Zoekjaar (2025)

Nioky leerde de uit China afkomstige performance artist Nadh Lingyun Cao kennen in Queerclub De Trut in Amsterdam. Nadh studeerde af in Nederland en wil zich daar graag vestigen. Dat mag hij alleen als hij binnen één jaar (het zoekjaar uit de titel) aan een aantal voorwaarden voldoet. Nadh is een intuïtief, creatieve geest en een gevoelsmens en raakt volledig verstrikt in de mallemolen van de Belastingdienst en subsidieaanvragen. Nioky, die hetzelfde bureaucratische proces ondergaat in zijn pogingen om financiering voor deze film te krijgen, geeft zichzelf een prominente bijrol. Wat oorspronkelijk bedoeld was als een portret van een eigenzinnige kunstenaar werd steeds meer een algemene reportage over hoe moeilijk het is om als kunstenaar in Nederland het hoofd boven water te houden. Dat hinken op twee gedachten komt het eindresultaat niet ten goede.

Potsierlijke docu over een onuitstaanbare Chinese "kunst" student die het leuk vindt om met materialen te spelen en toevallige resultaten te vieren. Geen getalenteerd kunstenaar maar, zoals vele "kunst studenten" een wannabe gekkie voor wie de reguliere wereld met verplichtingen en discipline minderwaardig is. De maker van de docu wil eveneens graag artsy over komen maar laat zich vooral leiden door zijn obsessie voor zijn kunst huisgenootje. Op de 1 of andere manier moet deze docu een soort modern Pipi Langkous verhaaltje worden over het vechten van een kunstenaar tegen de Nederlandse bureaucratie(Waarom doen ze toch zo moeilijk? Waarom moet ik een baan zoeken en geld verdienen? Waarom moet ik formulieren invullen) maar het enige dat deze docu weet te bereiken is irritatie en cringe...vooral naar de hoofdrolspeler maar ook naar de maker van de docu die zichzelf compleet verliest in zijn adoratie/obsessie van het subject en daarbij al het verwende, agressieve en borderline narcissistische prinsessengedrag gretig accepteert. Tip voor beide personen: ga je "kunst" als hobby doen en zoek vooral een reguliere baan tussen het zo verafschuwde "klootjesvolk". Ergens in de docu krijgt de hoofdrolspeler te horen: "your art has no artistic importance"...na het zien van deze documentaire kan men dat alleen maar beamen