Never Let Me Go (2010)

Kazuo Ishiguro creëert een aparte wereld, die in de vorm van de film in ieder geval een aantal vraagtekens oproept. Daarnaast is de uitwerking wat kleurloos, ondanks het goed gevonden concept. Met het ritme heb ik geen enkel probleem.

Mulligan is gemaakt voor dit soort rollen. Ze houdt Knightley - irritant zoals altijd - in haar ene hand en Garliefd in de ander.

Het eerste stuk (op de kostschool) is rechttoe rechtaan, maar tevens het meest amusant. Ondanks de behouden subtiliteit had ik graag wat meer "schilderachtige" scènes gezien.

Ruime 3*.

Vrij standaard liefdesverhaal in een vrij bizarre context.
Hun wereld, die langzaam duidelijk wordt gemaakt, is een rare wereld die wij niet snel zullen begrijpen, en met ongeloof zullen blijven bekijken. Het verhaal focust heel duidelijk op de drie personages en hun leefwereld wordt beetje bij beetje ontrafeld, tot aan het klinische van de ziekenhuizen en de enkele littekens die je ziet.
Het geheel heeft daarnaast een grauwe, grijze gloed over zich heen, dat weinig romantiek overlaat zou je op het eerste gezicht zeggen. Echter, het is wel mooi hoe Romanek en de acteurs spreken over de film; over hoop en inzicht dat het je kan bieden in je leven; hoe wij wel een duidelijk keuze hebben; iets dat de hoofdrolspelers nooit hebben gehad. Desondanks vond ik dit niet zo sterk overkomen, mede dankzij het plotselinge, semi-filosofische einde. Al met al een interessante film, met een donker randje. 3,5*

Een originele film die de kijker zeer goed aan het denken zet. Het aandoenlijke liefdesverhaal op zich wist me al mee te sleuren maar het is vooral de unieke achtergrond waarop het zich afspeelt die het voor mij zo'n succes maakt en tot nadenken zet. Deze achtergrond is vooral een (bio-)ethische kwestie en roept metaforische bedenkingen op die het verhaal een extra dimensie geven.

Klonen die worstelen met liefdesperikelen; het lijkt nogal banaal t.o.v. de gruwelijke beperkingen die hun levens zijn opgelegd. Ze hebben geen eigen zeg hebben in hun toekomst en dienen een functie te volbrengen die een zekere dood inhoudt. Je ziet dat ze hieronder lijden, maar op geen moment lijkt het bij ze op te komen om hiertegen te willen rebelleren of ervan te ontsnappen. Er lijkt hen slechts een neerslachtige berusting in hun lot te resten. Een tikkeltje frustrerend om op toe te kijken als kijker, maar ik vond het ook zeer intrigerend omdat het in feite ook heel herkenbaar voorkwam. Immers, zien we niet allemaal in de verte al onze uiteindelijke 'Voltooiing' op ons wachten? En hebben we dan niet allemaal dat gevoel dat ons te weinig tijd is gegeven, en dat we zoveel keuzes en kansen aan onze neus voorbij laten glippen? En de manier waarop de klonen naast deze levensvragen bovenal worstelen met liefde, seksualiteit, vriendschap e.d. is op zijn minst gezegd al even herkenbaar.

De film weet deze lading perfect te componeren. Je wordt als kijker veel aan het werk gezet, hetgeen de film de kans geeft om echt op het verhaal van de drie protagonisten te focussen. Het bio-ethische/sci-fi thema gaat nooit de film domineren, maar verrijkt en ondersteund het verhaal. Er wordt geen 'moraal van het verhaal' in je gezicht geworpen, je wordt gewoon ontroerd en aangezet tot denken.

Vooralsnog vooral credits to K. Ishiguro, de schrijver, als ik ervan uit mag gaan dat de verhaallijn in het boek identiek is. Maar de verfilming op zich is ook meer dan geslaagd. Een sublieme cast en prachtige cinematografie. Het toont allemaal erg natuurlijk, dit is naast voorgenoemde dingen ook te danken aan de mooie settings die gekozen zijn.
Ik was tamelijk aangedaan na de eindscènes en heb er nog een poos mee in m'n hoofd gezeten, voor mij altijd een bewijs van de klasse van een film.

Matig.

Het hele clone gebeuren voelt ondertussen een beetje oud aan. Het is misschien iets teveel een toekomstvisie van een jaar of 20 geleden, waardoor al de ethiek errond niet echt veel zin lijkt te hebben.

