28 Years Later: The Bone Temple (2026)

Pfff wat een enorme teleurstelling deze Bone Temple. Veel scènes choqueren om wat eigenlijk? Om te choqueren?

Die Jimmy bende is ronduit kinderachtig en totaal ongeloofwaardig.

Gelukkig is Ralph Fienes daar om de meubelen enigszins te redden. Hij heeft wel de ondankbare taak om van dit desastreus script nog iets te maken.

Hopelijk word de volgende film stukken beter. Het einde van de film belooft toch iets beters ☺️

In dit vervolg op 28 Years Later heeft Spike [Alfie Williams] zich aangesloten bij de bende van Sir Jimmy Crystal [Jack O’Connell]. Sir Jimmy gaat met zijn jeugdige recruten (allen getooid met een Jimmy Saville-kapsel) op zoek naar “Old Thomas”, die hen de weg naar de toekomst moet wijzen. Dr. Kelson [Ralph Fiennes], de maker en bewaker van The Bone Temple, bouwt een soort van vriendschap op met Samson [Chil Lewis-Parry], een rondwarende oerman die hij in toom weet te houden. Tweede deel van een geplande quadrilogie heeft de tekortkomingen die typerend zijn voor een verbindingsfilm: een gebrek aan plot en karakterontwikkeling en een onbevredigende ontknoping. De vormgeving is nog altijd van hoge kwaliteit en vooral Fiennes levert prima werk af. Zijn ogenschijnlijke obsessie met de muziek van Duran Duran (en Simon LeBon in het bijzonder) maakt dit extra amusant voor diehard Duranies.

Wat shock value maar ten opzichte van de eerste 28 years later een pak minder. Fiennes gaat wel top uit zijn plaat.

Oke! 28 years voldeed enigszins aan mijn verwachtingen. Een niet perfecte zeer onderhoudende zombiefilm die hoe dan ook beter was dan 28 weeks.

Maar deze Bone temple oversteeg mijn verwachtingen in nagenoeg ieder opzicht. Wat een film. Vanaf de eerste minuut word je al meegenomen in de werkwijze van een van de meest walgelijke, sadistische clubs die ik de afgelopen periode op film heb gezien. Die martelscene vond ik bijna net iets te veel van goede. Maar wat zet die Jack O' Connoll een heerlijk gestoorde idioot neer. Ik voelde zijn dreiging door het scherm maar kon soms ook wel om hem lachen. Een beetje alla Joker, toch wel.

Ralph Fiennes deed het wederom geweldig en ik kon helemaal meeleven in zijn missie om Samson te genezen. En ja zijn verhouding met Samson is absurd, net als veel andere gebeurtenissen in deze film. Maar ik kon er wel in meekomen.

En dan die climax! Wauw!! In een woord: geweldig!!!

Wellicht heb ik bij een herziening, als ik weet wat me te wachten staat, er meer op aan te merken. Maar voor nu: 4 sterren.

De film werd aangekondigd als onderdeel van een geplande trilogie, waarbij Alex Garland zijn script op advies van Danny Boyle had aangepast. In januari 2025 bevestigde Boyle dat hij de laatste film zal regisseren, mits de studio hier toestemming voor geeft.

