Logboek

De wisselvalligheid van de Fast Furious-franchise blijft voortduren dankzij een abominabel scenario en het belachelijke idee om John Cena te casten als de broer (!) van Dominic Toretto [Vin Diesel]. Geen verhaal, maar een vaag excuus voor dwaze achtervolgingen en een paar matig gemonteerde knokpartijen wanneer Mr Nobody [Kurt Russell] vlak voor zijn verdwijning een boodschap verstuurt met de uitmolken woorden: “Get the team together”. Verder natuurlijk een hoop melodramatisch gedoe en sentimentaliteit rondom het thema “familie”, een personage dat op wonderbaarlijke wijze toch nog blijkt te leven en – het ergst van allemaal –Tyrese Gibson met zijn onuitstaanbare grappen. Het is een veeg teken aan de wand als een filmfranchise zichzelf bewust begint te parodiëren.

In 2019 besloot de bijna 80-jarige Anna Mae Bullock, beter bekend als Tina Turner, haar teruggetrokken leven in Zwitserland nog één keer te verruilen voor een bezoek aan de VS waar Tina, The Tina Turner Musical in première gaat. Ze wil daar definitief afscheid nemen van haar Amerikaanse fans en besluit ook nog één keer (en voor de allerlaatste keer) haar levensverhaal te vertellen. Wie Tina Turner enigszins heeft gevolgd sinds de succesvolle start van haar solocarrière met het album 'Private Dancer' uit 1984 is waarschijnlijk redelijk op de hoogte van haar haat/liefde-verhouding met haar mentor en eerste echtgenoot Ike Turner en het feit dat het haar heel veel moeite heeft gekost om uit diens schaduw te komen. Deze documentaire levert vrijwel geen nieuwe feiten op tafel over het leven van Tina Turner, maar scoort wel door haar levensverhaal en haar persoonlijkheid als artiest in een cultuur-historische context te plaatsen. Een eerbiedig portret van een vrouw die haar iconische status absoluut verdient, maar enkele lange muzikale intermezzo’s hadden Lindsay en Martin beter weg kunnen laten.

Acteur Paddy Considine won in 2008 een BAFTA voor zijn regiedebuut, de korte film Dog Altogether en besloot een paar jaar later om die film te gebruiken als basis voor zijn eerste speelfilm. Mullan en Colman keerden terug voor dit confronterende, maar voortreffelijk geacteerde van twee ogenschijnlijke tegenpolen die elkaar helpen te ontsnappen aan hun demonen. Voor Joseph [Peter Mullan] is dat de dood van zijn vrouw waardoor hij een vat van agressie is waardoor hij regelmatig geweldsuitbarstingen heeft. Na één van die agressieve buiten verstopt hij zich in het liefdadigheidswinkeltje van Anita [Olivia Colman], een godvrezende, vriendelijke vrouw die vastzit in een huwelijk met James [Eddie Marsan]. Zeker niet aan te raden voor hondenliefhebbers, maar dit indringende, intense psychologische drama is een fantastische showcase voor drie meesterlijke acteurs.

Spelen in Tokio. Maar oei, opeens is daar de aantrekkelijke sportmasseuse Irene [Loes Haverkort] die hem opeens doet twijfelen aan zijn ambities. Timo heeft ook nog wat onverwerkte mama-problemen in dit stemmige psychologische drama waarin de faciliteiten van Nederlandse topturners doen denken aan een bouwvallige gymzaal en het camerawerk sowieso één en al treurnis uitstraalt. David Wristers overtuigt als turner (hij was in 2016 Nederlands kampioen op sprong), maar is als acteur teveel een lichtgewicht om ook maar enigszins te kunnen overtuigen. Myrthe Mosterman won een Gouden Kalf voor haar cinematografie, iets wat ze mede te danken heeft aan de fraai gefilmde turnscènes.

De titel versterkt de boodschap die we al jaren horen: we kunnen doorgaan op de huidige voet met als gevolg levensbedreigende klimaatverandering, of we kunnen kiezen voor een duurzame toekomst waarmee we het leven voor onszelf en vele andere aardbewoners een stuk gemakkelijker en aangenamer kunnen houden. Subtiel is Ferguson niet met zijn waarschuwingen, maar Ferguson laat niet alleen vooraanstaande wetenschappers als Jane Goodall en James Hansen aan het woord. Hij geeft veel ruimte aan ambitieuze ondernemers die hebben ingezet op duurzame alternatieven die haalbaar en betaalbaar zijn en benadrukt dat het alternatief al bestaat en dat we daar op korte termijn voor kunnen (en moeten) kiezen. Een hoopvolle documentaire, een interessante voorganger van David Attenborough – A Life on this Planet.

Regie: Teller
Tim Jenison is een voormalige televisieontwerper met een grote bewondering voor het werk van de Nederlandse schilder Johannes Vermeer. Zowel David Hockney als Philip Steadman, twee grootheden uit de Britse kunstwereld, schreven controversiële boeken waarin zij beweerden dat de veelgeprezen detaillering in de schilderijen van Vermeer niet voortkwamen uit een meesterlijk oog voor detail, maar dat hij daarvoor een Camera Obscura gebruikte. Aangezien Jenison over tijd en de benodigde technische kennis beschikt, besluit hij een poging te doen die theorie te staven door zelf het schilderij ‘Dame aan het virginaal met een heer’ na te maken. Zijn vrienden Teller en Penn Jilette besluiten het proces, dat in totaal zo’n vijf jaar in beslag zou nemen, vast te leggen in deze documentaire. Het is een fascinerend verhaal en Jenison weet de bijbehorende technologie op begrijpelijke wijze uit te leggen, maar met name Tellers montages waarin de vooruitgang van het project wordt getoond en de bijbehorende, eentonige pianomotiefjes onderstrepen zijn amateuristische regie.

Vier zussen komen bijeen in het huis waar ze als kind woonden omdat één van hen een belangrijke boodschap heeft. De terugkeer naar het ouderlijk huis brengt vele herinneringen boven, met name met betrekking tot hun jongste zusje die op jonge leeftijd om het leven kwam. De scènes uit de jeugd zijn levendig, vrolijk en dynamisch gefilmd. Hoewel er op de cast niets valt aan te merken is het deel met de volwassen zusjes (wat het grootste deel van de film beslaat) wat zwaar op de hand en uiteindelijk zelf melodramatisch. Hoewel de dood van het jongste zusje een sleutelelement is in het verhaal, wacht Dante tot het allerlaatste moment om uit de doeken te doen wat er precies is gebeurd. En het is een behoorlijke anti-climax.