Verder natuurlijk erg apart om een sci-fi verhaaltje in het verleden op te bouwen. Een alternatief verleden dat eigenlijk in niks afwijkt van wat we kennen, behalve dan de clone farms en het gebeuren errond. Jammer genoeg betekent dat in dit geval ook dat de film gevangen zit in een kneuterig Brits keurslijf, niet bepaald mijn favoriete setting.

De film blijft daar vooral ook wat in hangen. Het is allemaal nogal zwaarmoedig, zonder echt enige impact te hebben. Er passeert nogal wat de revue, maar op een verrassend vluchtige, oninteressante manier. Het verhaal lijkt de hele tijd een zekere diepte te hebben die in de film zelf niet terug te vinden is.

Acteerwerk is behoorlijk, soundtrack té melig en visueel redelijk saai. Poster is ook compleet misplaatst, doet een andere film vermoeden. Apart filmpje dat wel, had een interessant uitgangspunt kunnen zijn maar de manier waarop het uitgewerkt wordt is gewoon te stoffig.

2.5*

Film waarbij je niet het idee hebt waar het naartoe gaat en waar het uiteindelijk om gaat. Maar voor mij geeft dat niet. Heel mooi drama, met een mooi verhaal, goed geacteerd en mooie beelden.

De kostschool deed erg Harry Potter aan, maar daar stopt de vergelijking. Het mag wel een science-fiction film heten, maar dat blijft heel mooi op de achtergrond. Heel realistisch.

Kortom, mooie film, maar doordat ik niet echt het idee heb waar het over ging, toch een puntje eraf. Maar wel erg genoten.

Viel er na 10 minuten pas in dus had een essentieel begin gemist blijkt uit de reacties. De info (tv gids) gaf weinig prijs over welke kant het opging. Ik wilde eigenlijk net wegzappen totdat Lucy haar betoog hield in de klas en toen bleef ik hangen, dat was voor mij een trigger om erachter te komen dat dit wel eens een heel interessant filmpje kon zijn. Ik kende de film of het boek niet.

Wat ik wel meteen apart vond was die bandjes om hun polsen (ik viel er blanco in, dacht een drama met liefdesperikelen te kijken en gezien de tijdsgeest kon ik dat niet helemaal rijmen in de context van wat ik in eerste instantie dacht te kijken).

Drama, ja alsook liefdesperikelen uiteindelijk maar het sfeertje en thema en niet te vergeten de song "Never let me go" maakte de film voor mij toch apart en verassend. Ik zap normaliter snel weg bij drama's of romantische pulp. Ik vond het geen bevredigend einde in de zin van...dat ik meer mistiek had verwacht. De film had wat mij betreft het thema meer mogen accentueren. Doch een film waarbij je zelf een hoop kunt invullen of juist naar raden, en daardoor al met al toch interessant genoeg. Mulligan draagt de film, Knightley zeker niet onverdienstelijk, personage Tommy tot aan volwassen aardig, daarna vond ik Garfield/het karakter regelmatig irritant.

Dat is jouw theoretische opinie omdat je iets "ergens gelezen hebt". Toevallig ken ik mensen die toen ze wisten dat ze gingen sterven nog alles uit het leven gehaald hebben wat erin zat. Naar Vietnam gaan bijvoorbeeld met zijn familie. En ken ik uit eigen ervaring het gevoel ingepompd te krijgen "nergens goed voor te zijn dan....." en weet verzet is.
Maar ja, zo gaat het met films, literatuur en andere kunstvormen, we projecteren vaak ook onze eigen gevoelens en/of ervaringen. Jammer dat je verder geen mening geeft met betrekking tot de de film anders dan mij te bekritiseren met een waardering van 4,5.

Aardige film, vooral door het thema dat aangesneden wordt. Wat mij betreft had het verhaal wel nog wat verder uitgewerkt of uitgediept mogen worden, zeker naar het einde toe. Aardige cast met Mulligan, Garfield en Knightley, die hier hun rollen prima neerzetten. Toch blijft het qua verhaal te vlak om echt te kunnen overtuigen.

Redelijke film waarin drie kinderen opgroeien op een kostschool zonder enig contact met de buitenwereld. Het science-fiction gedeelte van het verhaal is slechts een middel hier, en het draait dan ook om de driehoeksverhouding. Absoluut mooi in beeld gebracht en ook het acteerwerk is uitstekend, echter is de film ook behoorlijk traag en wat afstandelijk.

