A Classic Horror Story (2021)

De film is een ode aan de klassieke horrorfilms zonder echt te kopiëren. Verwijzingen naar Evil Dead, TCM, The Wicker Man en andere horrorfilms zijn gemakkelijk te linken. De regisseur neemt de tijd voor een degelijke opbouw van het mysterieuze verhaal en voor de introductie van de personages. Bij het laatste gelukkig niet teveel aandacht wat privéleven betreft. De film kent vooral een sterke eerste helft met een creepy , mysterieus sfeertje waarbij het verhaal niet de weg volgt wat ik in gedachte had. De clou is verrassend en er zit een leuke onverwachte twist in de film die je niet ziet aankomen. Daarbij een sterke aanwezige soundtrack. Qua gore valt het wel mee, al zitten er een paar geslaagde bloederige momenten in de film. Het slot is wel wat chaotisch en onbevredigend uitgewerkt ( vanaf het moment dat Matilda Anna Ingrid Lutz, de actrice van Revenge, zich weet te bevrijden ). 6,5/10 Tip : zoals vaak niet naar de trailer kijken !

Nogal zwak. A Classic Horror Story heeft wat weg van films als Midsommar, Hereditary en Suspiria. Cultachtig dus. Niet mijn genre. Te arty farty en weird.

Best onderhoudende film met mooie filters en het ziet er ook verzorgd uit. Hoewel geen kenner van het genre kan ik er nog wel wat referenties uithalen.

De cast doet het redelijk, ik vind vooral de dames wel leuk maar dat kan ook met mijn persoonlijke voorkeuren te maken hebben.

Meer bloed of geen abbo

A Classic Horror Story is een van de meest originele horror titels die ik dit jaar gezien heb, en dan met name vanwege de sterke maatschappelijke kritiek die er gegeven wordt. Dit geeft een extra dimensie die uniek is voor het genre.

Juist daarom is het zo jammer dat men het sterke concept in de uitwerking van het verhaal veel te kort doet. Hoewel mijn interesse aanvankelijk nog wel gewekt was merkte ik dat ik mij gaandeweg steeds meer door het verhaal heen moest gaan worstelen vanwege de onsamenhangendheid en ieder gebrek aan spanning. Hoewel de regisseur mooie beelden kan schieten valt hem op het gebied van regisseren dus nog wel het een en ander bij te brengen.

Het valt te prijzen dat Netflix een podium biedt voor creatieve filmmakers die geen standaardwerk leveren wat op de automatische piloot geschreven is. Daarnaast zie ik het ook als een pluspunt dat het om een niet-Amerikaanse productie gaat. Het is alleen een zonde dat zoveel potentie aan een matige uitvoering verloren gaat. Of zouden Italianen gewoon echt slecht in het maken van horrorfilms zijn?

2,0*

Het begint, zoals hier al meerdere keren aangegeven, allemaal vrij fijn en sterk. Er worden visueel mooie beelden op het scherm getoverd, en de neergezette sfeer is prima. De introductie van de personages, en de achtergrondinformatie die over hen gegeven wordt, is vrij standaard tot matig, maar daar staat of valt een film als deze niet mee. De gebeurtenissen zijn trouwens erg gruwelijk via implicatie; het meeste wordt net niet in beeld gebracht, maar juist dat suggestieve vond ik een heel goede keuze. Het is alleen jammer dat dit soort films steevast minder lijken te worden in de laatste akte, zo ook hier. De twisten en uitleg zijn vrij vermoeiend, en slaan ook niet op heel veel. De rol van de maffia in dit alles blijft vaag en slecht uitgewerkt. De hele meta-kritiek wordt ook nooit voldoende uitgewerkt, dus dat aspect had evengoed achterwege gelaten kunnen worden.

Het laatste halfuur is dus niet op niveau, maar een sfeervol en prima in beeld gebrachte eerste uur levert deze film zeker een voldoende op. Ook de cast, vooral Matilda Lutz, speelt goed, wat niet over elke horrorfilm gezegd kan worden. 3*.

De naam suggereert al dat het niet de meest originele horrorfilm gaat worden, en dat klopt; al moet ik zeggen dat er genoeg twists zijn om het niet al te voorspelbaar te laten zijn. En laten we eerlijk zijn, A Classic Horror Story ziet er ook best goed uit. Maar toch vond ik het niet bijster interessant. De film speelt uitgebreid leentjebuur bij andere films, met name The Wicker Man en Hereditary, maar ook vele andere verwijzingen naar andere films komen voorbij (een stukje Cabin in the Woods, een snufje Blair Witch, een beetje Evil Dead), inclusief de typetjes (de final girl, de wat nerdy dikzak, de te luide dronken Anglosaxon). Maar het doet het vooral minder goed dan al die andere films. Het voelt als een hommage, maar gewoon niet zo'n hele goeie - met ook een einde wat een beetje flauw is met dito maatschappijkritiek.