De levens van drie veertigers, die actief waren in de Franse ‘gilets jaunes’-beweging, zijn om uiteenlopende redenen beschadigd door Social Media en besluiten een daad te stellen. Ze gaan samen op zoek te gaan naar de bron van het kwaad en hun internetgeschiedenis op eigen houtje volledig te laten wissen. Bij vlagen zeer vermakelijke satirische komedie met vooral goed spel van Gardin en Poladydes, maar de grappen zijn regelmatig zo subtiel dat ze gemakkelijk aan je voorbij kunnen vliegen. En de moraal van het verhaal ligt er aan het einde iets te dik bovenop.

The Godfather of Soul was één van de meest invloedrijke muzikanten van zijn generatie, maar zijn weg naar de roem ging bepaald niet over rozen en verklaart bovendien waarom hij veeleisend, recalcitrant en agressief kon zijn. Gibneys documentaire over de opkomst van James Brown benadrukt de minder aangename kanten van James Brown, maar plaatst die in de context van zijn jeugd. de samenwerking met de muzikanten in zijn band en de invloed die hij had op de Amerikaanse burgerrechtenbeweging. Gibney sprak met een flink aantal bandleden, waaronder Bobby Bird, Maceo Parker, Clyde Suttlefield en Bootsy Collins, om inzicht te krijgen in de dynamiek tussen Brown en zijn muzikanten en de uitstekend gekozen fragmenten van Brown live-optredens laten er geen twijfel over bestaan: Brown was één van de grootste en belangrijkste Amerikaanse entertainers van de 20e eeuw. Een genot voor fans en een uitstekend introductie voor diegenen die James Brown alleen kennen van hits als ‘Sex Machine’ en ‘It’s A Man’s Man’s Man’s World’.

Een nabestaande van de in 2008 overleden acteur Carol van Herwijnen nam in 2010 contact op met familievriend en filmmaker Michiel van Erp. Van Erp nam kreeg dozen met tastbare herinneringen mee met het verzoek of hij dit dossier wilde gebruiken als basis voor een film over het leven van Carol van Herwijnen wilde maken. Van Erp is geen onbekende in de toneelwereld en weet daarom contact te leggen met een aantal grote toneelacteurs die ooit met Van Herwijnen op het podium stonden. Het uitgangspunt is interessant en de bespiegelingen van grootheden als Kitty Courbois, Jules Croiset en Ellen Vogel leveren interessante quotes op, maar Van Herwijnen komt niet al teveel aan bod. In plaats daarvan maakte Van Erp een document over de vaderlandse toneelgeschiedenis en een aantal veteranen voor wie toneel spelen net zo natuurlijk (en in sommige gevallen net zo noodzakelijk) is als ademen.

Sinds zijn terugkeer naar Asgaard heeft Thor [Chris Hemsworth] zich toegelegd op de bescherming van de negen koninkrijken en staat Loki [Tom Hiddleston] terecht voor zijn misdaden op Aarde. Jane Portman [Natalie Portman] ontdekt in de buurt van Londen een portaal en komt daarbij in aanraking met ‘The Aether’. Poortwachter Heimdall [Idris Elba] wijst Thor op het gevaar dat Jane nu loopt en daarom besluit Thor haar te beschermen in Asgaard. Malekith [Christopher Eccleston] heeft ‘The Aether’ hard nodig om ervoor te zorgen dat hij en The Dark Elves de macht kunnen overnemen in alle negen koninkrijken. Taylor heeft veel tijd nodig om het complexe en ietwat verwarrende verhaal op te zetten waardoor het meer dan een uur duurt voor er eindelijk wat vaart in komt. Door zijn melodramatische benadering en de bombastische special effects komen de vele personages aanzienlijk minder goed uit de verf. Desondanks is Skarsgård vermakelijk als de lichtelijk doorgedraaide Erik Selvig. Vervolg: Thor: Ragnarok.

Nadat Thor [Chris Hemsworth] uit arrogantie bijna een oorlog ontketend besluit zijn vader [Anthony Hopkins] hem een lesje te leren door hem zijn krachten (en zijn hamer) te ontnemen en hem te verbannen naar Midgard/de Aarde totdat hij bewijst een waardige opvolger te kunnen zijn. Thor komt terecht in een klein woestijnstadje waar hij sterrenkundige Jane Foster [Natalie Portman] en haar collega’s Erik Selvig [Stellan Skarsgård] en Darcy [Kat Dennings] leert kennen. Terwijl hij probeert te wennen aan een voor hem onbekende wereld probeert zijn jaloerse broer Loki [Tom Hiddleston] de macht over te nemen en te voorkomen dat Thor probeer terug te keren. Onderhoudend begin van de Thor-franchise met een perfect gecaste Hemsworth die bovendien een goede chemie heeft met Portman. Een aangename mix van humor en actie met uitstekende special effects. Vervolg: Thor: The Dark World.

Peter Quill AKA Starlod [Chris Pratt] ontdekt dat hij over bijzondere gaven zit wanneer hij wordt herenigd met zijn vader Ego [Kurt Russell], die een nogal bijzondere voorgeschiedenis heeft. Peter en Gamora verblijven enige tijd op Ego’s eigen planeet maar al gauw blijkt dat ze daar niet zo veilig zijn als ze dachten. Rocket [Bradley Cooper], Drax [David Bautista] en de herboren Groot [Vin Diesel] sluiten ondertussen een pact met de Yandu [Michael Rooker] wanneer de Ravagers zich tegen hem keren. Teveel humor en te weinig actie in het eerste uur en een sentimenteel slot maken dit tot een onevenwichtige sequel, maar het was ook haast onmogelijk om het niveau van Guardians of the Galaxy te evenaren. Wie de aftiteling volledig afkijkt krijgt maar liefst vijf bonusscènes te zien. En ja, er is een cameo van David Hasselhoff.

Na de vele zwaarmoedige stripverfilmingen van de afgelopen is deze luchtige, uiterst amusante SF-actiefilm een zeer welkome toevoeging aan het Marvel-universum. Peter Quill [Chris Pratt] is een premiejager die in dienst van Yandu [Michael Rooker] een bijzondere bol in handen weet te krijgen, maar zijn mentor vervolgens probeert een loer te draaien door het zelf te verkopen. Yandu looft daarom een beloning uit voor degene die Quill weet te vangen en dat is een kolfje naar de hand van pratend wasbeer Rocket [Bradley Cooper] en diens handlanger Groot [Vin Diesel], een menselijke boom. De gevreesde Ronan [Lee Pace] heeft juist interesse in de bijzondere krachten van de bol en stuurt Gamora [Zoe Saldana] om Quill de bol afhandig te maken. Hun gevecht om de bol leidt echter tot arrestatie en een verblijf in de gevangenis. Daar besluiten de vier de handen inéén te slaan wanneer blijkt dat iemand een fortuin wil betalen voor de bol. Daarvoor moet Ronan echter uit het veld worden geruimd en daarbij krijgt het viertal hulp van Drax [David Bautista], een spierbundel die een zeer persoonlijke rekening heeft te vereffenen met Ronan. Pratt is het anker van deze visueel indrukwekkende en zeer humoristische Marvel-verfilming die met plezier de clichés van het genre op de hak neemt en mede dankzij uitstekend special effects een aantal indrukwekkende actiescènes heeft.

