Mr. K (2024)

De titel verwijst naar Josef K, de hoofdpersoon uit Kafka’s beroemde Der Process (1925), zodat er geen misverstand kan zijn dat we de film kafkaësk moeten interpreteren: mr. K boekt een hotel voor een nacht maar de hotel lijkt geen uitgang te hebben zodat hij er als in een doolhof ronddwaalt waarbij de vele anderen in het hotel er simpelweg hun leven leiden en niet begrijpen wat het probleem van mr. K. is. De hoofdpersoon bevindt zich dus in een absurde, kafkaëske situatie waarin geen ontsnappen mogelijk lijkt, hetgeen – zoals vaak bij Kafka – een metafysische of religieuze interpretatie suggereert: het hotel staat voor het leven (of het burgerlijke leven met z’n bureaucratie) waar we ook niet in en uit kunnen lopen, waarbij mr. K. anders dan de anderen naar een verlossing en zingeving zoekt buiten het leven hier en nu. Degenen die het leven in het hotel als alles wat er is opvatten en mr. K. die in meer gelooft en die de waarheid achter de verschijning zoekt, verklaren elkaar voor gek. Om de kwestie van de verlossing urgenter te maken, ontdekt mr. K. ook nog dat het hotel krimpt (dat ook nog metaforisch kan worden opgevat dat we met steeds meer mensen op Aarde zijn en die uitputten zodat we langzaam verstikken). De ‘oplossing’ van het mysterie is overigens ook weer absurd, onder meer suggererend dat het hotel een organisme is dat aansluit bij het idee van de Aarde als organisme (Gaia).

Al met al is de film best aardig, zeker ook visueel (dat wat aan bv. Roals Dahl-verfilmingen doet denken), maar als kafkaëske film weet het niet helemaal te overtuigen. Ofschoon het duidelijk geïnspireerd is door Kafka’s werk, weet de film niet echt te verbazen zoals Kafka dat wel kan. Eigenlijk is de film meer een zoveelste versie van Plato’s grotallegorie: mr. K. is de filosoof die geen genoegen neemt met de verschijningen (de schaduwbeelden) maar op zoek is naar de uitweg uit de grot naar het licht. De grotbewoners hebben (anders dan bij Plato) wel enig vermoeden van dat licht want er is een gerucht van een orakel en van een verlosser, maar dat staat ze niet in de weg om – gelijk de mensen in Plato’s grot – de filosoof (hun verlosser) te willen vermoorden die hen komt vertellen dat zij in slechts een schaduwwereld leven.

Kortgezegd is Mr. K typisch zo'n film waar er meer van moeten zijn. Kritisch en kleurrijk – hoe druilerig ook – over hoe we ons als mensen gedragen, maar gesitueerd in een half verzopen hotel vol met bizarre figuren en confrontaties. Denk aan Roy Andersson on acid. Dit leent zich perfect voor een double feature met een werk van één van de vele andere absurdistische en surrealistische filmmakers die de geschiedenis van cinema rijk is.

Dat wil niet zeggen dat Mr. K niet op zichzelf staat, verre van! Voor een uitgebreide mening verwijs ik door naar mijn volledige review.

Is een film waarbij je een vervelend gevoel overhoudt. Het is donker, vies en claustrofobisch. Zeker geen aanrader voor mensen die graag naar romcoms kijken. De mensen die hij tegenkomt lijken al jaren in het hotel te wonen maar er moeten toch ook recente bezoekers met hetzelfde probleem zijn. In de keuken werd eten voor gasten klaargemaakt? Kun je niet uit het raam klimmen. Leuk om een keer te zien.

Zwaar bevochten 3*

Want hoewel de hele aankleding indruk maakt en ik toenemende absurditeit altijd wel intrigerend vind, blijft het geheel toch wat flets overgebracht.

Zo is de soundtrack minimaal, had bijvoorbeeld de belichting zó veel meer gloomy sfeer kunnen brengen en - en dit vind ik een beetje gek om te zeggen - ontbreekt het de film voor mij wat aan urgentie. Tuurlijk: Mr. K wilt grip krijgen op zijn omgeving in zijn missie te ontsnappen maar de gekte, hoewel toenemend in hoeveelheid, blijft te passief of te mak. Waar de verspreidende chaos in bijvoorbeeld Mother! een haast onontkoombaar benauwende schreeuwerigheid bevatte waardoor je je als kijker moeilijk níet kon identificeren met de machteloosheid en paniek van Jennifer Lawrence, is de relatief gedweeë meegaandheid van Glover hier goed te begrijpen: zijn labyrint is stukker minder opdringerig. Zowel inhoudelijk als audiovisueel had het wat mij betreft veel meer op de spits gedreven mogen worden.

Toch: er zitten enkele pakkende scenes in (de dans van de koks bijvoorbeeld), de enscenering is wel degelijk erg fraai vormgegeven en de film is behoorlijk eigenzinnig in de uitwerking van een simpel idee. Dat het daarmee nog niet echt een spanningsboog teweeg wil brengen (of op het einde bevredigende verlossing wil bieden), maakte het voor mij alsnog een vermoeiende, ietwat doelloze exercitie in plaats van de werkelijke dollemansrit die je voelt dat hierin gezeten had.

Bijzondere film, die af en toe ver van de realiteit staat. Dat maakt het in eerste instantie heel interessant en mysterieus, maar slaat hier wellicht in door. Met name de ontknoping zorgde ervoor dat de film werd afgesloten in mineur, hoewel de vormgeving en de sfeer echt prima en boeiend is. Jammer.

Wellicht een ietwat brave film, met weinig tot geen uitschieters, maar prima voor een keertje.

Nou ja zeg. Een mislukte poging om een Wes Anderson decor en wat esoterisch vaagheden tot een organisch geheel te kneden. Ik kon er geen chocola van maken, en werd er evenmin toe uitgedaagd. Emotioneel reikte Mr K niet verder dan: doorspoelen maar.

Dit was nog een speciaal verhaal. Een absurt verhaal, maar je blijft toch kijken hoe het gaan evolueren. Het einde paste bij de film. De film zag er wel goed uit en de cast deed het prima. De film zal waarschijnlijk niet voor iedereen zijn, maar was toch de moeite om eens gezien te hebben.

Ik zette Mr. K op zonder er iets van te weten en met lage verwachting want tja... het is een Nederlandse film maar...eerlijk gezegd...dit was erg leuk om te kijken. Het is niet zo strak of iconisch als films waar het een voorbeeld aan neemt (Delicatessen, Hotel Poseidon en een vleugje Lovecraft en Time Bandits) maar het zwemt absoluut in dezelfde vijver. Een eenzame goochelaar "De Grote Illusionist" (een fantastische Crispin Glover) komt aan bij een vervallen grand hotel...dit is het begin van ontmoetingen met vreemde figuren; een norse receptioniste, een oude man die zich onder zijn bed verstopt, twee theedrinkende oude dametjes een dissonante fanfare en een keuken waar niets anders dan eieren worden gekookt. Misschien zijn het allemaal metaforen of symboliek (Nederlandse films kennende) maar gelukkig niet pretentieus, wel eigenzinnig maar niet op een vermoeiend manier, en is daardoor gewoon een vermakelijk spektakel voor een een gek filmavondje. Nochtans houdt de regisseur Tallulah Hazekamp Schwab (what's in a name) het ook nog vrij netjes. Ze had van mij nog wel meer of gekker mogen uitpakken …Verder werkte het voor mij uitstekend! Meer van dit soort Nederlandse werkjes graag?