menu

Never Let Me Go (2010)

mijn stem
3,22 (941)
941 stemmen

Verenigd Koninkrijk / Verenigde Staten
Drama / Romantiek
103 minuten

geregisseerd door Mark Romanek
met Carey Mulligan, Keira Knightley en Andrew Garfield

Het verhaal gaat over drie kinderen die op een idyllische Engelse kostschool opgroeien zonder dat zij contact hebben, of enig idee hebben wat er zich buiten hun school afspeelt. Nadat zij de school hebben verlaten kijken zij terug op hun schooltijd met zijn duistere kanten .

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=sXiRZhDEo8A

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Zwolle84
4,5
joolstein schreef:
De ethiek, hoe de personages worstelen met hun vooruitzicht of zich überhaupt er tegen verzetten komen niet of bijna niet aan de orde.


Dat zie ik totaal anders. Het is juist de kern van de film. Hoe Ruth door een gebrek aan wilskracht maar tot twee 'donaties' komt en Kathy en Tommy het door hun focus veel langer volhouden. Dat hangt volledig samen met de romantiek, maar ik zie niet hoe dat een probleem is. Die romantiek staat symbool voor vol voor het leven gaan, een doel hebben zonder dat er eigenlijk een toekomst is.

avatar van joolstein
2,5
Zwolle84 schreef:
(quote)


Dat zie ik totaal anders. Het is juist de kern van de film. Hoe Ruth door een gebrek aan wilskracht maar tot twee 'donaties' komt en Kathy en Tommy het door hun focus veel langer volhouden. Dat hangt volledig samen met de romantiek, maar ik zie niet hoe dat een probleem is. Die romantiek staat symbool voor vol voor het leven gaan, een doel hebben zonder dat er eigenlijk een toekomst is.


Als ik me verplaats in de personages dan bleef ik toch met de grote vragen zitten: Als je inderdaad alleen maar op de wereld ben om iemand anders tot hulp te dienen. Waarom in eerste plaats moeite doen om die mensen een leven te geven. En zoals dus in de film is de zien hebben ze een leven, zelfs een gelukkig leven. Maar wat als je na een tijd dus dat gelukkige leven moet afstaan. Zal je dan niet in protest komen? En wat te denken van de mensen die leven in een maatschappij die dit toestaat. Zal iedereen daar domweg mee akkoord zijn? En was Ruth dan eigenlijk niet veel verstandiger want zij zag de nutteloosheid misschien eerder in? Waardoor de romantiek en het beloofde uitstel voor hun eigenlijk alleen maar een nog grotere illusie zullen zijn? Ze ontlopen hun lot toch niet, ze deden alles zomaar zonder slag of stoot? Terwijl het een mens toch duidelijk eigen is om juist vast te houden aan dat leven waarom anders mensen kweken voor organen? Die vragen worden mij niet echt duidelijk. Nu keek de film ook voor de SF en ben vaak niet zo weg van films over liefdesverhoudingen. Wat ook kan meespelen in mij beoordeling.

avatar van Zwolle84
4,5
Ze weten niet beter, het is er bij ze ingestampt dat dit hun leven/doel nu eenmaal is. Daarbij is Ruth zoals gezegd nooit strijdbaar geweest, die smacht naar het einde. Kathy en Tommy denken oprecht dat de liefde hun uitweg is, wanneer dat niet door blijkt te gaan knakt Tommy (die verschrikkelijke schreeuw, kippenvel als ik eraan denk). Ik denk niet dat opstand ooit een optie voor ze is geweest, dat kennen ze niet.

Zo interpreteer ik het in ieder geval.

avatar van soom
4,5
arno74, dank voor de zogeheten duw in de rug. Ik had ergens gezien dat dit tussen opgenomen films stond, maar het trok me niet zo. Door laatst dus Passengers te hebben beleefd, toch maar dit dan ook.

