The Hunter (2011)

Deze stond eerst op de planning voor het afgelopen IFFR, spijtig dat dat toen niet meer is doorgegaan, had deze graag op een groot scherm aanschouwd, fantastische film dit.

Vanaf moment één intrigerend, verhaal an sich houdt niet veel om het lijf maar is uitstekend verwerkt in relatie met de beelden. Erg sterke regie met allereerst een mooie omgeving waarin het geschoten is, en daarnaast gewoon erg goed in beeld gebracht, spelen met focus etc. en goede montage. Dafoe komt steeds vaker in aanmerking voor een hoofdrol de laatste tijd en dat is hoe ik het graag zie, wat een fijne acteur is het toch ook hier weer. We zien hem hier in de rol van een specialist en een gedreven perfectionist, met het hart op de juiste plaats. Wat de clichés betreft die ik hier veel genoemd zie, ik zag ze nauwelijks terug en al waren ze er, zeker niet storend. Het is ook niet zozeer de concrete inhoud van de film die zo sterk is, maar dit geeft wel de ruimte voor het portret van een integer personage in een hele fijne sfeer en setting. De goede soundtrack is ook een plus. Deed me hier en daar licht denken aan Corbijn's The American.

1000ste stem..

Sterke film toch wel, die mij met een wrang en pessimistisch gevoel achterliet.. The Hunter is een film die veel dieper gaat dan ik dacht door een sterke laatste 20 minuten. Tijdens zijn zoektocht naar de uitgestorven gewaande Tasmaanse tijger wordt een huurling ongewild de vaderfiguur bij een gezin (een moeder en twee kinderen) waar de vader vermist is. De romantiek neemt (gelukkig) nooit de bovenhand en dat maakt het er net beter op. De film neemt in de tweede helft enkele deprimerende wendingen. Het moet ontzettend pijnlijk aanvoelen om het laatste dier van een soort te doden .

Weer een topprestatie van Willem Dafoe met zijn erg uitgebeitelde kop in een film die erg misantropisch overkomt en de druk van de mens op de natuur aanklaagt.

Uiteindelijk uitgestorven.

Daniel Nettheim levert met The Hunter, elf jaar na zijn debuut, wederom een speelfilm af. De TV-regisseur wordt bijgestaan door oude rotten Willem Dafoe en Sam Neill. De acteerprestaties zijn dan ook sterk. Evenals de rest van de film is. Want dit is een drama zoals ze maar weinig gemaakt worden. Voorzien van een thrillerlaag die wordt veroorzaakt door een uiterst intrigerend gegeven: de zoektocht naar de Tasmaanse Tijger. En schitterend dier dat in het echt uiteindelijk schijnt te zijn uitgestorven in 1936. Door toedoen van de mens uiteraard. In zoiets zijn we ontzettend goed.

In de jaren zestig en zeventig zijn er echter meldingen geweest in Tasmanië, waaruit zou blijken dat er nog een eventueel laatste exemplaar zou kunnen rondlopen. Serieuze sightings, naast de duizenden onzinmeldingen die Bigfoot en het monster van Loch Ness ook ten deel vielen. Deze laatste twee diersoorten bestaan natuurlijk echt niet, hoe graag we dat ook zouden willen. Een zoektocht naar de Tasmaanse Tijger spreekt daardoor nog meer tot de verbeelding. Het zou namelijk echt kunnen dat heel misschien.. Enfin, dit is de fantastische voedingsbodem van de film.

Het verhaal begint gelijk, maar men neemt tegelijkertijd de tijd. Hierdoor ontstaat het door filmmakers vaak nagejaagde effect waarbij de kijker wordt meegezogen. Traagheid is toch echt iets anders. Het dramatische familieverhaal, inclusief de nodige voorspelbare ontwikkelingen, doen weinig af aan Dafoe’s jaagpraktijken. Door een adembenemend mooie natuur zet hij zijn missie voort. Goed gefilmd, goed geregisseerd. Het mysterie overheerst hier het drama, dat dankzij goede performances naadloos aansluit op de dramatiek die zich onderhuids afspeelt bij de jager.

Hoe griezelig echt film soms kan worden besluit de werkelijkheid. Of, in dit geval, de regisseur en werkt het dus precies andersom. Feit is namelijk dat zijn hoofdpersonage minimaal met DNA moet thuiskomen. Iets wat in het echt, zij het beschadigd, bewaard is gebleven en waarmee men daadwerkelijk probeert te kijken of er door middel van klonen de natuur een loer kan worden gedraaid. Ook daarin is de mens goed. Griezelig goed, kan men wel zeggen. Misschien maakt daarom deze film wel zoveel indruk. We blijven namelijk hopen. Het liefst tegen beter weten in.

Zeer goed.

Met dank aan Paradiso voor het recensie-exemplaar.

