April (2024)

De vorige film van de regisseuse, Begining (alweer uit 2020), kan ik me niet goed meer herinneren maar ik schreef erover: “De film is vaak slaapverwekkend saai hetgeen echter een scherp contrast geeft met de vaak heftige gebeurtenissen in de film; op dezelfde manier speelt de film met het contrast tussen stilte en lawaai. Inhoudelijk is er eenzelfde dubbelzinnigheid van vroomheid en zonde (zoals de verkrachte vrouw als het ware vroom in zonde is). De film laat het – ook statelijke – geweld tegen een christelijke minderheid zien dat in de film met name de vorm van vrouwenhaat als intimidatiemiddel lijkt te krijgen (…) Al met al een ietwat experimentele film die op z’n minst interessant is.”

Over deze film zou ik hetzelfde kunnen schrijven met het verschil dat het thema van de vrouwenonderdrukking nu niet wordt behandeld binnen de context van een christelijke minderheid (de Jehova’s Getuige) maar van een gynaecologe op het platteland die nogal tegen de gangbare, conservatieve mores in handelt: ze helpt de arme vrouwen en meisjes met het stiekem verstrekken van anticonceptie en illegale abortussen waarbij ze zelf als alleenstaande vrouw als een soort prostituee vreemde mannen op straat oppikt voor de seks. Ze handelt ‘moreel’ in onze moderne ogen maar is tegelijk een zondares (zodat ook zij vroom in zonde is) welke dubbelzinnigheid wordt uitgedrukt door de vreemde figuur waarin ze soms is getransfigureerd, alsof ze van zichzelf is gaborteerd en vervreemd tot een monster. Evengoed lijkt de film weinig metaforisch of geestelijk (modern) maar juist erg letterlijk en lichamelijk, resulterend in body horror als het expliciet laten zien van de lelijkheid van het bestaan en het lichaam. De film voelt ook enigszins als een hororfilm vanwege de grauwe sfeer, die voor het contrast wordt afgewisseld met uitbundig fleurige beelden, en schokkende momenten, die worden afgewisseld met even extreem saaie stukken. Er gebeurt niet veel in de film – de film is niet traag maar staat voortdurend praktisch stil – maar omdat je dan weer 10 minuten naar niets anders een regenbui zit te kijken, dan 15 minuten naar een abortus (waarbij je de abortus zelf niet eens ziet), dan 5 minuten naar de vrouw zittend in een stoel, etc ben je zo 134 minuten verder waarna je opgelucht naar huis kunt. Want waar ik Beginning nog als goed beoordeelde kon ik deze keer in de film te weinig boeiends vinden voor meer dan een magere voldoende.

Veel symboliek, veel metaforen. Geen film om te ‘begrijpen’, maar moet invoelbaar zijn. Erg lange shots. Soms echt prachtig gedaan. Omdat enige luchtigheid en vrolijkheid ontbreekt, is het echter een soms ondraaglijke zit.

Het is publiek geheim dat gynaecoloog Nina [Ia Sukhitashvili] ook buiten het ziekenhuis vrouwen helpt om hun zwangerschap te beëindigen. Wanneer een vrouw na haar bevalling overlijdt, stelt de hoofddokter [Merab Ninidze] David [Kakha Kintsurashvili] aan om te onderzoek of Nina nalatig is geweest. Nina gaat ondertussen door met haar werk, zowel binnen als buiten het ziekenhuis. Ze moet zich daarbij wel houden aan de eisen die een patriarchale samenleving stelt aan haar en de vrouwen die ze behandelt. Bevat indringende behandelingen die in onderbroken shots zijn gefilmd. Die duren vaak zo verschrikkelijk lang dat je gerust de afwas kan doen of de hond uit kan laten zonder dat je ook maar iets mist. De kans bestaat dat je bij terugkeer naar exact hetzelfde beeld zit te kijken! Kulumbegashvili geeft nieuwe betekenis aan traag.

Inderdaad super traag maar wel alles mooi in beeld gebracht zo ook het begin van de bevalling.

Mooie beelden. Sommige indrukwekkende en bijna horror-achtige scenes. Maar oh zo traag. Met trage en rustige films heb ik geen probleem. Kan therapeutisch en hypnotiserend zijn . Maar hier voelt het soms doelloos aan.