepaalde situatie, onmacht en eenzaamheid.

Een tikkeltje voyeuristisch ook waardoor het ook best onder de huid kruipt.

Hele aanstellerige film. Geen aanrader.

Prima film met een origineel verhaal. Het gaat allemaal zeer traag en er wordt vrij weinig in gesproken, maar dat is juist de kracht van deze film. Lange stilstaande shots met soms geen enkel geluid, afgewisseld met sterke scènes en prachtige muziek. In het begin denk je "waar zit ik in godsnaam naar te kijken?" maar langzaam maar zeker komt er meer verhaal in en gaat het steeds meer boeien. Ik was aangenaam verrast.

Lekker gekke, eigenzinnige film. Door de kalme, zelfverzekerde regiestijl van Lowery(niet te verwarren met traag) lijkt het misschien meer dan het is, maar ik heb anderhalf uur geboeid zitten kijken. En uiteindelijk kom ik tot de conclusie dat hier een talentvolle regisseur op een creatieve wijze een inventief verhaal wil vertellen over onze vergankelijkheid en wellicht wel meer. Zo'n film waarover je achteraf een discussie kunt voeren over wat nou precies de bedoeling was, en die worden niet zo vaak meer gemaakt dus mijn steun heeft hij. Ach, aan de oppervlakte kun je A Ghost Story zien als een film waarin een goede acteur als Affleck bijna de hele tijd doelloos met een smetteloos wit tafellaken over zijn hoofd rondloopt(denk ook niet dat hij hier weer een oscar nominatie mee gaat scoren, dat zal pas echt een grap zijn ), maar iedereen die dit ziet snapt natuurlijk dat hier iets meer word geduid. De vraag wat dan precies blijft echter behoorlijk in nevelen gehuld, en daar moet je dan van houden. In ieder geval de minst enge spookhuisfilm die ik ooit gezien heb en geheel iets anders dan de sterke films die wij Europeanen de laatste jaren binnen dit genre hebben geleverd. Uiteindelijk toch een leuke, intrigerende fantasy, de moeite zeker waard.

Had de film toch wat beter verwacht. Het originele idee krijgt terecht veel lof, maar de uitwerking is wisselvallig. Het trage tempo vond ik zeker geen hindernis want het concept is boeiend genoeg om te volgen en wordt ondersteund door een paar zeer sterke toevoegingen die een meerwaarde bieden zoals de stiltes, geesten die niet kunnen praten, de sound, overgangen in tijd, ... maar helaas zijn er ook scènes bij die vervelend of niet interessant zijn zoals die 5 minuten durende scène met die appeltaart of die vervelende liedjes. Ook het terug gaan in de tijd en dan je eigen geest dan ook nog zien vond ik er teveel aan. Zit er wat tussen in en kan de film toch wel appreciëren, maar lijkt me echt een love or hate film. Wel een film die blijft hangen en daarom toch iets meer dan het gemiddelde.
6,5/10

Ik heb dit werkje echt met stijgende verbazing zitten te bekijken.

Wie de fuck dacht dat het een goed idee was om een arthouse versie van Casper the friendly ghost te maken?

Een laken met oogjes.. die taartscene.. manmanman

1 pluspunt: de mooie score.

Dit is misschien wel de film die de betekenis van mijn avatar wel het beste uitbeeldt, dus dit zou voor mij wel goed moeten zitten. Het heeft een interessant uitgangspunt, een (zij het dun) scifi-filosofisch laagje waarop de film wordt gebouwd. Als mens zitten we in onze tweedimensionale wereld vast in een minuscuul stukje tijd en kunnen we ons beperkt verplaatsen in de ruimte, de film draait dit om met een 'onsterfelijke' hoofdrolspeler die echter wel vast zit aan een ruimte, waardoor de keuze voor een spook vanzelfsprekend is. En om een film over tijd te maken lijkt contemplatieve cinema het middel bij uitstek.

De wat grappige vergelijking tussen de hoofdrolspeler en Casper is al gelegd, en ik kan me daar eerlijk gezegd wel in vinden. Deze spook die droevig uit zijn grote zwarte ogen kijkt heeft een behoorlijke aaibaarheidsfactor, tenminste als je een Engelstalige Amerikaan bent. Qua cinematografie valt er weinig te klagen, de camerashots zijn sterk en het 3:4-formaat past er uitstekend bij. Er wordt gelukkig ook niet met zwarte balken gerommeld en blijft het voor de hele duur bij dit formaat.

