menu

Aurora (2010)

mijn stem
3,51 (48)
48 stemmen

Roemenië / Frankrijk / Zwitserland / Duitsland
Drama
181 minuten

geregisseerd door Cristi Puiu
met Clara Voda, Catrinel Dumitrescu en Luminita Gheorghiu

Een man begluurt geluidloos iets wat op een familie lijkt. Dezelfde man begeeft zich in het verkeer met twee zelfgemaakte slagpinnen voor een jachtgeweer. De man is 42 jaar oud en hij heet Viorel. Worstelend met obscure gedachten, rijdt hij door de stad naar een bestemming die alleen hem bekend is.

zoeken in:
avatar van Querelle
4,5
Onder de huid kruipende registratie van de afwikkeling van een familiedrama. Geen grote statements of crowdpleasing, maar enkel een ambivalent portret van een man in zijn omgeving. Elk gebaar telt, maar hoe meer je van de protagonist ziet hoe ongrijpbaarder hij wordt.
De één na laatste scene (bij de buurvrouw) is simpelweg groots. Waar alles eerst nog vrij
kalm geregistreerd werd, word er ineens van een schijnbaar onbelangrijke scene audiovisueel
en dramatisch veel meer uit de kast gehaald. Personen komen binnen en gaan weer weg,
gesprekken worden door elkaar gevoerd en met het geluid van de radio erbij wordt het een
grote dynamische chaos waarin de onderhuidse spanning gigantisch hoog op loopt. Achteraf
is dit de aanloop naar de zeer bevredigende eindscene die het verhaal in één keer met beide
benen op de grond plaatst. Ja dit is gewoon een tragisch huis, tuin en keuken drama
uiteindelijk. Maar wel een hele goeie!

avatar van Verhoeven
4,0
En ook hier gebruikt Cristi Puiu geen neutrale achtergrond voor zijn hoofdpersoon. In drie sleutelscènes laat hij duidelijk zien en horen dat er nog veel speelt in Roemenïë.

De eerste scène is het moment waar we op de achtergrond de TV horen. Er is sprake van een discussie en die gaat heel toevallig over de vrijheid van meningsuiting.

De tweede scène is het moment dat de hoofdpersoon zijn dochter gaat ophalen van school en erachter komt dat ze bezig zijn met het repeteren van een stuk voor de communistische 'partij'.

En de derde tevens laatste scène van de film lijkt Cristi Puiu een knipoog / verwijzing te maken naar Porumboiu's Police, Adjective. Want ook hier zit de hoofdpersoon op het politiekantoor en lijkt Cristi Puiu een even somber als absurdistisch beeld te schetsen van de Roemeense politie.

Net als de hoofpersoon is het: Kijken + Luisteren ≠ Begrijpen.

avatar van Movie-Addicted
4,0
Geweldig stuk arthouse! over een wereldvreemd figuur, waar je maar geen hoogte van kan krijgen wat hij in zijn schild voert!

*4

avatar van starbright boy
4,5
starbright boy (moderator)
Misschien wel de beste Europese film van de laatste vijf jaar (of langer?). Ik kom hier nog op terug.

avatar van danuz
Dat is een statement zeg, blijf hier benieuwd naar

avatar van Mochizuki Rokuro
5,0
Toch is het waar wat mij betreft (zonder het 'misschien'). Nog beter dan alle andere Roemeense films van de afgelopen10 jaar en dat wil al heel wat zeggen.

avatar van starbright boy
4,5
starbright boy (moderator)
Beginscene: Een man lijkt net wakker. Hij is in een appartement met een vrouw en een kind. In het gesprek worden een paar dingen duidelijk over de man en zijn relatie tot de vrouw en het kind, maar eigenlijk weten we niks. Ik had de synopsis gelezen dus ik wist dat de man met een geweer op pad zou gaan, maar ook zonder dat is het druppelt langzaam de film binnen dat de man ergens mee bezig is. Dit is niet zomaar een dag voor deze man.

Puiu plaatst zijn camera in deuropeningen, op de achterbank van een auto, aan de overkant van de straat of half om een hoek, vooral als er interactie is met andere mensen. Dat alles in inwisselbare flatgebouwen op grauwe parkeerplaatsen, in identiteitsloze stadse straten. Want het is ook een stadsfilm. Het leven gaat alle uren die de film bestrijkt door om de hoofdpersoon heen. De kijker observeert zijn handelingen, zijn gezichtsuitdrukkingen en zijn communicatie en Interpreteert informatie die tot hem komt. Maar echte uitleg krijg je niet. Viorel lijkt een alledaagse man. Zijn appartement gaat hij renoveren, het lekt door zijn op de badkamer spelende bovenbuurjongen, hij heeft een hekel aan de bemoeizuchtige vriend van zijn moeder. Er is in het begin iemand bij wie hij een kogel koopt die meer lijkt te weten van zijn doel. Al die alledaagse en minder alledaagse scenes ging ik proberen te plaatsen in het beeld van de man dat probeerde te vormen.


