Take This Waltz (2011)

Mooie sfeervolle film over een moeizaam jong huwelijk waar de spanning uit verdwenen is. De ongemakkelijkheid is erg goed neergezet. Lou en Margot houden van elkaar, maar lijken dit voornamelijk erg vaak uit te spreken om zichzelf hiervan te overtuigen. Williams is altijd goed, maar ook Seth Rogen zet hier een uitstekende acteerprestatie neer is een serieuzere rol. Deze film verdient naar mijn mening zeker een hogere score dan de huidige 3,01.

Ik was trouwens blij dat Lou aan het eind van de film enigzins als winnaar uit de bus komt

Uitstekende film waarin een gelukkig getrouwde vrouw een andere leuk man ontmoet. Wat met gemak een standaard romcom had kunnen worden is een mooi invoelbaar drama geworden waarin de innerlijke strijd van het hoofdpersonage sterk overkomt. Niet in de laatste plaats door de prachtige rol van Michelle Williams die voor een paar ontroerende momenten weet te zorgen. Ook Seth Rogen komt verrassend uit de hoek hier. Een kleine 4.0 sterren.

Audiovisueel geinig gedaan maar het verhaal is een niemendalletje. Twintigers die wat uitgekeken raken op hun relatie die vele jaren duurt. Tja, dat is wel heel gewoontjes.

De acteurs krijgen zo nu en dan gevatte teksten voorgeschoteld, maar aardig wat scenes vind ik ronduit vervelend. Zoals de typische stelletjeshumor tussen Margot en Lou die alleen grappig is voor het stelletje in kwestie. Realistisch, dat wel. De grappigste scene vind ik die in het zwembad met de instructeur.

Michelle Williams kan me meestal wel bekoren en ook hier is ze best aandoenlijk. Seth Rogen echter vind ik een miscast.

Vlees noch vis, kip komt nog het dichtst in de buurt.

Fijne film met Sofia Coppola-feel.

Romantische drama-komedie met behoorlijke en aanvaardbare karaktertekening.

'k Vind die gasten allemaal uitstekend acteren. Alleen Michelle Williams (overtuigende act) kende ik, maar die Kirby vooral vind ik prima in zijn rol.

Een cliché-situatie eigenlijk maar toch wel origineel en zeker met gevoel benaderd.

Ook dit is "unbearable lightness of being" maar dan met de nodige pijn...en spijt.

Knappe relatiefilm.

Goed camerawerk en fotografie en songs.

Deze film vond ik echt ongelofelijk saai, er gebeurd werkelijk helemaal niets. Ik heb de film gekeken omdat Seth Rogen er een rol in speelt, maar deze film staat ver af van zijn gebruikelijke rollen en misschien is dat wel de reden dat de film mij (totaal niet) kan bekoren.

Deze eens geprobeerd en het was niet mis, maar ook niet echt pakkend. De cast deed het eigenlijk niet slecht, al was het verhaal niet zo waw.

Er zat wel één grappige scène in, nl in het zwembad, maar voor de rest vond 'k het niet zo bijzonder.

goeie film met soms wat grappige momenten , maar het drama overheerst .

Michelle williams red deze film met haar rol als de getrouwde vrouw die worstelt met haar gevoelens voor de buurman enerzijds en schuldgevoel naar haar man anderzijds .

De overgang nadat ze eenmaal bij haar man weg is vond ik minder geslaagd en paste niet bij de rest van de film .

Beetje vis noch vlees.

Best aardig wat betreft camerawerk en kleurgebruik: veel warme kleuren die vaak een gevoel van nostalgie en melancholie weergeven. Ook qua performances geen kwaad woord over zowel Williams als Rogen, al speelt Williams wel een verschrikkelijk irritant persoontje. Verhaal is voor het merendeel van de speeltijd kleinschalig maar prima, maar gaat uit de bocht wanneer Margot uiteindelijk haar man verlaat. Dat gedeelte van de film staat haaks op alles wat ervoor gebeurde op het gebied van tempo en sfeer. Beetje jammer. Want tot op dat moment vond ik het verhaal over een jonggehuwd koppel dat stilaan uit elkaar groeit best aardig.

