28 Years Later: The Bone Temple (2026)

Vanaf 15 januari 2026 in de bioscoop (Sony Pictures Releasing via Universal)

Oh god, gaat dit nu niet een uitgemolken franchise worden?

'28 Years Later' Part 3 Moves Forward With Cillian Murphy In Talks - deadline.com

Het lijkt er wel op he. Zodra ze merken dat er toch naar uitgekeken wordt ruiken ze blijkbaar geld. En helemaal niet raar toch.

Niet raar, maar wel jammer.

Deze nieuwe trilogie is als geheel gepland, geschreven en m.u.v. van het derde deel back-to-back opgenomen.

Wachten hoe deel 1 valt, alvorens deel 3 groen licht te geven vind ik niet uitmelken in de klassieke zin van het woord. In ieder geval niet tot er na deze trilogie een nieuwe schrijver/regisseur een deel zesje aan mag plakken.

Prima tweede deel van deze nieuwe trilogie. Meer dan prima. Goed verhaal, met een geweldig einde. En daarna nog een leuk einde.

En over de beelden valt weer niets te klagen.

Heel erg tof om te zien hoe deze franchise (want dat is het inmiddels wel) zich zelf blijft vernieuwen en ontwikkelen. Helpt natuurlijk ook wel dat iemand als Alex Garland deze films schrijft.

Erg genoten van The Bone Temple. Fiennes steelt wederom de show en de Iron Maiden scene zal ongetwijfeld bij de beste van dit jaar horen. Vond de ontwikkeling tussen hem en Samson erg mooi gedaan.

Wat een fijne verrassing zeg.

Ik had al wat positieve comments op Facebook gezien, maar dat zegt lang niet altijd alles. Ik had 28 Years Later vorige week voor een tweede keer gezien en vond hem beter dan de eerste keer, maar toch blijf ik vinden dat er iets mist.

Nu met The Bone Temple maakt het voor mij het eerste deel nog iets beter dan ik eerst vond. The Bone Temple echter is wel absoluut de betere film. Menselijkheid en ronduit evil shit in deze. De badguy vond ik geweldig, die man speelt zijn rol super goed en ik vind dan ook echt dat hij en Fiennes de film echt dragen.

Des te jammer eigenlijk wel dat de badguy het loodje al legt, hij had van mij gerust terug mogen keren in deel 3, maar het hoort erbij denk ik. En Kelson zullen we helaas ook niet meer terugzien.

En..


De leider van de Jimmy gang is dus dat jochie uit het begin van deel 1, maar we zien niet hoe en waarom hij zou ronduit duivels is geworden. Maar ja, de gang is niet meer, dus dit zal wel niet meer aan bod komen denk ik. En dan Samson, ik vond het behoorlijk interessant dat Kelson dus gewoon een remedie gevonden heeft, want Samson is volledig mens weer richting het eind. Het is dus een soort psychose en ik ben echt benieuwd hoe alles gaat eindigen dan....want.....er is dus een remedie. Het lijkt er echter niet op dat Spike en die Jimmy vrouw ervanaf weten.


Deze hele korte wachttijd zeg maar van deel 1 naar 2 is mij prima bevallen. Niet weer anderhalf tot twee jaar of langer hoeven te wachten. Hopelijk hoeven we ook niet heel lang op deel 3 te wachten.

Minder ambitieus en directer vervolg op het eerste deel, waarmee regisseuse Nia DaCosta een opvallende bijdrage levert. Haar voorgaande projecten waren niet erg bijzonder en leken vooral in het kader van het publiek te staan, maar met The Bone Temple wordt de stilering van Danny Boyle bijna foutloos overgenomen en ontstaat er iets veel eigenzinnigers. Het innovatieve camerawerk blijft daarmee overeind, de effecten zijn zeer overtuigend en de relatief lange speelduur wordt nergens gevoeld. Toch is de focus op de nieuwe personages niet altijd even strak, met een redelijk ongeloofwaardig clubje aan sekteleden die klakkeloos de onzin volgen van Jack O'Connell. Verder worden er een aantal concepten nogal halfslachtig uitgewerkt (denk aan het geneesmiddel) en zit er geen bijzondere finale aan vast, maar het blijft kwalitatief, vermakelijk genrewerk dat zeker een derde hoofdstuk verdient.