Jack O'Connell omschreef de productie tijdens de promotiecampagne als de "vreemde, gestoorde neef" van het vorige deel. De belangrijkste opnames begonnen op 19 augustus 2024, ongeveer drie weken na de afronding van de voorgaande productie. De studio hanteerde een strak schema voor de opnames om een release precies 28 weken na het eerste deel mogelijk te maken. Deze logistieke overlap vereiste gelijktijdige casting en locatie-coördinatie voor personages die in beide films voorkomen. Tijdens de productie vermeed regisseur Nia DaCosta bewust de visuele stijl van Boyle. DaCosta gaf de voorkeur aan een "waanzinnige, eigenzinnige en artistiek persoonlijke" esthetiek om de film te onderscheiden van de gevestigde toon van de franchise. De productie maakte gebruik van onderscheidende cinematografische technieken om af te wijken van de kinetische digitale esthetiek, die in de originele film uit 2002 was geïntroduceerd. Daarnaast maakte de productie gebruik van een thematisch narratief kader, dat bedoeld is om de verhaallijn tussen het tweede en derde deel van de trilogie te verbinden. Acteur Ralph Fiennes beschreef het script als een onderzoek naar de tegenstelling tussen menselijk geweld en aangeboren menselijkheid in een door geweld geteisterde omgeving. Deze benadering richt zich op de psychologische toestand van overlevenden tijdens interacties met de geïnfecteerden. Nia DaCosta definieert de aard van het kwaad als de centrale conceptuele pijler van de film. Deze thematische focus sluit aan op de familiegerichte motieven van de voorgaande productie en legt de basis voor een vervolg dat draait om verlossing. Het creatieve team handhaaft deze ontwikkeling om structurele continuïteit binnen de geplande trilogie te waarborgen. Volgens Ralph Fiennes was de regie van Boyle in de voorgaande film instinctief en snel. Dit met een duidelijke visie op de gewenste momenten. De aanpak van Nia DaCosta was daarentegen weloverwogener en zorgvuldiger. Met name in close-ups waardoor acteurs meer tijd kregen om subtiele aspecten van hun spel te ontwikkelen. Boyle grapte dat de acteurs haar zo bewonderden, en zelfs wat afgunstig leek te zijn toen de cast haar boven hem leek te verkiezen.

Voor de opnames werd de Arri Alexa 35 digitale cinema camera gebruikt. Deze technische verandering wijkt af van de iPhone 15 Pro, die tijdens de opnames van het vorige deel werd gebruikt. Nia DaCosta transformeerde de visuele stijl naar een 4.6K Super 35 sensor met een dynamisch bereik van 17 stops. De cameraploeg voerde specifieke aanpassingen aan de sluitertijd uit tijdens scènes met de geïnfecteerden. Deze techniek zorgt voor een schokkerig, hyperkinetisch bewegingseffect dat consistent is met de visuele stijl van "28 Days Later." De korte sluitertijd vermindert bewegingsonscherpte om fysieke agressie en temporele vervorming binnen het beeldkader te benadrukken.

Nia DaCosta gebruikte specifieke zintuiglijke beelden om het cognitieve herstel van het personage Samson na de toediening van het Kelson-medicijn te symboliseren. De productie legde scènes vast waarin de acteur zich met een ritmisch tempo door bosrijke gebieden bewoog, als contrast met de grillige bewegingen van de geïnfecteerden. Close-ups documenteerden het tactiele gebruik van wilde flora om het herstel van de smaakbeleving en het milieubewustzijn te benadrukken. De verhaallijn vereiste de aanschaf van een lendendoek om de terugkeer van sociale bescheidenheid en innerlijke psychologische stabilisatie te symboliseren. Nia DaCosta filmde de hallucinatiescène in de trein op station Bridgnorth in de West Midlands. De scène toont Samson die een herinnering ervaart, opgewekt door een chemische cocktail van antipsychotica die door Kelson wordt toegediend. Voor de fysieke productie werd een oude pendeltrein gebruikt om de innerlijke mentale toestand van de Alpha-geïnfecteerde te visualiseren.

Ook de soundtrack mag niet ontbreken in dit tweede deel van de trilogie. De film maakt vooral gebruik van Duran Duran. De scène met Dr. Kelson en Samson die op het nummer "Rio" dansen werd zelfs geïmproviseerd. De grote uitblinker is vanzelfsprekend "The Number of the Beast" van Iron Maiden. Leden van de technische crew integreerden de heavy metal-opname uit 1982 in de scène met Dr. Kelson en de theatrale show. De tekst beschrijft hoe een getuige een ritueel observeert en de daaropvolgende psychische nood ervaart. Tijdens de aftiteling komt het nummer "In the House - In a Heartbeat" van John Murphy weer voorbij. De soundtrack was eerder te horen in "28 Days Later" en "28 Weeks Later." De film gebruikt het thema in de slotscène om de continuïteit te benadrukken met de terugkeer van Jim. (Cillian Murphy) Boyle bevestigde zijn terugkeer. Deze castingkeuze integreert de oorspronkelijke protagonist in het verhaal van het derde deel van de franchise. Ondanks zijn korte verschijning richting het einde, is de rest van de cast goed samengesteld.