Ik onthou voornamelijk uitstekende acteerprestaties en een mooie cinematografie.

Wat een zalige film. Van Michelle Williams, de muziek, de beelden tot de dialogen. ZALIG! Meteen toevoegen aan m'n top 10

5*

Ik vond deze film wat tegenvallen. Het is eerder gedaan en ook beter. Er zitten desondanks ook wel grappige momenten en het is niet heel vervelend om naar te kijken, maar de film blijft totaal niet bij. Ook wordt er nogal tam gereageerd op bepaalde gebeurtenissen in de film. Bijvoorbeeld als bekend is bij Seth Rogen dat Michelle Williams vreemd gaat is hij er heel erg gelaten onder. Geen moment van boosheid, ik zie alleen berusting. Het voelt alsof deze film vreemd verheerlijkt, en dat staat me een beetje tegen.

Film is leuk voor een keertje, maar wel eentje om snel te vergeten. Wel een mooi nummer van Leonard Cohen, btw.

Een paar jaar geleden zien, en was aangenaam verrast door deze relatiefilm. Een bijzondere sfeer creëerde deze film voor mij, en door de interessante dialogen tussen de hoofdrolspelers, bleef de film boeien tot het einde toe. Bovendien sterk overtuigend acteerwerk van de hoofdrolspelers, met name van Michelle Williams

Wat is dat toch een leuke dame om naar te kijken. Haar verschijning maakte het voor mij al de moeite waard om de film verder te bekijken.

Vrolijke momenten worden afgewisseld door iets wat sombere momenten. Lou (Seth Rogen) was toch duidelijk een wat introvert persoon tegenover Margot (Michelle Williams), die weer meer extravert overkomt. Ik vondt het triest om te zien dat Margot op diverse momenten in de film lichamelijk contact (voorspel) probeert te maken tegenover Lou, maar dat het bij hem op de een of andere manier niet echt goed overkwam, of dat hij weer te druk met zijn kookkunsten (kipgerechten) bezig was. Het was voor mij duidelijk dat ze gewoon op zoek is naar pure intimiteit, en dat miste ze bij haar man, waarmee ze getrouwd is. En juist die intimiteit had ze wel met haar buurman Daniel (Luke Girby). Voor zo,n leuke vrouw zou ik het lichamelijk concact niet gauw willen vermijden!

De film heeft een variatie aan soundtracks en camerashots, die soms mooi, simpel of gewoon apart overkwamen op mij.

Bijvoorbeeld een scène dat ze een conflict heeft met haar man. Vervolgens gaat ze op bed liggen en kijkt ze naar het zolderraam. Vervolgens een scène dat ze in de avond naar buiten loopt, vergezeld door haar buurman, en gaat zwemmen. In al deze scènes kwam er een enkele minuten durende, voor mij, een prachtige, doch intens mooi, maar ook wel wat sobere soundtrack!

Of een korte scène, waarbij ze verlangt/dagdroomt over een intense ontmoeting bij de vuurtoren met haar buurman Daniel: Ook (even) een prachtig gefilmd, intens moment zeg!

Deze 2 scènes hierbovenop, maakte de film voor mij persoonlijk bovengemiddeld.

Voor mij 4 *

“Life has a gap in it... It just does. You don't go crazy trying to fill it.”

Sfeervolle film van Sarah Polley. ‘Het gras is altijd groener aan de overkant’, zo leert Margot (Williams) op harde en confronterende wijze. De lange sequentie tegen het einde van de film, waarin we zien hoe Margot en Daniel (Kirby) elkaar leren kennen en de geschiedenis zich herhaald, is een fantastische regiekeuze van Polley. Seth Rogen laat zien meer te kunnen dan een schijtlollig personage spelen, en ook SIlverman is sterk. Het verhaal is best voorspelbaar, maar ik denk dat iedereen zich wel zal herkennen in de situaties waarin de personages zich bevinden.