Helaas is de film lang niet volmaakt. Voor mijn gevoel was de duur van de scenes en het tempo gedurende de eerste 30 minuten niet helemaal fijn, de scene in het mortuarium bijvoorbeeld wordt net te lang gerekt. Ook de al vaker genoemde appeltaartscene kon wat korter, al is dat maar een kleinigheidje. Daarnaast komen diverse scenes wat misplaatst over, vormen ze een stijlbreuk, en/of voegen ze niets toe. Less is more.

Dit is totaal geen spookhuishorror of iets dergelijks dus is het nogal vreemd wanneer je naar een arthousefilm zit te kijken en er opeens een scene uit 'goedkope' commerciële horror a la Paranormal Activity of Ouija voorbijkomt, helemaal als de o zo rustige spook daarbij besluit om een gezin van Spaanssprekende Amerikanen weg te jagen. Is dat dan een spiegel wat de regisseur in Trumpland voorhoudt, of is het een stukje onderbewust racisme wat boven komt drijven? Zelf denk en hoop ik dat het vooral het eerste is. Ook de laatste minuten, vanaf het moment dat 'het tweede spook' in beeld komt (het einde met het lezen van het papiertje inbegrepen) lijken niet te passen in de film. En dat geldt ook voor het moment dat het dode kind en het skelet in beeld komen. Meest misplaatste scene vond ik toch wel de monoloog, over acting, over de top, te uitleggerig en een quasi-filosofisch depressief verhaal. Deze monoloog had eenvoudigweg vervangen kunnen worden door bijvoorbeeld een blik op de schilderij van Dalí die ik als avatar heb.

Over het algemeen slaagt de film erin om de hele duur te boeien en dankzij de fraaie fotografie haalt het regelmatig de 4*, maar op andere momenten zakt dat door die minpuntjes behoorlijk in, waardoor ik op een kleine 3* uitkom.

A Ghost Story is van een grote schoonheid, cinematografisch én inhoudelijk. Affleck en Mara acteren ijzersterk, voortbordurend op de zichtbare chemie die zij ook al hadden in Lowery’s vorige indie. De opkomende Amerikaanse cineast laat zien wat er filmisch kan gebeuren als de grenzen tussen leven en dood tegelijk betekenisloos en betekenisvol worden; een spookgedaante maakt deel uit van de wereld zonder dat de wereld hem zien kan. A Ghost Story verbeeldt het proces van herinnering, en dat in een kader van een door en door menselijke wens: de stille hoop om, als we er niet meer zijn, íets van grote betekenis op deze aarde achter te laten.

uitgebreide recensie

A Ghost Story is een van de interessantere films die ik de afgelopen tijd heb gezien. De laatste art film die ik had gezien was Mother!, die ontvangen werdt met gemenge reacties. Net zoals die film bevat A Ghost Story veel mooie shots met wonderbaarlijke cinematografie. In tegenstelling tot die film worden er hier meer en betere ideologiën en thema's aangehaald.

Een van de mooiste aspecten, is iets wat vele mensen van deze film zou afweren: de lange shot waarin op eerste gezicht niks gebeurt. Deze scenes waarover ik spreek geven allemaal sterke gevoelens aan mij. Oncomfortabelheid, eenzaamheid, rouw, verveeldheid, de monotoonheid van het leven. Het haalt hier verschillende belangrijke thema's aan zonder al te veel dialogen te gebruiken. De dialogen die wel gebruikt worden voelen dan ook als ontspanningspunten. Omdat die zo zelden voorkomen in de film, worden ze ineens ook intens belangrijk. Hieruit komen ook de verschillende ideologiën voort. Deze interpreteerde ik vooral als deel van het (positief) nihilisme, wat ik persoonlijk een heel belangrijke filosofie vind, dus misschien ben ik op dat vlak bevooroordeelt.

