Never Let Me Go (2010)

Jaren na One Hour Photo keert Mark Romanek terug achter de camera (welja, voor het witte doek dan) met Never Let Me Go. Op het eerste oog een luchtig drama over een exclusieve Britse kostschool met een air van Joe Wright (Atonement), wat je af doet vragen waarom Romanek zijn stijl 180 graden gedraaid heeft.

Na het eerste half uur komt er echter een stevige twist in het verhaal, dat uiteindelijk blijkt te gaan over ethische kwesties, menselijkheid, liefde en de dood. Zonder deze thema's overigens expliciet te bespreken; morele zaken blijven bijna onuitgesproken in het midden liggen. Wat het geheel des te eigenaardiger, en uiteindelijk indrukwekkender maakt. De cast levert ondertussen prima werk af, terwijl de stijlvolle fotografie en Portman's lieftallige score het geheel een gewicht van geloofwaardigheid meegeeft.

Een lastig verhaal dat Romanek bewonderenswaardig neerzet. Hoewel stilistisch nog steeds een enorme sprong ten opzichte van zijn eerdere werk, inhoudelijk wel een film van Romanek (en scenarist/producent Alex Garland). Wat dat dan ook moge zijn, want het is nog maar zijn derde. Hopelijk laat de vierde niet zo lang op zich wachten. 4*

Geen makkelijke film en vrij zware kost. Is een verfilming van K.Ishiguro's boek. Leunt bij science-fiction / drama aan door een alternatieve werkelijkheid die voorgesteld wordt. Stel je een wereld voor waar de mens meer dan honderd jaar kan leven door het onbeperkt aanleveren van verse goed werkende organen. Dat die van perfecte klonen afkomstig zijn zorgde voor een op zijn zachtst gezegd ethisch probleempje. Opgepast spoilers... Het is een erg triestige film, want hoewel die klonen noodzakelijk zijn om het menselijk ras van kanker en andere ziektes te vrijwaren, lukte het blijkbaar niet om de ziel weg te "opereren". Om dit op te lossen hebben de opvoeders uit de kostschool hen opgevoed met ideeën van hoop om hun bestaan draaglijk te maken (concept van "carers", "deferrals"), maar in feite is het de bedoeling dat iedereen organen geeft tot hij eraan sterft (de verzwegen werkelijkheid). Er zijn ook nog de termen "completion" waarbij "to complete" synoniem is voor sterven, en "possibles", die de gewone mensen zijn naar wiens beeld ze gekloond zijn. .

Ik vond het een erg kil verhaal, met beelden die de kilheid nog meer doen uitkomen. Gelukkig is dit kille verhaal omzwachteld met poëzie en blijft het allemaal diepzinnig en intrigerend. De romantiek was ook op afspraak, maar minder dan ik dacht en zonder veel gevoel... Daardoor raakte het me ook niet zoveel als ik zelf hoopte ... Eerste kijkbeurt was moeilijk en verwarrend maar een herziening zou wel eens wonderen kunnen verrichten.

Gruwelijke, protserige, naar Oscars hunkerende film, die nergens boeit, en geen gebruik maakt van de topacteurs die ze ter hunner beschikking hebben. Laatste kwartier was een verschrikking, met als vreselijk dieptepunt de schreeuwscene op straat van Tommy..
Deze film heeft geen ziel, geen hart, voelt aan als bandwerk, en is alles wat ik haat in een film.

1*

Prachtig uitgewerkte film, erg mooi gemaakt, met prachtige geidealiseerde jaren-70 en jaren-80 beelden, en daarbij heel consequent qua stijl - inclusief de gebouwen, vooral de ziekenhuizen en bijbehorend interieur, tuinen - alles tot het laatste detail, er is me nauwelijks iets opgevallen wat uit de toon valt.