Het vorige deel viel me tegen, maar deze was weer prima. Visueel heel goed, acteerwerk goed en verhaal ook prima.

Ik ben wat minder onder de indruk. Het blijft een unieke zombie apocalypse die wat mij betreft een beetje aan elkaar hangt van opmerkelijke, trippende en gruwelijke scenes. Het geeft hem wel een lekker cultjasje maar maakt hem ook een stuk minder toegankelijk. Er zit wel en diepere laag in en ook een aantal maatschappij kritische noten. Voor mij persoonlijk doet het de hele verhaallijn een beetje vervagen en krijgt het ook een beetje een satirisch effect. Op zich prima.

Deze film zal maar 1 week spelen in mijn bioscoop, te weinig volk...

Zeer jammer. Want dit is echt een TOP film.

Een verrassing. Erg fijne film met een lekkere soundtrack vol Britse klassiekers uit allerlei genres en vaak mooie plaatjes qua kleuren (goed spel met die witte torens van botten) en kadrering. Echt een genot om de film te zien vooral. Inhoudelijk ergens best rommelig qua plot en eerder een slice van het leven dan een afgerond verhaal maar je krijgt wel een goed beeld van die wereld. Af en toe zakt de film even weg qua pacing maar vaak genoeg boeit dit ding met fijne gore en een zeer overtuigende Fiennes die elke scène waarin hij zit menselijk maakt en naar een hoger plan tilt. De finale voelt wel wat afgeraffeld. 4,0*.

"Okay, let's turn this up to eleven."

Toen vorig jaar bekend werd gemaakt dat er een derde deel uit kwam na 28 days later en 28 weeks later was ik ontzettend enthousiast. Post-apocalyptische films die precies in mijn straatje passen, en ook nog eens rete spannend waren! Met 28 years later viel Garland wel even binnen, en met Boyle aan het roer moest dat wel echt goed komen. Later bleek het derde deel een vreemde eend in de bijt, nieuwe excentrieke en bizarre zombies (geïnfecteerden) en ook een heel ander sfeertje, iets waar ik wel erg aan moest wennen hoor. Boyle sloot die film af met een vreemd groepje, waarvan je eigenlijk wel kon weten dat er een nieuw deel aankwam, maar zo snel dat zag ik niet aankomen. Overigens toevallig dat ik op deze film terecht kwam, omdat ik hier een heel andere film zocht en toen deze opeens op popte.

Een tweede deel dus, en ik was er best huiverig voor mijn vraag of de franchise nou niet uitgemolken ging worden. Gisteren richting de bioscoop, waar we eigenlijk best wel zin hadden in deze film. Ongeacht het gevoel of het uitgemolken ging worden; de serie blijft een favoriet. Het begin was mega irritant, die hele Jimmy clan kon me eigenlijk wel gestolen worden, en ook achteraf vind ik dat ze daar gewoon te ver mee door gingen. Ik wou veel meer van 'The Bone Doctor' te weten komen, en dat vond ik toch te veel weggemoffeld. De film wint dan weer zieltjes met de Iron Maiden scene, want dan heb je bij mij al een punt extra. Prachtige scene overigens ook, echt om gelachen!

Maar, toch vind ik de hoeveelheid geïnfecteerden wat tegenvallen. Wellicht ook niet de beste verwachting binnen deze film, maar voor een "28" film had ik daar wel echt meer van willen zien. Die hele Jimmy groep heeft het voor mij een beetje verpest, maar die groep weet ook weer een hele mooie sfeer neer te zetten binnen deze film. Hilarische scenes soms, en op een gegeven moment ook wel echt lomp. Alles omtrent de dokter vond ik toch wel het beste, heerlijk vermaak. Dus uiteindelijk is deze film me toch wel echt mee gevallen!

28 years deel 1 vond ik redelijk, ging met weinig verwachtingen naar dit vervolg. Een paar positieve berichten over deze film maakte me wel nieuwsgierig. Deel 2 The Bone Temple heeft me zeer verrast en op een positieve manier

Geen spoilers van mij, als je de eerdere films al hebt gezien moet je deze zeker zien.