Bleh. Een film die eigenlijk nooit op stoom komt. Het is redelijk vergezocht allemaal, dus voordat je een beetje weet hoe en wat ben je alweer een uur verder. Maar ook daarna weet het allemaal nooit echt te raken omdat het nergens echt realistisch en invoelbaar overkomt. Als ze eenmaal volwassen zijn dan is heel die driehoeksverhouding echt totaal niet interessant meer, en in plaats van een sfeervol en dramatisch geheel (waar blijkbaar op gemikt wordt) is het eigenlijk alleen maar traag en saai.

De film heeft, vanaf de volwassen fase, een traagheid die het zich gewoonweg niet kan veroorloven. Daarvoor gebeurt er te weinig, mist het aan spanning en ook het drama kwam bij mij gewoon niet aan.

Ik zie dat het gebaseerd is op een boek. Lijkt me een verhaal dat als boek best aardig werkt, maar als film slaagt het er wat mij betreft niet in alle drama en gevoelens boeiend genoeg over te brengen. Jammer dat er aan een potentieel interessante kapstok zo'n oersaai persoonlijk drama wordt opgehangen.

2*

Deze viel mij enorm tegen

Het begin is sterk, mooie omgeving, mooie oudbollige beelden.

Dan denk je dat het een hele interessante film gaat worden, als de kinderen erachter komen hoe hun toekomst eruit komt te zien, en wat ze te wachten staat ( wat een eng idee ook!)

Vervolgens word er amper wat mee gedaan ( niks eigenlijk) !!!

Had veel meer drama/thriller kunnen worden met uiteenlopende verhaal lijnen, maar het prutteld gewoon door tot het gewoon een flutfilm word.

net sinds een paar jaar toch maar weer live op tv gekeken en als vanzelf werd ik wederom meegesleept... (maar wat ga je de commercials tussendoor haten ....)

een juweeltje dat nooit uit m'n hoofd zal verdwijnen en zodra ik weer eens een mentale oppepper nodig heb, dan ga ik mezelf weer tergen....maar dan vanaf de harddisk...

't is jammer dat de meeste jongeren geen geduld kunnen opbrengen deze film uit te zitten want ik ben zo benieuwd wat zij voelen....

schreeuw maar, Tommy, schreeuw het maar uit...

Een naargeestige en indringende film die een dag later nog steeds tot nadenken noopt.

Hoewel het verhaal redelijk traag is, verveelt het m.i. geen moment. De oppervlakkigheid waar andere mensen het over hebben, herken ik niet.

Hoewel het klonen van mensen, gelukkig, al onethisch wordt gezien, is het in theorie wel mogelijk. De film vanuit dat oogpunt beleven, geeft het wat mij betreft nog een extra dimensie.

4.5*

Poeh, vond dit een redelijk lastige film die niet meteen weet te beklijven en behoorlijk klinisch is. Je inleven met de personages wordt dan wel een stuk lastiger. Maar het had wel interessante aspecten zoals een samenleving die ethisch gezien anders in elkaar steekt dan de huidige. Mensen worden in een strak geleide kostschool opgevoed met het idee om via orgaandonatie zichzelf op te offeren voor andere mensen. Een nogal vreemd gegeven dat in het begin lastig is om te accepteren. Keira Knightley en Carey Mulligan doen het acteerwerk puik in een relatiedrama dat hier aan opgehangen is. Maar het mocht allemaal wel iets minder zouteloos.

Ik moest trouwens in het begin denken aan de Griekse film Kynodontas. Die is nog vreemder maar gaat ook over kinderen die op een bizarre manier opgevoed worden met in het begin geen enkel contact met de buitenwereld. Tip voor de liefhebbers dus van deze film .

Zelfde gegeven als The Island, die SF film met Scarlett Johansson en Ewan McGregor.... maar dan wel met totaal andere uitwerking. Kan die Carey Mulligan eigenlijk iets verkeerds doen? Komt inderdaad magistraal tot uiting in deze tragische film. Zelfde soort loomheid als in de SF film Gattaca, een combi van slowly going through the motions... en een onafwendbaar einde. Mooi. Liefde doet hopen. Hopen doet leven.

Door het acteerwerk en camera werk ben ik blijven kijken. Vond het een aparte maar mooie film. Orgineel verhaal. Toch kon ik niet volledig meeleven met de personages wat de score bij mij niet hoger brengt.