Wel is het een erg naar verhaal, en daardoor grotendeels ook een nare film. Er wordt perfect geacteerd behalve door Knightley, die weer eens probeert om emoties over te brengen door rare bekken te gaan trekken. Jammer, dat kan ze echt wel beter. Muziek is passend bij de sfeer - ofwel jaren-70, of geschikt voor de foyer van het uitvaartcentrum.

Het kloon- en donatieverhaal wordt eigenlijk al grotendeels verteld in de eerste paar minuten, als Kathy haar inleiding geeft in de ziekenhuisscene waar Tommy onder het mes gaat. Die scene had er misschien beter uitgelaten kunnen worden - dan komt de eerste aangever van wat er aan de hand is pas als Miss Lucy uit de school klapt.

Het einde van de film, waar Kathy haar filosofische vergelijking geeft met het leven van de 'echte' mensen en zich afvraagt of zij het nou wel slechter heeft, is wat mij betreft helemaal een trap na naar ons 'echte' mensen. Hebben wij het wel beter dan de klonen? Is ons leven niet grotendeels voor ons bepaald? Voor die gedachte vond ik het al een naar verhaal, maar dit maakt het wel af. Er zijn leukere films waar ik m'n tijd mee verdoen kan.

Wat hier in het forum eerder een paar keer gevraagd wordt is waarom de donoren niet proberen te ontsnappen aan hun lot. Een aangever daarvoor is in het begin van de film, als Miss Lucy, de spoiler-lerares, vraagt waarom Tommy niet over het hek geklommen is om de bal te halen. Dat durven de kinderen niet - er is ze wijsgemaakt dat er dan van allerlei ergs met ze gebeurt, en Miss Lucy geeft de kinderen ietwat aan dat die verhalen onzin zijn. Maar dat wordt verder niet gebruikt in de film, dus blijft het wat loshangend. Is er iemand die het boek gelezen heeft die daar meer achtergrond aan geven kan?

Al met al, echt een bijzondere film - vooral vanwege de mooie beelden - en echt zo'n film die aan kracht wint als je 'm een paar keer herziet. Maar omdat ik het een naar verhaal vind weet ik nog niet zo of ik daar wel haast mee ga maken.

Mooie, zij het vrij naargeestige, film, zorgvuldig vormgegeven en subtiel geregisseerd door Romanek. Het verhaal is niet echt origineel, we komen bijvoorbeeld elementen tegen van Gattaca en The Island, maar door de subliem getroffen sfeer en het bijzonder sterke spel van de drie hoofdpersonen weet het geheel toch doel te treffen.

Vreselijke trage onrealistische film met een Keira Knightley die nu moeiteloos mee kan spelen in een film van de Holocaust wat is die vrouw ziek (anerexia), Carey Mulligan daar in tegen ga ik steeds meer waarderen in een verder vrij kansloze film.

Normaliter totaal niet mijn genre, maar op de één of andere manier trok deze film mij zonder dat ik ook maar enig idee had waar het over zou gaan. Grootste minpunt vind ik daarom eigenlijk gelijk de beginscène. Die geeft eigenlijk al net teveel weg.

Verder deed Never Let Me Go me vooral denken aan Oshii's The Sky Crawlers. Zelfde lethargische, naargeestige sfeertje op het druilerige Britse platteland over kinderen/adolescenten die op zoek gaan naar het doel van hun bestaan en de reden voor de leegte ervan. Qua thematiek en drama erg fraai. Audiovisueel mij eigenlijk net iets té sober. Met name de soundtrack had ik liever gewoon in ambient-tonen gehad. De cast maakt wel veel goed, waarbij vooral Carey Mulligan echt precíes de juiste snaar raakt.

3,5*

Fijne film; zeker om op groot scherm te zien. Waar het plot een clichematig verhaal doet vermoeden, weet de film juist daarin enorm te overtuigen en hou je naderhand genoeg gesprekstof over om een hele avond te vullen.

