The Rise of The Red Hot Chili Peppers (2026)

De documentaire over The Red Hot Chili Peppers voelt als een project met een duidelijke, maar beperkte focus: een eerbetoon aan Hillel Slovak en de vroege jaren van de band. Voor liefhebbers van die beginperiode zal dat ongetwijfeld waardevol zijn, maar voor fans die de Chili Peppers pas écht hebben leren kennen vanaf Mother’s Milk, zoals ik schiet deze docu tekort.

Waar veel kijkers wellicht een meeslepend verhaal verwachten over de opkomst van een van ’s werelds grootste rockbands, blijft de film steken in een niche perspectief. De focus ligt zwaar op de rauwe, chaotische beginjaren in Los Angeles, zonder de muzikale evolutie te belichten die de band uiteindelijk iconisch maakte.

En juist daar wringt het. Want voor mij begint het “echte” geluid van The Peppers pas met de komst van John Frusciante. Met zijn melodische en emotionele benadering gaf hij de band een nieuwe dimensie, die volledig tot bloei kwam op Blood Sugar Sex Magik. Die transformatie van underground funk-punk naar wereldwijde rockgigant blijft in deze documentaire grotendeels onderbelicht.

Daarnaast oogt de productie op momenten wat rommelig en amateuristisch, waardoor het geheel eerder aanvoelt als een liefhebbersproject dan een diepgravende, professionele muziekdocu.

Dat maakt deze film vooral interessant voor die-hard fans van de vroege periode, maar minder voor kijkers die hopen op een compleet verhaal over The Rise of The Red Hot Chili Peppers.

Emotionele documentaire over de beginjaren van de band, met bijzondere aandacht voor de invloed van de oorspronkelijke gitarist Hillel Slovak, die in 1988 overleed. De beperkte opzet is frustererend, zo eindigt de documentaire bij de definitieve doorbraak, maar de openhartige interviews met Flea en Anthony Kiedis maken veel goed.

Hopelijk komt er ooit nog zo'n mooie docu van AC/DC. Prachtig gemaakt, puur.

Anthony Kiedis en Michael Balzary waren herrieschoppers die van dag tot dag leefden in Hollywood toen ze een lift kregen van Hillel Slovak, de toenmalige gitarist van lokale rockband ‘Anthym’. De drie kregen een nauwe band en richtten een paar jaar later Red Hot Chili Peppers op. Veertig jaar na Hillels dood is zijn invloed op de band nog altijd immens en is de pijn over zijn dood nog altijd zichtbaar als zijn voormalige bandleden en opvolger John Frusciante over hem spreken. Niet alleen een portret over een rasechte punk- en funkband, maar ook dat van een hechte vriendschap en een schets van de muzikale scene in het Hollywood van begin jaren 80.

Maandagmiddag na het nodige aan huishoudelijke taken lekker lui op de bank met Netflix ervoor, en de keuze viel daarbij op deze documentaire over de Red Hot Chili Peppers. Wie kent ze niet zou ik zeggen, of qua muziek, of überhaupt als bandnaam. Under the Bridge was in 1992 mijn eerste kennismaking waarop er tegenwoordig verschillende albums in de kast staan, daarnaast was de naam Hillel Slovak mij reeds bekend, toch bleek dit een alleszins verrassende docu op dat vlak.

Want hoewel weinig mensen van Slovak gehoord zullen hebben blijkt dat zonder hem de Peppers wellicht niet bestaan hadden, zeker niet zo geklonken hadden, of anders niet of amper doorgebroken waren. Iets dat voor mij eigenlijk ook wel nieuw is buiten het feit dat ik de naam en rol wel kende, mijn collega heeft ze nog in de oude bezetting op zien treden als ik hem goed begrepen heb. Interessant is sowieso het pad dat de jongens vanaf school aflegden, de meerdere bands en verschillende bandleden en dat ze Kiedis eigenlijk niet eens voor volwaardig zanger aanzagen maar het eigenlijk bij toeval in elkaar valt en de RHCP factor in die zin geboren is. En hoewel die begin jaren muzikaal niet bepaald mijn ding zijn straalt er toch absoluut iets vanaf, iets nieuws, een soort van brutaliteit en frisheid, een aparte mix van funk en punk. Bijzonder hoe zulke dingen dan toch op zijn plek vallen...

Maar ja, de muziekindustrie en drugs, het is onlosmakelijk verbonden met artiesten waar vervolgens geen land meer met te bezeilen is, de rehab in moeten, of erger. En met het uitdiepen van de karakters waar iedereen zijn eigen kenmerken heeft blijkt Hillel toch een apart iemand te zijn, poëtisch, artistiek, dromerig, een gevoelsmens, en is er snel een link gelegd met andere bekende namen als Kurt Cobain en Jim Morrison. Dat wil zeggen te open, teveel prikkels, de wereld is to much en het einde onvermijdelijk. De klap kon dan ook niet groter met Kiedis en vooral Flea die nog altijd bij de gedachten aan in tranen uitbarst. Bijzonder is dan wel weer dat vervanger Frusciante naar eigen zeggen in de geest van Hillel begint te spelen maar niettemin zelf later ook aan drugs onderuit gaat waar er beelden zijn van een andere docu waar het zo slecht met John gaat dat hij zo bleek is dat hij praktisch doorzichtig lijkt.

Afijn, een gevoel, een vibe, een emotionele prikkel, is wat de mannen teweeg brengen niet in de laatste plaats door hun muziek waar Hilllel een soort van katalysator en bindende factor was voor de beginjaren van de Red Hot Chili Peppers. Fijn deze documentaire gezien te hebben waar deze echt iets toevoegt. Maar dat zeg ik als leek op het Pepper gebied, wellicht dat een kenner er anders naar kijkt.