Michelle Williams, voor mij de ultieme 'girl next door'. Wie zou niet verliefd op haar worden. Kon m'n ogen niet van haar afhouden. Voor de rest een onderhoudend relatiedrama met interessante personages en voldoende diepgang. Hier en daar een tikje sentimenteel en te dik aangezet. Voor mijn smaak te Amerikaans, al is het dan Canadees. Maar het slot is mooi. Ik twijfel tussen 3,5 en 4 *.

Williams en Rogen zijn perfect als een ogenschijnlijk gelukkig getrouwd echtpaar in dit intelligent geschreven romantische drama over Margot [Michelle Williams] die tijdens een trip naar Louisburg bevriend raakt met Daniel [Luke Kirby] die bij toeval haar nieuwe overbuurman blijkt te zijn. Daniel beschikt over eigenschappen die haar echtgenoot Lou [Seth Rogen] ontbeert. Daardoor gaat ze zich onvermijdelijk meer storen aan Lous tekortkomingen en voelt ze zich steeds sterker aangetrokken tot Daniel. Er is een fantastische scène waarin Margot op speelse wijze een belangrijk telefoongesprek van Lou met een uitgever (hij heeft een kookboek met kipgerechten geschreven) verstoort. Het schetst de diepe vriendschap die ten grondslag ligt aan hun huwelijk. Een schitterende rol voor Williams, maar Rogen is de openbaring in een zeldzame rol waarmee hij op overtuigende wijze de kwetsbare en emotionele kant toont van het aangename, jolige type waar hij om bekend staat. Daniel is vrij kleurloos, maar dat is juist de bedoeling en desondanks begrijp je waarom Margot zich toch tot hem aangetrokken voelt.

Dat einde wat iedereen nogal uit de lucht vond vallen, interpreteer ik als volgt; Margot was na 5 jaar getrouwd te zijn in een huwelijk waar eigenlijk alles wel tegen elkaar gezegd is (de 5 jaar anniversarry date in het restaurant) in een sleur beland. “Ik ben kip aan het bakken” – “Je bent altijd kip aan het bakken...” Antwoord ze bot wanneer haar man niet op haar avances in gaat, ook de onbegrip bij Lou wanneer Margot verteld dat ze zich heel kwetsbaar opstelt wanneer ze hem verleidt en dat het als een afwijzing aanvoelt en hij zoiets heeft van WTF heb je het over? Wijst erop dat ze uit elkaar aan het groeien zijn als partner maar wel goed met elkaar door één deur kunnen als vrienden. Ik denk dat het moment dat Lou zegt dat ze misschien maar een hond moeten nemen omdat Margot zich soms eenzaam voelt en Margot erop reageert met; Je weet dat een hond nemen een opmaat is voor kindjes en Lou daar oncomfortabel reageert met een slechte grap en zegt; misschien over 6 jaar of zo, ik wil er niet over praten nu. Dat Margot echt zoiets heeft van we zitten op een doodlopend spoor in deze relatie.

Lou heeft er ook eigenlijk helemaal geen probleem mee dat hun huwelijk zo veranderd is, maar Margot voelt wel echt een leegte. Wanneer ze Daniel leert kennen voelt dat voor haar spannend, een aantrekkelijke nieuwe man die ook nog stomtoevallig haar nieuwe overbuurman blijkt te zijn en interesse in haar toont. In eerste instantie houdt ze het af “I'm married!” En Daniel geeft aan dat hij dat erg jammer vind. Toch blijven ze elkaar opzoeken en hebben ze uitstapjes samen. Er kwam wel een moment dat ze zich laat gaan en in het bed van Daniel beland, maar eigenlijk meteen heeft ze er spijt van en Daniel ziet ook dat ze ermee worstelt en zegt ook tegen haar; het is beter dat je gaat.