Grover [Tzi Ma] heeft een leven opgebouwd in de VS sinds hij China heeft verlaten om een beter leven te krijgen. Zijn dochter Angela [Christine Ko] is van hem vervreemd en hoopt hem beter te leren kennen door meer te weten te komen over zijn verleden. Daarmee dwingt ze haar vader om zijn verleden en het bijbehorend onverwerkte verdriet te verwerken. Prachtig gefilmd familiedrama is te conventioneel om te beklijven, ondanks goed acteerwerk en een stemmige soundtrack. De titel is de Engelse vertaling van de naam van het dorpje waar Grover opgroeide.

Mike Lane [Channing Tatum] heeft zijn strippersbestaan achter zich gelaten en woont nu in Tampa waar hij worstelt om een succes te maken van zijn meubelmakersbedrijf. Maar na een ontmoeting met zijn oud-collega’s en het luisteren naar ‘Pony’ van Ginuwine op Spotify later staat hij te trappelen om na drie jaar terug te keren als Magic Mike. Ze hangen wat rond met meiden en flirten met oudere vrouwen voor ze zich van hun beste kant laten zien tijdens een strippersconventie. Het scenario is slechts bedoeld om de verveling tussen de vele stripshows draaglijk te maken dus ook nu is er van een verhaal geen sprake. En McCounaughey was niet aan boord om het nog enigszins interessant te houden.

Magic Mike [Channing Tatum] is de ster van een stripshow maar hoopt binnenkort een eigen bedrijf voor zelfontworpen meubelen te kunnen starten. Maar banken zijn niet bereid hem voldoende geld te lenen en Mikes baas Dallas [Matthew McCounaghey] belooft hem en zijn collega’s een gouden toekomst in Miami. Soderberg bekijkt de stripperswereld door de ogen van Adam [Alex Pettyfer], een naïeve jonge man die dankzij Mike zijn eerste stappen als stripper zet. Soderbergh wilde acteurs die kunnen improviseren en dit voelt dan ook als een verzameling geïmproviseerde scènes zonder duidelijke verhaallijn met regelmatig een striptease om de snel ingezette verveling te onderbreken. Die shows zijn met overtuiging en enthousiasme uitgevoerd, dat wel.

Wanneer de tienjarige Estrella [Paola Lara] de stem van haar spoorloos verdwenen en doodgewaande moeder hoort, vlucht ze uit huis en sluit ze zich aan bij een vier groepje jongens waarvan de ouders eveneens het slachtoffer zijn geworden van ontvoering en mensenhandel of moord. El Shine [Juan Ramón López], de zelfverklaarde leider van de groep, heeft de telefoon en het wapen van Caco [Ianis Guerrero] gestolen. Aangezien Caco onderdeel uitmaakt van het criminele netwerk dat verantwoordelijk is voor de verdwijning van hun ouders, krijgt Estrella de opdracht om Caco te vermoorden. Maar dan verschijnt de gevreesde El Chino [Tenoch Huerta] ten tonele. Een sterke misdaadthriller met bijzonder goede vertolkingen van de volstrekt onervaren jeugdige cast. Jammer dat López het nodig vond om een element van fantasyhorror in de mix te gooien, temeer daar de bijbehorende special effects niet erg overtuigend zijn.

Jim Arnaud [Jim Cummings] is een politieagent in een klein stadje in Texas wiens leven een puinhoop is. Na de dood van zijn moeder negeert hij het advies om psychologische hulp te zoeken, alsmede het bevel om niet op zijn werk te verschijnen en de tijd te nemen om alles te verwerken. Cummings schreef scenario en muziek, regisseerde en speelde de hoofdrol maar kan maar niet besluiten hoe serieus we zijn karakter moeten nemen. Jims onregelmatige huilbuien wekken noch glimlach noch tranen op en dat is niet de enige reden waarom het zo’n irritant personage is. Hoe dan ook: Cummings heeft alle talenten die hij heeft aangesproken voor deze vervelende film schromelijk overschat.

De Italiaanse Letizia Battaglia begon pas op haar veertigste met fotograferen en groeide uit tot één van de belangrijkste en meest gerespecteerde fotografen van haar tijd, vooral omdat ze zich in haar woonplaats Palermo verdiepte in de door de plaatselijke maffia beheerste cultuur en met haar foto’s van de gevolgen van een bloederige afrekeningen het internationale nieuws haalde. Aan de hand van haar enorme archief, aangevuld met televisiebeelden, kijkt ze terug op een zwarte bladzijde uit de Siciliaanse geschiedenis. Voor wie bekend is met de geschiedenis van de Siciliaanse maffia (en Salvatore Riina en rechter Giovanni Falcone in het bijzonder) is er niet heel veel nieuws in de zon, al bekijkt Battaglia de gebeurtenissen mede vanuit het perspectief van de eenvoudige, vaak straatarme burgers die de zwijgcultuur rondom de maffia al die tijd in stand hielden.

Een serie niet onaardige stripteaseacts rondom de afgetrainde, maar niet van acteertalent overlopende Jim Bakkum als een voormalige booreilandwerker die terugkeert naar zijn oude woonplaats en zijn oude baantje bij het bouwbedrijf van zijn boezemvriend Bas [Martijn Fischer] terugkrijgt. In één van de vele toevalligheden en stompzinnigheden dat wat moet doorgaan voor een scenario biedt, krijgt hij een aanbod om een optreden te doen als stripper. Eerste half uur is nog wel te pruimen, maar daarna werpt het afschuwelijk slechte scenario je de ene na de andere tenenkrommende wending voor de voeten waardoor ik me veelvuldig achter de oren krabde en dacht: “Waar zit ik naar te kijken?” En na afloop bleef een andere vraag onbeantwoord: wat bezielt een mens überhaupt om dit uit te zitten?

