Zwei zu Eins (2024)

Matige film. Acteerprestaties zijn niet al te best, maar ook niet goed mogelijk door een gek script, waardoor alle beweegredenen van personages volstrekt onduidelijk zijn. Zelden een film gezien waarbij ik dacht dat een betere casting had geholpen. Des te gekker is het om Sandra Hüller in zo'n film te zien, vlak nadat ze de prijzen voor andere films heeft aaneengeregen. Grappigste moment is een scene waarin ze Frans aan het leren is (of althans haar personage), dat kan ze natuurlijk al meer dan prima.

Vanaf 24 juli 2025 in de bioscoop (Cherry Pickers Filmdistributie)

Boeiende, grappige en intrigeerde film! Ga kijken als je geinteresseerd bent in de naoorlogse geschiedenis van Duitsland. De aftiteling van de film maakte het helemaal compleet. Prachtige, overtuigende personages en mooi decor.

Prachtig sfeerbeeld van (Oost)Duitsland tijdens 'die Wende'. Interessant verhaal waar voormalig Oost-Duitsers zich kapitalisten wanen, zonder dat het moralistisch wordt. Door de onderlinge verhoudingen tussen de hoofdspelers blijft het boeiend tot het eind. Niet weglopen tijdens de aftiteling!

Ook toevallig, twee mensen die binnen 10 minuten van elkaar een nieuw account aanmaken om deze film de volle mep te geven.

De Muur is gevallen, maar de hereniging van de BRD en de DDR moet nog komen. Daarbij wordt de Deutschmark de gezamenlijke munt en dat betekent dat de Oost-Duitse Mark vanaf dat moment geen enkele waarde meer heeft. Een viertal Oost-Duitsers ontdekt dat er op dit moment nog miljoenen bankbiljetten liggen in een slecht bewaakte bunker en dat West-Duitse handelslieden dat geld graag aannemen omdat ze denken dat ze die voor de deadline tegen een gunstige koers in West-Duitsland kunnen inwisselen. Het viertal roept de hulp in van alle mensen in het appartementencomplex waar ze wonen om in de korte tijd die ze hebben zoveel mogelijk contant geld uit te geven aan luxegoederen met als uitgangspunt dat ze die goederen na het verstrijken van de deadline onderling eerlijk zullen verdelen. Gebaseerd op ware gebeurtenissen die nooit volledig zijn opgehelderd had dit een scherpe satire kunnen en moeten zijn over het contrast van het systeem van collectief bezit en dat van het kapitalisme. Helaas liet Brunckhorst zich verleiden tot het toevoegen van weinig interessante persoonlijke intriges waardoor het ondanks de sterke cast scherpte en diepgang ontbeert.

Totaal niet de moeite waard. Ik heb uitstekende Duitse films gezien, maar comedy's maken, dat kunnen ze niet.

En die soundtrack deugde ook van geen kant.

Zo'n typische luchtige film die net niet grappig genoeg is, waar de satire net niet scherp genoeg is en het stukje drama (over die oude liefde en zijn dochter zo blijkt) echt niet past en zorgt dat de film minstens een kwartier te lang duurt. Maar als luchtig ding werkt deze film best redelijk. Soms wel aardige sfeerbeelden en alle acteurs op en van een bepaalde locatie werkt goed want je hebt al snel een afgekaderde groep. Ook helder in beeld gezet. Maar soms ook rommelig verteld. Halverwege komt er even een scène voor in Frankfurt dat er een biljet van 200 is gevonden en tot het einde wordt daar niets meer mee gedaan. 2,5*.

Opvallend saaie film, terwijl er toch ontzettend veel gebeurt. Zo zie je maar weer.

Dat verhaaltje over dat al dan niet waardeloze geld is best aardig, maar die driehoeksverhouding is nogal rommelig uitgewerkt en er zijn talloze losse eindjes. Erg stijlvast is het ook niet. Soms krijg je het gevoel dat je naar een poor men's Wes Anderson zit te kijken (dat blijkt nog vervelender dan de échte WA), op andere momenten (tijdens de achtervolgingen met name) lijkt het wel Scooby-Doo.

En dan de soundtrack. Je mag natuurlijk best muziek van na de val van de muur gebruiken als je daar een goede reden voor hebt, maar wat deze slappe nep-indiepop in de film (en op aarde) te zoeken heeft, is mij een raadsel.

Gelukkig hebben onze spookbezoekers van 20 juli jl. er erg van genoten. Is die film tenminste niet helemaal voor niets gemaakt.

Ik snap de lage score niet, heb me zo vermaakt! Maar ik geef toe dat ik hard simp voor Sandra Hüller.

Heel matig, hoor. Soms aardige Duitse grapjes, maar verder onwaarschijnlijk verhaaltje.

Wat was de oude DDR toch eigenlijk een fijn knus landje waar mensen nog wat voor elkaar overhadden, en hun lieve knusse leventjes nog niet bedreigd werden door Wessies of nog erger, immigranten van ver weg.

Gevaarlijk een film die dat soort ressentiment oproept. In werkelijkheid bespioneerde de ene helft van de bevolking de andere, ik ruil voor miezerige privileges, en was het feitelijk een grote gevangenis.

Gratis proganda voor de AFD.

Één stem.

Als je van geschiedenis houdt, en niet van leugens moet je deze film vooral niet gaan kijken. Maar het historisch bewustzijn van mensen is helaas nul zelfs van de mensen die zelf in het oude Oost- Duitsland geleefd hebben.

En zo zitten we voordat we het beseffen weer met hetzelfde in een ander jasje.