Fotogenico (2024)

Ik kon er niet zoveel mee. Wil heel graag cult zijn. Met oude mannen die op een elektrische step door iets te perfecte en haast geromantiseerde urban decay rijden. Vader heeft een erg hippe snor en de hele cast oogt een beetje als modeblad dat op streetfashion is gebaseerd. Het album van de band van de dokter klinkt de voor zover ik weet nog niet echt bestaande derde elektrogolf. Het zou best kunnen na die van de early 80's en die van rond 2000.

De film lag me niet zo. Het huwelijk tussen verdriet en humor werkte niet voor me en de film gaat op het einde, ondanks dat de film niet eens zo lang is wat slepen. Niet slecht gemaakt, maar het lag me niet.

Vanaf 14 augustus 2025 in de bioscoop (EYE)

Ik vond 'm leuk. Qua verhaal gaat het nauwelijks de diepte in, maar humor, design en acteerwerk (Paou en Arnold zijn hilarisch) tilt de boel een halfje omhoog. Fijn vermaak.

Prima film. Ik probeer altijd met zo weinig mogelijk voorkennis een film in te gaan en bij deze hielp het volgens mij ook, omdat ik gaandeweg zelf ook puzzelstukjes op hun plek terecht zag komen. Dus tip 1: lees je niet te goed in.

Het is een enigszins trieste film maar ook wel met wat humor (niet schaterlachen) en meeslepend gebracht. Ik vond 'm erg 'meeleefbaar'.

Ook grappig om de kant van de Marseillaanse maatschappij te zien waar dochterlief in rond heeft gelopen. Ik herkende het wel een klein beetje van mijn studententijd toen ik ook wel met wat creatievelingen te maken had. Leuke sfeer.

Raoul [Christopher Paoua] gaat naar Marseille om meer te weten te komen over de laatste levensfase van zijn dochter Agnes die daar een jaar geleden overleed. Hij ontdekt dat Agnes de leadzanger was van een new wave-punk band en raakt zo geobsedeerd door haar muziek, dat hij alles op alles zet om haar oude band bij elkaar te brengen. Een cultfilm waarbij je waardering afhangt van Paoua’s wilde vertolking (hij doet denken aan Borats doorgeslagen broer) en de muzikale scene waarin dit zich afspeelt.