Take This Waltz (2011)

Film over verborgens gevoelens en liefde die anderhalf uur de spanning er in weet te houden , het komt allemaal samen met het verscheurde gevoel, de pijn, verdriet en de schade....

Gewoon een mooie niet allerdaagse film. De cast is geweldig met uitschieters de mooie Luke Kirby en Michelle Williams.

Ik had redelijk veel positieve dingen over deze film gehoord dus ik ging met best hoge verwachtiingen kijken, maar ik vond de film een beetje tegenvallen... Slecht was de film ook niet... Maar het had beter gekunt.. Ik miste een beetje een wat ''frisse'' grappen (niet vieze grappen, maar geowon leuke luchtige grapjes) en de film komt ook een klein beetje traag opgang.. naar t einde toe word het wel sterker, maar t had gewoon allemaal beter gekocht.

Opzich wel leuk om een keer gezien te hebben, maar meer ook niet.

2.5*

"De onverklaarbare leegte", las ik boven een recensie. Sarah Polley heeft opnieuw een rasechte, knappe, volwassen, emotionele en charmante relatiefilm gemaakt: deze keer een tragikomedie over het huwelijk, onder het motto "love hurts", met de ingrediënten drama, humor en onderhuidse spanning. Het gegeven (hartstocht tegenover trouw) mag nog zo simpel zijn en het dilemma overzichtelijk, het morele spel van de liefde is complex en hetzelfde geldt voor de personages en hun onderlinge relaties. In plaats van helder gedefinieerde helden en schurken, zet de regisseuse reële mensen met gebreken en emoties voor, die begrijpelijke maar niet altijd gezonde keuzes maken. Kortom een film die stof tot nadenken biedt.

Ik heb hem afgezet. Het rare gedrag van de hoofdrolspelers kon ik niet plaatsen. Irritant. Seth Rogen speelt vaak in films als iemand die zichzelf leuk vindt (en niet is).

Hipster rommel.

A dog is like a starter for a kid..... No, a dog is like a starter for a cow... or a bigger animal.

Dit was een prima film van Sarah Polley over het hoe en wat in een relatie/huwelijk...

De film begint wat langzaam maar wordt gedurende de film beter, er zitten ook wat komische stukken in waardoor de film niet te zwaar wordt....

De drie hoofdrolspelers Seth Rogen, Michelle Williams en Luke Kirby zijn alle 3 gewoon prima acteurs en komen ook zo over in deze film..

Wat een saaie bedoening! Michelle Williams lijkt wel patent te krijgen op het spelen van chagrijnige, ongelukkige en moeilijk uitdrukbare, zwijgzame typetjes. Er gebeurde weinig, De dialogen waren zeldzaam en de scènes kabbelden maar voort. Betrapte mezelf erop dat ik vaak zat te kijken van: ja, nu weten we het wel, move on. De humor is ver te zoeken en de schattige, gevoelige scènes worden - zoals gezegd - te lang uitgerekt waardoor ze zelfs gaan irriteren. Ik ben absoluut geen fan van zoetsappige rom-coms, maar dit is weer het andere uiterste. Met moeite uitgekeken in de hoop op een waardig einde, maar ook dat bleef achterwege. Als je van langzame, zwijgzame scènes houdt en een film met veel potentie, maar waarin weinig gebeurt is dit een aanrader. Anders acuut overslaan.

Arty filpmjes. Helemaal mijn ding!

Maar deze dus niet. Niet grappig als het grappig moet zijn, niet romantisch, niet leuk. Flauw. Eigenlijk 1 grote lange awkward zit.

Ik heb dit al zo vaak zelf meegemaakt en erover gehoord, maar om er nou een film van te maken...

Waarom deze film mede betiteld staat als een komedie is me een groot raadsel want dit is niet meer en minder dan een Romantiek/Drama met de nadruk op het laatste. Hoewel de cast het best goed deed (met name dan Michelle Williams en Luke Kirby) vond ik het maar een saaie en trage bedoeling waarin eigenlijk weinig gebeurt. Het verhaal vond ik ook niet pakkend en aangrijpend genoeg om erin gezogen te worden. Visueel en muzikaal was deze film wel aardig en er zitten ook wel een paar aardige scenes in maar voor een bijna twee uur durende film vond ik het allemaal te langdradig.

Witte wolken.

