Never Let Me Go (2010)

Stem verhoogd van 3.5 naar 4. Het is jaren geleden dat ik deze film heb gezien en ik betrap mijzelf erop dat bepaalde scenes ergens nevelend voorbij komen in mijn gedachten, zonder concrete aanleiding. En dan denk ik er weer aan, hoe ze hoopvol de betekenisloosheid, die gruwelijke absurditeit in de ogen staren en vanaf dan kan ik de woorden niet vinden om te beschrijven hoe ik ze voor me zie. Volgens mij was het de scene waarin ze afgewezen worden in hun verzoek. Om te zien ook hoe ze geïndoctrineerd zijn; de volslagen verlegenheid en het 'what where we thinking' over hun gezichten als ze vertrekken met een apologetische houding. En dan het earth shattering verdriet. Zelden heb ik mij zo machteloos gevoeld bij het kijken naar een film. Ijzersterk.

Er was niks anders op tv, dus deze maar gekeken.

Wow, dit was geweldig, zwaar, melancholiek, indrukwekkend.

Totaal niet mijn genre, toch wordt ik hier stil van.

net sinds een paar jaar toch maar weer live op tv gekeken en als vanzelf werd ik wederom meegesleept... (maar wat ga je de commercials tussendoor haten ....)

een juweeltje dat nooit uit m'n hoofd zal verdwijnen en zodra ik weer eens een mentale oppepper nodig heb, dan ga ik mezelf weer tergen....maar dan vanaf de harddisk...

't is jammer dat de meeste jongeren geen geduld kunnen opbrengen deze film uit te zitten want ik ben zo benieuwd wat zij voelen....

schreeuw maar, Tommy, schreeuw het maar uit...

Hmm ik weet niet goed wat ik van deze film moet zeggen.

Een naargeestige en indringende film die een dag later nog steeds tot nadenken noopt.

Hoewel het verhaal redelijk traag is, verveelt het m.i. geen moment. De oppervlakkigheid waar andere mensen het over hebben, herken ik niet.

Hoewel het klonen van mensen, gelukkig, al onethisch wordt gezien, is het in theorie wel mogelijk. De film vanuit dat oogpunt beleven, geeft het wat mij betreft nog een extra dimensie.

4.5*

Helemaal mee eens! Vanavond wederom gezien, en stem naar 4.0 verhoogd.

mooie, ietwat "rare" film . de moeite om te zien!

Vanwege geen ondertiteling duurde het even voordat ik doorhad waar dit allemaal over ging. In eerste instantie dacht ik aan een traditionele coming of age-verhaal, maar daarvoor is het inderdaad wat te cru. Het klonen heb ik er verder niet uitgehaald. Dacht dat de kinderen uit de goot kwamen, maar ik kan er natuurlijk naast zitten.

Het is al meerdere malen gezegd dat het een nogal droevig verhaal is. Hoe meer je snapt van het verhaal, hoe meer je begrijpt wat bepaalde woorden betekenen die verder op het eerste oog onschuldig zijn. Dit is een vreemd verhaal. Wel heel mooi gebracht en goed geacteerd, maar het heeft op mij niet de impact die het op velen wel heeft. Het heeft het nare sfeertje van een sciencefictionfilm, maar dan in een wisselend jasje van de afgelopen decennia. Ik denk dat ik iets teveel van dit soort films gezien heb.

Poeh, vond dit een redelijk lastige film die niet meteen weet te beklijven en behoorlijk klinisch is. Je inleven met de personages wordt dan wel een stuk lastiger. Maar het had wel interessante aspecten zoals een samenleving die ethisch gezien anders in elkaar steekt dan de huidige. Mensen worden in een strak geleide kostschool opgevoed met het idee om via orgaandonatie zichzelf op te offeren voor andere mensen. Een nogal vreemd gegeven dat in het begin lastig is om te accepteren. Keira Knightley en Carey Mulligan doen het acteerwerk puik in een relatiedrama dat hier aan opgehangen is. Maar het mocht allemaal wel iets minder zouteloos.

Ik moest trouwens in het begin denken aan de Griekse film Kynodontas. Die is nog vreemder maar gaat ook over kinderen die op een bizarre manier opgevoed worden met in het begin geen enkel contact met de buitenwereld. Tip voor de liefhebbers dus van deze film .

Garfield is een enorme baas.

Alleen het camerawerk is mooi. Verder saai en heeeeeeel erg traag.

Het liedje: "Never Let Me Go" is een fictief liedje. Wel leuk gedaan.

In the Kazuo Ishiguro novel, protagonist Kathy H. adores a song called "Never Let Me Go" by a fictional singer named Judy Bridgewater. This is the song as featured in Mark Romanek and Alex Garland's film adaptation. The song is sung by Jane Monheit.

