Romería (2025)

Prachtige cinema. Van wat ik las is dit gedeeltelijk een persoonlijk verhaal van Carla Simón zelf.

Redelijk sfeerportret dat alleen nooit echt gaat leven. De jonge Garcia (met okselhaar, dat was nog wel het meest opvallende) speelt daarvoor wat te vlakjes. Ook die droomscène richting het eind werkt niet helemaal. Maar verder wordt een en ander wel helder in beeld gezet en verteld zonder dat je alle informatie (over de familiebanden bijvoorbeeld) aangegeven krijgt, die moet je uit de context halen en dat verwart in het begin wel wat maar getuigt ook ervan dat het knap is verteld. 3,0*.

In 2004 duikt de 18-jarige Marina [Llúcia Garcia] in de voorgeschiedenis van haar biologische ouders, die ze nooit heeft gekend. Gebaseerd op de brieven van de moeder van Carla Simón die door een voice-over worden voorgelezen. Wat ze schrijft is aanzienlijk interessanter dan het nietszeggende gedoe dat we te zien krijgen. Aangezien Simón visueel amper onderscheid maakt tussen het heden (2004) en het verleden (midden jaren 80) en Garcia ook castte als haar moeder, is dit vooral verwarrend. Maar bovenal is het slaapverwekkend saai.

Beetje saai, hoewel het leuk begon . Duurde net iets te lang .

In "Romería" toont Carla Simón haar voorkeur voor ingetogen familiedrama’s, maar hier werkt die aanpak nauwelijks. De film ontwikkelt zich tergend langzaam en blijft hangen in blikken en gesprekken die zelden werkelijk intrigeren. Wat vermoedelijk bedoeld is als subtiele karaktertekening, voelt vooral afstandelijk en vervelend aan. De personages blijven bovendien te weinig uitgewerkt om emotioneel te raken. "Romería" is een lange, saaie oefening in familiale melancholie, zonder voldoende dramatische spanning of overtuiging.