Regisseuse Sarah Polly heeft met Take This Waltz een enigszins eigenzinnig werkje gemaakt. Dit alternatieve romantische drama kent een onderliggend komisch laagje, maar het is vooral verdriet wat komt bovendrijven wanneer een vrouw verliefd wordt op een ander. Want ondanks dat er gegrinnikt en gezwijmeld kan worden, is dit niet feelgood zoals vaker wordt voorgeschoteld.

En daarin zit hem juist de kracht. Want hoe vreemd de figuren in deze arthouse-aanpak van een romcom ook zijn, het is af en toe tijd voor een iets realistischer invalshoek. En dus voelt een en ander een stuk minder zoetsappig aan, terwijl het dat bij tijd en wijle natuurlijk wel gewoon is. Alleen dan op een iets meer verfrissende wijze. Roze wolken worden namelijk altijd weer wit.

Goed.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Heel aangenaam verrast! Dacht na de eerste 10 minuten, deze ga ik afzetten als hij niet beter wordt. Maar deze film duurt eventjes om erin te komen. De film had een heel vreemde sfeer vond ik! ECHT een heel mooie film!

Ook ik ben aangenaam verrast! En ook ik dacht in het begin dat het niet veel zou worden, maar als het verhaal eenmaal op gang is dan blijkt dit eigenlijk een vrij goede film te zijn met goed acteerwerk en een goed verhaal! Prima! 3,5 ster

Tegenvaller.

Vooral het eerste uur is beschamend belabberd. De personages zijn op z'n zachts gezegd niet-alledaags en de meeste scènes zijn om het schaamrood op de wangen te krijgen: zelden zo'n doelloze puberhumor in een drama gezien.
Met het ingaan van het tweede gedeelte neemt drama de overhand en wordt alles plots stukken beter. Eindelijk worden de personages (vooral Margo) menselijk, met als gevolg dat de sleutelscènes ook stukken innemender worden.
Het einde is een beetje raar wanneer we Margo en haar minnaar plots in twee trio's zien voorbijkomen, iets wat volledig uit de lucht komt gevallen.

Michelle Williams was voor mij de reden om deze film te kijken, maar zij zet niet bepaald haar beste prestatie neer. Na topprestaties in Blue Valentine en My Week With Marilyn is het opeens terug Dawson's Creek-niveau.
Luke Kirby vind ik ook niet al te best. Seth Rogen is degelijk, maar lijkt met de rem op te acteren.

En dát komt door het bij momenten ontzettend zwak geschreven script. Hoofdpersonage Margo is een klein kind en ongeveer 20 à 25 minuten worden opgevuld met dialogen over beenhaar scheren, verkrachtingspraat en seksfantasietjes die ik op m'n 12e ook wel kon neerpennen.
Visueel is het niettemin een stuk beter. De film voelt best kleinschalig aan en is mede daarom relatief leuk kijken, ondanks de te lange speelduur.

2

+0.5 voor leonard cohen

Verhaal is wel aardig, uitvoering duidelijk minder. Ook de hoofdrolspeelster, itt wat in de recenties wordt geschreven, kan me niet echt gekoren. Een mager 'zesje' van deze zijde..

Chapeau !

Hoewel dit echt absoluut niet mijn type film is (beetje te quirky en gemaakt liefdesdrama) was het filmisch toch wel boeiend met een aantal prachtig gemaakte scenes en originele vondsten die het de moeite waard hielden alert te blijven.

Ook nog gedacht dat het tamelijk irritante Video Killed the Radio Star nog zo goed een mooie scene kon begeleiden.

p.s. Seth Rogen leek me niet echt de ideale acteur voor deze rol..

Nooit gedacht bedoel je...?

Take this Waltz is een vreemde film, die eigenlijk vooral op het zweverige audiovisueel leunt en daar ook behoorlijk in slaagt. Het kleurencontrast is erg mooi, het gebruik van de muziek is zoals kos al zegt ook bijzonder mooi en weet dankzij deze elementen toch regelmatig te scoren.

