Honey Don't (2025)

Vanaf 4 september 2025 in de bioscoop (Universal Pictures International Netherlands)

De signatuur van een Coen brother is duidelijk aanwezig, heeft ook de nodige raakvlakken met zijn vorige, Drive away Dolls. Die vond ik beter, deze voelde soms wat onsamenhangend. Desalniettemin toch een heel erg leuke film met een reeks rare personages en hier en daar flink gewelddadig.

Maar de film moet het niet van zijn sterke verhaal hebben. Dat had mi beter uitgewerkt kunnen worden.

De titel verwijst naar de nummerplaat van Honey O’Donahue [Margaret Qualley] die een link legt tussen een aantal misdaden en de kerk van de manipulatieve Drew Devlin [Chris Evans] en een affaire heeft met agente Falcone [Aubrey Plaza]. Onaangename personages, een overdaad aan seks en bruut geweld en een slecht uitgewerkt mysterie. Evans is hopeloos als de flamboyante predikant en Coen verkiest stijl wel heel nadrukkelijk boven inhoud in deze naargeestige, onleuke vermeende komedie.

Erg vermakelijke misdaadkomedie van de andere Coen.

4*

Ja, fijne film. Lekker sfeer, erg leuke begingeneriek, visueel fijn (het zonnige Californië komt er goed uit) en vermakelijk. Soms erg vreemd en niet elke grap of elke absurditeit werkt even goed. Inhoudelijk is de film niet eens heel boeiend maar de stijl maakt veel goed. Daarnaast mis ik een beetje de wow-factor en echt geweldige momenten, iets dat een film als No Country For Old Men wel had. De acteurs hebben er duidelijk zin in en Qualley is sowieso fijn om te zien altijd. 3,5*.

Geen idee wat ik hiervan moet vinden?

Daarom 2.5.

Rare film , ne hoek af mss daarmee dat ik het nog een 2.5 geef.

Film kijkt op zich wel makkelijk weg, in begin had ik nog idee dat dit wel iets kon gaan worden.... Maar eigenlijk zijn het een aantal extravagante karakters, paar grappige en absurdistische situaties zonder verhaal. Het verhaal komt niet echt samen en laat dat nou best wel belangrijk zijn in een film. Het kon net zo goed een sketches show zijn, dan had ik het ook geloofd. Helaas, want ik denk dat er veel meer in had gezeten, waar gewoon niets verder mee gedaan wordt.

2,5* voor de moeite

Een leuke cast en hier en daar best grappig maar het verhaal is eerlijk gezegd niet zo goed.. Jammer.

Na Drive-Away Dolls de tweede misser op rij van regisseur Ethan Coen, die op basis van deze beide films weinig waard is zonder broer Joel. Ook dit werkje zit vol met flauwe humor, platte seksgrappen en (te) dik aangezette personages. De plot heeft gaandeweg wel wat aardige verrassingen voor de kijker in petto, maar tegen die tijd is het te laat om de boel nog te redden.

Oei. Al een tijdje niks van de Coens gezien. En geen enkele van de solofilms van een van hen. Maar dit is zo mager dat het nauwelijks voor te stellen is dat Ethan ook meewerkte aan iets als No Country for Old Men. Honey Don't is een soort neonoirkomedie. Zo'n film die wanhopig vist naar een cultreputatie en waar het vrouwelijke hoofdpersonage geschreven is als een wandelende mannenfantasie (hoewel Traicia Cooke meeschreef). Een erg mager plot en af en toe een leuke grap. Dat is het wel zo'n beetje. Blij dat de film niet zo lang was.

Geen verhaal, geen logica, totaal niets in deze film.

Toch wel bijzonder dat je zo’n eenvoudige explotatiefilm niet kunt volgen.

Ik vond het allemaal niet zo best, verhaal ook erg mager. Die predikant was o zo irritant sommige scene's moesten leuk zijn die heb ik helaas gemist niet mijn humor. Je moet er van houden ik vond het letterlijk weinig om het lijf hebben.