Chi Lewis-Parry gebruikte een volledig lichaamsprothesepak voor de rol van Samson. Zeven prothesemakers brachten de prothese aan, wat zes tot acht uur per sessie in beslag nam. De productie vereiste meer dan 25 pakken vanwege het eenmalige gebruik van de materialen. Gedeeltelijke protheses werden gebruikt tijdens close-ups of scènes, waarbij alleen het bovenlichaam zichtbaar was om de productieplanning te versnellen. Deze vereenvoudigde toepassingen verminderden de technische eisen voor opnames waarbij de onderste ledematen niet zichtbaar waren. De make-upafdeling zorgde voor een roulerend systeem van volledige en gedeeltelijke protheses om de opnametijdlijn te kunnen volgen. De rol van Jimmy Jones was oorspronkelijk geschreven voor een Welshe jongen, maar de Ierse volwassen en openlijk non-binaire Maura Bird ging er met de rol vandoor. De acteurs die de Jimmies speelden, gaven aan dat de scène waarin het shirt wordt uitgetrokken emotioneel aangrijpend was om te filmen. Dit vanwege de extreem realistische protheses voor het bloedvergieten.

De Bone Temple ziet er in dit deel wederom subliem uit. Het bouwteam vervaardigde 5.500 schedels en 150.000 botten met behulp van individuele gietmethoden voor de Bottentempel. Technische teams monteerden deze skeletelementen op 1.000 verticale staanders om de structurele integriteit van de ossuariumkolommen te waarborgen. Dit modulaire assemblageproces maakte een precieze plaatsing van de gegoten onderdelen binnen de tempelarchitectuur mogelijk.

Ondanks de aanpassingen aan het script, weet dit vierde deel in de franchise gelukkig nog te overtuigen. De meeste credits gaan naar Nia DaCosta voor haar manier van regisseren. Iets beter dan zijn voorganger, maar de eerste blijft gewoon de beste.

3,0 *

6 6 6, the number of the beast

Positief verrast door dit laatste deel uit de *28...* reeks. Ik durf zelfs wel te stellen dat dit het beste deel uit de hele serie is. Ik kan mijn kritiekpunt uit 28 Years Later met betrekking tot bepaalde elementen die ik belachelijk vond (zoals de menselijkheid die je terugzag tijdens de bevalling) ook in een ander daglicht zien, omdat er in dit deel ook werd ingezoomd op het perspectief vanuit de geïnfecteerde zelf.

Dat genezing met een aantal basismedicijnen eigenlijk zo verrassend simpel was, had ik niet aan zien komen. Al vond ik het ogenschijnlijk blijvende effect een stuk minder geloofwaardig. De medicijnen die werden toegediend, zie ik als onderdrukking van een symptoom en niet als bestrijding. Maar goed, ik kan hier iets over het hoofd zien. Ik ben tenslotte geen arts


Desalniettemin was ik te spreken over deze benadering, wat ik ook kan zeggen over de toevoeging van de Jimmy Cult. De wijze waarop ze voor het eerst in beeld kwamen bij 28 Years Later voelde misplaatst aan, maar gelukkig is daar nu totaal geen sprake meer van. Hoewel ik graag nog iets meer had gezien over hoe Sir Jimmy Crystal zo verknipt was geraakt, vond ik het fascinerend om de groep te volgen. Ook de ontmoeting tussen de Cult en dr. Kelson was erg gaaf gedaan.

Dit verhaal was voorbij voor ik er erg in had, en het slot maakt duidelijk dat er nog genoeg benzine in de tank zit om dit universum verder vorm te blijven geven. Ik was overigens verbaasd dat Jim in dit deel alweer te zien was. Gelukkig heb ik deze verrassing al die tijd weten te ontlopen.