Wauw, ja ja. Van Carey tot aan Andrew. Prachtig hoe Keira er tussendoor loopt te dansen. Er is een onderhuidse spanning aanwezig, die, intens beleefd, tot uiting komt in die laatste drie momentscenes. Klasse film die overtuigt tot op mijn bot. Het is inderdaad een aanrader geweest. Waarvoor dank.

avatar van IH88
soom Deze film staat al heel lang op mijn kijklijst. Moet er toch maar eens van komen . Mooi dat jij er van hebt genoten.

avatar van soom
4,5
IH88 schreef:
soom Deze film staat al heel lang op mijn kijklijst. Moet er toch maar eens van komen ..
Ik ben benieuwd wat je ervan vindt..

avatar van Walter S.
3,5
Ik kwam ook via een tip van arno74 in het topic over Passengers bij deze film terecht. Van het stapeltje DVD's dat ik bij de biep leende was dit dankzij de waardeloze omschrijving bovenaan deze pagina de laatste film die ik ging kijken.

Was (gelukkig) volledig anders dan ik dacht en ik vond het een bijzondere film over een bijzonder onderwerp. Ik kon door het bizarre onderwerp er wel uithalen dat het gebaseerd is op een boek van Japanse schrijver. Ik dacht eerst dat het een romantisch verhaaltje met een SF randje was en wilde hem al bijna ongezien terugbrengen tot ik toch nog even de laatste paginas hier doorscrollde en tot de conclusie kwam dat ik deze toch maar gewoon moest gaan kijken. En terecht. Prima film.

avatar van Boneka
2,5
Wat een draak van een film vreselijk. Pure propagenda voor D66. We laten ons lekker slachtofferen voor een ander. Wat we er zelf van vinden is van ongeschikt belang. Niemand komt in opstand, niemand die er tegenin gaat. Of ja ze willen wel wat langer leven dus gaan ze creatief te werk voor uitstel. Nee dit is bepaald niet mijn genre. Ze hadden er een geweldige thriller van kunnen maken. Zeker in het begin die nog alleraardigs begon. Maar het blijft vreselijk gezapig. Hoog gaapgehalte. Daarnaast is de film totaal ongeloofwaardig gemaakt. Waar ik me vooral aan stoor is het gemis van je eigen identiteit. Hoe naïef kun je zijn pfff. Nee er zijn bloedspannende films gemaakt over donor gijzeling die zelfs in Parijs echt zijn gebeurd, maar een film als deze is pure fictie en dodelijk saai.

avatar van Boneka
2,5
Elineloves schreef:
Phoe, Never Let Me Go was zwaarder en vermoeiender dan ik verwacht had. Het is geen enkel moment luchtig en daardoor zit je met een soort 'verkrampt' gevoel te kijken. Waarschijnlijk had ik verkeerde verwachtingen.

Ik dacht een film te zien waarbij drie kinderen/jonge mensen in alle naïviteit samen zouden ontsnappen uit een beklemmende, beschermende omgeving en vervolgens achter de waarheid (welke waarheid wist ik nog niet, maar dat er iets niet pluis was kon je wel raden) zouden komen. Enigszins klopt het, maar helaas werd het nergens boeiend of spannend. Dit komt grotendeels omdat ik weinig tot niet meeleefde met de personages. Te weinig diepgang, mijn inziens.

Het kloon- en donatieverhaal wat vrij snel geïntroduceerd werd is iets wat ik op voorhand niet had zien aankomen. Toch wist het me nauwelijks te interesseren. Jammer, want het is op zich een vrij goed gegeven. Mensen worden gekloond puur voor hun organen. Ze zijn niet in contact met hun ouders of andere verzorgers, in plaats daarvan zitten ze van hun geboorte tot hun 18e jaar op een kostschool die speciaal is gemaakt voor mensen zoals zij. Dit had best iets moois kunnen worden, maar helaas. Het liefdesverhaaltje er omheen was niet te overdreven, maar was daarentegen ook niet erg bijzonder.

Geen slechte film, maar ook niet goed. Laat ik het er op houden dat deze film niks voor mij was.