Ik las op de dvd-hoes: '...een idyllische Engelse kostschool...' en '...leven met de kracht van de liefde...' en '...liefdesverhaal...'. Brits en in dat soort setting: het sprak me wel aan. Na een klein half uur bleek het echter een héél ander soort film te zijn dan wat ik me daar had bij voorgesteld.

Waar ik in eerste instantie bedenkingen bij heb: je ziet de verliefdheid en liefde tussen Tommy en Cathy, en het is een dramatisch verhaal, maar toch: het genre is in de eerste plaats noch drama noch romantiek.

Ik vond de film en het gegeven wel de moeite waard om de 9 pagina's met commentaren te overlopen, en ik lees o.a. dat er van een horrorfilm gesproken wordt. Zeker waar, weliswaar geen visuele maar wel psychische/psychologische horror; hoe wreed kunnen de mens en de mensheid zijn.

Eerder nog dan van 'horror' zou ik toch in de eerste plaats van SF spreken. Maar: net daar is iets mis met het verhaal; iets wat de tijdkeuze fout maakt. Het is de theorie van the expanding circle of compassion, een evolutie die zo oud is als de homo sapiens:
ooit werden naar schatting gemiddeld 15% (!) van de mensen gedood door andere mensen. Die mens leefde in kleine groepen, en alle andere mensen waren vijanden, vooral door de strijd om voedsel. Die situatie is over een lange periode veranderd: de mens ging in grotere groepen/families leven, dat werden dorpen en steden (waarbij andere dorpen of steden nog steeds natuurlijke vijanden waren); het evolueerde naar volkeren, en naar rassen (250 jaar geleden was er bv in de VS nog niet echt iets mis met het doden van een zwarte).
Ondertussen is het in theorie (praktijk gaat helaas niet altijd en overal even snel) zo dat ongeveer alle mensen op de planeet binnen die circle of compassion zitten: de overgrote meerderheid van de mensen beschouwt elke andere mens als iemand die recht heeft op leven en geluk.
In het eerste decennium van de 21ste eeuw werden nog 0,03% (!) van de mensen gedood door andere mensen.
En deze uitspraak viel me op:

Meer en meer wetenschappers zijn het er over eens dat over x aantal eeuwen (decennia ?) het (in grote delen van de wereld) zal verboden zijn om andere diersoorten dan de mens te doden. Die cirkel zal zich blijven uitbreiden.
Een 27-jarige Nederlandse journalist/wetenschapper (wiens naam ik me helaas niet kan herinneren) vertelde begin dit jaar nog in het Belgische weekblad Humo dat hij het als een mogelijkheid beschouwt dat hij als ooit als grootvader met schaamrood op zijn wangen tegen z'n kleinkinderen zal moeten toegeven 'dat hij vroeger nog vlees heeft gegeten'. Dat lijkt hem mogelijk, omdat de ethische evolutie van de mensheid steeds sneller gaat.

Nu, wat dus mijn probleem is met dit verhaal is de tijdsgeest waarin het zich afspeelt. In de tweede helft van de 20ste eeuw is het in Groot-Brittannië niet meer mogelijk dat menselijke clonen - die pijn, verdriet, liefde, geluk, angst voelen - afgeslacht worden. Die gedachte zat gans de film door in m'n achterhoofd, en was een stoorzender om in het verhaal op te kunnen opgaan.

Heel heel sterk acteerwerk, vooral Carey Mulligan, maar zeker ook de andere, inclusief de jongere generatie. Heel mooie setting ook. En een origineel en op vele vlakken sterk verhaal; maar het zich beter in pakweg 1716 afgespeeld. SF is altijd fantasie, maar dit is een stap te ver. Soylent Green is realistischer.

Tot slot: dit vind ik nog een heel sterke quote, maar zover was ik toch nog niet aan het denken bij het bekijken van de film...:

Film is meer een samenvatting van het boek.

Maar dan toch zeker niet slecht en ook niet te zoetsappig of kwijlerig. Nee, gewoon een romantische film met een hopeloze achtergrond.

Net zoals hoe het boek het omschrijft wordt de sfeer bepaald door de gure, grijze Engelse kustlandschappen. Alles draait om een scholengemeenschap dat al getekend lijkt te zijn in de toekomst.
Ze worden op een vrij degelijke wijze onderwezen, maar een toekomst zit er helaas niet voor ze in.
Een van de kinderen zijn Ruth, Tommy en Kate. Vrijwel hetzelfde neergezet als in het boek en zeker goed geacteerd.