Er zijn wel een paar aspecten die erg jammer waren. Zo was het idee van een geest in de wereld een minpuntje. Ik heb hier geen probleem met het idee van een soort ziel dat nog in de wereld rondwaalt, wel is het een probleem als de geesten een fysieke invloed kunnen hebben op deze wereld. Zo kon de geest lichten laten flikkeren en zelfs een glas oppakken, wat de film een onnodig en geforceerd horror-tintje gaf.

Daarnaast had de film een paar typische art-film tekortkomingen. Er is hier niet een typische character arc of background story. Waardoor de personages vaak veel minder relateable waren. Het verhaal kan misschien ook wat te cryptisch zijn, waardoor sowieso al het massa-publiek niet aangesproken wordt.

Het is geen film die zal doorbreken als een klassieker, of oscar-kanditaat. Maar het is wel een film die je aan het denken zet en risicovolle maar wonderbaarlijke scenes bevat. Daarvoor mag je hem wel in de bios gaan zien.

Een filmhuisfilm par excellence: godskolere vaag en godskolere traag. Het trage is soms functioneel, zoals het minutenlang moeten kijken hoe man en vrouw knus tegen elkaar aan liggen in bed zodat als de man dan plotseling dood is we onmiddellijk het verdriet en de leegte van de vrouw voelen, soms oké als contemplatief rustpunt en soms overschrijdt het ruimschoots de grens van het vervelende zodat ik bv. maar het aantal motieven in de jurk van de vrouw ben gaan tellen toen we bijna 10 minuten moesten kijken hoe de vrouw een taart eet. Ook wordt gaandeweg wel duidelijk wat de film bedoelt met al z’n vage scenes met het spook de hele tijd op de achtergrond: van wat aanvankelijk nog een vage poltergeistfilm leek te zijn blijkt de film een metafysisch spookverhaal te zijn – zelfs een soort mini-The Tree of Life – dat erover gaat dat alles en iedereen vergaat maar dat we (daarom) toch iets blijvends van onszelf willen achterlaten c.q. dat iets van onszelf blijft bestaan zolang we bv. niet worden vergeten. Het spook belichaamt als het ware de bezieling – de geschiedenis, het bestendige leven – van het huis waarin mensen hun leven leiden, weer weg gaan maar iets van zichzelf in het huis achterlaten. Het idee is niet zo origineel maar het is wel origineel uitgewerkt hetgeen de film uiteindelijk toch van bovengemiddelde kwaliteit maakt.

PS. Ik begrijp niet goed waarom de Spaanse conversaties niet werden vertaald.

Mooie originele film met een functionele traagheid waardoor je een beetje in de gemoedstoestand komt van de spookprotagonist. De film gaat o.a. over tijdsbeleving, en dat is sterk gedaan, met beperkte middelen.

Ik heb de film bijna als een meditatie beleefd. Een stille bioscoop is hiervoor een must.

Bij mij zat er een hoestgeest in de zaal die de gehele film door spookkuchte......

Ik kan gelukkig een beetje Spaans. Op de aftiteling staat wel iemand die de spanish translations heeft gedaan. Die bleken dan the etherisch om door te komen.....

Als jouw ideale avond bestaat uit het kijken naar een treuzelende vrouw [Rooney Mara] in de keuken die vervolgens in één ononderbroken shot een halve taart opeet, of als je het liefst minutenlang staart naar een roerloos wit laken met twee gaten erin [Casey Affleck, min of meer], dan is deze film voor jou. Ik haakte al af bij het belachelijk lange shot van een wit laken bij de lijkschouwer. Artistiekerig volk zal hier ongetwijfeld een diepe laag achter weten te verzinnen, maar de stemmige score van Daniel Hart kan niet verhullen dat dit ontzettend saaie werkje geen waardig alternatief is voor 90 minuten lang luisteren naar 'Het Spookhuis' van het Cocktail Trio. Ik zou zeggen: ga de uitdaging aan... met het Cocktail Trio welteverstaan!

“What is it you like about this house so much?”

A Ghost Story is een bijzondere film. Het is een zeer trage film met veel langgerekte scènes, maar als je de film op je in laat werken staat je een bijzondere en indrukwekkende filmervaring te wachten. Sommige scènes worden wel te lang uitgerekt, hoezeer ik een appeltaart etende Rooney Mara ook kan waarderen.