Veel van die observerende scenes zijn erg lang, maar door de zucht naar het kennen van de man en de briljante opbouw krijgen ze een flinke spanning. Soms wordt alledaagsheid een beetje ongrijpbaar absurd, deels omdat ze over kleine strubbelingen gaan terwijl er iets veel groters in de film hangt. Als dan de eerste moorden komen is er ondanks dat hij heel goed lijkt te weten wat hij gaat doen toch onzekerheid te zijn (of lijkt dat maar zo?). Viorel loopt een ogenschijnlijk duur hotel in en uit lijkt te twijfelen, maar haalt toch de trekker over. En zit die twijfel ook niet in de plannen die hij met zijn appartement heeft? Bijvoorbeeld in dat hij zijn elpee's niet meegeeft aan de man die een flink deel van zijn spullen meeneemt?

Beter dan Christi Puiu's ook al niet misselijke voorganger, vooral omdat deze film consequenter van toon is.En eindeloos fascinerend in een vruchteloze zoektocht naar de waarheid. Want die komt ook op anti-dramatische einde niet. Voor de agenten lijkt het bijna another day at the office, Viorel verwachtte duidelijk wat anders en denkt dat ze hem denken te begrijpen, terwijl ze hem niet begrijpen, terwijl de agenten het volgens mij totaal zinloos vinden om een poging te wagen. Hij is toch niet te doorgronden.

Aurora gaat minder dan de meeste andere geweldige Roemeense films van de laatste jaren over de Roemeense maatschappij in heden en verleden, er wordt wel naar gehint, maar dit verhaal lijkt universeler en tegelijk kleiner. Ondanks dat het einde het beeld van Porombuiu's Police Adj. lijkt te bevestigen.

Een nieuw Roemeens hoogtepunt. Een film waarbij de zoektocht naar het innerlijk van de hoofdpersoon zo fascinerend is dat het goed voelt dat er uiteindelijk niet zoveel gevonden wordt.

4.5* , minstens. Geweldige film.

avatar van wendyvortex
5,0
Meer dan 3 uur rauw realisme, vrijwel plotloos, zonder meeslepende visuals en naar wie of wat we nou eigenlijk zitten te kijken daar komen we maar heel langzaam achter.
Film die langzaam steeds meer onder de huid kruipt en bepaald geen verlossing biedt.
Flink aantal scenes in de film zijn meesterlijke geacteerde stukken die haast op zichzelf zouden kunnen staan.
Flinke afmattende zit, geen gemakkelijke kost, maar gaat behoorlijk richting briljant en spookt nog wel even door.

avatar van Pazmaster
1,5
Pfff..... wat een lange zit. Vooral ook omdat het eigenlijk een vrij saaie film is hoor. Het eerste uur was op zich nog wel interessant. Een vreemde vent die vreemde dingen doet en zich raar gedraagd. Je bent dan nog benieuwd waar dit naartoe gaat. Maar na een uur begint de verveling toch wel toe te slaan. Er wordt ook vrij weinig in gesproken al wordt dat later in de film wel iets meer. Het verhaal op zich is eigenlijk niet zo heel slecht maar waarom dit nou 3 uur moet duren is mij een raadsel. Als ze het nu op 1,5 uur hadden gehouden was het nog wel te doen, maar nu wordt het echt langdradig en saai zodat je je begint te vervelen. Ik begrijp de hoge cijfers niet zo want het is best een slaapverwekkende film 1,5 ster