Enige kleine mankement is het feit dat het gevoelsmatig vreemd is dat de twee niet gewoon vluchten. Ze zijn uit de kostschool en hebben een auto. Waarom vertrekken ze niet gewoon. Daar valt tegenin te brengen dat ze wel zo gebrainwashed zijn dat ze waarschijnlijk niet anders weten.

Een kleine smet op een verder prachtige film.

4*

Prima film met sterke dramatiek, maar persoonlijk kan ik vrij weinig met het verhaal. De insteek weet niet geheel te overtuigen, en moet het vooral hebben van personage en ontwikkeling. Deze worden echter sterk overgebracht door vooral Mulligan en de altijd indrukwekkend spelende Andrew Garfield. Keira Knightley vind ik daarentegen wat braaf.

Regisseur had er voor kunnen kiezen de M. Night Shyamalan-aanpak te gebruiken en het hoe en waarom pas in de laatste minuten weg te geven.

Nope, binnen 10 minuten weten we precies hoe het zit met die kostschool en de rest van de film gaat over het leven, de liefde en de morele consequenties.

Erg mooi gefilmd allemaal en de hele film blijft een fijne sfeer houden (realistisch tegen surrealistisch aan).

Geen op-het-puntje-van-de-film-stoel, absoluut geen aktie en met SF heeft het ook niet veel te maken, wel film die volgens mij een groot publiek zou moeten kunnen aanspreken.

Van harte aanbevolen.

Phoe, Never Let Me Go was zwaarder en vermoeiender dan ik verwacht had. Het is geen enkel moment luchtig en daardoor zit je met een soort 'verkrampt' gevoel te kijken. Waarschijnlijk had ik verkeerde verwachtingen.

Ik dacht een film te zien waarbij drie kinderen/jonge mensen in alle naïviteit samen zouden ontsnappen uit een beklemmende, beschermende omgeving en vervolgens achter de waarheid (welke waarheid wist ik nog niet, maar dat er iets niet pluis was kon je wel raden) zouden komen. Enigszins klopt het, maar helaas werd het nergens boeiend of spannend. Dit komt grotendeels omdat ik weinig tot niet meeleefde met de personages. Te weinig diepgang, mijn inziens.

Het kloon- en donatieverhaal wat vrij snel geïntroduceerd werd is iets wat ik op voorhand niet had zien aankomen. Toch wist het me nauwelijks te interesseren. Jammer, want het is op zich een vrij goed gegeven. Mensen worden gekloond puur voor hun organen. Ze zijn niet in contact met hun ouders of andere verzorgers, in plaats daarvan zitten ze van hun geboorte tot hun 18e jaar op een kostschool die speciaal is gemaakt voor mensen zoals zij. Dit had best iets moois kunnen worden, maar helaas. Het liefdesverhaaltje er omheen was niet te overdreven, maar was daarentegen ook niet erg bijzonder.

Geen slechte film, maar ook niet goed. Laat ik het er op houden dat deze film niks voor mij was.

Prachtige film, alleen de titel is al geweldig. Opzich redelijk traag, maar dat doet geen afbreuk op het verhaal. Geweldige rollen van de drie jonge acteurs, die de film laten boeien. Misschien is het verhaal niet heel diep, maar mede door de mooie beelden blijft deze film zijn originaliteit en uniekheid vasthouden.

4*

Iets minder eigenzinnig dan One Hour Photo, maar toch een oerdegelijk drama. Sober maar elegant geschoten en een mooi, ingetogen verhaal. Carey Mulligan bevestigt na An Education met een sterke rol. Knightley wint het qua looks, maar Mulligan heeft hier veel meer uitstraling en draagt heel dit gebeuren eigenlijk op haar eentje.