Redelijke film waarin een privédetective onderzoek doet naar de dood van een vrouw. Een simpel plot dat niet echt weet te boeien en ook wat richting mist (het heeft als geheel nogal weinig om het lijf). Wel leuke, eigenaardige personages, prima dialogen en hier en daar een lekker portie geweld. Ethan Coen maakt echter met zijn broer samen toch echt betere films.

MQ en AP in één film, en het is ook nog eens een film van Ethan Coen. Mijn avond kan bij voorbaat niet kapot.

Een erg fijne persiflage op de idioterie van het geloof in de VS, de schijnheiligheid die vooral aan de conservatief- religieuze kant in alles tot in het absurde is doorgeslagen. Met een ruim scheutje saus er over heen van alles wat in die kringen ook maar niet goed ligt. En dat dan prettig vervat in bijzonder grappige en spitsvondige dialogen met geniale timing - precies dat waar de fans van Woody Allen altijd zo over opgeven, maar wat ik in zijn films niet terugzie, dat zie je dus hier. Coen kan het namelijk wél.

Aan de imdb reviews te zien is het Amerikaanse publiek overigens nog lang niet toe aan een film voor volwassenen. Wat ben ik toch blij, elke dag, dat ik daar niet tussen hoef te wonen. En wat ben ik toch blij dat tenminste Ethan van de beide broers zich vrij genoeg voelt om zijn kritiek op die absurde samenleving te tonen, uit te spreken. Maar ik maak me wel zorgen, want het valt op dat hij zich behoorlijk lijkt in te houden. Over wat er in de VS gebeurt is toch wel een scherpere, een hardere persiflage mogelijk zou je denken.

De zwarte humor van Coen is afgezwakt in deze film. Het resultaat is een mager verhaal met hier en daar een leuke opflakker. Vooral Chris Evans bewijst nog maar eens dat hij naast Captain America niet echt goed kan acteren. Er zijn wel andere kleurrijke figuren om de film nog wat te redden. Al is dat helaas niet voldoende.

Na het hilarische The Ballad of Buster Scruggs kwam er een voorlopig einde aan de kunstzinnige samenwerking tussen Joel en Ethan Coen. Terwijl Joel zijn creativiteit in serieuzere periodefilms stopte, hield Ethan het luchtig en stortte zich samen met zijn vrouw Tricia Cooke op een trilogie van lesbische B-films. Honey Don’t is het tweede deel in de reeks. Behalve de lesbische hoofdrol van Margaret Qualley die in deze film een ander personage speelt, zijn er tussen beide delen geen overeenkomsten.

Honey Don’t is een klassiek neo-noir detectiveverhaal met Qualley in de rol van detective Honey O’Donahue. Een personage dat geïnspireerd lijkt te zijn op het type hard-boiled detective waarmee Humphrey Bogart goede sier maakte. Honey komt in de plattelandsgemeente waar ze actief is in aanraking met de onaangename en criminele kanten van de mens. Zware en minder zware misdrijven passeren. De ernst van de misdaden wordt steevast weggewassen door de zwarte en absurde humor die samen met de bijna karikaturale weergave van de personages zorgt voor een luchtig kader. Dat luchtige kader maakt dat zaken als moord en uitbuiting automatisch niet de serieuze zwaarte meekrijgen die een neo-noir met Bogart wel afdwingt.

Margaret Qualley is goed als stoïcijnse detective. Ze speelt haar rol heerlijk onderkoeld. Een gedegen detective op zoek naar een moordenaar. Tegelijkertijd speelt zij bijna achteloos de rol van de femme fatale die uitdagend op haar lip bijt terwijl de camera begerig haar rondingen aftast. Een dubbelrol zou je kunnen zeggen. Ik voeg er gelijk aan toe dat de focus van de film niet op deze afleidende elementen maar wel degelijk op haar speurzin ligt. De film presenteert in de loop van zijn speelduur als in een klassieke whodunnit de ene na de andere verdachte terwijl op de achtergrond een vaag subplot rond een sektarische geloofsgemeenschap in het leven wordt geroepen. Een subplot dat geen andere functie lijkt te hebben dan de introductie van nog meer bizarre personages om aan de lijst der moordverdachten toe te kunnen voegen.

