A Ghost Story (2017)

Best een aandoenlijk filmpje dat af en toe nog wel de juiste snaar weet te raken, maar ben het toch ook wel een beetje met OH eens dat het allemaal nogal braaf en veilig is. Deze film had veel baat gehad bij wat meer (cinematografische) durf. Veel voorspelbare shots en verwacht camerawerk. En die semi-edgy 4:3 beeldformaatjes mogen ze wat mij betreft sowieso afschaffen, moet haast wel één van de vervelendste trends zijn binnen het huidige alternatieve filmlandschap.

De communicatie met andere 'spoken' was een geweldige vondst, de veelbesproken monoloog kon ik persoonlijk wel pruimen en het einde mocht er ook best wezen. Lichtpuntjes in een potentierijke, interessante film die helaas toch wat teveel binnen de lijnen kleurt om echt geweldig te worden. Het is dan ook een film die me waarschijnlijk niet al te lang bij zal blijven, iets wat gezien de opzet en pretenties juist wél het geval had moeten zijn. Kleine 3*.

Viel me in het eerste half uur een beetje tegen. Moest wat wennen aan het laken en de film leek af te gaan op een film over leven en dood waar de doden de levenden niet kunnen bereiken, maar dat was een veel te snel oordeel want daarna werd het bijna per scene boeiender toen het niet zozeer over leven en dood maar vooral ook over de vraag wat tijd is bleek te gaan. Veel ambitieuzer en veel interessanter. Het einde is ronduit prachtig. Veel beter dan de southern gothic Ain't Them Bodies Saints waar ik vooral een niet helemaal werkende ambitieuze film in zag. Oh ja, fijne soundtrack.

Wat een briljante film is dit!

Een emotionele achtbaanrit; romantiek maakt plaats voor rouw, eenzaamheid, irritatie, humor en verwondering. Een origineel verhaal dat zijn gelijke niet kent. Traag, ja, het is even je innerlijke rust vinden, maar dan komt dit existentiële meesterwerk ook prachtig binnen.

Een van de beste films van deze eeuw!

5*

Eigenlijk een briljant uitgangspunt door de omkering van het perspecief in geestenfilms.
Dat zou een flauwe gimmick kunnen zijn, maar dat is het hier zeker niet. Het werkt juist heel goed in deze film over de vergankelijkheid en eindigheid van het leven en de nietigheid van de mens.
A Ghost Story raakt bij mij zeker een gevoelige snaar, vooral richting het einde van de film.

Deze film zou een opsteker moeten zijn voor Nederlandse filmmakers, want met een budget van slechts $100,000 kun je zien dat met een goed idee en uiteraard creatieve visie 'alles' mogelijk is.

Interessante IMDb trivia:

Enkele dagen geleden gekeken, maar ik wilde de film toch even laten bezinken voor het neerschrijven van een review. A Ghost Story blijft in ieder geval in m'n hoofd rondspoken. Persoonlijk moest ik er wel echt inkomen; het pakweg eerste halfuur verloopt excessief traag, en de scènes tussen Casey Affleck en Rooney Mara worden wel héél zweverig neergezet. Maar zo na een tijdje, ongeveer tijdens de scène waarin Mara's personage twee minuten lang die taart zit te eten, begon het voor mij allemaal te klikken. Als die klik niet was gekomen, was hier geen hoog cijfer uitgevloeid, dus dat mensen dit niks vinden kan ik begrijpen. Maar het is toch wel echt prachtig wat regisseur David Lowery hier neerzet en probeert te vertellen. Een verhaal van enorm existentiële proporties enerzijds, dat anderzijds tot de laatste seconde gegrond is in diepmenselijke waarden en gevoelens. Die momenten waarin hij praat met de andere geest in het andere huis, die niet meer wist op wie hij/zij aan het wachten was, gaf me een brok in de keel. Ik kan me op dit moment geen enkele film voor de geest halen die zo schrijnend zaken als de dood, en het tijdloze en het existentiële dat daaraan vasthangt, weet over te brengen. Het is geen comfortabele zit, wat Lowery je hier voorschotelt, maar het blijft wel lang nazinderen, en dat is iets waar alleen maar goede films toe in staat zijn. Het einde met het uiteindelijke vinden van het briefje is overigens perfect.

Het is dus vooral een ideeënfilm, en de emoties die aan deze abstracte vertelling vasthangen. Visueel worden er wel wat leuke dingen gedaan, maar niks al te speciaals. Het is een hele gewoon uitziende film, zonder te veel toeters en bellen. Lowery's meer recente The Green Knight staat op dat vlak wel een aantal niveaus boven deze film. Maar het zijn uiteraard films met een totaal andere opzet en bedoeling. In ieder geval, A Ghost Story zal nog wel even blijven hangen. Het is niet direct een film die ik nog eens zal opzetten, maar zoiets staat los van een beoordeling. 4*.