Verfilming van de autobiografische roman van Janneke Schoonhoven begint in 2004 wanneer Hanne Veenhoven [Karina Smulders] haar kinderen Azim [Jurgen Bogaert[ en Bibi [Fiona Livingston] uitzwaait wanneer ze met haar ex-man Nizar [Cahit Õlmez] naar Eurodisney vertrekken. Ze is totaal verbijsterd wanneer Nizar haar enige tijd later belt met de mededeling dat hij met zijn kinderen naar Syrië is gevlucht omdat racistische onbekenden dreigden hem te doden als hij Nederland niet zou verlaten. Ze roept de hulp in van Wouter Siemons [Thom Hoffman] om Nizar en de kinderen te helpen veilig terug te keren naar Nederland, maar al gauw wordt duidelijk dat Nizar bij zijn familie in Syrië wil blijven. Hanne besteedt zoveel tijd aan haar kinderen in Syrië dat het ten koste gaat van haar relatie met Bertus [Tjebbo Gerritsma] en hun veel jongere kinderen. Het basisgegeven is interessant en nog steeds actueel, maar het geeft geen enkel inzicht in de voorgeschiedenis van Hanne en Nizar en het blijft onduidelijk wat Nizar bezielt om zijn kinderen te ontvoeren.

Voor brandweerman Franck Pasquier [Pierre Niney] is zijn werk zijn lust en zijn leven. Hij kan bovendien rekenen op de onvoorwaardelijke steun van zijn echtgenote Cécile [Anaïs Demoustier]. Maar kort nadat zij aankondigt dat ze in verwachting is raakt Franck door een ongeluk bij een reddingsactie zwaar gewond en belandt hij in een coma. De eerste helft van dit op ware gebeurtenissen geeft een interessante inkijk in de dagelijkse gang van zaken bij de brandweer van Parijs, waaronder herdenkingen voor omgekomen collega’s. Maar de tweede helft is een vrij oppervlakkig en dik aangezet melodrama over een man die moet leren leven met de fysieke, geestelijke en praktische gevolgen van zijn ongeluk en de impact die dat heeft op zijn gezin.

De aanwezigheid van Isabelle Huppert alleen wekt al de verwachting van een kwaliteitsfilm, maar die kwaliteit is ver te zoeken in dit onsamenhangende drama over een filosofiedocente [Huppert] die op school te maken krijgt met studentenprotesten, bezig is met onderhandelingen over een hernieuwde uitgave van een boek, regelmatig telefoontjes krijgt van haar depressieve moeder [Edith Scobb] die dreigt een einde te maken aan haar leven en ook nog eens moet verwerken dat haar echtgenoot [André Marcon] een buitenechtelijke affaire heeft. Fraai camerawerk van Denis Lenoir is een pluspuntje, maar tenzij je werkelijk alles van Huppert gezien wil hebben is dit verspilling van je tijd.

De dubbelzinnige titel is veruit het grappigste aan deze vermeende parodie op romantische komedies in de traditie van Airplane! en The Naked Gun, maar nimmer de indruk wekt dat Wain en co-scenarist Michael Showalter überhaupt kennis hebben genomen van die films. Het helpt natuurlijk niet dat lichtgewichten Paul Rudd en Amy Schumer de hoofdrollen op zich nemen en dat het scenario veelvuldig refereert naar romantische komedies en de bijbehorende conventies, maar daar niets grappigs mee wil of kan doen. Het resultaat is in feite een slechte romantische komedie waarbij ik me afvraag of de enige aardige grap (let op de figuranten in de lunchroomscène) überhaupt voorzien was of gewoon het resultaat was van een domme continuïteitsfout. Te vaak tenenkrommend slecht.

De zelfingenomen quizmaster Leo van der Molen [Barry Atsma] heeft net voor het laatst een populair quizprogramma opgenomen en heeft besloten er een jaartje tussenuit te gaan met zijn vrouw Sandra [Kim van Kooten] en zijn 12-jarige dochter Monica [Susan Radder]. Maar het etentje dat ze samen hebben gepland in een Italiaans restaurant krijgt een naargeestige wending wanneer een slonzig geklede man [Pierre Bokma] hem aanspreekt. Leo probeert de man af te wimpelen, totdat die duidelijk maakt dat hij Sandra en Monica ergens vasthoudt. De enige manier waarop Leo zijn vrouw en dochter terug kan zien is door een quiz te spelen die verloopt volgens het format en de regels van zijn eigen spelprogramma! Dick Maas schreef het scenario dat vol onverwachte, dramatische wendingen zit en een prettig dosis ironische humor bevat, maar het is Bokma die deze thriller naar een bijzonder hoog niveau tilt met zijn onvergetelijke interpretatie van een man waarvan de ware aard en de motieven voor zijn daden een mysterie blijven tot het absolute einde. Maas’ beste film sinds De Lift snijdt zichzelf op het laatste jammer genoeg ernstig in de vingers met een geforceerd (en wat mij betreft volstrekt onnodig) happy end dat de indruk wekt er op het laatste moment achter geplakt te zijn.

Het is 1916 wanneer een Britse officier [Jack Fox] in de Ottomaanse provincie Hijaz de hulp inroept van Bedoeïenen vraagt om hem te helpen een gevaarlijke reis door de woestijn te ondernemen naar een geheime locatie. Theeb [Jacid Eid Al-Hwietat] vergezelt zijn oudere broer Hussein [Hussein Salameh Al-Sweilhiyeen] op deze reis die uitloopt op een uitputtingsslag en een kat-en-muisspel met een gewonde vreemdeling [Hassan Mutlag Al-Maraiyeh] die hoogstwaarschijnlijk betrokken was bij een schermutseling waarbij de Britse officier om het leven kwam. Abu Noward liet de rol van de Bedoeïenen spelen door amateurs en dat blijkt geen beletsel, temeer daar deze spannende film veel kracht verleent aan het bedachtzame tempo en de fraaie locaties die het gevoel van isolement meer versterken dat een acteur dat zou kunnen. En er is een sterke, verrassende ontknoping.

Wanneer pelsjager Hugh Glass [Leonardo DiCaprio] zwaar gewond raakt bij een aanval van een beer, biedt expeditieleider Andrew Hendry [Domnhaal Gleeson] een flink geldbedraag voor drie vrijwilligers om bij Hugh te blijven tot er hulp arriveert of tot hij sterft aan zijn verwondingen. Hughs zoon Hawk [Forrest Goodluck], de jonge, plichtsgetrouwe Bridger [Will Poulter] en de ervaren John Fitzgerald [Tom Hardy] bieden zich aan. De opportunistische Fitzgerald hoopt dat Glass snel sterft en besluit hem te begraven en voor dood achter te laten. Maar Glass weigert te sterven begint aan een schier onmogelijke, barre tocht door de ijskoude, besneeuwde omgeving met maar één doel: wraak te nemen op de man die hem voor dood achterliet. Opgenomen op locatie en de zware omstandigheden en de enorme fysieke en mentale inspanning die DiCaprio deed om een zo groot mogelijk realisme te bereiken, tonen een zelden vertoonde toewijding die hem terecht zijn vijfde Oscarnominatie en zijn eerste Oscar opleverde. Oscars gingen ook naar Iñárittu en cameraman Emmanuel Lubezki, iets wat alleen al te rechtvaardigen valt aan de hand van het enerverende eerste half uur. In de schaduw van DiCaprio bewijzen Hardy en Poulter waarom zij behoren tot de beste acteurs van hun generatie. En dit bevat het meest overtuigende staaltje CGI uit de filmgeschiedenis! Zonder twijfel één van de beste films van de 21e eeuw.

