8-ban Deguchi (2025)

Stijlvol filmpje.

Het uitgangspunt voor deze cyclische mindfuck is dat onze verdwaalde hoofdpersoon vast komt te zitten in een ondergronds metro-gangenstelsel. Hij zal telkens bij hetzelfde punt uit blijven komen, tot hij een afwijking in zijn omgeving weet te ontdekken. De oplossing klinkt simpel: bij geen afwijkingen dient hij zijn weg te vervolgen maar als er ook maar iets afwijkt, dient hij rechtsomkeert te maken. De instructies beloven dat hij uiteindelijk bij Exit 8 uitkomt, waar hij het labyrint kan verlaten.

Bereid je voor op veel herhaling (met name één specifiek geluidseffectje zal nog een tijdje nagalmen) maar de film weet het verloop inlevend genoeg te presenteren waardoor je al kijker op vernuftige wijze betrokken wordt bij de puzzelende beleving van de hoofdpersoon, een meer dan uitstekende rol van Kazunari Ninomiya (wiens stem blijkbaar Kuro/Black vertolkte in Tekkonkinkreet / Tekkon Kinkurîto (2006)).

Een camera die geduldig met en om onze hoofdpersoon mee zwiert; een klinisch vormgegeven setting die aansluiting vindt bij de ijzingwekkende, kille geluidseffecten; een dramatische subtext die de dwaalgang vrij ongeforceerd van emotie weet te voorzien en een handvol verrassingen onderweg die de film een aardig bevreemdend gevoel meegeven: het zijn de hoofdingrediënten voor een film die nergens écht buiten de lijntjes kleurt maar je aandacht moeiteloos vasthoudt en verveling kundig weet te vermijden, iets wat gezien het concept en de speelduur (best lang voor een idee als dit) als een flink compliment beschouwd kan worden.

De werkelijke punch blijft uit en het horrorlabel zal sommigen wat teleurgesteld achterlaten, maar voor liefhebbers van een kleinschalig doch kundig vormgegeven mysterie vallen hier best wat vingers bij af te likken. 4*

Was best een aangename film, alleen was het wel soms een beetje van hetzelfde teveel. Het was zoals de muziek die er regelmatig te horen was, de Bolero van Ravel, ook gewoon telkens een herhaling.

Joolstein zijn tweede helft van zijn review is mooi geschreven, het is recht overgenomen van AI heb ik gezien, maar ja dat is niet verboden zeker...

Exit 8 is gebaseerd op een videospel waarin het karakter steeds dezelfde gang in een metrostation bewandelt en de weg naar de uitgang niet kan vinden. Net als in het spel moet het personage in de film op zoek naar aanwijzingen die hem naar de uitgang zullen leiden. Je kunt je voorstellen dat met dit gegeven de speler in een interactief spel het prima naar zijn zin heeft. Je kunt je ook voorstellen dat je als passieve toeschouwer verveeld raakt door de herhaling van zetten. In Exit 8 lost men dat gevaar op door steeds leuke, originele en aan surrealisme rakende variaties in te brengen die maken dat de aandacht niet verslapt.

Een ander middel dat de film hanteert om variatie aan te brengen en de kijker te stimuleren om niet verveeld te raken is door er een leuke genremix van te maken. Het mysterie is dominant. Maar ook elementen uit de thriller- en horrorhoek zijn aanwezig. Er is drama. En er zijn zelfs momenten die in een komedie niet zouden misstaan. Het is een fraaie variatie die verrasende en spannende momenten oplevert en gewoon goed werkt.

Exit 8 is geen film van tierelantijnen. Geen namen voor de personages. Geen exorbitante setting. Geen opvallende speciale effecten. Geen verklaringen. Geen overbodige dramatische taferelen. Er wordt slechts in het begin wat functionele dramatische informatie verstrekt. Een vleugje drama dat zorgt voor het minimum aan empathie dat nodig is om met het verdwaalde karakter mee te leven. Het is sobertjes. En de soberheid werkt. De concentratie ligt volledig bij het mysterie. En dat myserie is interessant genoeg om je een film lang mee te vermaken. Ik heb me met Exit 8 in ieder geval verrekte goed geamuseerd.

Vreemde film, soort zoektocht naar zichzelf door middel van labyrinth van herhalingen. Ik hou op zich wel van dit soort ideeën en sommige dingen waren best creepy uitgewerkt, zoals die tegenligger die opeens vlak achter hem staat met die enge smile. Maar de uiteindelijke zoektocht en de clue ernaartoe was flauw. Toch een 3* voor het idee en de uitwerking, muziekscore was ook fijn.

De film is gebaseerd op een escape-videospel: de hoofdpersoon zit gevangen in een soort Möbius Band (het schilderij Möbius Band II van Escher hangt aan de muur en ook de muziek van Ravels Bolero drukt de eindeloze repititie uit) en moet op z’n pad terugkeren zodra hij een afwijking op de bekende route vindt waarna hij een level hoger gaat tot hij de uitgang zal bereiken bij level 8. Nu lijkt me dat niet een heel interessant videospel maar als je het niet eens zelf speelt maar slechts toeschouwer bent, wordt het spel wel heel eentonig. De film moet het dan ook hebben van de metafoor die het ongetwijfeld heeft maar die niet heel duidelijk wordt uitgewerkt: in ieder geval zou het eindeloos rondjes draaien zonder de uitgang te vinden staan voor de hel van ons modern leven (zoals we elke dag heen en weer naar ons werk pendelen) en is de escaperoom ook een soort vaderschapstest. Er is een suggestie dat de op te merken anomalie staat voor het vaderschap die de vader niet mag negeren: als hij het kind – zijn eigen kind – niet in de steek laat lijkt hij geslaagd voor de test en kan hij ontsnappen naar de vrouw die zijn kind zal krijgen (en de andere man die het kind wel in de steek laat blijft als een soort geest voor eeuwig rondjes lopen in het doolhof). Het einde is bewust ambigu: hij lijkt toch niet ontsnapt (de uitgang was zelf een anomalie die hem had moeten terugkeren) omdat de hele film zich lijkt te herhalen, maar er is een subtiele suggestie dat hij nu wel ingrijpt in de metro zodat hij echt is veranderd, zijn verantwoordelijkheid als vader nu wel serieus neemt en hij dus niet zal terugkeren in het doolhof. Het idee van de film is misschien leuk maar de film heeft verder toch wat weinig substantie.