Deze week al genoten van het eerste deel van deze trilogie, deel 2 doet er niets voor onder en doordat ik hem nu op een groot scherm zag was het nog mooier en intenser. Film die alle zombiefilm clichés ontwijkt, sterker nog, zombies hebben een bijrol. Het gaat om de apocalyptische wereld en hoe eental bewoners zich staande houden in een anarchistische samenleving met gevaarlijke gekken. Zag er wederom geweldig uit, prachtige shots, goed verhaal, met name in èèn bepaalde (top)scene goed gebruik gemaakt va de soundtrack. Eèn van de te gekste films die ik in tijden gezien heb. Heeft het in zich een iconische trilogie te worden.

Eerst maar even dit: je kan dit als losse film zien, maar zowel voor de plot als de thematiek is het veel beter dit te zien als een film in serie vorm (er komt ook nog een derde deel!) Maar als je deze film los kijkt, dan ga je veel missen. Terug naar de tijd van voor televisie, toen series ook in de bioscoop waren.

Na de Brexit-allegorie die 28 Years Later was, trekt 28 Years Later: the Bone Temple die thematiek meer in het algemene door. We moeten empathie hebben, ook voor zombiehordes die niet te redden lijken en altijd met een open, wetenschappelijke blik naar de wereld kijken. Eigenlijk een omkering van de standaard conservatieve horror-tropes dus, waar de Anderen altijd gestopt moeten worden en rommelen met de Natuurlijk Orde altijd wordt afgestraft. Ook wel christelijk, zeker dichter bij de boodschap van Jezus dan al die satanische horrorfilms met agressieve kruisvaarder duiveluitdrijvers. Uiteindelijk is de film (gelukkig) wat te vrolijk creatief met christelijke thema's om het echt een christelijke film te kunnen noemen, maar die soort van Barmhartige Samaritaan-thematiek zit wel in het hart ervan.

The Bone Temple verhoudt zich ook een beetje tot zijn voorganger als een Amerikaanse band ten opzichte van een Engelse: 28 Years Later is avontuurlijker en experimenteler, maar ook rommelig en slaagt niet altijd in de executie, terwijl The Bone Temple hetzelfde veel strakker, maar ook wat meer meat-and-potatoes uitvoert. De Engelsman Danny Boyle is dan ook door voor deze editie vervangen door de Amerikaanse Nia DaCosta. De continuïteit in zowel verhaal als Britsheid ervan worden gegarandeerd omdat Alex Garland weer het script schreef.

Die Britsheid begint al met de slechteriken: een bende van op Jimmy Savile geïnspireerde satanisten in trainingspakken en met blonde pruiken die elkaar allemaal Jimmy noemen en continu: "Howzat?" roepen. Leider Sir Lord Jimmy Crystal (Jack O'Connell) heeft ook nog een heerlijk ouderwets Engels gebit. Ik ga daar echt heel hard op; echt mijn humor. Spike (Alfie Williams) uit de eerste film wordt tegen zijn zin in deze bende opgenomen. Maar vergis je niet: ze zijn echt heel naar, een stuk enger dan de zombies.

Tegenover deze representatie van de duistere kant van Engeland staat natuurlijk het kroonjuweel van Blighty: de NHS, hier in de vorm van uit deel 1 teruggekeerde dokter Ian Kelson (Ralph Fiennes), de persoon waarin ook al in het begin genoemde deugden samenkomen. Goed nieuws: Fiennes heeft een veel grotere rol in deze film dan in het eerste deel. Hij sluit vriendschap met de ook terugkerende alpha-zombie Samson (Chi Lewis-Parry). Nou ja, vriendschap: Kelson moet Samson telkens stoppen met opiaten-pijlen, waardoor die verslaafd raakt en begint terug te komen om expres neergeschoten te worden. (Ook weer echt mijn humor.) Maar vanaf daar wordt het echt een soort van vriendschap en Kelson gebruikt dat om te gaan werken aan een medicijn voor de geïnfecteerden.

Uiteindelijk komt het natuurlijk tot een confrontatie. En dan gaat Iron Maiden op 11 (en dat terwijl Kelson eigenlijk meer een Duran Duran-man is). De altijd zo keurig overkomende Ralph Fiennes die helemaal uit zijn dak gaat op een manier die Nic Cage naar de kroon steekt: nooit verwacht dat te zien. Nu al één van de cinemahoogtepunten van het jaar.

Die satire betekent niet dat het een campfest is, want 28 Years Later: The Bone Temple is zowel qua psychologische horror als gruwelijkheid vaak behoorlijk heftig. De Lord of the Flies-toestanden met de Jimmys hadden zelfs op momenten die echt nare Michael Haneke vibes. De geïnfecteerden zorgen weer dan weer meer voor de schrikmomenten.