Woody Grant [Bruce Dern] denkt dat hij $1.000.000 heeft gewonnen en aangezien hij niet meer mag rijden is hij vastbesloten om desnoods te voet van Billings in Montana naar Lincoln in Nebraska te reizen om zijn prijs te claimen. Zoon David [Will Forte] probeert zijn norse, eigenwijze vader tevergeefs duidelijk te maken dat het gaat om een advertentie en besluit uiteindelijk zijn vader maar een lift te geven. De gezamenlijke rit resulteert in een serie ontmoetingen en incidenten waardoor David zijn vader en zijn moeder [June Squibb] in een ander daglicht gaat zien. Gestructureerd als een traditionele roadmovie, maar de mengeling van kleurrijke en herkenbare karakters en de onsentimentele, maar hartverwarmende manier waarop vader en zoon naar elkaar groeien maken dit tot een buitengewoon vermakelijke genreklassieker. Bruce Dern won de Gouden Palm voor beste acteur, maar ook June Squibb blinkt uit in een foutloze cast. De melancholische score van Mark Orton en de prachtige zwart-wit fotografie van Phedon Papamichael zijn de kersen op de taart.

Jonathan [Tijmen Govaerts] keert terug bij zijn moeder [Ina Geerts] na het uitzitten van een gevangenisstraf en krijgt als advies mee dat hij ‘zijn oefeningen’ moet blijven doen. Hij doet zijn uiterste best doet om ieder contact met zijn 9-jarige buurmeisje Elke [Julia Brown] te vermijden en steekt veel tijd in de zorg voor een muidhond, een karperachtige vis die hij zelf heeft gevangen. Elkes moeder [Greet Verstraete] laat haar overdag veel thuis en omdat er verder niemand in de buurt is zoekt ze het contact met Jonathan zelf op. Beiden lijken behoefte te hebben aan dot contact, maar voor Jonathan is er een grote belemmering. Briljant geregisseerde psychologisch drama waarin Toye de camera gebruikt om duidelijk te maken wat Jonathan niet kan of durft te zeggen. Brown is onvergetelijk als de ietwat opdringerige, naar menselijk contact hunkerende Elke in een film dat een controversieel en complex onderwerp op een eerlijke, respectvolle manier behandelt en bol staat van de onderhuidse spanning.

Tom Six gaat in alle opzichten volledig over de schreef met deze laatste episode uit de roemruchte trilogie. Dieter Laser (First Sequence) en Laurence R. Harvey (Full Sequence) spelen nu de rol van de psychotische gevangenisdirecteur Bill Boss en diens geplaagde accountant Dwight Butler. Wanneer de Gouverneur [Eric Roberts] dreigt hen te ontslaan omdat het wanbeleid in de George HW Bush-gevangenis zijn herverkiezing bedreigt, heeft Dwight een bijzonder plan om de rust te herstellen de kosten te beperken. De kenners weten al wat dat plan is. Maar Bill wil eerst nog een paar alternatieven proberen, waaronder waterboarden met kokend water en een massaprogramma van castratie. Laser geeft nieuwe betekenis aan de term “over-the-top acteren”, iets wat uiteraard de bedoeling was, maar zijn waanzinnige vertolking gaat ten koste van de duistere, satirische ondertoon die dan ook door velen over het hoofd werd gezien. En Lasers eindeloze tirades beginnen na een half uur wel enigszins te vermoeien. Maar een film met Eric Roberts en porno-actrice Bree Olson in bijrollen kan nooit helemaal slecht zijn, toch?

Het is 1980 en de Zuid-Koreaanse taxichauffeur Kim Man-seob [Kangh-ho Song] heeft snel geld nodig, dus wanneer hij een collega hoort opscheppen over een ritje waarmee hij 100.000 Wan gaat verdienen, ziet Kim zijn kans schoon en zorgt hij ervoor dat hij dat ritje op kan eisen. Wat hij niet weet is dat de hoge prijs verband houdt met de bestemming van de rit: Gwang-ju, een stad dat door het regime in alle opzichten van de buitenwereld is afgesloten als gevolg van een serie studentenprotesten. Kims passagier is Jürgen Hinzpeter [Thomas Kretschmann], een Duitse journalist die vastbesloten is om als eerste Europese journalist filmbeelden te maken van de protesten en deze uit het land te smokkelen. Wanneer Kim zich beseft wat er aan de hand is en hoe gevaarlijk de situatie is, wil hij het liefst zo snel mogelijk vluchten. Totdat hij kennis maakt met studentenleider Hwang Tae-sul [Hae-Jin Yoo] en diens familie en ooggetuige is van de manier waarop zijn regering het studentenprotest probeert neer te slaan. De eerste 45 minuten voltrekken zich als een bijzonder amusante komedie rondom het feit dat de dan nog enthousiaste Kim geen idee heeft wat hem staan te wachten. Daarna ontvouwt zich het politieke drama met een indrukwekkende reconstructie van een botsing tussen studenten en autoriteiten, maar de overgang van komisch drama naar serieuze sociaal-historisch drama overtuigt niet helemaal.

Schitterend met de hand getekend sprookjesachtig verhaal over een oude, kinderloze bamboesnijder [James Caan] die in een magische bamboestengel een prinsesje [Chloë Grace Moretz] vindt dat niet groter is dan de palm van zijn hand. Dolgelukkig neemt hij het mee naar huis maar wanneer hij het laat zien aan zijn vrouw [Mary Steenburgen], blijkt het prinsesje al flink gegroeid te zijn. Binnen een mum van tijd kan ze lopen en praten en speelt ze met de kinderen uit de buurt. Wanneer haar vader in een magische bamboestengel goud vindt, besluit hij dat te gebruiken om zijn geadopteerde dochter een strikte, koninklijke opvoeding te geven om haar meer kansen in het leven te geven en – zo denkt hij – haar gelukkiger te maken. Uit loyaliteit jegens haar vader doet Kaguya wat er van haar gevraagd wordt, maar wanneer ze huwelijksaanbiedingen krijgt van een aantal vooraanstaande mannen, komt ze voor een dilemma te staan. Caan is een aangename verrassing in een luchtige rol en Steenburgen levert goed werk af als de moeder, maar Moretz is minder overtuigend. De gezien het simpele verhaal overdadige lengte van deze Oscargenomineerde animatiefilm wordt ten dele gecompenseerd door de ontroerende liedjes en de fraaie muziek van Joe Hisaishi.