3,5
Een taaie film. Om te beginnen is daar al de speelduur van twee uur en drieënvijftig minuten. En verder is daar de manier van filmen. Die is heel observerend. Een hoofdpersoon wordt constant gevolgd bij alles wat hij doet. Dat maakt de film echter wel heel echt. Niets wordt mooier gemaakt dan het is. En dat maakt de film ook heel erg realistisch. Het is net alsof je de hele tijd op stap bent met iemand die je niet kent, en waarbij je geen idee hebt waar hij mee bezig is of wat hij van plan is. Daarnaast speelt alles zich ook nog eens af in de erg deprimerende, maar uiterst herkenbare, omgeving van de stad Boekarest. En verder is het ook heel erg goed dat de decors zo extreem realistisch zijn. Een huis vol met echte rommel waarvan het lijkt alsof die daar altijd is geweest. Een platencollectie die klopt met de posters op de muur. Een scene in een huiskamer vol met mensen die verder geen enkele functie in de film hebben en bezig zijn met hun eigen zaken. Dat zijn dingen die héél bijzonder zijn in de filmwereld. Echt geweldig. Tenslotte doet de filmstijl me wel denken aan de Dardennes en Bruno Dumont. En ik hou wel van deze sobere maar erg realistische manier van filmen. Volgende keer als ik deze film weer zie ga ik hem waarschijnlijk nog hoger waarderen.

avatar van Knisper
2,5
Ik had op de film van het jaar gehoopt, maar hiermee kon ik helaas erg weinig. Heb ik iets gemist? Ik heb niks tegen een lange speelduur, maar dan moet daarmee wel wat gedaan worden. En zijn heel veel elementen niet al veel beter gedaan door Mungiu en Porombuiu? Af en toe heb je blijkbaar zo'n film waar je het echt niet ziet.

avatar van mayhemblik
4,5
Film die je héél lang in het ongewisse laat en mij op het verkeerde been wist te zetten. (Niet dat dat zo moeilijk is bij mij hoor)
De hoofdrol speler word naarmate de film verstrijkt steeds enger en enger, brrrr die scene in die kledingzaak en op de school van z'n dochter.
Geweldig geacteerd door de hoofdrol speler met die lege dorre kop/ogen van 'm maar een paar keer straalt hij zoveel haat en minachting uit dat mijn broodmagere lijfje ervan rammelde.

Goddomme beste mensen gaat dit zien!

4,0
Bijzondere film die door zijn lange speelduur een zware kluif was. Wel eentje die zal blijven hangen

avatar van Ferdydurke
4,0
Een personage op zoek naar een ontknoping, een ontlading, van een drama, over de inhoud waarvan Puiu de toeschouwer een groot deel van de film volledig in het duister laat tasten, en waarover die toeschouwer uiteindelijk, behoudens een summiere, ongetwijfeld subjectieve, schets in grove lijnen, ook erg weinig te weten komt.

Het perspectief is er eentje van heel dicht bij de buitenkant, maar heel ver van de binnenkant; wat deze man in zijn kennelijk oneindig opgekropte, ingehouden woede werkelijk beweegt, blijft raadselachtig; hoe hij ‘beweegt’ is een merkwaardige mengeling van doelgerichtheid en aarzeling, en dat geeft hem iets onvoorspelbaars, een half slapende, maar zachtjes rommelende vulkaan, die elk moment kan uitbarsten.

Ik zag vorig jaar Sieranevada, wat mij betreft een van de mooiste films van 2017, en ook in Aurora krijgen we die opmerkelijk dynamische binnenscènes te zien, vanuit een vast camerastandpunt, waar in allerlei figuren het beeld in en uitlopen, allemaal bezig met hun eigen zaken.

Hun eigen zaken. Ook Viorel is met zijn eigen zaak bezig, en net zoals ‘de anderen’, of de buitenwereld, hem niet ziet, niet kan ‘zien’, zal ook de toeschouwer dat niet lukken. De buitenkant, maar niet de binnenkant.

Het lijkt erop dat Puiu daar op inzet; hij weigert voor die toeschouwer ook maar één richtinggevend spoor uit te zetten. Het uiteindelijke onvermogen tot begrijpen (of zichzelf begrijpelijk te maken), de onverschilligheid van de één ten opzichte van de ander. Hoe zeer men die ander ook denkt te kennen. Dat is het reële; alle verklaring, hoe miniem ook, is constructie.

Het geeft deze film iets contra-intuïtiefs, omdat je (ik wel) misschien toch geneigd bent om film als constructie te zien. Ja, dat is Aurora natuurlijk ook, maar op een andere manier dan je verwacht.

De toeschouwer moet het doen met het perspectief van – of zal het te moede zijn als - de winkelbedienden in die modezaak, of de rechercheurs op het politiebureau: 'Wat zullen we nou krijgen? Nou ja, het zal wel'. Want bij de summiere gegevens kun je wel van alles verzinnen, maar een echte bodem heeft het uiteindelijk niet.

Gast
geplaatst: vandaag om 23:47 uur

geplaatst: vandaag om 23:47 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.