Mr. K (2024)

Zwaar bevochten 3*

Want hoewel de hele aankleding indruk maakt en ik toenemende absurditeit altijd wel intrigerend vind, blijft het geheel toch wat flets overgebracht.

Zo is de soundtrack minimaal, had bijvoorbeeld de belichting zó veel meer gloomy sfeer kunnen brengen en - en dit vind ik een beetje gek om te zeggen - ontbreekt het de film voor mij wat aan urgentie. Tuurlijk: Mr. K wilt grip krijgen op zijn omgeving in zijn missie te ontsnappen maar de gekte, hoewel toenemend in hoeveelheid, blijft te passief of te mak. Waar de verspreidende chaos in bijvoorbeeld Mother! een haast onontkoombaar benauwende schreeuwerigheid bevatte waardoor je je als kijker moeilijk níet kon identificeren met de machteloosheid en paniek van Jennifer Lawrence, is de relatief gedweeë meegaandheid van Glover hier goed te begrijpen: zijn labyrint is stukker minder opdringerig. Zowel inhoudelijk als audiovisueel had het wat mij betreft veel meer op de spits gedreven mogen worden.

Toch: er zitten enkele pakkende scenes in (de dans van de koks bijvoorbeeld), de enscenering is wel degelijk erg fraai vormgegeven en de film is behoorlijk eigenzinnig in de uitwerking van een simpel idee. Dat het daarmee nog niet echt een spanningsboog teweeg wil brengen (of op het einde bevredigende verlossing wil bieden), maakte het voor mij alsnog een vermoeiende, ietwat doelloze exercitie in plaats van de werkelijke dollemansrit die je voelt dat hierin gezeten had.

Altijd vooraf op Booking.com kijken voor de recensies.

Niet echt geslaagd, ondanks het absurdistische gegeven, maar dat voor mij veel te lauw en mak was en overall was de beleving saai.

Bijzondere film, die af en toe ver van de realiteit staat. Dat maakt het in eerste instantie heel interessant en mysterieus, maar slaat hier wellicht in door. Met name de ontknoping zorgde ervoor dat de film werd afgesloten in mineur, hoewel de vormgeving en de sfeer echt prima en boeiend is. Jammer.

Wellicht een ietwat brave film, met weinig tot geen uitschieters, maar prima voor een keertje.

Ik vond het toch wel een lekkere film.

Heerlijke absurditeit in de vorm van een vervelende droom waarin alles kan en die maar niet lijkt te stoppen.

Er borrelen dan allerlei gedachtes en vergelijkingen bij me op.

Wie is er nou eigenlijk gek? Al die mensen die hun ding doen in het hotel? Of toch onze held de goochelaar.

We zullen het nooit weten.

Het einde is wat maf. De vraag blijft wat er nou eigenlijk aan de hand was, maar die vraag is waarschijnlijk voor iedereen ter eigen invulling.

Voor nederlandse begrippen originele film over een goochelaar die vast zit in een hotel.

Film heeft elementen van Barton Fink, Mother! En High-Rise maar must de symboliche lading van die films. Daardoor blijft het allemaal wat oppervlakkig. En dat is jammer want de film heeft wel een eigen smoel en een paar sterke scenes. Zo vond ik vooral de scenes met het orkest erg leuk.

3,5

Nou ja zeg. Een mislukte poging om een Wes Anderson decor en wat esoterisch vaagheden tot een organisch geheel te kneden. Ik kon er geen chocola van maken, en werd er evenmin toe uitgedaagd. Emotioneel reikte Mr K niet verder dan: doorspoelen maar.

Dit was nog een speciaal verhaal. Een absurt verhaal, maar je blijft toch kijken hoe het gaan evolueren. Het einde paste bij de film. De film zag er wel goed uit en de cast deed het prima. De film zal waarschijnlijk niet voor iedereen zijn, maar was toch de moeite om eens gezien te hebben.

Ik zette Mr. K op zonder er iets van te weten en met lage verwachting want tja... het is een Nederlandse film maar...eerlijk gezegd...dit was erg leuk om te kijken. Het is niet zo strak of iconisch als films waar het een voorbeeld aan neemt (Delicatessen, Hotel Poseidon en een vleugje Lovecraft en Time Bandits) maar het zwemt absoluut in dezelfde vijver. Een eenzame goochelaar "De Grote Illusionist" (een fantastische Crispin Glover) komt aan bij een vervallen grand hotel...dit is het begin van ontmoetingen met vreemde figuren; een norse receptioniste, een oude man die zich onder zijn bed verstopt, twee theedrinkende oude dametjes een dissonante fanfare en een keuken waar niets anders dan eieren worden gekookt. Misschien zijn het allemaal metaforen of symboliek (Nederlandse films kennende) maar gelukkig niet pretentieus, wel eigenzinnig maar niet op een vermoeiend manier, en is daardoor gewoon een vermakelijk spektakel voor een een gek filmavondje. Nochtans houdt de regisseur Tallulah Hazekamp Schwab (what's in a name) het ook nog vrij netjes. Ze had van mij nog wel meer of gekker mogen uitpakken …Verder werkte het voor mij uitstekend! Meer van dit soort Nederlandse werkjes graag?