Laura Dern schittert in één van de meest uitdagende rollen uit haar carrière, niet in de laatste plaats omdat zij in de huid kruipt van scenarist en regisseur Jennifer Fox die op 13-jarige leeftijd slachtoffer was van seksueel misbruik door haar trainers [Jason Ritter, Elizabeth Dicki]. De volwassen Jennifer [Laura Dern] is zich daar totaal niet van bewust, ook niet wanneer haar moeder [Ellen Burstyn] een verhaal vindt dat de 13-jarige Jennifer [Isabelle Nélisse] schreef. In haar belevenis had zij een fijne relatie met Bill en Mrs G., maar ze merkt al snel dat haar herinnering niet helemaal klopt. Daarom besluit ze op zoek te gaan naar de mensen die erbij waren tijdens die bijzondere zomer. Zeer persoonlijk, complex psychologisch drama richt niet zozeer op de aanloop naar het misbruik, maar vooral op hoe de eigen herinneringen vertroebeld kunnen worden door een combinatie van manipulatie, trauma en de tijd. Eén van de beste films over seksueel misbruik verdient ook lof voor het schitterende spel van Isabelle Nélisse, het jongere zusje van Sophie.

Na enig aarzelen besluit een geëmotioneerde Eloise [Anna Kendrick] toch in te gaan op de uitnodiging voor de huwelijksreceptie van haar oude vriendin Francie [Rya Meyers]. Daar blijkt ze geplaatst bij tafel 19, de tafel voor mensen die je weliswaar hoort uit te nodigen, maar waarvan je hoopt dat ze wegblijven. Ze krijgt daar gezelschap van de sociaal onhandige Renaoz [Tony Revolori], de slungelige Walter [Stephen Merchant, een man met een geheim, het echtpaar Jerry [Craig Robinson] en Bina Kepp [Lisa Kudrow], Facebookvrienden van de vader van de bruidegom, en Jo Flanagan [June Squibb[, Francies eerste babysitter. Eloise kan haar emoties niet verbergen voor haar tafelgenoten en daardoor ontstaat er een bijzondere band tussen deze buitenbeentjes, die proberen er het beste van te maken. Gezien de sterke cast, het aardige basisgegeven en het feit Mark en Jay Duplass meewerkten aan het scenario, had dit een dijk van een film moeten opleveren. Jammer genoeg bewandeld het teveel weinig interessante zijpaden en is er een geforceerd happy end.

Zelfs het vakwerk van Colin Firth en Stanley Tucci kan dit zwaarmoedige gezever niet redden. Zij spelen een somber gesteld echtpaar dat met een camper door Engeland rijdt en plaatsen aandoet uit hun gezamenlijke verleden voordat ze aankomen bij een familiebijeenkomst. Het is niet zo moeilijk om te raden wat er aan de hand is en welke kant dit op gaat en regisseur en scenarist Macqueen doet geen enkele moeite om het niveau van de ‘ziekte-van-de-week’-film te ontstijgen. Dat laat hij over aan Firth en Tucci en die weten dit in ieder geval nog deels te redden.

In The Hitman’s Bodyguard kreeg lijfwacht Michael Bryce [Ryan Reynolds] de opdracht om huurmoordenaar Darius Kincaid [Samuel L Jackson] te beschermen in afwachting van diens getuigenis voor het Internationale Gerechtshof. Michael zit nu zonder werk en probeert door middel van therapie af te komen van zijn paranoïde manier van leven. De schok is dan ook groot wanneer Darius’ echtgenote Sonia [Salma Hayek] Michael vraagt om Darius te bevrijden uit handen maffiabaas Aristotle Papadopolous [Antonio Banderas]. Vervolg op een leeghoofdige actiekomedie die het vooral moest hebben van de komische talenten van en de chemie tussen Reynolds en Jackson, maar deze keer is er geen moeite gedaan om een verhaal te bedenken. Het heeft allemaal te maken met een virus dat de wereld zal doden, zoveel wat me in ieder geval duidelijk, maar de eindeloze parade van explosies, achtervolgingen, spitsvondig bedoelde one liners en opmerkingen over de anatomie van Hayek leveren weinig vermaak op. Hopelijk hebben de acteurs hun bankrekening flink kunnen spekken, een andere reden voor hun medewerking aan deze prul kan ik niet bedenken.

Het contact tussen John Peterson [Viggo Mortensen] en zijn vader Willis [Lance Henriksen] is verslechterd, deels door de dood van Johns moeder, maar ook omdat Willis zeer ongelukkig was met het feit dat zijn zoon een relatie heeft met Eric [Terry Chen] en dat zij Mönica [Gabby Velis] adopteerden en opvoeden als hun dochter. Maar wanneer Willis op zoek gaat naar een woning om zijn laatste levensjaren door te brengen, logeert hij enige tijd bij John en Eric. Willis is dementerend en omdat hij nooit een blad voor de mond neemt leidt dat soms verwarrende, maar vaak pijnlijke situaties waar John en zijn gezin zo goed mogelijk mee proberen om te gaan. Mortensens debuut als regisseur en scenarist is opgedragen aan zijn broers en is deels gebaseerd op de ervaringen met zijn eigen ouders, die allebei aan dementie leden. Henriksen (die grossiert in schurkenrollen) is een aangename verrassing als de nukkige, verwarde vader en er is een fraaie, maar jammer genoeg kleine bijrol voor de onvolprezen Laura Linney als Johns zus. Het scenario is echter wat te conventioneel en te braaf om te beklijven.

Tim [James Marsden] en Ted [Alec Baldwin] zijn inmiddels volwassen en het onderlinge contact is wat verwaterd. Tot zijn grote verbazing blijkt Tims piepjonge dochter Tina [Amy Sedaris], net als zijn jongere broer, een Boss Baby te zijn met een speciale missie waarvoor zij Tim en Ted weer bij elkaar moet zien te krijgen om een bijzondere missie te volbrengen. Vervolg op The Boss Baby heeft de troefkaarten bij voorbaat al uitgespeeld en verwart een hoop herrie en chaos met komedie en het resultaat bevestigt alle vooroordelen die we kennen over sequels.

