8-ban Deguchi (2025)

interessante premisse gebaseerd op een computer spel The Exit 8 - Wikipedia - en.wikipedia.org ik verwacht hier wel iets van!

De game kende ik totaal niet en wordt omschreven als een wandelsimulator waarbij het draait om, dat de speler door een Japans metrostation loopt en onderweg allerlei onnauwkeurigheden moet opsporen om zo de uitgang van het station te bereiken, doet hij dit onjuist keert hij terug naar Exit 0. Deze film valt voor mij dan ook vooral op door zijn opvallende gele poster, met de titel "Exit 8" (waar je ook toepasselijk "Exit Infinity" kan lezen) en de betrokkenheid van Kazunari Ninomiya, van de live-action "Gantz"-films.

En wat blijkt deze film is ondanks zijn minimalistische setting, eigenlijk best goed gemaakt. Waarbij het concept en de herhaling van het steeds maar weer door dezelfde ondergrondse gang lopen op veel manieren geïnterpreteerd kan worden. Gewoon als de man die continu in de metrogangen opzoek is naar de uitgang maar dat door een loop wordt bemoeilijkt. Of als boodschap/metafoor van de man die zich verloren voelt (angst) voor het vaderschap. Een psychologisch debat dat zich afspeelt in het hoofd van deze man. Door bepaalde dingen een dubbele betekenis krijgen, werd dit een erg fijne kijkervaring

Stijlvol filmpje.

Het uitgangspunt voor deze cyclische mindfuck is dat onze verdwaalde hoofdpersoon vast komt te zitten in een ondergronds metro-gangenstelsel. Hij zal telkens bij hetzelfde punt uit blijven komen, tot hij een afwijking in zijn omgeving weet te ontdekken. De oplossing klinkt simpel: bij geen afwijkingen dient hij zijn weg te vervolgen maar als er ook maar iets afwijkt, dient hij rechtsomkeert te maken. De instructies beloven dat hij uiteindelijk bij Exit 8 uitkomt, waar hij het labyrint kan verlaten.

Bereid je voor op veel herhaling (met name één specifiek geluidseffectje zal nog een tijdje nagalmen) maar de film weet het verloop inlevend genoeg te presenteren waardoor je al kijker op vernuftige wijze betrokken wordt bij de puzzelende beleving van de hoofdpersoon, een meer dan uitstekende rol van Kazunari Ninomiya (wiens stem blijkbaar Kuro/Black vertolkte in Tekkonkinkreet / Tekkon Kinkurîto (2006)).

Een camera die geduldig met en om onze hoofdpersoon mee zwiert; een klinisch vormgegeven setting die aansluiting vindt bij de ijzingwekkende, kille geluidseffecten; een dramatische subtext die de dwaalgang vrij ongeforceerd van emotie weet te voorzien en een handvol verrassingen onderweg die de film een aardig bevreemdend gevoel meegeven: het zijn de hoofdingrediënten voor een film die nergens écht buiten de lijntjes kleurt maar je aandacht moeiteloos vasthoudt en verveling kundig weet te vermijden, iets wat gezien het concept en de speelduur (best lang voor een idee als dit) als een flink compliment beschouwd kan worden.

De werkelijke punch blijft uit en het horrorlabel zal sommigen wat teleurgesteld achterlaten, maar voor liefhebbers van een kleinschalig doch kundig vormgegeven mysterie vallen hier best wat vingers bij af te likken. 4*