Beetje wisselende gevoelens bij deze film

Het verhaal is intressant kent diepgang maar toch mis ik iets, ik heb geen idee wat, het was het net niet voor mij op de een of andere manier. Toch bleef de film mij boeien en wilde ik weten hoe dit kleine filmpje veder verliep.

De natuur heeft de grootste rol, en die is prachtig in beeld gebracht. We zien daar dafoe af en toe door heen lopen en dat geeft mooie scenes. Vooral de scenes dat Dafoe steeds vallen neer zet vond ik mooi gefilmd.

De finale wijkt een beetje af van de film, maar was toch weer zeer passend. Jaeen prachtig einde eigenlijk. En wat een mooi dier is die tasmaanse tijder toch

Voor nu 3 sterren misschien na herziening wat hoger

Ik vond dit echt een pareltje!

het is een heerlijk compact en ingetogen verhaal zonder toeters en bellen.

met goed acteren.

graag meer van dit soort films!

4 sterren

mooie natuuropnames, maar mager verhaal met veel onopgeloste zaken. Wel redelijk acteerwerk van Dafoe.

Voor de rest niets bijzonders, je mist er niets aan als je de film niet kijkt.

Goeie film waarin een professioneel jager de opdracht krijgt om de laatste Tasmaanse Tijger te vangen. Soms wat aan de trage kant, maar het verhaal heeft genoeg te bieden om boeiend te blijven en bevat tegen het einde ook wat spanning. Uiteraard doorspekt met prachtige opnames van de ongerepte Australische hooglanden en Willem Dafoe zet een prima rol neer als de jager.

Uitstekend drama/avontuur/thrillerfilm...

Spannend verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Willem Dafoe speelt zeer goed...

Ook een bekende acteur Sam Neill (vroeger gemene acteur oorlog)...

Mooi landschap...

Super mooi HD kwaliteit...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

William Dafoe speelt een antiheld die voor een farmaceutisch bedrijf op zoek gaat naar de uitgestorven Tasmijnse tijger, uiteraard in Tasmanië waar hij verblijft bij de bedlegerige Lucy en haar twee kinderen. Hij bouwt al vrij gauw een band met hen op maar met de rest van de bewoners botert het een stuk minder.
De mooie beelden van de natuur en het goede spel van de cast , het toch wel fascinerende van een uitgestorven diersoort en de special effects ik vind die Tasmijnse tijger er best aardig uitzien zorgen ervoor dat ik film een voldoende geef.
Aardig.

De prachtige natuuropnamen,de beklemmende sfeer en de goede rol van Dafoe maken van the Hunter een interessante en goede film.Ook het trage tempo past daar prima bij,alleen het einde vond ik maar zozo.....

Behoorlijk mooie film met bovenal een uitstekende Dafoe, maar ook de overige acteerprestaties mogen er zijn.

De zoektocht naar de Tasmaanse tijger voegt een lekker scheutje mysterie toe en de film kent een aangename dosis spanning. Ja, de film is misschien wat traag van aard maar ik heb me desondanks geen moment verveeld. Dit soort films hebben ook geen nitro injecties nodig, hier geniet je rustig van als van een goed glas whiskey bij een knetterend haardvuur.

Visueel scoort de film ook hoog met prachtige beelden van adembenemend mooi natuurschoon.

Ook de moralistische boodschap ligt er niet te dik bovenop waardoor de zoetsappigheid godzijdank achterwege blijft.

Ik heb genoten Dikke 4,0*

Mooi basismateriaal en alleen al 101 minuten kijken naar Willem Dafoe ... er zijn slechtere manieren om de tijd te doden, maar eigenlijk liever zonder dat baardje ... en okay ook liever zonder kleren.

Hier is Dafoe in opdracht van de corporate jongens op zoek naar de laatste Tasmaanse tijger en daar zou je een fantastische eco-thriller van kunnen maken, maar hier wordt het meer een tearjerker, want natuurlijk raakt Dafoe betrokken bij de weduwe en haar kinderen waar hij logeert.

Dan worden er nog wel wat thriller-elementen tegenaan gegooid, maar die zijn te cliché om enige indruk te maken ofwel wordt het allemaal niet stevig genoeg uitgespeeld.

Mooie omgeving, maar veel te tam allemaal.

En waarom nu niet eens een avonturenfilm rond de zoektocht naar een nog overlevende Tasmaanse tijger ?

Behoorlijk geslaagd. De fotografie is prima en het acteren van Willem Dafoe is het eveneens.

Spankracht is er ook al zien we toch teveel dezelfde handelingen van Dafoe en in het verhal is de rol van de kinderen, vooral het jongetje, niet zo erg duidelijk.

Maar goed, het blijft een avonturenfilm, niets min, niets meer, en ook de wat "onechte" emoties op het einde nemen we er wel bij.

Een kleine 3,5.

Klein meesterwerkje wat mij betreft.