Filmversie van de gelijknamige computergame, waarin een “twijfelaar” [Kazunari Ninomiya] met ademhalingsproblemen per metro onderweg is naar zijn hoogzwangere vriendin [Nana Komatsu]. Op het metrostation komt hij terecht in een doolhof dat bestaat uit een gangenstelsel. Hij moet 8 gangen letterlijk en figuurlijk doorlopen aan de hand van 4 regels om bij de uitgang te komen. De steriele vormgeving en de cameravoering zijn mede geïnspireerd door The Shining (Kawamura steelt zelfs een beroemd shot); Inhoudelijk doet dit echter vooral denken aan de puzzelfilm Cube, maar dan met een meer intrigerende existentiële insteek en genoeg verrassende wendingen, waaronder een paar effectieve schrikmomenten.

Mysterieuze, beklemmende japanse film over een man die verdwaalt in een ondergrondse gang in een metrostation. De gang lijkt eindeloos in een lus te lopen. Op gegeven moment begint de bizarre zoektocht naar de uitgang een beetje saai te worden, maar op cruciale momenten worden er dan toch weer bepaalde nieuwe (en soms behoorlijk enge) elementen toegevoegd om de boel interessant te houden.

Ja ik vond dit toch wel een interessante film. Maar ik miste toch wel een beetje meer dreiging of spanning. Emoties ook wel, het is natuurlijk knap dat je met zon minimaal gegeven zon onderhoudende film kon maken. Maar ik vond de punchline uiteindelijk niet sterk genoeg om de film te dragen. Wel interessant dat we van perspectief wisselen naar de wandelende man en het kind. Maar er zitten mij toch nog teveel "losse eindjes" in en dat maakt toch dat ik hem 3.5 waardeer. Er had iets meer in gezeten.maar evengoed onderhoudend knap gemaakt en interessant genoeg.

Apart filmpje, maar nu ook weer niet te weird om mensen te doen afschrikken. Ik was wel meteen mee met de film en ik probeerde net zoals de man zoveel mogelijk te observeren of er afwijkingen aan de route waren. Op dat vlak is de film er wel in geslaagd om het hypnotiserende over te brengen.

Een horror vond ik het nu niet meteen, al moest ik wel even schrikken wanneer de andere man plotseling lachend achter hem staat. Dat die man op zijn beurt ook in dezelfde lus blijkt te lopen (en het jongetje), was een goede toevoeging. Voor mij mocht er toch wat meer spanning aanwezig geweest zijn om er echt een goede film van te maken. Nu vond ik de film iets te veel naar de brave kant neigen.

Het einde lijkt te suggereren dat het een soort test was om zich voor te bereiden op het vaderschap, waarbij hij het jongetje moet helpen om de uitgang te zoeken. Ik had er niet echt een wow-gevoel bij, maar dat geldt een beetje voor de hele film. Degelijk met behoorlijk wat potentieel, maar er zat toch meer in.

3*

Redelijke mysterieuze psychologische thriller. Het verhaal is aardig maar laat nog wel wat over voor de eigen interpretatie. De uitwerking is best geslaagd maar niet top. Omdat de hoofdpersoon in een loop zit is het lastig voor de makers te spanningsboog continue hoog te houden. Daardoor zakt de film in de eerste helft soms wat in. De tweede helft is sterker, met meer spanning en variatie. Visueel redelijk sterk met een mooie passende soundtrack. Het acteerwerk is verder prima. 3.0/3.5

Fijn en creatief werkje vanuit Aziatische makelarij. Exit 8 profiteert van het mysterieuze concept en gelukkig neemt regisseur Genki Kawamura ernaartoe een gebrekkige aanloop. Dat blijkt de goede keuze te zijn, want erg boeiend worden de voornaamste hoofdpersonages niet neergezet. Voorspelbare achtergronden die niet profiteren van extra speelminuten. Het idee zelf is duidelijk de absolute winnaar en blijft (ondanks het best trage tempo) altijd boeien. Onheilspellend neergezet en op een manier gefilmd dat de kijker zelf ook enigszins wordt uitgedaagd om met de situatie mee te denken. Uiteindelijk mag het duidelijk zijn dat de rek er een beetje uit is wanneer het kind ten tonele verschijnt, maar dat drukt de pret gelukkig niet te veel.

Prima film, niets meer, niets minder. Ondanks dat de setting weinig verandert, weet de regisseur net genoeg spanning en mysterie aan te brengen in deze geslaagde game-adapatie. De film had ook niet langer moeten duren, aangezien de koek na 95 minuten ook wel op is. De speelduur is dus precies goed.

De film krijgt een stempel 'horror', maar nergens bespeur ik een vorm van horror in deze psychologische thriller. Het kon dus nog gekker en enger. Prima voor een maandagavond.