Honey Don't (2025)

Vanaf 4 september 2025 in de bioscoop (Universal Pictures International Netherlands)

De signatuur van een Coen brother is duidelijk aanwezig, heeft ook de nodige raakvlakken met zijn vorige, Drive away Dolls. Die vond ik beter, deze voelde soms wat onsamenhangend. Desalniettemin toch een heel erg leuke film met een reeks rare personages en hier en daar flink gewelddadig.

Maar de film moet het niet van zijn sterke verhaal hebben. Dat had mi beter uitgewerkt kunnen worden.

De titel verwijst naar de nummerplaat van Honey O’Donahue [Margaret Qualley] die een link legt tussen een aantal misdaden en de kerk van de manipulatieve Drew Devlin [Chris Evans] en een affaire heeft met agente Falcone [Aubrey Plaza]. Onaangename personages, een overdaad aan seks en bruut geweld en een slecht uitgewerkt mysterie. Evans is hopeloos als de flamboyante predikant en Coen verkiest stijl wel heel nadrukkelijk boven inhoud in deze naargeestige, onleuke vermeende komedie.

Erg vermakelijke misdaadkomedie van de andere Coen.

4*

Ja, fijne film. Lekker sfeer, erg leuke begingeneriek, visueel fijn (het zonnige Californië komt er goed uit) en vermakelijk. Soms erg vreemd en niet elke grap of elke absurditeit werkt even goed. Inhoudelijk is de film niet eens heel boeiend maar de stijl maakt veel goed. Daarnaast mis ik een beetje de wow-factor en echt geweldige momenten, iets dat een film als No Country For Old Men wel had. De acteurs hebben er duidelijk zin in en Qualley is sowieso fijn om te zien altijd. 3,5*.

Geen idee wat ik hiervan moet vinden?

Daarom 2.5.

Rare film , ne hoek af mss daarmee dat ik het nog een 2.5 geef.

Film kijkt op zich wel makkelijk weg, in begin had ik nog idee dat dit wel iets kon gaan worden.... Maar eigenlijk zijn het een aantal extravagante karakters, paar grappige en absurdistische situaties zonder verhaal. Het verhaal komt niet echt samen en laat dat nou best wel belangrijk zijn in een film. Het kon net zo goed een sketches show zijn, dan had ik het ook geloofd. Helaas, want ik denk dat er veel meer in had gezeten, waar gewoon niets verder mee gedaan wordt.

2,5* voor de moeite

Een leuke cast en hier en daar best grappig maar het verhaal is eerlijk gezegd niet zo goed.. Jammer.

Na Drive-Away Dolls de tweede misser op rij van regisseur Ethan Coen, die op basis van deze beide films weinig waard is zonder broer Joel. Ook dit werkje zit vol met flauwe humor, platte seksgrappen en (te) dik aangezette personages. De plot heeft gaandeweg wel wat aardige verrassingen voor de kijker in petto, maar tegen die tijd is het te laat om de boel nog te redden.

Oei. Al een tijdje niks van de Coens gezien. En geen enkele van de solofilms van een van hen. Maar dit is zo mager dat het nauwelijks voor te stellen is dat Ethan ook meewerkte aan iets als No Country for Old Men. Honey Don't is een soort neonoirkomedie. Zo'n film die wanhopig vist naar een cultreputatie en waar het vrouwelijke hoofdpersonage geschreven is als een wandelende mannenfantasie (hoewel Traicia Cooke meeschreef). Een erg mager plot en af en toe een leuke grap. Dat is het wel zo'n beetje. Blij dat de film niet zo lang was.

Geen verhaal, geen logica, totaal niets in deze film.

Toch wel bijzonder dat je zo’n eenvoudige explotatiefilm niet kunt volgen.

Ik vond het allemaal niet zo best, verhaal ook erg mager. Die predikant was o zo irritant sommige scene's moesten leuk zijn die heb ik helaas gemist niet mijn humor. Je moet er van houden ik vond het letterlijk weinig om het lijf hebben.

Redelijke film waarin een privédetective onderzoek doet naar de dood van een vrouw. Een simpel plot dat niet echt weet te boeien en ook wat richting mist (het heeft als geheel nogal weinig om het lijf). Wel leuke, eigenaardige personages, prima dialogen en hier en daar een lekker portie geweld. Ethan Coen maakt echter met zijn broer samen toch echt betere films.

MQ en AP in één film, en het is ook nog eens een film van Ethan Coen. Mijn avond kan bij voorbaat niet kapot.