Een dag uit het leven van Lisa [Regina Hall], de manager van een sportcafé met jonge, sexy meiden en een aantal basisregels waar werknemers en klanten zich aan dienen te houden. Vandaag draait een aantal sollicitanten een dagje mee, organiseert Lisa een ‘car wash’, vangt ze het zieke zoontje van één van haar werkneemsters op, heeft ze te kampen met een veeleisende baas en haar depressieve echtgenoot... Kortom: Lisa is een duizendpoot die het ene na het andere brandje moet blussen en naar mate de dag vordert de wanhoop steeds meer nabij is. Ondanks de setting is dit een portret van zelfstandige, sterke vrouwen met een prachtige rol voor Regina Hall en de juiste mix van drama en komedie. Haley Lu Richardson is hilarisch als de enthousiaste, optimistische veteraan onder de serveersters.

Semi-autobiografische terugblik op het leven in Australië in de jaren ’70 speelt zich af in 1975 en draait om drie bevriende families. De kinderen komen vaak samen om filmpjes te maken onder de regie van Jeff Marsh [Atticus Robb]. Dat ze daarvoor bizarre en gevaarlijke stunts doen lijkt niemand te deren, letterlijk en figuurlijk. Tijdens een feestje voor de ouders komt één van hen op het idee om een “Swinging Safari” te doen, oftewel partnerruil en dat zet de verhoudingen aardig op zijn kop. En het dorp wordt overspoeld door media nadat een blauwe vinvis aanspoelt op het plaatselijke strand. Guy Pearce heeft gebleekt haar, Kylie Minogue draagt een belachelijke pruik en iedereen loopt erbij als een clown. Het is typerend voor een film die pretendeert een tijdsbeeld te willen neerzetten, maar het is meer een aaneenschakeling van waanzinnige anekdotes gespeeld door een hevig overacterende volwassen cast. Heel energiek, maar zonder duidelijke structuur. De stunts van de kinderen leveren enkele werkelijk grappige momenten op en de ontwikkeling van de vriendschap tussen Jeff en Melly [Darcey Wilson] had het hart van deze rommelige komedie moeten zijn.

De naam George Gershwin in het publieke bewustzijn vooral verbonden met ‘Rhapsody In Blue’, Broadway en zijn oudere broer Ira met wie hij evergreens schreef als ‘Stairway to Paradise’, ‘Let’s Call The Whole Thing Off’ en ‘They Can’t Take That Away From Me’. Deze documentaire vertelt hoe hij zijn kennismaking met een piano, eigenlijk bedoeld voor Ira, uitgroeide van een straatschoffie tot één van de beste pianisten en componisten van de 20e eeuw en door veel kenners gezien wordt als de eerste Amerikaanse componist. Gershwin stond als kind vaak in de schaduw van zijn veel bravere broer, dus het is een tikje ironisch dat de interessantste bijdrage komt van Michael Feinstein, een goede vriend en muzikale partner van Ira in diens latere jaren. Thebault maakt duidelijk welke invloed Gershwins milieu had op zijn muziek en hoe zich dat concreet uit in zijn muziekstukken. Het is jammer dat er amper beeld- of geluidsmateriaal is van tijdgenoten van de in 1937 overleden George Gershwin, maar dit is een prima introductie die ik iedere liefhebber van Amerikaanse muziek aan kan raden.

Met zijn voor een Oscar-genomineerde documentaire Super Size Me bracht Spurlock McDonald’s een flinke deuk toe. Voor die film gebruikte hij zichzelf als proefpersoon om te ontdekken wat de lichamelijke en geestelijke gevolgen zijn van een eetpatroon dat uitsluitend bestaan uit een McDonald’s-Menu. Twaalf jaar later lijkt de fastfoodindustrie een ommekeer te hebben gemaakt en is hun eten in de ogen van het publiek in ieder geval een stuk gezonder/minder ongezond te worden. In deze sequel onderzoekt Spurlock wat de waarde is van termen als ‘zelfgemaakt’, ‘lokaal geproduceerd’ en ‘vrije uitloop’ door zijn eigen fastfood-restaurant te beginnen. Met de hulp van voedselspecialisten, marketingbureaus en ervaren kippenboeren probeert hij het volledige productieproces in eigen hand te houden zodat hij zijn eigen kippenvlees uiteindelijk kan aanbieden in zijn restaurant “Holy Chicken”, waar hij volledige transparantie belooft te geven over hoe het eten tot stand is gekomen. Een uitstekende sequel waarin Spurlocks charisma en bevrijdende gevoel voor humor een goede tegenbalans vormt voor de tragische verhalen van uitgebuite kippenboeren en de op zijn zachtst gezegd twijfelachtige praktijken waarmee kuikentjes in korte tijd worden klaargemaakt voor menselijke consumptie.

In hetzelfde jaar dat het Woodstock de hoogtijdagen van het hippietijdperk vierde, organiseerde Tony Lawrence een serie festivals in Mount Morris Park in Manhattan, New York. Deels een viering van en een manifest voor zwarte bewustwording, maar ook een middel om herhaling van de rellen van een jaar eerder naar aanleiding van de moord op Martin Luther King te voorkomen, bleek het festival een sleutelmoment te zijn voor de aanwezige toeschouwers, maar ook voor de deelnemende artiesten. Het festival werd met een aantal camera’s opgenomen maar tot een uitzending kwam het nooit. 50 jaar nodigt muzikant en filmmaker Questlove artiesten, technici en toeschouwers uit om de beelden te bekijken, herinneringen op te halen en die te plaatsen in de context van hun persoonlijke geschiedenis en de beeldvorming over en binnen de zwarte gemeenschap. Qua cameravoering en beeldkwaliteit kan dit begrijpelijkerwijs nimmer tippen aan Michael Wadleighs Woodstock, maar door te kiezen voor meerdere perspectieven is deze documentaire net zo waardevol als cultuurhistorisch document. Fraai zijn de verhalen over hoe hele families naar het park trokken om er een buurtpicknick van de maken en de reactie van twee leden van The 5th Dimension, voor wie dit optreden in alle opzichten een keerpunt was. En dan zijn er natuurlijk nog de gedenkwaardige optredens van o.a. Stevie Wonder (die door dit concert de inspiratie vond om zelf activist te worden), Sly & The Family Stone, Gladys Knight & The Pips. Maar het muzikale hoogtepunt is wat mij betreft het duet dat Mavis Staples (van de Staples Singers) mocht zingen met haar grote idool Mahalia Jackson. Hun uitvoering van ‘Precious Lord, Take My Hand’, het favoriete lied van Martin Luther King, is er ééntje waar je met eerbied, bewondering en een stevige brok in de keel naar zult kijken.