Mooie avonturenfilm waarbij een schimmig figuur (Dafoe) op zoek goed naar een uitgestorven gewaande diersoort en betrokken raakt bij een klein familiedrama. De film wisselt voortdurend tussen het avontuur en de zoektocht van Dafoe's personage en zijn tijd bij het gastgezin. En dit zorgt toch voor aardig wat spanning en mysterie. Bestaat die tijger wel? Wie zit er nog achter het dier? Wat is gebeurd met de vader van het gezin? Wat is de rol van Jack Mindy? Uiteindelijk blijkt alles en iedereen met elkaar verbonden te zijn.

Daarnaast is het ook visueel een pareltje. Mocht het verhaal je geen hol interesseren kan je je nog steeds vergapen aan prachtige natuurbeelden van Tasmanië.

Dafoe's performance is sereen maar overtuigend. Verder vond ik de kinderen (vooral het meisje) dan erg naturel acteren.

Aanrader!

En dan wordt je laat op de BBC nog getrakteerd op een film dat zo waar eens vleeschg op de botten heeft zonder alles in extenso te willen uitleggen hoe motieven liggen e.d. Dafoe gedijt goed in de rol. Je mot de man wat te doen geven ("hè Anton Corbijn?"), en dan krijg je ook wat. Veel ruimte voor de verhoudingen tussen de personen, vooral de kiddos (een verademing!), en natuurlijk voor de natuur van Tasmanië. Ruime 3,5* tegen de 4* aan.

Och als er een reden is om deze film te zien zijn het wel de fantastische natuurbeelden. Die zijn geweldig. Verder...tja...

Het verhaal ontwikkeld zich engszins als een mysterie. Zo zijn er de vreemde omstandigheden waaronder Armstrong verdwenen is en hij meende gevolgd te worden. Laat bij Dafoe nu ook redelijk de indruk gewekt te worden dat hij geschaduwd wordt. Even verwacht ik een dieper laag met die Armstrong zelf, moord, sabotage of dat Armstrong wellicht nog blijkt te leven maar nee, vanaf de helft wordt het wat een stuurloos geheel qua verhaal.Wat wel naar voren komt is dat hij door het contact met Armstrongs vrouw en kinderen verandert is en niet zijn taak uitvoert maar 'een goede daad' verricht in de spreekwoordelijke zin van het woord. Hij bracht, hetzij kort, net zo goed verandering in het gezin. Het verhaal is wat van de hak op de tak en een beetje stuurloos.


Een keer gezien en dat is ook meer dan voldoende.

Stemmig.

Willem Dafoe is uitermate geschikt voor een rol als deze. Zijn kenmerkende gelaatsuitdrukking in combinatie met desolate landschapen en grijze tristesse is een geslaagde mix, al is dat nauwelijks een verrassing. Erg veel heeft de film niet om het lijf, maar de onderhuidse spanning is wel steeds aanwezig en ook het gegeven van de mens versus de natuur werkt best goed.

3

De Amerikaanse wetenschapper en jager Martin David [Willem Dafoe] krijgt opdracht bewijs te vinden van het bestaan van de Tasmaanse tijger, waarvan in het algemeen wordt aangenomen dat het is uitgestorven. Hij verblijft bij het gezin van landgenoot Jarrah Armstrong [Mark Watson-Paul], een jager die al geruime tijd wordt vermist. Omdat Lucy [Frances O’Connor] vanwege een ernstige depressie nauwelijks uit bed komt, helpt haar vader [Sam Neill] bij de zorg van haar jonge kinderen Sass [Morgan Davies] en Bike [Finn Woodlock] met wie Martin een bijzondere band opbouwt. Al snel blijkt dat de plaatselijke bevolking liever heeft dat Martin zo snel mogelijk vertrekt en dat betekent dat hij extra voorzorgmaatregelen moet nemen tijdens zijn zoektocht. Een sterke rol van Dafoe in deze psychologische thriller die zich vanwege de locatie en de realistische fysieke en psychologische belemmeringen een bijzondere authenticiteit heeft.

Super mooie beelden van de wildernis, en een (zoals haast altijd) erg sterk spelende Dafoe als antiheld waar het bijna-geloofwaardige plot aan opgehangen wordt. Zo'n beetje de enige fout die de film maakt is dat het begin achteraf gezien te uitleggerig is, en dat Mulvey daar al in langs komt - dat had voorkomen moeten worden. En daarnaast, de casting van Sam Neill, verrassend genoeg. Niet zozeer omdat dat hij geen sympathieke rol speelt, maar hij mist de scherpte en de geloofwaardigheid.

Daar staat het prettig-romantische subplotje rond O'Connor en haar gezinnetje dan weer tegenover, en dat klopt dan weer wel - en vooral ook in de relatie met het marginaal maar wel net voldoende uitgewerkte karakter van Dafoe. En dat is het waar als ik het goed begrijp het in het onderliggende boek eigenlijk om draait. Lijkt me interessant om eens te lezen, maar so far nog geen geluk om het te vinden.