Maar het belangrijkste is dat de film mij echt wist te raken, en vooral de scene waarin Mara wegrijdt en spook Affleck en hun huis achterlaat is fenomenaal. Het beeldformaat past helemaal bij de film en de muziek kan ik niet genoeg roemen. Ik durf zelfs wel te stellen dat veel scènes sterker zijn door alleen al de fantastische score. Nadat Mara uit het verhaal wegrijdt zakt het niveau wel enigszins, maar het blijft allemaal uitermate sfeervol. De gehele film zat ik met een gevoel van melancholie naar alles te kijken, en het einde past daar helemaal bij. Een speciale film, waarbij ik nadat de film was afgelopen echt even wezenloos voor me uit zat te staren.

A Ghost Story - best interessant, maar ik weet nog niet helemaal wat ik er van moet vinden. En het is inderdaad een soort van spookverhaaltje, maar dan absoluut niet met het idee om lekker te gaan griezelen - de spoken zijn er meer als manifestaties van het verleden, als een manier om de geschiedenis van een plek te verkennen door de tijd heen. Het is duidelijk dat Lowery op de contemplatieve toer gaat. Dit werkt voor mij niet altijd zo goed, ik vond bijvoorbeeld Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom geweldig en ook Tarkovsky kan me goed smaken, maar ik heb nooit echt kunnen genieten van een Apichatpong Weerasethakul (ik heb de spelling toch even opgezocht). Hoe dan ook ik ben blij dat ik 'm heb bekeken terwijl ik lekker fris en scherp was, want in een vermoeide bui had ik dit niet getrokken. En zelfs nu is het soms tergend langzaam, al zie ik er zelf ook wel de humor van in om anderhalve minuut exact hetzelfde beeld te laten zien. De verschillende typen scenes konden me niet allemaal bekoren, vooral die monoloog van Will Oldham werd ik een beetje flauw van.

De keuze voor het uiterlijk van het spook heb ik me eigenlijk geen seconde aan geergerd - geen moeilijk gedoe met special effects, maar gewoon op zo simpel mogelijke wijze aangeven van: dit is een spook. Waar ik wel wat meer moeite mee had was het verhaal, of eigenlijk, meer het feit dat ik er niet zoveel verhaal in kon ontdekken. In het begin lijkt het nog alsof we een liefdesziek spook hebben die zijn geliefde not los kan laten, maar vervolgens blijft hij ook in de recente toekomst, verre toekomst en ook het verre verleden rondzwerven zonder dat er nou veel gebeurt. Misschien om de vergankelijkheid te illustreren. Hoe dan ook, uiteindelijk komt hij weer terug in het 'nu', waarin hij zelfs een andere versie van zichzelf ziet - en het feit dat hij wegpoeft na het lezen van het briefje van M suggereert dat hij inderdaad een spook was met een onvoltooide liefdessituatie.

Traag, vaag, en van allebei af en toe een beetje te - maar qua sfeer en beelden had het zeker wel wat, en Casey Affleck en Rooney Mara presteren naar behoren. Geen film die een breed publiek zal aanspreken verwacht ik zo, maar ik vond het wel wat hebben.

Ik weet niet helemaal wat ik ervan moet vinden. In de regel in een fijn ritme geschoten met mooie plaatjes en ook wel enige emoties, maar al die losse scènes samen zijn uiteindelijk te lang. Sowieso het laatste halfuur, daar kon ik inhoudelijk minder mee. Wel knap hoe de focus van Mara naar Affleck gaat, maar ik vond dat eerste stuk interessanter. Zelfs als we vijf minuten kijken naar Mara die taart eet. 2,5*.

De liefhebber van de 'beter film' kan over deze film waarschijnlijk uren doorleuteren over de diepzinnige boodschappen en zo maar vond het eerder een slaapverwekkende saaie film met eindeloos tergend trage camera shots.

Nog nooit in mijn leven iemand minutenlang zien taart eten in een film onder het mom van kunst en kreeg stenen kloten van de pseudo-intellectuele speech over 'de schijnbare zinloosheid van alles wanneer men het plaats tegen de context van de tijd'.

Vrees dat ik niet 'alternatief' genoeg ben en niet over genoeg intellectuele bagage beschik voor deze arthouse film.

Doorsnee.