Agree! Vooral de grote naïveteit in deze film stoort me gewoon. Feitelijk is dit gewoon een Sf.

avatar van Zwolle84
4,5
Boneka schreef:
(quote)


Feitelijk is dit gewoon een Sf.


Het is ook 'gewoon' een SF. Niks mis mee, toch?

avatar van Boneka
2,5
Zwolle84 schreef:
(quote)


Het is ook 'gewoon' een SF. Niks mis mee, toch?


Nop maar hierboven staat doodleuk drama/romantiek.

avatar van Boenga
3,0
Zwolle84 schreef:
(quote)


Het is ook 'gewoon' een SF. Niks mis mee, toch?

Neen, maar zoals Boneka ook al schrijft: bij drama/romantiek verwacht je drama en romantiek, geen SF, mystery of fantasy. Niet correct, en automatisch tegenvaller wanneer je toch al niet van zo 'n genre houdt...

avatar van Zwolle84
4,5
SF is ook niet echt een genre, tenzij je je blindstaart op de space battle-variant. Het geeft niet meer aan dan dat er iets in plaatsvindt wat niet wetenschappelijk bewezen is.

NLMG is een SF, maar zeker geen typische. Dat je erop afknapt omdat 'het genre' je niet trekt, gaat er bij mij dan ook moeilijk in.

avatar van Boenga
3,0
Zwolle84 schreef:
SF is ook niet echt een genre, tenzij je je blindstaart op de space battle-variant. Het geeft niet meer aan dan dat er iets in plaatsvindt wat niet wetenschappelijk bewezen is.

NLMG is een SF, maar zeker geen typische. Dat je erop afknapt omdat 'het genre' je niet trekt, gaat er bij mij dan ook moeilijk in.

Ik begrijp wel wat je bedoelt; veel mensen (ikzelf eigenlijk ook ) zien sf in de eerste plaats als verhalen die zich in een ruimteschip en een ander sterrenstelsel afspelen.
Toch gaat het voor mezelf in de eerste plaats om dat woord 'fiction': wanneer wat getoond wordt in het verhaal duidelijk fictie (lees: onmogelijk) is (*), dan kan ik daar nog moeilijk van genieten, en is m'n goesting om te kijken weg. In die zin duw ik bijvoorbeeld horrorfilms ook bij sf, en is From Dusk till Dawn (1996) het voorbeeld bij uitstek van een film die ik bijna waardeloos vind: 45 minuten zorgen verhaal, acteurs en set-up voor een heerlijke zit. En dan zijn daar die vampiers en is het om zeep.
Identiek hetzelfde gevoel had ik bij deze NLMG. Drama is het eerste genre waar ik voor kies wanneer ik films koop. Noch de aanduiding van het genre, noch de plot deden me vermoeden dat hier sf achter school; en dat maakt de tegenvaller dan des te groter.

(*) Met 'humor' daarbij dan weer als uitzondering. Monty Python and the Holy Grail (1975) staat in m'n top 10, en wanneer Arthur de armen en benen van the Black Knight afhakt, en die wil toch verder vechten... uiteraard ook fictie, maar dan in een heel andere betekenis dan wat hier bij NLMG het geval is.

avatar van Boneka
2,5
Zwolle84 schreef:
SF is ook niet echt een genre, tenzij je je blindstaart op de space battle-variant. Het geeft niet meer aan dan dat er iets in plaatsvindt wat niet wetenschappelijk bewezen is.

NLMG is een SF, maar zeker geen typische. Dat je erop afknapt omdat 'het genre' je niet trekt, gaat er bij mij dan ook moeilijk in.


Waarom? Ik vind het vreselijk om dit soort films te zien zonder enige identiteit. Dat heeft niks te maken of ik SF leuk vind of niet. Never let me go is ook nog een zeer eenzijdig belicht. Een lange hoofdweg zonder zijwegen.

