My Oxford Year (2025)

Film recensies:

My Oxford Year: stupide, clichématige tragikomedie- BNNVARA.nl

My Oxford Year review – so-so Netflix romance trades on anglophilia | The Guardian

'My Oxford Year' Review: Sofia Carson Carries a Disheartening Weepie - variety.com

Clichématig en aan de sentimentele kant, maar de Oxford omgeving, prachtige locaties en de enthousiaste leuke cast maken deze film toch ook een aangename kijkervaring.

Alles wat je kunt haten aan filmromantiek is aanwezig. Een romance tussen een Amerikaanse studente [Sofia Carson] en haar literatuurdocent [Corye MyIchreest] op Oxford-college, de stereotype excentrieke vriendin [Esmé Kingdom], nerd [Nikhil Parmar] en bitchy homo [Harry Trevaldwyn], een kritische ouders en een duister geheim dat de romance dreigt te verpesten. We dienen deze gruwelen louter te doorstaan vanwege de knappe koppies van de hoofdrolspelers. Hoe achterhaald en verschrikkelijk kan een romantisch drama zijn? Zoek niet verder!

Samen met mijn jongste dochter deze film gekeken. We wisten niet precies wat we moesten verwachten, maar deze film was heel anders dan we hadden verwacht. Google en Netflix zeggen: een romcom, maar dat is het zeker niet. Een romantische film die dramatisch eindigt dekt de lading meer. De film deed mij denken aan 'Me Before You' (2016), maar vond deze iets beter dan 'My Oxford Year'. Wij zijn hier ook geen fan van Amerikaanse actrices, want ze lijken qua expressie zoveel op elkaar. Maar de omgeving van Oxford maakte veel goed. Het einde was mooi met de beelden van toeristische plekken in Europa.

Zeer wisselvallig. De film heeft veel te danken aan de mooie, sfeervolle opnamelocaties in Oxford en het uitgangspunt, een ambitieuze studente die haar droom vervult om daar te studeren en er de liefde vindt, is romantisch en spreekt aan. Jammer dat de uitwerking daarvan soms te wensen overlaat. Sowieso begint de film extreem zwak met die belachelijke scène in de snackbar. Dat soort kinderachtige taferelen keren nog wel eens terug (bijvoorbeeld dat jaloersmakende gedoe tijdens het Halloween-feestje) en haalt het niveau echt omlaag.

Met de chemie tussen Sofia Carson en Corey Mylchreest zit het wel snor: het is niet zo dat de vonken van het scherm spatten, maar het is zeker niet onaardig. Voor de nevenpersonages wordt voor wandelende, soms vervelende, stereotypen gekozen en ook dat is jammer, want ze weten daardoor nauwelijks voor leuke momenten te zorgen. De Me before You-achtige wending wordt niet slecht maar wel wat plichtmatig afgewerkt. De film is op zijn best wanneer er wordt gekozen voor rust: de wat intiemere momenten tussen de twee hoofdpersonages tegen een mooie achtergrond in de studentenstad. Slecht vond ik het niet, maar ik denk dat hier wel zeker meer uit gehaald had kunnen worden.

2,5*

Je weet op voorhand op basis van de uitleg / tekst dat dit een romantische film is. Als je liefhebber bent van een popcorn-actiefilm dan moet je deze niet kiezen om dan dit genre af te breken. Net zoals ik als liefhebber van het romcom genre niet zal kiezen voor bijv. een horror en dan zeggen dat de film me niet bevalt…

Bijkomstig, als je houdt van oude boeken, dan is dit in deze film een leuk extraatje…

Dit is een dramatische romantische film met heel wat typische Britse humor. Voor zij die ooit Hugh Grant hebben gezien, wel dit is zelfde genre en zowat een soort van zijn revival.

Hugh is natuurlijk al wat jaren ouder en daar is Corey Mylchreest (hopelijk goed geschreven) een goede opvolger van. Niveau Hugh Grant zullen we zelden nog tegenkomen maar we zullen de nieuwe generatie moeten leren aanvaarden.

Was je vroeger liefhebber van de Britse humor van Grant, zal je deze wel een plaats kunnen geven. Als je echter vroeger al Hugh Grant niet kon luchten, moet je zeker in deze film je tijd niet steken.

Is dus film met heel wat typische Britse humor, romantiek en nodige drama.

Alles uiteraard zoals titel al verklapt in een typische Britse setting en heel wat mooie en leuke Oxford-plaatjes.

Uiteraard heel wat clichés maar maakt de film daarom niet minder leuk, integendeel…

Voor mij door de emoties die het bij mij losmaakte een dikke 4,5 *

My Oxford Year is een romantisch drama dat zich niet zozeer laat dragen door originaliteit, maar door gevoel en melancholie. De film gebruikt Oxford niet alleen als decor, maar zorgt er ook voor dat een bijna poetische onderlaag voelbaar is.

De relatie tussen de hoofdpersonages is oprecht. De film durft de vraag te stellen wat werkelijk van waarde is wanneer het leven zich niet laat plannen. Een thema dat subtiel maar raak wordt uitgewerkt.

Tegelijkertijd blijft het narratief op bepaalde momenten wat veilig. De film kiest vaker voor herkenning dan voor verrassing, waardoor de emotionele impact niet altijd zijn volle potentie bereikt. Sommige lagen hadden dieper verkend mogen worden.

Maar verder is het een elegante, grappige, ontroerende, maar niet enorm zware film die uitnodigt tot reflectie. Een verhaal over liefde, tijd en de keuzes die ons vormen. Niet perfect, maar wel oprecht en met een blijvende resonantie.

3,5