Een goed voorbeeld van een arthouse film die even cliché is als een Hollywood film, alleen dan binnen zijn eigen niche. Ondanks dat je toch zou verwachten dat het uitgangspunt voor enige interessante momenten zou kunnen zorgen, is het vooral vakjes afvinken.

Tsai is inderdaad soms herkenbaar in het tempo en lengte van de shots, al mist deze film dan wel die onvatbare humor die het tempo bij Tsai draaglijk maakt. Mara die minutenlang taart zit te eten is gewoon een saaie taarteetscene. Wie onthaasting nodig heeft kan er nog iets nuttig van maken, misschien werkt het ook beter als je wél binding hebt met de personages, maar verder iets teveel van dat soort scenes, die veel te lang doorgaan terwijl het punt al dubbel en dik gemaakt is.

Het spelen met de aspect ratio is ook een compleet falen. De film oogt sowieso weinig bijzonder, de momenten dat het toch mooi lijkt te ogen zitten de afgeronde hoekjes en het 4:3 formaat dik in de weg. De Arvo Part-achtige soundtrack wist ook maar halvelings te overtuigen, soms wel oké, vaak erg verwacht en ongeïnspireerd.

En dan zijn er nog van die momentjes als het briefje, waarvan je de boodschap niet te lezen krijgt. Erg makkelijke shortcut om je film zogenaamd wat interessanter te maken. Of de timeloop, die eigenlijk ook helemaal niks toevoegt. Of de monoloog, compleet oninteressante cafépraat die zowel als komische en serieuze interpretatie faalt.

Af en toe krijgt Lowery het sfeertje wel goed, maar dat lijkt meer op toeval dan op kunde. Zo kon ik wel lachen om de onzinnige ondertitels bij het korte spokengesprek, terwijl ze beter het gemompel van Affleck ondertiteld hadden. Maar uiteindelijk is het gewoon een hele brave film die netjes binnen de lijntjes kleurt. Alleen niet binnen die van Hollywood, wel van de contemplatieve/slow cinema (of welk labeltje er tegenwoordig opplakt). Kan veel beter allemaal.

2.0*

Na zo'n 30 min. was ik dus echt van plan om de film uit te drukken. Mja, 't was eigenlijk te laat om nog een nieuwe film te starten, dus vooruit.. dan maar uitzien. Gelukkig. Wat een ommekeer ineens, in positieve zin, na o.a. die vreselijke en véél te lange taartscene. Jezus, wat irritant was dat. Heb daarna genoten.

Duidelijk niet voor iedereen en het duurt even voordat het kwartje valt, maar uiteindelijk een erg mooie, melancholische, haast magische kijkervaring. Ogenschijnlijk steekt de film vrij simpel in elkaar, maar ongeveer halverwege komen er op thematisch en visueel vlak een aantal zeer verrassende en zelfs aangrijpende scenes langs, die het geheel een indrukwekkende diepere betekenis geven.

Van een opbouw zie ik niets terug, wat een saaie film met tergend trage shots. Zit minuten lang naar een vrouw te kijken die zich misselijk eet aan taart en dan alles uitbraakt. Een spook met een laken over zijn hoofd? Serieus? Was het geld op?

Een wonderlijk vreemde film die levensecht het leven en de voortgang na de dood in kaart brengt op een psychologische en wat poëtische manier. Hulpeloosheid is haast angstaanjagend goed in beeld gebracht met die gedachte dat we allemaal moeten accepteren dat nalatenschap oncontroleerbaar is. De lange scenes zetten mij aan het denken en cinematografisch zit het zeer sterk in elkaar. Geen film voor het grote publiek, maar ik heb er toch zeker van genoten.

Mooie film! En dan acteert de hoofdpersoon vrijwel de hele film gehuld in de klassieke spookuitrusting (wit laken met ooggaten) en zonder dialoog. Ja, we raakten zelfs ontroerd! Mooie monoloog ook nog van Will Oldham. En ja we zien iemand in real time een appeltaart eten en uitkotsen .... wil je iets meer actie, dan zou ik een andere film uitzoeken.

Goeie film waarin een spook blijft ronddwalen in wat eens zijn woning was. Een simpel en weinig origineel verhaal. Dit in tegenstelling tot de aanpak die dit toch wel een eigenaardige film maakt. Lang aangehouden shots met spaarzame dialogen creëren een wat bevreemdend effect. In ieder geval een film met de beste visualisering van een spook ooit.