Ethan Coen en Tricia Cooke leveren met hun komische thriller Honey Don’t een vermakelijk film af. Een film met sterke vrouwelijke personages, sneue mannen en andere curieuze figuren. Een film ook met fijne zwarte en absurde humor. Een vermakelijk potpourri van indrukken. De film mist wel wat structuur. De film slingert mijns inziens wel erg vaak langs bijrollen en losse verhaallijntjes die niet soepel in het grote geheel passen en slechts in het leven lijken te zijn geroepen omwille van de amusementswaarde. Inhoudelijk is de film te weinig een vloeiend geheel van mooi samenvallende verhaallijntjes. Te weinig een film met personages met een wezenlijke plek en een wezenlijk nut. Een film dus met plus- en minpunten. En de pluspunten overheersen.

Leuk.

Vlot verteld misdaadfilmpje. Ik moest soms wat denken aan No Country for Old Men, met een detective die (aanvankelijk) een stapje te laat komt, maar laat het duidelijk zijn dat dit geen thriller is. Het is komisch, zonder dat het te flauw wordt. Margaret Qualley is wel oké in de hoofdrol. Van Chris Evans ben ik minder onder de indruk, misschien had een minder bekende kop beter geweest. De film duurt trouwens niet lang, dus ik kan hem alleen maar aanraden voor wie een snelle hap verlangt.

3

De tweede film die Ethan Coen met zijn lesbische vrouw Tricia Cooke (lees hier hoe het zit en ook: de agent in de film is dus een alter ego van Ethan?) maakt in wat een trio lesbische komedies moet worden.

De eerste was het actief irritante Runaway Dolls, samen met Intolerable Cruelty de slechtste door een Coen geregisseerde film ooit. Het hele concept leek daar "dildo = hoogtepunt van humor". Honey Don't is beter, maar nog niet echt goed; meer alsof per ongeluk de eerste kladversie van een script van wat een Raising Arizona-achtige film had moeten worden is verfilmd. Er duikt nog een sporadische dildograp op.

De film is een sunshine noir die zich afspeelt in Bakersfield, het hart van het redneck-deel van Californië. Margaret Qualley is Honey O'Donahue de privédetective van dienst. Ze heeft zichzelf ook dat nasale, afgemeten praten van actrices uit de jaren '40 aangemeten, alleen vergeet ze dat af en toe. Het begint me ook op te vallen dat Qualley niet veel gezichtsuitdrukkingen heeft. Maar de outfits zijn allemaal fantastisch.

Er is een sexy Franse huurmoordenaar met een heel apart Frans accent, wat blijkt te komen omdat ze wordt gespeeld door een in Duitsland opgegroeide Russische actrice (Lera Abova). Er is een perverse evangelische dominee (Chris Evans), die zoals alle komisch bedoelde perverse evangelische dominees in de film- en televisiegeschiedenis buitengewoon ongrappig is (een soort wet, zoals de bekende Amerikaanse criticus Rogert Ebert een regel had dat het voorkomen van een luchtballon in een film een grote voorspeller is van dat het een slechte film is.) Aubrey Plaza speelt een agent en de love interest voor Qualley en is zoals altijd, ongeacht de kwaliteit van de rest van de film, wel erg grappig. Er zijn incompetente hulpjes. Er zijn snedige dialogen. De incompetente hulpjes en de snedige dialogen zijn de beste dingen aan de film. Jammer dat de ondertitelaar van dienst van SkyShowtime dat laatste aspect weer eens met de Franse slag heeft benaderd.

Het hangt allemaal wel als los zand aan elkaar. Nu is een onnavolgbaar plot ook een genreconventie, maar Honey Don't is wel heel erg uit de losse pols. Maar goed, ik ben een enorme fan van het genre en met nog geen 1,5 uur schiet het ook lekker op.

(Gezien op SkyShowtime)

Honey O'Donahue: Sorry, I think I left some lipstick down there.
MG Falcone: It's okay, that's the only place I ever wear it.