2,5
mbr
Nogal vreemde film, mensen die zomaar accepteren dat ze alleen maar leven om donor te worden. Gezien de menselijke evolutie komt dit op mij nogal bizar over. De makers zijn zeker vergeten dat er ook nog zoiets is als "overlevingsdrang" bestaat. En dat is véél sterker als de hoofdpersonen die alleen proberen te overleven middels wat kunst maken of een liefdesaffaire beginnen... érg verzonnen allemaal.....

avatar van pierre18
2,5
Ik werd heen en weer geslingerd tussen Coma, voor mij de moederfilm over donoren tegen wil en dank, en Magdalena Sisters waar vrouwen tegen hun wil in werden weggestopt en gebruikt. Maar deze film is gewoon net niet indrukwekkend en realistisch genoeg om indruk te maken. Het verhaal is vrij eendimensionaal. Op zich niet verkeerd maar daardoor wordt het bij tijd en wijle een beetje voorspelbaar. Gelukkig had die Carey Mulligan wel de nodige uitstraling.

avatar van Zwolle84
4,5
’We’re in love. It’s true love. It’s verifiable’
De Keira-herzieningen, deel 17

Er zijn van die films die je met een baksteen in de maag achterlaten nadat de eindcredits over het scherm rollen. Irréversible bijvoorbeeld. Of Children of Men. Beide verbleken echter bij Never Let Me Go, dat zelfs nadat je de clou al kent keer op keer aankomt als een mokerslag.

Alles aan de film straalt mistroostigheid uit. Je ziet mooie landschappen, maar alleen op grauwe dagen. Je ziet kinderen en volwassenen met hun mond lachen terwijl hun vermoeide ogen pijn uitstralen. Het naderende onheil hangt als een molensteen om hun nek.

Omdat de clou al zo vroeg uit de doeken wordt gedaan, is Irréversible sowieso geen verkeerde vergelijking, ook al eindigt Never Let Me Go wél in mineur. Als mens zoek je van nature altijd naar de lichtpuntjes. Zie je pijn, dan wacht je het moment af waarop de zon weer gaat schijnen. Hier weet je dat dat moment nooit gaat komen, waardoor de spaarzame vreugde bijna nog meer pijn doet dan de pijn zelf.

De verpersonificatie van dat gevoel is Tommy. Als kind was hij al een binnenvetter die niet tegen onrecht kon. Werd hij niet gekozen voor een sportwedstrijd nadat hij zijn mooiste sportkleding had aangetrokken, dan schreeuwde hij het uit van woede en machteloosheid.

Des te confronterender is de scène waarin hij 's avonds laat op een afgelegen landweggetje in het schijnsel van de koplampen van zijn vriendins auto de longen - als hij ze allebei nog heeft - uit zijn lijf krijst omdat zijn laatste strohalm in rook is opgegaan. Overleven is geen optie meer, en daar heeft hij net zo weinig zeggenschap over als het niet gekozen worden voor de wedstrijd, amper twee decennia maar bijna een heel leven geleden.

Het is deels het plot dat me zo raakt, maar met name de uitwerking ervan. Het desolate gevoel wordt opgeroepen middels een zeer sterke regie. Dat zit hem vaak in kleine dingetjes, zoals het uitzoomen van de scène waarin Tommy en Kathy het huis - onderdeel van een rij luxe herenhuizen - van Madame verlaten op weg naar hun aftandse auto. Dat maakt het gevoel van onrecht zoveel sterker dan inzoomen op hun van pijn vertrokken gezichten, zoals veel andere regisseurs zouden doen. Zo zijn er veel van dat soort voorbeelden te vinden.

Het vereiste ook een ander soort acteerprestatie van Keira Knightley dan ze gewend is. Ditmaal geen historisch kostuumdrama waarin ze een onderdrukte vrouw moet uitbeelden of een lichtvoetige komedie, maar een loodzwaar drama waarin ze constant pijn heeft. Ze brengt het er goed van af, maar het zijn Carey Mulligan en Andrew Garfield die de show stelen. Eerstgenoemde vertelt duizenden woorden met haar ogen, terwijl Garfield een verschrikkelijke prestatie moet neerzetten met die schreeuw. De zwaarste scène die hij ooit heeft moeten spelen, zo vertelde hij later.