Het eerste half uur was er toch wel doorspartelen, gelukkig beterde de film wel. De cast deed het gelukkig wel goed, maar het verhaal kon me toch iets minder boeien, ondanks de korte speelduur.

Ik had er toch wel wat meer van verwacht.

Ik wist eigenlijk niet goed waaraan ik me kon verwachten. A ghost story kwam daarom wat bevreemdend bij me binnen. Het afbeelden van een spook wordt letterlijk weergegeven van hoe we het kinderen vertellen of van hoe we het zien in diverse tekenfilms. Enkel de "boeh" ontbrak. Kinderlijk simpel en onnozel? Misschien wel, en het was ook mijn eerste gedacht. Aan de andere kant best een originele en ongewone weergave om dit op deze manier te doen.

Beetje vreemd bovendien om - zoals hier reeds aangehaald - je topacteur in te schakelen wanneer je hem amper ziet. Al zal de naam op de affiche zijn effect sowieso hebben. Casey Affleck, meer dan uitstekend in 'Manchester by the Sea" waarbij de deprimerende neergeslagen rol hem op het lijf geschreven was. In A ghost story ook wel, hoewel hij niet zo heel veel moest doen behalve met een wit laken boven zijn hoofd rondlopen. Heeft hij dat écht gedaan trouwens???

Weinig tot geen dialogen in de film. Veel stiltes en vooral ook veel long shots. Deed me in dat opzicht wat denken aan Fien Trochs Kid (2012) waarbij de film nog een stuk korter kon. Aan de andere kant missen bepaalde long shots hun effect niet door extra stil te staan bij de vergankelijkheid en relevantie van het bestaan. De film krijgt zo een melancholisch tintje. De taartetende Mara daarentegen ontgaan me echter volledig. Ook die ene pseudofilosofische monoloog van die ene dude leek me de bal mis te slaan.

De film kent wel degelijk een bepaalde boodschap, geen slechte overigens, maar grijpt me net té weinig aan om volledig mee te gaan in het verhaal. Ik vond de uitwerking net te pover. Een film met het nodige potentieel, maar niet op deze manier. Bij deze dan ook "slechts" een matige voldoende met 3,0*!

Dit zal een cultfilm worden zeker? Trage filmbeleving die zeker niet voor iedereen bestemd zal zijn. Gewoonlijk is het visuele of het absurde in een film de drempel, hier is het trage tempo toch wel een obstakel voor velen. Het mist net dat ietsje meer, maar is verder wel een aangename film om te zien. Het trage en tijdloze tempo past wel bij het spook dat centraal staat. Een weergave van het eeuwig zoeken naar verlossing.

Eenzaam spook spookt door de tijd. Een sterke wil en dito geest is vereist voor dit juweeltje dat pijnlijk de eindigheid blootlegt als men komt te hemelen en zijn geliefden achter moet laten. De triestheid druipt van het scherm. Helemaal de meest indrukwekkende scene in de film, waar 'de overledene' naar huis loopt als spook... De scene schreeuwt eenzaamheid en verlorenheid. Vraag: wat doe je als spook zo de hele dag tot in den eeuwigheid, amen? Rondhangen en observeren, proberen te laten weten dat je er nog wel degelijk bent... "Hier! Kijk dan!" Helemaal pijnlijk wordt het als je geliefde doorgaat met leven, nieuwe relaties probeert aan te knopen en er vandoor gaat, op naar een mogelijk nieuw leven met... Jou achterlatend in een leeg huis omdat je als spook nu eenmaal aan een bepaalde plek bent gebonden tot het einde van het universum.... "Boohoo!"

Aangezien ik binnen korte tijd een aantal geliefden heb verloren, stemt deze film tot hoop, maar ook vrees... Ik moet er niet aan denken mijn 'dagen' te slijten met niksen, rondhangen en 'het leven' aan mij voorbij te zien gaan.

Nooit eerder lagen vergankelijkheid en eeuwigheid zó dicht bij elkaar, stemmig, leeg, prachtig. Ga deze film zien en laat 'm gewoon over je heen komen. Watch Without Prejudice!