3,5*

Heel intensief, mooi verfilmd drama. Prima geacteerd met als uitschieters Carey Mulligan en Andrew Garfield. Cruciaal voor het verhaal vond ik de scene in het restaurant. Men is zo onwetend van het leven in de echte wereld, dat niemand wist hoe men eten en drinken moest bestellen. Je zit te wachten op het moment dat iemand uit het programma ontsnapt, maar met die scene in het achterhoofd weet je dat je zit te wachten op iets wat niet gaat gebereun.

Geen onaardige film, maar veel te verwachten thematiek en dito sentiment.

Het is wat zonde dat Never Let Me Go wat rommelig aanvoelt, en dat je amper voeling krijgt met het thema. Ik vond het vooral vreemd dat er toch een behoorlijk macabere geneeskundige ethiek in zit, maar het je nergens iets doet dat de personages er in gevangen zitten. Eigenlijk mis je een heel stuk binding met het geheel van ethiek en moraal, en zit je totaal geen afweging te maken voor jezelf ofzo.

Verder ziet de film er wel oké uit, en de soundtrack is niet slecht. Ook zijn Mulligan en Garfield goed op dreef (Knightley valt regelmatig op door matige prestaties). Verder is het zo'n film die je gewoon uit kijkt, je niet verveelt, maar niks doet. Gezien het script toch niet echt de bedoeling lijkt me.

2.5*

Film vol met goede acteurs en goede cinematografie, die uiteindelijk te klinisch en klassiek is om echt te overtuigen. Die aanpak is wellicht de bedoeling, maar remt je wel in het benodigde medeleven, waardoor dit toch een film wordt waarbij ik vaak op de klok heb gekeken. Wellicht wel een aanrader voor mensen die van typische Oscarproducties houden.

Ik had van te voren helemaal niks gezien qua trailers of beschrijvingen of wat dan ook (zeer bewust) en wist bovendien niet dat deze film een adaptatie was van een toch wel beroemd boek. Daarom heeft de thematiek en de uitwerking daarvan mij enorm verrast, want ik kende niks meer dan alleen een poster, en alles daarin schreeuwde "een mooi Brits drama."

Maar Never Let Me Go is far and away de beste film die ik dit jaar gezien heb. Een klasse apart. Andrew Garfield, Carey Mulligan en de piep-jonge Izzy Meikle-Small zijn fantastisch. Qua verhaal laat het je geen moment onberoerd en toch wordt vrijwel niks uitgekauwd en blijft deze, op de oppervlakte (of in elk geval qua poster) dus normaal lijkende Britse drama, een volledig dystopische visie te leveren - met name uitgediept op het emotionele vlak. Het ontbreken van vrijwel enige luchtigheid kwam op mij niet over als mankement, eerder een statement - want alhoewel wij het leventje van de tieners zien, die in hun ogen zo normaal mogelijk leven, en alle sores van het ouder worden meemaken (liefdesperikelen) vinden ze toch nooit het échte geluk. De weg is al voor ze uitgestippeld, gecreëerd, gemaakt. Zoals ook wel misschien zij dat zijn, op z'n minst op psychologisch vlak.

Erg goed.