Het blijft dubbel: een film zo extreem goed vinden die je bijna haat omdat het je keer op keer met zo'n klotegevoel achterlaat. Gelukkig schijnt hier vandaag de zon wél.

avatar van sinterklaas
4,0
geplaatst:
Film is meer een samenvatting van het boek.

Maar dan toch zeker niet slecht en ook niet te zoetsappig of kwijlerig. Nee, gewoon een romantische film met een hopeloze achtergrond.

Net zoals hoe het boek het omschrijft wordt de sfeer bepaald door de gure, grijze Engelse kustlandschappen. Alles draait om een scholengemeenschap dat al getekend lijkt te zijn in de toekomst.
Ze worden op een vrij degelijke wijze onderwezen, maar een toekomst zit er helaas niet voor ze in.
Een van de kinderen zijn Ruth, Tommy en Kate. Vrijwel hetzelfde neergezet als in het boek en zeker goed geacteerd.

We volgen ze in drie tijdsbestekken: de kindertijd, pubertijd en volwassenheid. Het was wel even wennen aangezien ik het boek ook rond dezelfde tijd aan het lezen was. Waar in het boek nog wel een hele poos tussen de passages zit, springt de film van de ene passage naar de ander. Maar nogmaals... Het was allemaal toch wel behoorlijk mooi in elkaar gezet. Ondanks de deprimerende sfeer leek de film nog wel ietwat sprookjesachtig te willen zijn. Iets wat ook toepasselijk is. De drie kinderen spelen, groeien samen op, lopen elkaar in de haren als de jaloezie en liefde om de hoek komt kijken... en zien elkaar vervolgens weer terug wanneer ze volwassen zijn... en Tommy niet zo lang meer heeft.

En dat laatste weet er nog wel in te slaan. Zeker na zo'n vrij mooie coming of age opbouw.

En nee, dit keer is het geen ongeneselijke ziekte die ze in de greep houdt. Er wordt verwacht dat deze geselecteerde personen doneren gaan afstaan. Ongetwijfeld een metafoor voor iets.

Het acteerwerk en de beelden zijn allemaal erg goed nagemaakt van het boek. Dat aangespoelde schip, die wandeling door die kustplaats. Het week allemaal niet veel af. Behalve het einde dan, die in deze film toch weer net te Amerikaans is.

4,0*

avatar van tbouwh
3,0
geplaatst:
Wat kleurde het (eerst) lezen van het boek mijn kijkbeurt ontzettend. De film is stilistisch vaak subtiel maar ook erg toegespitst en samenvattend, door zichzelf vroeg te definiëren en de volledige tweede helft te wijden aan wat op basis van het materiaal een relatief klein stuk verhaal is.
centrale kwestie: zijn de donaties deel van een dystopie of dienen we te omarmen/accepteren? De openingstitels en het slot impliceren hier het laatste. Onder de oppervlakte dus ook een enorm politieke film. Alhoewel de donaties expliciet worden gemaakt houdt Garland de suggestie hoog dat zijn vraagstuk alsnog ergens boven de film zweeft. Dat vond ik knap en oncomfortabel tegelijk.

avatar van qwertzu
2,0
geplaatst:
Vraag me echt af waar ik in godsnaam naar heb zitten kijken.. Mooie plaatjes, mooi gefilmd, maar als verhaal erg dun. Waar komen deze kinderen vandaan, hoe komt het dat dit gewoon geaccepteerd wordt door iedereen in de samenleving, waarom werkt een arts hier aan mee, waarom gaan zelfs de donoren er in mee? Heb meer vragen dan antwoorden bij deze film. Dacht ook steeds aan het eind, nou mijn organen kregen ze niet, maakte me zelf wel van kant

Gast
geplaatst: vandaag om 04:57 uur

geplaatst: vandaag om 04:57 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.