Zelfde gegeven als The Island, die SF film met Scarlett Johansson en Ewan McGregor.... maar dan wel met totaal andere uitwerking. Kan die Carey Mulligan eigenlijk iets verkeerds doen? Komt inderdaad magistraal tot uiting in deze tragische film. Zelfde soort loomheid als in de SF film Gattaca, een combi van slowly going through the motions... en een onafwendbaar einde. Mooi. Liefde doet hopen. Hopen doet leven.

Een aparte film. Ik bleef in eerste instantie alleen kijken omdat ik in de kostschool het landhuis Ham House, in Richmond, herkende, waar ik afgelopen zomer nog was. Ik dacht dat de film een coming of age-verhaaltje was en wilde eigenlijk afschakelen zodra het landgoed niet meer in beeld kwam. Maar geleidelijk drong door dat dit een heel bizar verhaal was. Dat was wel een verrassing en het was goed opgebouwd. Maar wel heel erg langzaam en ook het verhaal vond ik uiteindelijk niet geloofwaardig. Gekloond of niet, Dolly was ook een gewoon schaap en dus waren dit gewone mensen. Het is dus toch wel heel moeilijk voor te stellen dat deze mensen zich als makke lammetjes naar de slachtbank laten voeren en iedereen dat maar goed vindt. Daarom geen 4 sterren.

Door het acteerwerk en camera werk ben ik blijven kijken. Vond het een aparte maar mooie film. Orgineel verhaal. Toch kon ik niet volledig meeleven met de personages wat de score bij mij niet hoger brengt.

Ik las op de dvd-hoes: '...een idyllische Engelse kostschool...' en '...leven met de kracht van de liefde...' en '...liefdesverhaal...'. Brits en in dat soort setting: het sprak me wel aan. Na een klein half uur bleek het echter een héél ander soort film te zijn dan wat ik me daar had bij voorgesteld.

Waar ik in eerste instantie bedenkingen bij heb: je ziet de verliefdheid en liefde tussen Tommy en Cathy, en het is een dramatisch verhaal, maar toch: het genre is in de eerste plaats noch drama noch romantiek.

Ik vond de film en het gegeven wel de moeite waard om de 9 pagina's met commentaren te overlopen, en ik lees o.a. dat er van een horrorfilm gesproken wordt. Zeker waar, weliswaar geen visuele maar wel psychische/psychologische horror; hoe wreed kunnen de mens en de mensheid zijn.

Eerder nog dan van 'horror' zou ik toch in de eerste plaats van SF spreken. Maar: net daar is iets mis met het verhaal; iets wat de tijdkeuze fout maakt. Het is de theorie van the expanding circle of compassion, een evolutie die zo oud is als de homo sapiens:
ooit werden naar schatting gemiddeld 15% (!) van de mensen gedood door andere mensen. Die mens leefde in kleine groepen, en alle andere mensen waren vijanden, vooral door de strijd om voedsel. Die situatie is over een lange periode veranderd: de mens ging in grotere groepen/families leven, dat werden dorpen en steden (waarbij andere dorpen of steden nog steeds natuurlijke vijanden waren); het evolueerde naar volkeren, en naar rassen (250 jaar geleden was er bv in de VS nog niet echt iets mis met het doden van een zwarte).
Ondertussen is het in theorie (praktijk gaat helaas niet altijd en overal even snel) zo dat ongeveer alle mensen op de planeet binnen die circle of compassion zitten: de overgrote meerderheid van de mensen beschouwt elke andere mens als iemand die recht heeft op leven en geluk.
In het eerste decennium van de 21ste eeuw werden nog 0,03% (!) van de mensen gedood door andere mensen.
En deze uitspraak viel me op:

Meer en meer wetenschappers zijn het er over eens dat over x aantal eeuwen (decennia ?) het (in grote delen van de wereld) zal verboden zijn om andere diersoorten dan de mens te doden. Die cirkel zal zich blijven uitbreiden.
Een 27-jarige Nederlandse journalist/wetenschapper (wiens naam ik me helaas niet kan herinneren) vertelde begin dit jaar nog in het Belgische weekblad Humo dat hij het als een mogelijkheid beschouwt dat hij als ooit als grootvader met schaamrood op zijn wangen tegen z'n kleinkinderen zal moeten toegeven 'dat hij vroeger nog vlees heeft gegeten'. Dat lijkt hem mogelijk, omdat de ethische evolutie van de mensheid steeds sneller gaat.

Nu, wat dus mijn probleem is met dit verhaal is de tijdsgeest waarin het zich afspeelt. In de tweede helft van de 20ste eeuw is het in Groot-Brittannië niet meer mogelijk dat menselijke clonen - die pijn, verdriet, liefde, geluk, angst voelen - afgeslacht worden. Die gedachte zat gans de film door in m'n achterhoofd, en was een stoorzender om in het verhaal op te kunnen opgaan.