Om de één of andere reden had ik met 'A Ghost Story' (2021) meer een luchtige horrorkomedie verwacht. Grappig is 't wel op een absurdistische manier, maar misschien is de grootste grap hoe consequent het spookthema wordt doorgetrokken. Een entiteit die ooit een man was (Casey Affleck) zweeft tussen tijd en ruimte op zoek naar betekenis. In de meest letterlijke zin een spook dat bestaat uit een mottig tafellaken en gaten bij de ogen. Toch steekt er achter die koddige verschijning een zoekende figuur voor wie de tijd verglijdt en wiens invloed op de wereld tanende is. Hij heeft niet meer de taal om mensen uit de levende wereld deelgenoot te maken van zijn bestaan, terwijl hij steeds meer een stukje van zijn menselijke zelf verliest. Des te schrijnender wanneer zijn triestige oogopslag op het rouwproces valt van zijn vroegere echtgenote (Rooney Mara). Moet hij vasthouden aan een steeds veranderende wereld of meegaan in de cyclus der dingen?! Het maakt 'A Ghost Story' (2017) een rustig meanderende, contemplatieve film met een warm kloppend hart. Al wordt 't concept naar het einde toe wel een tikkeltje overdreven wanneer de geest zich opeens volledig losmaakt van tijd en ruimte.

Deze schitterende film heb ik destijds volledig gemist, waarschijnlijk omdat ik niet direct aansla op een titel als A ghost story (of The green knight). Maar goed, dit blijkt dus heel stijlvolle arthouse en Lowery heeft de gave om je met zijn beelden direct de film in te zuigen. Ik weet niet precies wat het is, maar het was direct duidelijk dat dit goed zat (terwijl ik van het weekend bij een film als Crossroads (1986) precies de omgekeerde ervaring had: dat je je meteen kapot zit te vervelen, zonder te weten waarom). Heel fraaie sfeer zo met dat kader, vooral in het begin de gedekte kleuren en later als er dan meer licht en kleur is dan heeft het ook direct impact. Maar de drijvende kracht is denk ik toch de soundtrack. Geweldig, zowel het gebruik van geluid als de muziek, opnieuw toevertrouwd aan Daniel Hart. Vanaf halverwege verandert de film een paar keer van setting/gedaante, maar alles voelt toch als een eenheid, ook dankzij de oneindige melancholie van de spoken. Het gevoel dat de film uitbeeldt vond ik heel krachtig en kwam echt binnen. Ik kijk nu al uit naar meer werk van Lowery/Hart (Peter Pan & Wendy is al in postproductie).

PS. Casey Affleck weet ze wel uit te zoeken zeg. Qua acteren stelt het hier weinig voor, maar met Gerry, Manchester by the sea, A ghost story en Light of my life toch vier x vier!

Een typische arthouse-film voor een selectieve doelgroep. De een vindt hem vreselijk, en de ander spreekt van een meesterwerk.

David Lowerie was verantwoordelijk voor het script en de regie. Hij karakteriseerde zijn idee om een film over een geest te maken als een primordiaal miasma in zijn hersenen. Dit aangezien hij een geest had gezien die er precies zo uitzag als in deze film. Lowery was van mening dat het een heel gek beeld is, dat afwijkt van de norm in termen over hoe een verhaal wordt verteld. In een interview gaf Lowery te kennen dat de film was geïnspireerd op de relatie met zijn vrouw. De regisseur wilde Texas niet verlaten, en weigerde om naar Los Angeles te verhuizen. Dit zorgde voor een ruzie binnen zijn huwelijk. Een groot deel van de dialoog in deze film, is ontleend aan die argumenten. Hij baseerde het script als een reactie op een artikel genaamd "The Really Big One" van Kathryn Schulz uit 2015. Het artikel bespreekt mogelijke natuurrampen die de mensheid zouden kunnen vernietigen. Dit in dezelfde geest als de monoloog van de voorspeller tijdens het dansfeest. De filmmakers mochten het huis gratis gebruiken, omdat het al op de lijst stond om gesloopt te worden. Lowery gaf te kennen dat het eigenlijk heel therapeutisch was om te zien hoe het huis werd afgebroken, nadat hij er tijdens een zinderende zomer in Texas had gewerkt. Lowery werd met Casey Affleck en Rooney Mara herenigt na hun samenwerking in Ain't Them Bodies Saints. Lowery en Affleck werkten daarnaast samen tijdens The Old Man & the Gun. De regisseur gaf tijdens het audiocommentaar te kennen dat hij de geest van de buurman vertolkte. Hij was daarnaast van plan om tijdens de partyscène muziek van Kesha te gebruiken. De producenten van de zangeres gaven niet alleen toestemming, maar arriveerden ook op de set om als figuranten te verschijnen. De opnames vonden plaats in Irving, Texas. Dit met de opbrengsten van Pete's Dragon. De opnames werden verborgen voor het publiek. Het project werd pas maanden na het filmen aangekondigd. Producent Adam Donaghey werd op 22 oktober 2020 door een grand jury in Dallas County aangeklaagd wegens aanranding van een kind. Een jonge vrouw plaatste begin 2020 een bericht op Facebook dat Donaghey haar had verkracht en misbruikt tijdens de productie van deze film. Lowery was bedroefd en boos door deze beschuldiging, en hoopte dat de aanklager gerechtigheid zou vinden. Donaghey zou volgens het hoofd van de in Dallas gevestigde studio Cinestate diverse projecten hebben neergelegd.