Drama's zijn de laatste tijd niet bepaald mijn ding maar dit drama heeft mij niettemin keihard weten te treffen. Deze film blijft maar door mijn hoofd spoken want wat is de betekenis van dit alles? Gezonde mensen moeten zich opofferen voor mensen met gebreken!?. Dit gaat regelrecht tegen de natuur in, regelrecht o.a. tegen de filosofie van Nietzsche die vond dat de zwakken ten onder moesten gaan en je ze nog een handje moest helpen ook. Niet in dit verhaal dus. Het lot van de gezonde kinderen op deze idyllische kostschool is om zich volledig in dienst te stellen voor de fysiek ongezonden in de samenleving zelfs als dit onvermijdelijk de dood voor de gezonden tot gevolg heeft. Absurder kan het niet, maar ik houd wel van het absurde. Ik moest soms ook aan de film Kynodontos denken. Ook in die film was er voor de kinderen geen contact met de "gevaarlijke" buitenwereld.
"Never let me go" heb ik ervaren als een beklemmend surrealistisch drama, maar voor mij juist vanwege het absurdisme wel als een uitstekend drama die nog lang door mijn hoofd zal blijven spoken en dat laatste kan van de meeste drama's die ik de laatste tijd gezien heb niet bepaald gezegd worden. En wat het acteren betreft; Carey Muligan is voor mij hard op weg de beste actrice te worden van de huidige cinema. Net zoals in "An Education" deed ze het ook in deze film weer voortreffelijk en ze stak voor mij met kop en schouders boven die andere zeer bekende actrice Keira Knightley uit, die hetzij gezegd ook niet onverdienstelijk acteerde.
Net als user "lykathea" ben ik van mening dat deze film - voor mij tot nu toe de beste van het jaar - de meeste impact op je heeft als je er van tevoren niets over gelezen of gezien hebt. Ik heb dit ook niet gedaan en dat was achteraf maar goed ook.

4,5*

Bijzondere film, een aangrijpend verhaal wat je eigenlijk niet voor mogelijk houdt in deze maatschappij, gelukkig maar. Het verhaal er omheen is makkelijk te bevatten, maar wel aangrijpend. Het is heel mooi gefilmd, zonder dat het al te zwaar word voor de kijker, tenminste zo heb ik het ervaart, maar het meisje naaste me zat wel te huilen. Wat ook niet zo gek is. Het is een knappe film die niet voor iedereen is weggelegd, vandaar ook de magere score denk ik. Het acteerwerk is goed, heel goed zelfs. Ik ben echt weggeblazen door Carey Mulligan en dat was niet voor de eerste keer. Ze zag er ook echt prachtig uit met haar haar. Keira Kneightley viel een beetje op de achtergrond dankzij Carey, maar ook dankzij Andrew Garfield, een veelbelovende acteur.

4*

Never Let Me Go is een film die al heel ver komt puur en alleen omdat het een sterk verhaal heeft. Eerlijk gezegd werkte het voor mij het beste als een soort van horrorfilm, maar dan wel een horrorfilm zonder gruwelijke scènes. Het heeft iets akeligs allemaal, dat kerngezonde mensen met een leeftijd van eind twintig hun organen moeten afstaan. De horror wordt ook steeds verder opgeschroefd door bijvoorbeeld dat verhaal dat Knightley verteld over donors die veel operaties overleven en bewust veel pijn moeten doorstaan. Het moment waarop we Knightley zien na twee operaties heeft sowieso iets huiveringwekkends (en durf ik te zeggen dat Knightleys magere lichaam hier een extra dimensie lijkt te krijgen?). Om het allemaal erger te maken is er nog de twist op het einde waarin uitgelegd wordt dat de kinderen kunst moeten maken om te bewijzen dat ze geen ziel hebben. Een happy end zit er ook niet bepaald in. De film is duidelijk een metafoor voor het leven van bijna alle mensen, die zouden leven als producten voor een select gezelschap. Ik heb het zelden zo beangstigend verteld zien worden. Ben ik de enige die dit op de eerste plaats een verontrustende film vond?

Het is wel jammer dat zo'n sterk verhaal verteld wordt met zo'n ongeïnspireerde regie. De sombere kleuren en de Britse regen waren effectief voor de sfeer, maar buiten dat om voelt het geregeld aan als zo'n BBC-literatuurproductie. Het boek, dat is waarschijnlijk geweldig zal vinden, heeft bijna al het werk al voor de film gedaan. Alles wordt braaf verfilmd, je voelt als het ware dat alles écht verteld wordt, zonder dat het een eigen leven gaat leiden. De acteerprestaties zijn het enige dat zo'n film dan toevoegd aan het boek. Never Let Me Go vraagt juist echt om een meesterregisseur. Dit had goed kunnen passen bij Polanski, maar ook een lyrische Malickbenadering had goed kunnen uitpakken. Ik vind dit ook een film die misschien beter tot zijn recht was gekomen met een lengte van twee en een half uur of zo, waarin de scènes wat meer uitgespeeld hadden kunnen worden, in plaats van het vrij fragmentarische karakter. Nu komt de horror over omdat het zo goed in het verhaal zelf zit, maar niet omdat het filmisch zo gebracht wordt. Ook de romantiek werkt alleen enigzins door de chemie van de acteurs, maar de rest voegt daar weinig aan toe.