Een erg fijne persiflage op de idioterie van het geloof in de VS, de schijnheiligheid die vooral aan de conservatief- religieuze kant in alles tot in het absurde is doorgeslagen. Met een ruim scheutje saus er over heen van alles wat in die kringen ook maar niet goed ligt. En dat dan prettig vervat in bijzonder grappige en spitsvondige dialogen met geniale timing - precies dat waar de fans van Woody Allen altijd zo over opgeven, maar wat ik in zijn films niet terugzie, dat zie je dus hier. Coen kan het namelijk wél.

Aan de imdb reviews te zien is het Amerikaanse publiek overigens nog lang niet toe aan een film voor volwassenen. Wat ben ik toch blij, elke dag, dat ik daar niet tussen hoef te wonen. En wat ben ik toch blij dat tenminste Ethan van de beide broers zich vrij genoeg voelt om zijn kritiek op die absurde samenleving te tonen, uit te spreken. Maar ik maak me wel zorgen, want het valt op dat hij zich behoorlijk lijkt in te houden. Over wat er in de VS gebeurt is toch wel een scherpere, een hardere persiflage mogelijk zou je denken.

De zwarte humor van Coen is afgezwakt in deze film. Het resultaat is een mager verhaal met hier en daar een leuke opflakker. Vooral Chris Evans bewijst nog maar eens dat hij naast Captain America niet echt goed kan acteren. Er zijn wel andere kleurrijke figuren om de film nog wat te redden. Al is dat helaas niet voldoende.

Na het hilarische The Ballad of Buster Scruggs kwam er een voorlopig einde aan de kunstzinnige samenwerking tussen Joel en Ethan Coen. Terwijl Joel zijn creativiteit in serieuzere periodefilms stopte, hield Ethan het luchtig en stortte zich samen met zijn vrouw Tricia Cooke op een trilogie van lesbische B-films. Honey Don’t is het tweede deel in de reeks. Behalve de lesbische hoofdrol van Margaret Qualley die in deze film een ander personage speelt, zijn er tussen beide delen geen overeenkomsten.

Honey Don’t is een klassiek neo-noir detectiveverhaal met Qualley in de rol van detective Honey O’Donahue. Een personage dat geïnspireerd lijkt te zijn op het type hard-boiled detective waarmee Humphrey Bogart goede sier maakte. Honey komt in de plattelandsgemeente waar ze actief is in aanraking met de onaangename en criminele kanten van de mens. Zware en minder zware misdrijven passeren. De ernst van de misdaden wordt steevast weggewassen door de zwarte en absurde humor die samen met de bijna karikaturale weergave van de personages zorgt voor een luchtig kader. Dat luchtige kader maakt dat zaken als moord en uitbuiting automatisch niet de serieuze zwaarte meekrijgen die een neo-noir met Bogart wel afdwingt.

Margaret Qualley is goed als stoïcijnse detective. Ze speelt haar rol heerlijk onderkoeld. Een gedegen detective op zoek naar een moordenaar. Tegelijkertijd speelt zij bijna achteloos de rol van de femme fatale die uitdagend op haar lip bijt terwijl de camera begerig haar rondingen aftast. Een dubbelrol zou je kunnen zeggen. Ik voeg er gelijk aan toe dat de focus van de film niet op deze afleidende elementen maar wel degelijk op haar speurzin ligt. De film presenteert in de loop van zijn speelduur als in een klassieke whodunnit de ene na de andere verdachte terwijl op de achtergrond een vaag subplot rond een sektarische geloofsgemeenschap in het leven wordt geroepen. Een subplot dat geen andere functie lijkt te hebben dan de introductie van nog meer bizarre personages om aan de lijst der moordverdachten toe te kunnen voegen.

Ethan Coen en Tricia Cooke leveren met hun komische thriller Honey Don’t een vermakelijk film af. Een film met sterke vrouwelijke personages, sneue mannen en andere curieuze figuren. Een film ook met fijne zwarte en absurde humor. Een vermakelijk potpourri van indrukken. De film mist wel wat structuur. De film slingert mijns inziens wel erg vaak langs bijrollen en losse verhaallijntjes die niet soepel in het grote geheel passen en slechts in het leven lijken te zijn geroepen omwille van de amusementswaarde. Inhoudelijk is de film te weinig een vloeiend geheel van mooi samenvallende verhaallijntjes. Te weinig een film met personages met een wezenlijke plek en een wezenlijk nut. Een film dus met plus- en minpunten. En de pluspunten overheersen.