Elke keer als ze die momentjes deelt met Daniel en erna terug gaat naar Lou, dan lijkt het alsof ze er spijt van heeft dat ze haar beste vriend wat Lou voor haar is, naast haar echtgenoot een soort van bedriegt. In de film krijgen we ook te horen dat ze 28 is, als ze al 5 jaar getrouwd is en ze date eerst met Lou kun je daar ook wel een paar jaar bijtellen. Hoe ze soms tegen elkaar doen eigenlijk op een best kinderachtige en puberale manier is het hun specifieke onderlinge humor die waarschijnlijk niemand begrijpt behalve hunzelf, dan heb ik het vermoeden dat ze al als tieners met elkaar gingen, dus dan praat je echt over een hele lange periode.

Het is denk ik logisch dat als je al zolang met één iemand bent, waarschijnlijk de eerste serieuze relatie voor allebei, dat je een rusteloos gevoel kunt krijgen, van is dit het nou, is er niet meer, hoe is het eigenlijk met een ander etc.? Ik denk dat Margot dat vind in Daniel, dat ze daarom ook experimenteren met hun seksualiteit – iets wat je normaliter eerder in je leven doet, maar ze is al sinds haar puberteit samen met Lou en hem altijd trouw geweest.

Als ze na een telefoontje weer bij Lou langsgaat en ze hebben het op de veranda erover hoe het nu gaat en zo, dan zegt Lou tegen haar op hun manier iets en ik denk dat ze datgene mist. Even later zie je dat ze het bij Daniel probeert, maar die reageert volstrekt anders dan Lou en dat vind ze jammer. Dan zie je dat ze later weer alleen in de attractie zit. Ik interpreteer dat als het gras is niet groener aan de overkant. Dat ze waarschijnlijk spijt heeft dat ze Lou verlaten heeft omdat het bij Daniel eigenlijk exact hetzelfde gaat na verloop van tijd min dat vriendschappelijke wat ze nog wel bij Lou had, maar dat Lou uit zichzelf al zei dat hun huwelijk een gepasseerd station was voor hem, dus naar hem terug kon ze of wou ze ook niet meer. Ik denk dat ze het uit heeft gemaakt met Daniel omdat die het toch niet voor haar was en dat ze voor zichzelf koos en daar eindelijk heel blij/opgelucht om is.

Een leven lang één en dezelfde partner: het is niet de natuur van de mens - net zoals dat bij bijna alle andere zoogdieren niet het geval is. Misschien is dat niet direct de boodschap die Sarah Polley wil meegeven, maar het wordt in elk geval wel mooi en duidelijk in beeld gezet. Na x aantal jaren komt er (heel vaak) een zekere sleur in relaties, mensen leren elkaar anders en beter kennen, verschillen worden meer zichtbaar, de verliefdheid verdwijnt waardoor die verschillen niet zo makkelijk meer worden aanvaard.

Er is uiterààrd niks mis mee wanneer mensen proberen samen te blijven. Maar gelukkig wordt het ook steeds meer aanvaard dat mensen op een bepaald moment (bij voorkeur samen) beslissen om er mee op te houden. Je leeft maar één keer, en ieder moet naar zijn of haar geluk streven. Je kan pas andere mensen gelukkig maken wanneer je zelf gelukkig bent.

Goed, de film dan. Goed verhaal, geloofwaardig, met een paar doordachte en realistische scenes die combinatie van ergernis en droefheid tonen. De kleuren zorgen voor een warme sfeer, Michelle Williams heeft een bijzondere uitstraling en zit goed in haar rol. Seth Rogers zag ik nog niet vaak, en dat is, gezien de verwijzingen naar zijn komische rollen, misschien een goeie zaak.

Geen topfilm, maar - in zijn genre - gewoon goed.