Na dit deel ben ik voorzichtig weer een beetje benieuwd geworden hoe de toekomst voor Jimmy en Kellie eruit zal zien, en hoe het personage van Jim hier een rol in zal gaan spelen. Ik zeg bewust voorzichtig, omdat ik me wel zorgen baar of de stijgende lijn die dit deel laat zien vastgehouden kan worden. De tijd zal het uitwijzen.

3,5★

Waar heb ik in godsnaam naar zitten kijken..?

Ondanks het eerste deel van 28 years al zo belabberd slecht was, doordat het slechts een spinoff was en niets te maken had met het oorspronkelijke verhaal, was ik toch benieuwd of deze lijn werd doorgezet en ja hoor dat is helaas gelukt!

De oorspronkelijke 2 delen waren zo enorm goed:
Het onbekende, de angst, de hordes zombies, het goede acteerwerk, het duistere sfeertje, de spanning en niet te vergeten de "GRUWELIJKE" soundtrack.

Maar nu:
Het hele razernij verhaal is verdwenen. Op de achtergrond nog wat zombies, maar slechts voor de vorm.
Weg sfeer, weg spanning....

De film draait ineens om een satanistische secte die er een kick van krijgen om mensen op gruwelijke wijze te vermoorden.

Het schijnt ook heel belangrijk te zijn (daar ga ik voor het gemak maar vanuit, want het wordt niet verteld), dat ze allemaal een trainingspak aan hebben en net als de leider ook de naam Jimmy dragen en een blond pruikje op hebben.

De paar zombies, de Jimmy's, of wie dan ook, iedereen wordt uitgeschakeld met voornamelijk een mes. Iets waar een kogel uit komt bestaat blijkbaar niet meer.

De Razernij is ineens psychose die Kelson kan oplossen met morfine. In de wijde omtrek was blijkbaar ZO ENORM VEEL morfine te vinden, dat hij er 28+ jaar mee vooruit kon, maar er pas aan het eind van deze 28 jaar cyclus achter kwam dat dit het geneesmiddel blijkt te zijn.

Maar we weten nog steeds niet waar het razernij virus vandaan kwam!

Om zich zelf een uitdaging te geven heeft hij ook maar een Alfa gekozen tot test persoon/zombie.
De Alfa moet ook telkens in beeld komen met een enorm geslachtsdeel, WAAROM? Wat is daar de toevoeging van?

Kelson was blijkbaar ook liefhebber van Duran Duran, nog zo'n nutteloze toevoeging.
Dan paste "The number of the Beast" toch veel beter, dat was dan ook nog wel gaaf om te zien, al zal dat eerder komen door mijn voorkeur voor de muziek van Maiden, want met de razernij had dit verder ook niets te maken.

Het beste stuk van de film was het einde, niet als knipoog omdat hij afgelopen was, maar serieus:

Die paar minuutjes dat Cilian Murphy weer in beeld kwam, een oprukkende horde zombies met razernij en dat alles ondere "in a Heartbeat"

Dat zorgde echt weer even voor kippenvel en het gevoel waar ik al 2 delen naar op zoek was... Geweldig..!!!

Laten we hopen dat dit de start mag zijn van een 3e deel die weer terug gaat naar de oorsprong.....

Had de film niet de titel "28 ... Later" gedragen, maar bijvoorbeeld "Jimmy's", zou ik deze wellicht een 0,5* hoger waarderen, maar hij draagt wel de titel "28 years later" en daar heeft het helaas niets mee te maken...

Zwaar onvoldoende
1,5*
4-

Het enige dat ik toe zou willen voegen is dat Jimmy, of Sir Lord Jimmy Crystal, het kleine jongetje Jimmy is in het eerdere deel 28 Years Later. Jimmy is het jongetje die aan het begin van de film met andere kinderen de Teletubbies aan het kijken is. Daarna rent hij, nadat de zombies binnen zijn gekomen naar zijn vader in de kerk die aangevallen wordt door de zombies en daarna zelf veranderd. Jimmy weet te overleven en komt in dit deel, The Bone Temple terug als Sir Lord Jimmy Crystal. Misschien dat dit enige duidelijkheid geeft over het doen en denken van Jimmy.