We volgen ze in drie tijdsbestekken: de kindertijd, pubertijd en volwassenheid. Het was wel even wennen aangezien ik het boek ook rond dezelfde tijd aan het lezen was. Waar in het boek nog wel een hele poos tussen de passages zit, springt de film van de ene passage naar de ander. Maar nogmaals... Het was allemaal toch wel behoorlijk mooi in elkaar gezet. Ondanks de deprimerende sfeer leek de film nog wel ietwat sprookjesachtig te willen zijn. Iets wat ook toepasselijk is. De drie kinderen spelen, groeien samen op, lopen elkaar in de haren als de jaloezie en liefde om de hoek komt kijken... en zien elkaar vervolgens weer terug wanneer ze volwassen zijn... en Tommy niet zo lang meer heeft.

En dat laatste weet er nog wel in te slaan. Zeker na zo'n vrij mooie coming of age opbouw.

En nee, dit keer is het geen ongeneselijke ziekte die ze in de greep houdt. Er wordt verwacht dat deze geselecteerde personen doneren gaan afstaan. Ongetwijfeld een metafoor voor iets.

Het acteerwerk en de beelden zijn allemaal erg goed nagemaakt van het boek. Dat aangespoelde schip, die wandeling door die kustplaats. Het week allemaal niet veel af. Behalve het einde dan, die in deze film toch weer net te Amerikaans is.

4,0*

Wat kleurde het (eerst) lezen van het boek mijn kijkbeurt ontzettend. De film is stilistisch vaak subtiel maar ook erg toegespitst en samenvattend, door zichzelf vroeg te definiëren en de volledige tweede helft te wijden aan wat op basis van het materiaal een relatief klein stuk verhaal is.
centrale kwestie: zijn de donaties deel van een dystopie of dienen we te omarmen/accepteren? De openingstitels en het slot impliceren hier het laatste. Onder de oppervlakte dus ook een enorm politieke film. Alhoewel de donaties expliciet worden gemaakt houdt Garland de suggestie hoog dat zijn vraagstuk alsnog ergens boven de film zweeft. Dat vond ik knap en oncomfortabel tegelijk.

Prachtige film die van de drie belangrijkste acteurs vereist dat hun personages rustig blijven terwijl langzaam maar zeker de organen uit hun lichamen worden gestolen – of kun je niet spreken van stélen wanneer het gaat om een maatschappelijk geaccepteerd en zelfs geëntameerd fenomeen? Hoe dan ook, los van waar dat verschijnsel voor staat of wat het impliceert of symboliseert, zien we hier drie fantastische vertolkingen die me elke keer weer ontroeren. Ook drie geweldige rollen voor castleden die voor mij pas later bekende gezichten zijn geworden (Sally Hawkins als juffrouw Lucy, en Domhnall Gleeson en Andrea Riseborough als het jonge stel uit The Cottage dat hoop koestert). Een film die hard aankomt.

Een film over drie kinderen die op een kostschool zitten. Ik ben het even kwijt is wel tijdsperiode we zaten, maar het moet ergens in de jaren 60 zijn. Films die daarover gaan voorspellen vaak weinig goeds waarbij misbruik en mishandeling nooit ver weg zijn. Daarover gaat deze film echter niet. Al bij al is het leven op Hailsham niet slecht. Kan ook moeilijk anders als je weet welke taak hen is voorbestemd, maar daarom niet minder verwerpelijk.

Een vreemd uitgangspunt eigenlijk - dat klaarstomen voor het donorschap totdat het lichaam het uiteindelijk begeeft - en sowieso moeilijk te vatten. Uiteraard op moreel ethisch vlak, maar het is eveneens bizar alsof het in de film lijkt dat dit haast maatschappelijk aanvaard wordt, dat het de normaalste zaak van de wereld betrof. Erger nog, dat het haast een privilege was. Ook de kinderen zelf berusten al bij al erg gedwee in hun lot.

Het maakt de film misschien niet geheel realistisch en wat strijd en thrillergehalte zou de film naar een ander genre duwen. Hier blijft de film sereen en ingetogen en komt de coming to age van vooral Kathy (Carey Mulligan) goed uit de verf. De insteek en aanpak van de film zorgt er ook voor dat de zware scène op het einde extra impact krijgt.