Hoe anders is het script. Polley weet totaal geen raad hiermee en het is echt een rommeltje. Ik heb nou ook totaal geen idee wat Polley nou wilt zeggen met deze film. Het is erg raar allemaal en op het einde ontspoort het helemaal, met rare beelden/handelingen tot gevolg. Zoals nergens op slaande trio's, vanwaar opeens deze experimentele handelingen?
Ook lijkt Williams in haar nieuwe leven niet helemaal gelukkig, maar voordat je voor jezelf de tijd hebt om alles uit te vogelen is de film ook alweer voorbij. Zodoende heb je eigenlijk naar een behoorlijk lege film zitten kijken die toch bijna twee uur duurt. Een prestatie op zich!

2,5*

yup. .

Vreemde film.

Getrouwde vrouw ontmoet een man die later haar overbuurman blijkt te zijn.

Michelle Williams is een prima actrice, maar de rol die ze speelt zorgt ervoor dat je geen enkele symphatie voor haar voelt. Ook de overbuurman is geen alledaags persoon. De chemie tussen de twee is begrijpelijk, doch nauwelijks voelbaar en/of zichtbaar. En dan gaat het helemaal mis. Ze gaat vreemd en ineens zonder ook maar enige opbouw er naar toe, belandt ze ineens in twee trio's. De scene in het zwembad was ook al zo een raar contrast met de rest van de film. Je krijgt nergens het gevoel dat ze met hem gelukkiger is dan met haar man.

Seth Rogen speelt zeer ingetogen en bevalt eigenlijk beter dan z'n normale rollen.

Misschien moet je in het echte leven iets vergelijkbaars meegemaakt hebben, om de film en de boodschap te begrijpen.

Verfrissende film die erg realistisch aanvoelt en toch ook ontdaan is van de gebruikelijke cliches. Polley ontwijkt deze namelijk knap en levert een, qua verhaal, wat trieste film af.

Williams wordt heen en weer geslingerd tussen trouw en ontrouw met 2 verschillende partners die beiden hun goede en slechte kanten hebben. Echt geluk blijkt ver weg.

Erg mooie rol van Williams, toch een van de beste actrices van haar generatie.

Mooiste scene (er zijn er velen) is die kermisattractie die een gelukzalig gevoel in een ruk doet omslaan in totale leegte. Film om meerdere malen te zien. Aanrader.

Michelle Williams is sinds haar gespartel in de tienerserie Dawson's Creek als actrice sterk gegroeid, maar desondanks valt de kwaliteit van de films waarin zij meespeelt nog al eens tegen. Dat geldt ook voor deze film over een voortdurend haperende driehoeksverhouding. Het acteerwerk van Seth Rogen en Bruno Kirby is ook niet bepaald om over naar te schrijven. Eigenlijk speelt Sarah Silverman in een klein bijrolletje nog het leukste personage.

Al met al een film, die -net als de relatie van Williams met haar overbuurman- maar niet op gang wil komen.

Fikse tegenvaller.

Na het onlangs zien van een vreselijke gladde romkom als Definitely, maybe is dit een verademing, al was het alleen al vanwege de subtiele aanpak. De invulling kon absoluut beter. Hoewel voor het oog voldoende te genieten viel, waren sommige passages ietwat misplaatst. En dat is toch wel een behoorlijk afknapper met thematiek als deze. Hoe dan ook de moeite waard, niet in de laatste plaats om de vaak huilerige, maar (misschien wel daardoor) overtuigende rol van Williams.

Hier sluit ik me bij aan...

Niet meteen overtuigend. Mede dankzij Seth Rogen. (ik kon zijn kop maar met moeite/vrijwel niet loskoppelen van de komische rollen waarvan ik hem ken, en daarbij speelt de regisseuse/hijzelf ook wel een beetje met de humor door in een paar scenes die kant naar voren te laten komen. Werd om die reden vrij karikaturaal) Verder vond ik het vrij traag, iets te traag zeg maar. Gegeven is verder wel okay, Michelle is natuurlijk zeker weten geen slechte actrice, en Luke Kirby is wel aardig. Maar om nou meteen te joelen dat dit een geweldige film is.. Da's de andere kant, iets te droog naar mijn smaak.

Wij vonden dit wel een leuke film. Goed neergezet drama met een vleugje humor. Opvallend is dat in elke scene wel iets van de kleur 'oranje' in zit. Dan een blouse, dan een geverfd huis, dan een auto, etc. Als je dit door hebt, ga je wel iets anders naar de film kijken. Telkens ga je op zoek naar iets oranjes. Verder dus wel leuk.