De film maakt zijn titel waar. Associaties met klassieke werken uit de subgenres Found Footage, Backwood, Kidnapping en Slasher (om maar wat te noemen) zijn aanwezig. Het is wat veel.

Veel vaste grond bezit de film niet. De gebeurtenissen zijn eigenlijk best spannend, maar zijn onderling slordig verbonden. Zonder context. Zonder samenhang. Het verhaal zwalkt en een concept dat alle subgenres en verhaallijntjes tot een functioneel geheel bundelt, ontbreekt.

Wel steady aanwezig is een vage mysterieuze atmosfeer die aan veel scènes een surrealistische touch verleent. Surrealisme dat wordt opgewekt door eigenaardige gewaarwordingen van de personages en door de tomeloze inzet van rode filters. Bepaald niet subtiel maar van de rode gloed gaat wel een geslaagde bevreemdende werking uit.

De personages zijn een bron van ergernis. Stompzinnige voorbeelden van het menselijke ras. Een paar halfslachtige pogingen om de personages te voorzien van wat achtergrond en karaktereigenschappen zijn onvoldoende om met deze zwakhoofdige wezens te sympathiseren.

Nog steeds zwalkend begeven wij ons tenslotte naar het einde. Het einde is even verrassend als belachelijk en leidt er definitief toe dat A Classic Horror Story nooit zal toetreden tot de rijen der klassiekers.

Een echte classic horror story met alle cliches aanwezig. Ik vond hem eigenlijk best goed op het einde na die had van mij ook wat grover gemogen en wat langer mogen duren. Leuke twist.

Ongelofelijk saaie prent. Die opzich in het begin nog wel wist te vermaken en, nieuwsgierigheid werd al gauw gewekt door bijzondere karakters er in te stoppen en het semi-bloederig te maken. Daarna was de introductie met de vijf personages wel aardig maar, niet uitgebreid en daarbij toegevoegd leek het alsof ze elkaar al een tijdje kenden. De film neigt vervolgens te veel naar het saaie en mag eigenlijk op het einde gewoon een slechte rip-off van ‘Midsommar’ te zijn, maar dan op zijn Italiaans.

Ik vond er in ieder geval niet zo veel aan, het eerste uur had semi nog wat leuke momenten maar daarna zakt het gewoon weg. Ik merkte weinig horror, weinig gore en had daar veel meer van verwacht. Bijvoorbeeld wanneer er eentje op de martelbank terecht komt en er twee punten naar zijn ogen wordt gedraaid. Ik had er veel meer mee vermaakt als we ook wat meer horror zagen in die scene. Door dit soort scenes was deze film kurk droog en niks aan.

1.0*

Een toffe ontmoeting van The Cabin in the Woods en Midsommar. Met de nodige knipogen die de regisseur expres toevoegt.

Een paar jongeren (en een oudere); de zelfingenomen sul Fabricio, de betweterige Mark, de ongewenst zwangere twintiger Elisa, de optimistische Sofia en de arrogante arts Mark. Via een soort Blablacar achtige app treffen ze elkaar in een camper en trekken ze er op los in Italië. Ze moeten een hert ontwijken en botsen tegen een boom. Natuurlijk.

Wat volgt lijkt eerder een ode te zijn aan vele horrorfilms. En dat is in dit geval meer dan vermakelijk. Je denkt in het begin nog dat op het moment dat ze dat veld betreden met die hut, ze in werkelijkheid allemaal dood zijn, maar het neemt toch een hele andere wending. Eerst een hoop standaard dingen; die sekte met die typische maskers, martelingen die er niet om liegen, de bovenmenselijke rituelen... en het leentjebuur van Midsommar (die huilscene), tot de ontknoping; dat inderdaad wel heel erg op The Cabin in the Woods lijkt, maar niks meer is dan een sterke maatschappelijke boodschap.

Ook de after credits was sterk.

De titel zou al oppervlakkig aandoen. Laat staan een Engelse titel voor een Italiaanse film, maar het eindproduct weet grandioos binnen te komen en de regisseurs weten creatief en toch wel verrassend uit te pakken. Mooie en soms apocalyptisch aandoende beelden (die weg vol schroot), goed acteerwerk en een goede bite. En de ontknoping zie je toch niet aankomen.

