The Hunter (2011)

Jeff Goldblum??

Leuk om Tasmanië als decor voor een film gezien te hebben, maar dat was het wel. Snel vergeten.

En waarom nu niet eens een avonturenfilm rond de zoektocht naar een nog overlevende Tasmaanse tijger ?

Behoorlijk geslaagd. De fotografie is prima en het acteren van Willem Dafoe is het eveneens.

Spankracht is er ook al zien we toch teveel dezelfde handelingen van Dafoe en in het verhal is de rol van de kinderen, vooral het jongetje, niet zo erg duidelijk.

Maar goed, het blijft een avonturenfilm, niets min, niets meer, en ook de wat "onechte" emoties op het einde nemen we er wel bij.

Een kleine 3,5.

Klein meesterwerkje wat mij betreft.

Mooie avonturenfilm waarbij een schimmig figuur (Dafoe) op zoek goed naar een uitgestorven gewaande diersoort en betrokken raakt bij een klein familiedrama. De film wisselt voortdurend tussen het avontuur en de zoektocht van Dafoe's personage en zijn tijd bij het gastgezin. En dit zorgt toch voor aardig wat spanning en mysterie. Bestaat die tijger wel? Wie zit er nog achter het dier? Wat is gebeurd met de vader van het gezin? Wat is de rol van Jack Mindy? Uiteindelijk blijkt alles en iedereen met elkaar verbonden te zijn.

Daarnaast is het ook visueel een pareltje. Mocht het verhaal je geen hol interesseren kan je je nog steeds vergapen aan prachtige natuurbeelden van Tasmanië.

Dafoe's performance is sereen maar overtuigend. Verder vond ik de kinderen (vooral het meisje) dan erg naturel acteren.

Aanrader!

En dan wordt je laat op de BBC nog getrakteerd op een film dat zo waar eens vleeschg op de botten heeft zonder alles in extenso te willen uitleggen hoe motieven liggen e.d. Dafoe gedijt goed in de rol. Je mot de man wat te doen geven ("hè Anton Corbijn?"), en dan krijg je ook wat. Veel ruimte voor de verhoudingen tussen de personen, vooral de kiddos (een verademing!), en natuurlijk voor de natuur van Tasmanië. Ruime 3,5* tegen de 4* aan.

Prima film!

Och als er een reden is om deze film te zien zijn het wel de fantastische natuurbeelden. Die zijn geweldig. Verder...tja...

Het verhaal ontwikkeld zich engszins als een mysterie. Zo zijn er de vreemde omstandigheden waaronder Armstrong verdwenen is en hij meende gevolgd te worden. Laat bij Dafoe nu ook redelijk de indruk gewekt te worden dat hij geschaduwd wordt. Even verwacht ik een dieper laag met die Armstrong zelf, moord, sabotage of dat Armstrong wellicht nog blijkt te leven maar nee, vanaf de helft wordt het wat een stuurloos geheel qua verhaal.Wat wel naar voren komt is dat hij door het contact met Armstrongs vrouw en kinderen verandert is en niet zijn taak uitvoert maar 'een goede daad' verricht in de spreekwoordelijke zin van het woord. Hij bracht, hetzij kort, net zo goed verandering in het gezin. Het verhaal is wat van de hak op de tak en een beetje stuurloos.


Een keer gezien en dat is ook meer dan voldoende.

wat een flut film.

Belachelijk filterdun plot, eigenlijk te suf om na te vertellen. En die uitgemergelde kop van die dude ging me enorm tegenstaan.

Het had toch wat authentieker geweest als dit verhaal zich eind jaren dertig

van de vorige eeuw had afgespeeld

Prachtige film met een interessante wending.

Heel mooie film, al moet ik eerlijk gezegd wel toegeven dat ik een groot fan ben van Dafoe.

De mythische jacht op dit prachtige dier wordt heel mooi verfilmd in de prachtige natuur van Tasmanië. Het geheel geeft eigenlijk vrij rustgevende sfeer, alleen het einde wekt dan weer spanning op met uiteindelijk een tragisch einde.

De kennismaking met het gezin hoefde misschien niet, maar kan je zelfs uiteindelijk een mooie toevoeging noemen (die kids zijn geweldig). Deze combinatie (alleen op jacht & terug 'samen' in het huis) an sich vond ik wel goed gevonden en maakt de film toch wel interessanter. De rol van Sam Neill vond ik dan weer lullig en eigenlijk overbodig.

Prima film, zeker kijken!

Film die uiteraard wordt gedragen door Dafoe en dat doet hij goed. Wel een wat vreemd verhaal op de keper beschouwd want waarom zou je als deze diersoort niet is uitgestorven mensen als biotechbedrijf op pad gaan sturen om het dier af te knallen voor wat bloed ? Verdoven kan ook. Los daarvan mooie beelden van de natuur, en wat spannende scenes af en toe en zoals gezegd een goede Dafoe maar erg verpletterend is het allemaal niet.

Aardig tussendoortje.

Stemmig.

Willem Dafoe is uitermate geschikt voor een rol als deze. Zijn kenmerkende gelaatsuitdrukking in combinatie met desolate landschapen en grijze tristesse is een geslaagde mix, al is dat nauwelijks een verrassing. Erg veel heeft de film niet om het lijf, maar de onderhuidse spanning is wel steeds aanwezig en ook het gegeven van de mens versus de natuur werkt best goed.

3

De Amerikaanse wetenschapper en jager Martin David [Willem Dafoe] krijgt opdracht bewijs te vinden van het bestaan van de Tasmaanse tijger, waarvan in het algemeen wordt aangenomen dat het is uitgestorven. Hij verblijft bij het gezin van landgenoot Jarrah Armstrong [Mark Watson-Paul], een jager die al geruime tijd wordt vermist. Omdat Lucy [Frances O’Connor] vanwege een ernstige depressie nauwelijks uit bed komt, helpt haar vader [Sam Neill] bij de zorg van haar jonge kinderen Sass [Morgan Davies] en Bike [Finn Woodlock] met wie Martin een bijzondere band opbouwt. Al snel blijkt dat de plaatselijke bevolking liever heeft dat Martin zo snel mogelijk vertrekt en dat betekent dat hij extra voorzorgmaatregelen moet nemen tijdens zijn zoektocht. Een sterke rol van Dafoe in deze psychologische thriller die zich vanwege de locatie en de realistische fysieke en psychologische belemmeringen een bijzondere authenticiteit heeft.

Super mooie beelden van de wildernis, en een (zoals haast altijd) erg sterk spelende Dafoe als antiheld waar het bijna-geloofwaardige plot aan opgehangen wordt. Zo'n beetje de enige fout die de film maakt is dat het begin achteraf gezien te uitleggerig is, en dat Mulvey daar al in langs komt - dat had voorkomen moeten worden. En daarnaast, de casting van Sam Neill, verrassend genoeg. Niet zozeer omdat dat hij geen sympathieke rol speelt, maar hij mist de scherpte en de geloofwaardigheid.

Daar staat het prettig-romantische subplotje rond O'Connor en haar gezinnetje dan weer tegenover, en dat klopt dan weer wel - en vooral ook in de relatie met het marginaal maar wel net voldoende uitgewerkte karakter van Dafoe. En dat is het waar als ik het goed begrijp het in het onderliggende boek eigenlijk om draait. Lijkt me interessant om eens te lezen, maar so far nog geen geluk om het te vinden.