"Honey Don't!" van de bekende regisseur Ethan Coen, is een vreemde mix van neo-noir, zwarte komedie en misdaadfilm die af en toe weet te vermaken, maar uiteindelijk minder slim en spannend is dan hij zelf lijkt te denken. De film probeert constant excentriek, stijlvol en provocerend over te komen, maar slaagt daar maar gedeeltelijk in. Hoewel er zeker leuke momenten en sterke acteurs in zitten, voelde het geheel vaak rommelig en inhoudelijk leeg aan.

De grootste kracht van de film is zonder twijfel de sfeer. De cinematografie en de wat aparte, droge humor geven de film een eigen identiteit. Ook hoofdrolspeelster Margaret Qualley (als Honey O'Donahue) draagt de film regelmatig met haar charismatische aanwezigheid en eigenzinnige speelstijl. Sommige scènes werken goed door de combinatie van absurde dialogen, vreemde personages en een licht ongemakkelijke ondertoon. Alleen wordt dat gevoel nergens echt consequent doorgetrokken, waardoor de film vaak stuurloos aanvoelt.

Het verhaal zelf wist me namelijk niet echt mee te trekken. De plot springt soms van de hak op de tak en probeert mysterieus en ingewikkeld te zijn, maar mist uiteindelijk spanning en focus. Daardoor voelde de film geregeld langer aan dan nodig was. Er zitten wel een paar verrassende momenten in, maar veel scènes lijken vooral bedoeld om “apart” of choquerend te zijn zonder dat daar echt een sterke inhoudelijke reden achter zit.

Daarnaast bevat de film behoorlijk veel expliciete naaktheid, o.a. van Margaret Qualley, Aubrey Plaza (als MG Falcone) en Lera Abova (Chère), en seksuele scènes (met en zonder speeltjes) met o.a. regelmatig lesbische seks tussen Margaret Qualley en Aubrey Plaza en waarop o.a. mijn openingszin van toepassing is. Op sommige momenten past dat nog wel bij de losse, provocerende stijl van de film, maar regelmatig voelde het overdreven of vooral toegevoegd om aandacht te trekken.

Hetzelfde geldt voor het geweld: er zitten meerdere scènes in met vrij grof (o.a. met een vork en een fluitketel) en bloederig geweld dat soms ineens hard binnenkomt. Omdat de film dit combineert met zwarte humor ontstaat er een vreemde toon waarbij het lastig is om echt mee te leven met de personages.

Visueel en qua sfeer heeft de film dus zeker iets interessants, maar inhoudelijk vond ik het uiteindelijk te wisselvallig. De cast doet duidelijk zijn best en af en toe werkt de absurde humor best aardig, alleen blijft er na afloop weinig hangen. Voor liefhebbers van vreemde arthouse-misdaadfilms met zwarte humor kan het misschien nog een aardige kijkervaring zijn, maar voor mij bleef het vooral een film met veel stijl en te weinig inhoud.

Ik moet destijds het nieuws gemist hebben maar nu merk ik dat de Coen brothers gesplit zijn. Het is geleden van de Beatles dat ik nog zo geweend heb bij een breuk maar ja, ik ben dan ook wat ouder. Terwijl Joel Coen zich bezig houdt met Shakespeare stukken volgt broer Ethan min of meer het traditioneel pad van de Coen touch. Ik ben er alvast blij mee. Deze Honey, don't is dan ook een samenraapsel van Blood simple, Fargo, No country for the old men en Burn after reading, Een heerlijke misdaad comedie. Alweer.

Naast die inventieve openings generiek en de filmtitel die in de nummerplaat verscholen zit, is het allerbelangrijkste toch van de film dat we geen 'macaroni' mogen zijn. Een levensles dat elke school zou moeten prediken op de laatste schooldag in de plaats van met hoedjes te zwieren.

Honey don't is klassieke Coens film maar als ik het stemmen gemiddelde op MM zie dan is 'le peuple' daar niet echt blij mee.