La Bataille de Gaulle: J'Écris Ton Nom (2026)

Wel duidelijk dat de Fransen het woord 'chauvinisme' hebben uitgevonden, al waren de Amerikanen met het woord 'patriotism' een goede zilveren medaille winnaar.

Ook dit deel twee kijkt weer heerlijk weg, met een soort van John Cleese die De Gaulle speelt, en Danny deVito als Churchill.

Verder onnoemelijk veel heldhaftige Fransen en eigenlijk niet veel verhaal.

En dat beetje verhaal neem ik dan ook nog met een korreltje zout.

Maar het kijkt heerlijk weg.

Hmm.... in plaats van John Cleese had ik beter Peter Sellers kunnen noemen. Deze De Gaulle is de blauwdruk van inspector Clouseau.

De eerste 45 minuten van dit vervolg op De Gaulle: Résistance richt zich op de heroïsche daden van generaal Leclerc [Niels Schneider] en zijn manschappen. Er is ook veel aandacht voor de cruciale rol van het Franse verzet voordat Charles De Gaulle [Simon Abkarian] ten tonele verschijnt. Het benadrukt hoe bepalend Leclerc en verzetsleden waren om De Gaulle geloofwaardigheid te geven als de facto leider van het Franse volk en daarmee de toekomst van Frankrijk als zelfstandige republiek waarborgden. De Gaulle maakt slim gebruik van zijn imago als starre militair in een briljant staaltje politiek en militaire diplomatie met Churchill [Simon Russell Beale], Roosevelt [Campbell Scott] en vooral zijn aartsrivaal generaal Giraud [Thierry Lhermitte]. Een oorlogsfilm van het soort dat ze zelfs in Hollywood zelden hebben geëvenaard. De gevechtscènes in de woestijn en in Parijs maken dit net iets beter dan Résistance.

Hier in Frankrijk is hij langzaam op gang gekomen, het eerste deel werd in de eerste weken zelfs een flop genoemd. Ik heb ervan genoten, zoals met alle films worden bepaalde afslagen te snel genomen, word er hier en dan iets te vrij omgegaan met de historie maar de essentie van de moed van De Gaulle (en het koppige) komt goed over, de immense moed en visie die je moet hebben tegenover de andere grote mogendheden. Onverstoorbaarheid met een visie. Een mooi epos.

Alhoewel een geweldig tweeluik, en zeker een must see voor iedereen die historisch geïnteresseerd is, toch wat kanttekeningen.

Het ergste: zwart en wit. In de film broederlijk zij aan zij, in werkelijkheid voor 99% vechtend in eigen regimenten. Waarbij je je kan afvragen voor wiens vrijheid de Afrikanen vochten. Meer dan de helft van de vrije Fransen waren zwart.

Behalve bij de bevrijding van Parijs. Toen was het leger ineens, op last van met name de Amerikanen, witgewassen!

Een protest later dat jaar -1944 - tegen hun behandeling en het uitblijven van soldij eindigde in een bloedbad. Shame on us....

Verder was het Franse verzet nog erger verdeeld dan zichtbaar in de film. In 1944, tijdens de chaos van de bevrijding, werden duizenden Fransen vermoord door Fransen. Lekker dan.

En ja, Roosevelt had wel een maf idee om Frankrijk op te splitsen, maar verder dan maf idee is het nooit gekomen. De kaart van Nieuw Wallonië is een leuk verzinsel. Roosevelt was bang dat De Gaulle de volgende dictator zou worden, en daarin kon je hem, zie de film, niet helemaal ongelijk geven.

In de later door hem gecreëerde vijfde republiek heeft de president dan ook ongebreidelde macht. Reden waarom Macron bijvoorbeeld moeiteloos het parlement buiten spel kon zetten bij de hervorming van het pensioenstelsel. Trouwens die andere bijna-dictator zetelt aan de overkant van de plas.

Maar dat twee grote mannen, aanvankelijk moederziel alleen, een grote, nooit te vergeten bijdrage hebben gegeven aan onze vrijheid laten de films prachtig zien.

Jammer dat we nu zo makkelijk ons weer door schurken laten verleiden en onze vrijheid dreigen te verkwanselen. Maar dat terzijde.

Nb: wel eerst eerste deel zien, begrijp je alles veel beter