Het is dus enigzins een gemiste kans, maar gewoonlijk laten gemiste kansen niet zo'n emoties achter. Dit had zo gemakkelijk 5 sterren kunnen opleveren dat ik alleen maar hoop dat een begaafdere regisseur er ooit een remake van zal maken.
3,5*, toch wel neigend naar 4*.

Dit is toch een tamelijk vreemde film die anders verloopt dan dat je op voorhand zou denken. Het idee achter de film is zeer interessant en levert ook maatschappelijke vragen op. Echter gaat deze film daar verder niet op in, wat ik af en toe jammer vindt. Het gaat puur om de emoties van Mulligan en in mindere mate ook Garfield en Knightley. Hoe beleven zij deze waanzinnige alternatieve werkelijkheid? Dit is dan ook het sterkste punt van de film, de acteurs dragen de film namelijk. Dankzij het sublieme spel van Mulligan leef je mee met haar.

Op dit vlak valt dan ook weinig aan te merken. Waar ik wel redelijk mee zit is het uitwerken van het verhaal. De kids gaan allemaal redelijk kritiekloos door het leven en laten zich eigenlijk zonder te morren naar de slachtbank leiden. De gehele film vraag je je dus ook eigenlijk af waarom ze zich zo makkelijk in hun lot laten schikken? Het enige wat ze blijkbaar tegenhoud is een spookverhaal uit hun jeugd dat kids die probeerden te ontsnappen levend gevild zouden worden.
Ze zijn kennelijk stuk voor stuk behoorlijk creatief en kunnen prima voor zichzelf denken. Ik denk dat de film spannender had kunnen zijn als de jongeren zich niet zo makkelijk in hun lot zouden schikken en in opstand waren gekomen tegen hun sombere toekomst. Ik had de gevolgen hiervan wel willen zien

Een gemiste kans wat mij betreft, dit had makkelijk de topper van 2011 kunnen zijn met iets meer creativiteit, zoals The One Ring hierboven ook al aangeeft. Nu zit je toch voornamelijk naar een film te kijken dat met name leunt op het erg sterke spel van de jonge cast.

3*

Prachtig drama in laag tempo. Uitstekend acteerwerk. Ik heb speciaal een account gemaakt voor deze vraag: Toen Kathy en Tommy op bezoek gingen bij Madame, werd hen uitgelegd dat ze alleen tekeningen moesten maken om vast te stellen of ze een ziel hadden. Was het wenselijk dat ze wel of geen ziel hadden? Enerzijds denk ik dat het wel wenselijk was, want dan was het systeem geen legbatterij, daarom deden ze zoveel aan rollenspellen en dergelijke. Anderzijds noemt Madame ze 'creatures' en als iemand geen ziel heeft, is het ook niet erg om diegene te gebruiken. En er werd verteld dat er legbatterijen waren gekomen in plaats van die lessen, alsof was vastgesteld dat dat niet erg was (of alleen minder erg dan anderen laten sterven aan kanker ed?). Wie heeft hier ideeën over?

Ik vond het een ontroerende film. Juist de slechte afloop maakt het een bijzondere film. De hoofdrolspeelster is een erg goede actrice die het verhaal goed weet te brengen.

Zeker 4 sterren waard.