Heel heel sterk acteerwerk, vooral Carey Mulligan, maar zeker ook de andere, inclusief de jongere generatie. Heel mooie setting ook. En een origineel en op vele vlakken sterk verhaal; maar het zich beter in pakweg 1716 afgespeeld. SF is altijd fantasie, maar dit is een stap te ver. Soylent Green is realistischer.

Tot slot: dit vind ik nog een heel sterke quote, maar zover was ik toch nog niet aan het denken bij het bekijken van de film...:

Dat heb ik anders ervaren, ik zie het niet als een verhaal over een periode binnen onze realiteit, maar een scifi-verhaal in een andere realiteit, waar de mensheid zich zo heeft ontwikkeld. In 'onze realiteit' zijn er zat voorbeelden te bedenken die ook niet door de beugel zouden kunnen en die zijn wel werkelijkheid geworden (uitroeiing van rassen, slavernij...) , dus waarom niet zo iets? Overigens denk ik dat je overschat hoe 'ethish ontwikkeld' de mensheid tegenwoordig is. De holocaust was nog maar een generatie geleden om maar wat te noemen. En wie weet wordt een soortgelijk verhaal als die uit deze film ooit nog werkelijkheid.

Of is het dat al, ergens op de wereld. Er zijn ook plekken waar op straat je organen worden "gestolen".

Als zoiets in deze tijden nog zou gebeuren, wat me zéér onwaarschijnlijk lijkt, dan toch zeker niet in (West-)Europa; in de film dan nog gewoon in een school en met clones die gewoon tussen de andere burgers lopen.
Ik wil helemaal niet blind zijn voor wat er op dit moment nog steeds mis is met mensen als individu en met de mensheid in z'n geheel. Maar die ethische evolutie is echt wel een feit. We beseffen dat vaak niet door de immense rol van de media, maar cijfers bewijzen dat op grote schaal. Veel info op het net, o.a. mooi omlijst op in de loop van de geschiede...

" Nadat zij de school hebben verlaten kijken zij terug op hun schooltijd met zijn duistere kanten en komen achter een gruwelijke waarheid.
Staat in de beschrijving. Merkwaardig, de kinderen krijgen op school al te horen waarvoor zij dienen.

Dat zou ik even anders verwoorden, Rmie. Is me nogal een spoiler.

Inderdaad ondenkbaar in West-Europa in deze tijden . In Nederland ben je ondertussen wel bij wet verplicht donor, en wordt er gediscussieerd over het beëindigen van het leven van mensen wiens leven is "voldaan". Zie: Kabinet: hulp bij zelfdoding toestaan bij voltooid leven - de Volkskrant.

Onjuist. Er is een wetsvoorstel gedaan. Eerste Kamer dient dit nog te beoordelen. Kans dat de wet het niet haalt is trouwens aanwezig. In Belgie ben je trouwens wel al standaard donor.
Daarnaast is het een opt-out systeem. Mocht je niet willen kunnen je dat aangeven.

Jongens, SPOILERS! Jullie geven de hele cruciale twist weg met deze discussie.

Details... ik maak wat grote stappen om te illustreren welke kant we in werkelijkheid op kunnen gaan, om te laten zien dat fictie niet eens zover van realiteit verwijderd hoeft te zijn. Als die wet erdoorheenkomt wordt je straks als oudere voor egoistische aso aangezien als je geen zelfdoding pleegt.

Ben inderdaad spoilertags vergeten, kun je ze aub in je eigen bericht en ook in je quote van mij stoppen? Bij voorbaat dank

Die van Horizons bedoel je? Ik heb niemand gequote en heb er niets inhoudelijks in staan.

Aangepast.

Top!

Begrijp je punt, arno74, maar dat is toch wel iets heel anders dan mensen kweken om... Ik ben zelf veganist en vind elke vorm van leven levenswaardig; maar euthanasie is voor mij een bespreekbaar item: naar iedereen toe, en in de eerste plaats voor mezelf.

Fantastische acteerwerk en fotogenieke beelden in deze zeer Britse aandoende film. Helaas is het plot zelf een stuk minder. Het idee was zeer interessant, echter komt het niet verder dan een driehoeksverhouding. De ethiek, hoe de personages worstelen met hun vooruitzicht of zich überhaupt er tegen verzetten komen niet of bijna niet aan de orde. Zelfs indoctrinatie is naar de achtergrond verdreven. Alles staat in het teken van de liefdesverhouding. Jammer want deze alternatieve werkelijkheid is redelijk interessant. Nu komt de plottwist zeer stilletjes en schokt minimaal. Helaas geeft de film geen voldoening en roept meer vragen op dan dat we antwoorden krijgen. Actrice Carey Mulligan viel bij mij het meeste op. Zwijmel