Dit is toch wel hoe ik een horrorfilm wil zien.

4,0*

Het enige positieve aan deze film is de knappe Matilda Lutz, die ik ook al goed vond in Revenge (2017). Voor de rest is deze film totaal doelloos, de zogenaamde verwijzingen naar en kritiek op andere horrorfilms totaal oninteressant, en de ontrafeling zo voor de hand liggend als maar kan. Wat de mafia hiermee te maken heeft, wordt ook nooit duidelijk gemaakt. Als ik een horrofilm wil zien waarin het thema 'we zitten in een horrofilm en ik film jullie stiekem' wordt behandeld, dan kijk ik liever nog eens naar The Cabin in the Woods (2011).

Weja, zoals de titel doet vermoeden een vrij klassiek standaard horrorverhaal met elementen die hoogst clichématig aandoen. Wat jongelingen die ergens in the middle of nowhere stranden waar in de huidige tijden uiteraard geen netwerk is. Er is ook niemand die de weg terug weet, dat heb je dan met die generatie die zich enkel kan oriënteren met Waze.

Botst men ineens op een heidense sektegemeenschap. En doet vervolgens wat denken aan Midsummar en The Wicker Man. Alleen vond ik het een pak rommeliger en minder samenhangend. Toch zijn hier en daar enkele scènes wel mooi gedaan. Het diner bijvoorbeeld was sterk, bevreemdend ook. En het bos en de hut hadden wel die dreigende mysterieuze sfeer welk ´s avonds extra werd belicht met die rode gloed en dat alarm.

Weinig bijzondere horrorfilm, maar best wel ok voor een keertje. Lutz doet het bijvoorbeeld prima.

Inderdaad. Het is niets nieuws onder de zon en is al ontelbare keren gebruikt in andere films. Maar toch wist deze film me op het verkeerde been te zetten. In eerste instantie leek het wel een variant op "Midsommar". Maar de twist op het einde zorgde ervoor dat het een heel andere kant opging. Alleen het einde met Bloodflix hadden ze gerust mogen weglaten want de toegevoegde waarde hiervan was nihil.

3.5*

We botsen tegen een boom langs de weg en worden ineens wakker voor Sam Raimi zijn huis.

Na de herkijk van Heat op Bluray zaterdagavond nog even snel aan de griezel waarbij de keuze viel op deze A Classic Horror Story en daarmee een Italiaanse film die op Netflix staat. Ik had geen idee wat me te wachten stond en ging er dan ook blanco in en hield er een dubbel gevoel aan over.

Het verhaal is duidelijk met de 'roadtrip' onder leiding van Fabrizio met het nodige aan lifters, eenmaal onderweg de Italiaanse woestenij in is het niet moeilijk een parallel te zien met The Hills Have Eyes. Het ongeluk met bier op midden in de nacht laat zich gemakkelijk raden en is zelfs een beetje dom, het vervolg is qua mysterie een stukje beter waar de camper opeens op een totaal andere plek staat met verontrustende dingen in de buurt zoals dat sinistere huisje en een soort van offerplaats even verder op in het bos. Waar het in het begin qua groepsdynamiek, het ongeluk en andere dingen, zoals Mark die opeens wil rijden, nogal van de hak op de tak is of juist cliche zit er de volgende fase een aangename verbetering in het geheel waar het lang niet pluis blijkt en zelfs bevreemdend aanvoelt.

Tevens erg mooi de vette accenten qua kleuren zoals rood die het geheel kleurrijk en soort van strip-achtig maken en een erg goede soundtrack. Maar na de eerste bevreemdend fase met het lucht alarm, wat niet perse goed of slecht is, valt vooral het geheel op als een mix van alles en nog wat en heel veel leentje buur bij onderandere Evil Dead, The Hills Have Eyes, Midsommar, 2000 Maniacs en zelfs The Village. En even ben ik het wel een beetje kwijt, want de rode lichten en sirene passen niet echt bij de geschetste Folklore die Fabrizio vertelt, en de twist rond het 'film-gebeuren' vind ik ook maar zo zo. Het is dat de film eindigt met een aardige spaghetti-western-achtige-Tarantino stijl, en zit er een aardige boodschap in verweven rondom een aanklacht tegen clickbait en sociale media, toch is het niet allemaal super te noemen.

De stijl mag er zijn, de twee dames ook in de vorm van Lutz en Sobol, de soundtrack is erg goed maar een topper is dit zeker niet. Een voldoende wat mij betreft voor het vermaak.