Rooney Mara kreeg de opdracht om een diepe en persoonlijke betekenis te schrijven, en dit met niemand te delen. Het briefje bleef in de muur zitten, nadat het huis werd gesloopt. Sindsdien beweert Mara dat ze niet meer weet wat ze heeft geschreven. De actrice vond de taartscène alles behalve smakelijk. Voor de bewuste scène werden meerdere taarten gebakken en getest. Mara was een kieskeurige dame, en ging voor een suikerarme, glutenvrije en veganistische chocoladetaart. Volgens Lowery was deze heerlijk, maar Mara dacht hier duidelijk anders over. De scène werd in één take opgenomen. Een opmerkelijk detail is dat de actrice nog nooit eerder een taart had gegeten. Casey Affleck moest verschillende petticoats en een hoepel onder het laken dragen. Dit om de juiste vorm voor de geest te creëren. Daarnaast werden sommige scènes met art director David Pink opgenomen, die een vergelijkbare bouw bleek te hebben.

De voorspeller heeft het langste stuk dialoog in deze hele film. De personages brengen het merendeel van de film in een diepe stilte door. Dat is wellicht een verklaring voor de saaie toon. Toch bestempelde Guillermo del Toro dit als zijn favoriet van 2017. Hij noemde het een meesterwerk, en een van de beste filmische spookverhalen ooit gemaakt. Kort en krachtig gezegd kunnen sommige scènes diep ontroerend aanvoelen als er eerlijk over wordt nagedacht. Anderzijds bevat het langdurige momenten van saaie leegte. Dit soort films vereist veel geduld. Laten we gewoon breder kijken, dan dat we in dit geval op het scherm krijgen te zien. Een gulle middenweg lijkt mij daarom wel toepasselijk. Ik heb respect voor de wijze waarop deze film werd gemaakt, maar als kijker werd ik te weinig emotioneel betrokken bij het verhaal.

2,5 *

Super fijn filmpje.

Jammer van de ronde hoekjes en het irritante beeldformaat, en de toespraak van Will Oldham vond ik ook nogal flauw. Maar verder is alles gewoon perfect. Die scene met de taart al, die had van mij nog wel twee keer zo lang mogen duren. En ook de soundtrack is heerlijk.

Verder maak ik er maar geen woorden aan vuil, die tijd besteed ik liever om de hele film meteen nog eens te kijken.

Mja. De film weet af en toe wel sfeer neer te zetten en bijzondere beelden en shots, maar over het algemeen is het mij toch allemaal wat te traag. Scènes waarin je een minuut lang hetzelfde shot ziet hoeven voor mij niet echt.

Het thema van vergankelijkheid (kracht bij gezet door de (nogal irritante) speech van die gast halverwege) raakte bij mij ook geen snaar, omdat ik zelf helemaal niet de behoefte voel om iets na te laten en waarde hecht aan herinnerd worden of wat dan ook.
Het laatste stuk als hij die reis door de tijd maakt (blijkbaar begint hij weer bij het begin ofzo? Dat moeten we verder allemaal maar aannemen) is wel aardig om te zien, omdat er dan eindelijk wat meer gebeurt.

De spookgedaante blijft heel de film toch wat awkward om te zien, omdat het zo’n lullig beeld is. Daardoor werkt het tegelijkertijd wel en ook weer niet.

Ik waardeer de invalshoek en de sfeer wel, en gelukkig duurt het ook niet al te lang.

3*

Rustige indiefilm die met sfeervolle beelden en weinig dialoog toch veel weet te zeggen.
Niet dat het prekerig is of in-your-face (op één personage na die zichzelf iets te graag hoort filosoferen) maar het spook-kostuum straalt een bepaalde treurigheid en melancholie uit waardoor je zijn gevoel goed meekrijgt.

Met soms creatieve montage en transities wordt het passeren van tijd treffend weergegeven.

Uiteindelijk gaat de film een kant op die eventjes een beetje verwarrend wordt de film gaat plots terug in de tijd naar de 19e eeuw waardoor hij de geschiedenis/bouw van het huis en alles daaromheen meemaakt tot aan zijn eigen leven maar de eindscène maakt de cirkel wel weer mooi rond wat mij betreft.

4*