Prachtige cinematografie, oprechte vertolkingen van de acteurs en actrices (ik beken: fan van Carey Mulligan!) en een heerlijk rustige film. Alleen... wat een draak van een verhaal. Totaal onrealistisch: de personages ondergaan alles passief. Waarom vluchten ze niet? Waarom komen ze niet in opstand? Waarom zijn er geen niet-donor mensen die opkomen voor de "producten"? Ook wordt er weinig tot geen duiding gegeven over de onderliggende ideeën van die maatschappij, noch wordt er een reden of hint aangegeven waarom de donoren alles lijdzaam ondergaan. Een film als Lord of the rings is natuurlijk ook onrealistisch, maar als kijker kan je je inleven in die film waardoor het "realistisch" wordt. Je begrijpt het. Ook een Eraserhead is een "realistischere" film: er wordt gewoon niets in uitgelegd, waardoor je in een bepaalde mindset terechtkomt. In Never let me go worden halfbakken aanwijzingen gegeven. Neen, dan hoeft het niet voor mij. Jammer, want buiten het slecht uitgewerkte verhaal is dit een pareltje. 2,5/5*.

Wat een trage film! Erg veel spijt dat ik mijn tijd hier in heb gestoken. Het eerste halfuurtje is best interessant, maar daarna wordt het erg saai. Zelden zo'n saaie en depressieve film gezien. In de hele film gebeurt helemaal niks. Ik wilde naar de film nog gaan trainen, maar dat zit er niet in. Ben moe geworden door deze film en wil gaan slapen.

Zeker geen aanrader. Jammer, want er had zeker meer ingezeten.

Als je van overbodige actie houdt wel ja! Never Let Me Go getuigt van een stuk meer klasse, in mijn ogen. Waar sommigen het kennelijk als te traag hebben ervaren, werkte dit voor mij juist uiterst meeslepend. Een zwaar verhaal, gedragen door uitstekende acteer prestaties. Met name Carey Mulligan was steengoed.

Verbaas me erg over de lage score hier op moviemeter, over het algemeen worden dit soort films hier juist een stuk meer gewaardeerd dan op een site als imdb. Voor mij eentje voor het jaarlijstje.

Een dikke 4*

Degelijk gemaakte film, maar wat saai!
Terwijl het een uitstekend uitgangspunt is voor een goede film. Er wordt nauwelijks iets gedaan met dit mooie thema. Het dreigt even interessant te worden als Happy-go-lucky ( kan ook een serieuse rol spelen) verteld dat ze recht op een echt leven hebben. Ze wordt ontslagen, en verder gebeurd er niks mee. Al was het maar om als daad van verzet te gaan roken of iets. De hoodfdpersonen zijn op dit vlak volkomen inert, terwijl ze wel blijken te beschikken over passie als het op seks aankomt, iig Ruth.
De film klopt daarom gewoon niet in mijn ogen. Het affiche is ook nogal misleidend, zat deze scene uberhaupt wel in de film? De enige actie-scene nota bene zit niet in de film maar staat op de hoes!

Mooie film gebaseerd op het gelijknamige boek van Kazuo Ishiguro dat ik een aantal jaren geleden heb gelezen (jaja). De mysterieuze, tikje sektarische sfeer van het boek wordt ook in de film fraai neergezet. Het acteerwerk is uitstekend, en ik begin een fan te worden van Carey Mulligan. Het is een interessant verhaal dat mooi wordt weergegeven.

'k wist eigenlijk totaal niet te verwachten waarover deze film ging gaan. Het eerste half uur is een standaard verhaal, maar dan begint de ware toedracht tevoorschijn te komen, die toch erg verrassend was.

Het is wel geen film met veel actie en dus eerder een rustig verhaal met mooie beelden. De cast speelde overtuigend, vooral Carey Mulligan.

'k vond het geen misse film, die me de volledige speelduur heeft geboeid.

Een goede drama/romantiek film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende actrice Charlotte Rampling ...

Prima achtergrond geluid (Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit...