The Plague (2025)

Beetje speciaal maar wel goeie film.

Werd nooit saai ook.

The Plague is weliswaar een Amerikaanse productie, maar heeft alles van Europese arthouse, elevated horror. Alleszins is de film op maat van de Europese filmfestivals. Een staande ovatie van elf minuten in Cannes, jawel.

Visueel is dit zeker een verbluffend debuut, cinematografie en ook sounddesign zijn uitstekend. De cast is beperkt, maar effectief. Ook de coach overtuigt als een volwassene die niet meer weet hoe hij de jeugd in toom moet houden. Maar waar gaat deze film eigenlijk over? The Plague speelt zich af op een waterpolokamp, een setting die schreeuwt om fysieke hiërarchie, krachtmetingen en het vereffenen van rekeningen in het chloorwater. Maar het is vooral naast het zwembad dat de film 'een duik neemt'. Een mix van verregaand pestgedrag, aanvaard willen worden en paranoia over een huidaandoening neemt de hele filmduur in beslag. Naïef dat ik was, ging ik gaandeweg toch hopen op een knallende finale waarbij de pestkoppen in een geweldsexplosie om het leven komen. In plaats daarvan deelt de moegetergde protagonist niet meer dan een schram uit. Geen vuistslag onder water, geen directe clash, geen moment waarop de leider van de pesters voor de ogen van zijn handlangers wordt neergehaald.

Zeer stijlvol geschoten allemaal, met hypnotiserende onderwater shots, maar het mist die rauwe, oude-school les: als je gepest wordt, leer vechten, straal zelfvertrouwen uit, en als het moet, ga berserk op de leider van de pestkoppen om angst te zaaien onder je vijanden en je reputatie voor een generatie te vestigen. Als horrorfilm is dit dubbel en dik gebuisd en ook de boodschap zit helemaal verkeerd. De focus lag dan ook vooral op het aanklagen van de mythische toxische masculiniteit.

Meer een drama/thriller dan horror. Desondanks wel het kijken waard op een rustige avond als je niks beters te doen hebt.