Aan het einde is er nog een epiloog, waardoor we weten dat er een derde deel komt, met een hoofdrol voor Cillian Murphy. Helaas is de rol van Murphy hier om heel geforceerd en houterig - het is daadwerkelijk een lesje geschiedenis! - de politieke strekking van de film nog eens te laten benadrukken. Dat had nou ook weer niet gehoeven.

(Gezien in Lab111).

(Weer een half essay geworden, terwijl ik even een paar zinnen wilde typen...)

Zeker beter dan zijn voorganger. Lekker weird, bloederig en expliciet. De acteurs krijgen veel vrijheid om los te gaan, en vooral Fiennes en O'Connell maker daar gebruik van. De relatie tussen dr. Kelson en Samson, en die tussen Spike en Jommy Ink, vond ik ook sterk uitgewerkt. Nia DaCosta heeft het stokje overgenomen van Danny Boyle, maar veel verschil is er niet te zien. En dat bedoel ik positief. De scene op het laatst waar iedereen het over heeft is inderdaad glorieus.

Voor het eerst een film gezien in ScreenX trouwens, en het heeft totaal geen meerwaarde. Soms het tegenovergestelde zelfs, want bij de beste scene van de film moest ik met mijn nek naar links en rechts draaien om ook echt alles te kunnen zien. Deel 3 met Cillian Murphy belooft veel.

Na vorig jaar "28 Years Later (2025)" in de bioscoop te hebben gezien, wilde ik ook dit vervolg in de bioscoop zien en dat heb ik gisteren gedaan in een vrijwel lege bioscoopzaal.

"28 Years Later: The Bone Temple" brengt de zombie-franchise naar een nog grimmiger en excentrieker terrein dan je misschien verwacht. De film pakt de draad op waar de vorige film stopte en blijft trouw aan het post-apocalyptische universum vol gruwelijkheid en waanzin, maar voegt een flinke dosis bizarre humor en symboliek toe. En de sfeer is beklemmend, gewelddadig en doordrenkt van morele leegte, precies wat je verwacht van deze reeks.

Het sterke acteerwerk, met Ralph Fiennes als de excentrieke Dr. Ian Kelson en Jack O’Connell als de cultleider Sir Jimmy Crystal, tilt de film boven het standaard zombie-genre uit. Met name Ralph Fiennes weet indruk te maken met een rol die balanceert tussen intellect, waanzin en tragiek. Hij krijgt enkele onverwacht komische momenten tussen de chaos door en zijn rol als een man die probeert te communiceren met een geïnfecteerde Alpha is één van de interessantste aspecten van de film.

En één van de meest verrassende elementen is de muziekkeuze. Het gebruik van "Duran Duran" (met "Girls on Film", "Ordinary World" en "Rio" waarop gedanst wordt) zorgt voor een vervreemdend contrast met de horror, maar werkt opvallend goed en geeft sommige scènes een bijna ironische lading. Daartegenover staat de brute energie van Iron Maiden op het einde met hun klassieker "The Number Of The Beast", misschien wel het meest chaotische hoogtepunt van de film en zeer fraai om te zien (met o.a. vuur) en te horen, die perfecte paste bij het chaotische en agressieve moment in de film. Deze muzikale keuzes geven "The Bone Temple" extra karakter en blijven hangen.

Het verhaal is soms fragmentarisch, maar verveelt nauwelijks en nodigt uit tot interpretatie. De film durft risico’s te nemen en dat wordt niet altijd beloond, maar wel gewaardeerd. Al met al is "28 Years Later: The Bone Temple" een gedurfde, sfeervolle en inhoudelijk rijkere horrorfilm dan je zou verwachten. En gezien het einde, zal er zeker nog een vervolg komen.

Deel 1 vloog naar mijn mening uit de bocht toen de focus naar de maffe dokter en nog maffere cultleider verschoof. Deel 2 omarmt de strapatsen rondom deze personages volledig - en dat pakt gek genoeg beter uit. The Bone Temple is in het geheel vooral een filler, maar de absurde benadering van overleven in een apocalyptische wereld voelt stiekem verfrissend aan. Op naar deel 3.

3,5 * Memento mori