Het verhaal begint in de jaren 70 en beschrijft een alternatieve versie van dat verleden. De technische vooruitgang is enorm en de levensverwachting van de mens ligt boven de 100 jaar. Een uitleg waarom de mens in staat is om zo oud te worden, wordt in de teksten die bij aanvang van de film over het scherm rollen niet gegeven. De kijker hoeft overigens niet lang op het antwoord te wachten. Al vrij vroeg verraadt de film hoe de vork in de steel zit.

Opmerkelijk is dat deze spectaculaire openbaring in het verhaal als zodanig niet heel erg wordt uitgespeeld. Je zou verwachten dat de film voornamelijk over deze openbaring zou handelen, maar dat is niet het geval. Never Let Me Go is dan ook geen horror- of science fiction film. Je kunt de film beter als een dystopisch drama betitelen.

Hoewel de openbaring zich dus niet tot het belangrijkste thema ontwikkelt, speelt hij op de achtergrond een belangrijke rol. Het verklaart de keuzes en de levenshouding van de personages die in deze film tijdens diverse stadia van hun leven worden gevolgd. Geen horrorfilm dus, maar wel een film die een gruwelijk portret schetst van jonge mensen die worden opgevoed tot wezens die meer als items dan als individuen worden gezien. Door de maatschappij en door henzelf.

Er ligt een cynische logica aan ten grondslag die gemeengoed is in deze gefictionaliseerde versie van de samenleving. Dat cynisme is overigens alleen zichtbaar voor de kijker. De samenleving vindt het normaal. De personages om wie het gaat zijn zelfs trots op hun slachtofferschap. Regisseur Mark Romanek vertelt het allemaal rustig en breedvoerig. Hij vermijdt grote dramatische momenten en probeert niet om de kijker met scherpe situatieschetsen te manipuleren. De vraag of alles wel juist is, wordt niet eens gesteld.

In plaats daarvan begeleidt de film drie jonge mensen die zich zo goed mogelijk proberen te manifesteren in een wereld die hen niet eens bewust waarneemt. De drie gaan hun leven in met een mengeling van melancholie en fatalisme. Ze zijn soms net schapen die weemoedig zuchtend voor de deur van de slachter staan te wachten tot ze aan de beurt zijn. De tijd tot dat moment verpozend met dromerijen die zijn ingegeven door vage verhalen die de ronde doen. Hoopvolle verhalen die spreken van een mogelijke andere toekomst.

Ernstig emotioneel wordt de film nooit. Daarvoor behandelt de film zijn personages te afstandelijk en geeft te weinig inkijkjes in hun zielenleven. Toch ontstaat er wel iets als een weemoedige en sombere sfeer ingegeven door mooie beelden en het ingetogen acteerwerk van Carey Mulligan, die wat mij betreft Keira Knightley en Andrew Garfield met haar optreden overklast.

En zo is Never Let Me Go toch wel een indrukwekkende film. Een bijna fluisterend verteld drama met wat voorzichtige horror- en science fiction elementen over drie personen die binnen het raamwerk van hun noodlot heel sereen, heel berustend en soms een beetje wanhopig op zoek zijn naar antwoorden. Op zoek zijn naar zingeving.

Zakdoekendrama naar de gelijknamige man van Kazuo Ishiguro (‘The Remains Of The Day’) speelt zich af in een dystopische versie van Engeland in 1994. Dankzij een doorbraak in de medische wetenschap in 1952 is de levensverwachting gestegen naar meer dan 100 jaar. Kathy is een 28-jarige thuisverzorger die met weemoed terugblikt op haar jeugd op Hailsham, een kostschool dat onder leiding staat van Miss Emily [Charlotte Rampling] met een geheim doel dat door een nieuwe docent [Sally Hawkins] zonder toestemming met de leerlingen wordt gedeeld. Kathy piekert haar hele leven lang over haar grote liefde Tommy [Andrew Garfield] die als tiener een relatie heeft met Ruth [Keira Knightley] en dus onbereikbaar is voor Kathy. Maar de onderlinge verhoudingen in deze liefdesdriehoek veranderen door de jaren heen met een onvermijdelijke, melodramatische ontknoping. Izzy Meikle-Small en Charlie Rowe zijn erg goed als de jonge Kathy en Tommy. Zodra de volwassen acteurs het overnemen wordt het behoorlijk stroperig en zwaar op de hand. Liefhebbers van opgeklopte romantiek komen hier flink aan hun trekken. Fraaie score van Rachel Portman.