Het succes van de oorspronkelijke Space Jam was voor een groot deel te danken aan het charisma van Michael Jordan, de medewerking van beroemde collega’s als Larry Bird en Patrick Ewing, en niet te vergeten het komische talent van Bill Murray. LeBron James doet het niet onaardig, maar hij is geen Michael Jordan. En het idee om échte basketballers te vervangen door karakters die Al G Rhythm [Don Cheadle] heeft ontworpen in het zogenaamde ‘Senserverse’ werkt gewoon niet. De moraliserende, familievriendelijke boodschap over vaderschap ligt er bovendien duimendik bovenop en bevestigt dat dit in grote lijnen meer een remake is dan een sequel van de film uit 1997. Maar de vele expliciete verwijzingen naar klassieke grappen uit de hilarische Looney Tunes (waaronder Rabbit Seasoning en het Oscarwinnende Duck Dodgers in the 24½th century) zal de fans deugd doen. En het bevat één van de grappigste cameo’s uit de filmgeschiedenis!

De val van ISIS – of beter gezegd, de terugkeer naar het ondergrondse – stelt regeringen wereldwijd voor een duivels dilemma. Wat te doen moet de vrouwen die hun land verlieten om zich aan te sluiten bij Isis, daar kinderen kregen en nu willen terugkeren naar het land waar ze vandaan komen? In afwachting van een besluit woont een grote groep westerse vrouwen, waaronder prominenten als Shamima Begum en Hoda Muthana, onder primitieve omstandigheden in een enorm vluchtelingenkamp. Sotorra kreeg toestemming om een klein groepje, waaronder in ieder geval twee Nederlandse vrouwen, gedurende een jaar te volgen. Sevinaz Evdike is een Koerdische vrouw die walgt van de ideologie van ISIS, maar desondanks toch probeert de voormalige IS-bruiden hoop te geven door middel van allerlei groepsactiviteiten. Sotorra laat de vrouwen ongefilterd aan het woord en schetst een portret van vrouwen die weten dat ze een enorme fout hebben gemaakt, wiens kinderen zijn gestorven of omgekomen, en die wiens mediaoptredens zijn gekleurd uit angst represailles aan de hand van de radicale IS-vrouwen in het kamp. Wie een genuanceerd, afgewogen standpunt wil innemen met betrekking tot dit onderwerp, mag deze film niet missen.

Een remake maken van de gelijknamige Franse thriller uit 2010? Goed idee! Adam G. Simon een scenario laten schrijven zonder dat hij ook maar enigszins begrijpt wat het origineel zo goed maakt? Slecht idee! Het resultaat is een werkelijk abominabele herinterpretatie waarin elke verandering steevast een verslechtering is. Paul [Anthony Mackie] is een eenvoudige verpleger wiens hoogzwangere vrouw [Teyonah Parris] wordt gekidnapt om Paul te dwingen een zwaargewond geraakte crimineel die onder politiebewaking staat uit het ziekenhuis te ‘bevrijden’. Mackie speelt zijn rol met een koelheid die niet past bij zijn karakter en vindt zelfs tijd om een paar one-liners te produceren en de overbodige aandacht voor Taryn en haar naïeve, zeg maar gerust domme bewaker Mateo [Christian Cooke], levert een paar dwaze momenten op. Ondanks de beperkte speelduur en de aanwezigheid van Marcia Gay Harden als de agent die de zaak onderzoekt, is dit een nimmer overtuigende, trage thriller.

Na een hoop routinematig prullen laat Cage eindelijk weer eens zien dat het talent waarmee hij ooit een Oscar won niet is vergaan. Hij maakt indruk als een kluizenaar die zichzelf onderhoudt door met een speciaal getraind varken te jagen op truffels. Wanneer zijn varken spoorloos verdwijnt is hij vastbesloten het beest terug te vinden. Zijn zoektocht brengt hem voor het eerst in 15 jaar terug in de stad die hij lange tijd voorgoed hoopte te verlaten en waar hij noodgedwongen oog in oog komt te staan met het verleden dat hij definitief achter zich dacht te hebben gelaten. Hoewel het scenario een paar intrigerende ideeën bevat is het Cage die dit naar een hoger plan tilt met zijn beste werk in jaren. Het is jammer dat het verhaal uiteindelijk minder om het lijf heeft dan je lange tijd denkt... en hoopt.

Het jaarlijkse nachtje waarin je ongestraft mag moorden, vernielen en plunderen is weer terug. Deze keer volgen we de lotgevallen van een familie op een afgelegen ranch niet ver van de Mexicaanse grens geleid door Dylan Tucker [Josh Lucas], en de Mexicaanse Adela [Ana de la Reguera] en Juan [Tenoch Huerta] die van de gelegenheid gebruik maken om illegaal de grens met de VS over te steken. De paden kruizen elkaar, Dylans attitude ten opzichte van Mexicanen ondergaat een transformatie en er is een opzichtige ironische slotwending ter afsluiting van de gebruikelijke schiet- en slachtpartijen. Op zijn zachtst gezegd routinematig.

Voormalige undercover-agent James [James Badge Dale] besluit op eigen houtje uit te zoeken wat er is gebeurd met Amanda [Sasha Frolova], de dochter van een goede vriendin [Marin Ireland]. Amanda is spoorloos verdwenen nadat ze in de badkamer een mysterieuze boodschap over ‘Empty Man’ achterliet. James ontdekt al snel een verband met een mythe die zegt dat als je een lege fles vindt op een brug en erop blaast, in contact komt ‘Empty Man’. Wat is er waar van deze mythe? Waar is Amanda gebleven? En wat is de rol van Pontiflex Institute in dit alles? Op papier lijkt dit een rip-off van Candyman, maar Priors scenario – losjes gebaseerd op de gelijknamige getekende roman van Boom! Studio’s – zit veel complexer in elkaar en lijkt (gelukkig) meer inspiratie te hebben geput uit The Wicker Man (het origineel welteverstaan). Begint met een ijzersterke proloog van 20 minuten en weet de angstaanjagende toon die daarmee is gezet uitstekend vast te houden. Voortreffelijke sfeerhorror met een innemende hoofdpersoon houdt de aandacht ondanks een hoop zweverig gebabbel (waar ik, net als James, amper een touw aan vast kon knopen) en bouwt de spanning en de verwachtingen flink op. Het is dan ook een behoorlijke teleurstelling dat de finale zo hoogdravend is en dat Prior alle openstaande vragen meent te moeten beantwoorden.

Barkhad is zoals altijd charismatisch als Caweys, een Somalische arbeider in Dubai die een groot deel van het loon dat hij verdient stuurt naar zijn zieke moeder in Somalië en zich regelmatig probeert in te beelden hoe het zou zijn om zelf deel uit te maken van de wereld die staat afgebeeld op de billboards die hij repareert. Wanneer oplichter Jimmy [Jim Sarbh] de indruk wekt dat die glamour voor het oprapen ligt, kan Caweys de verleiding niet weerstaan maar daardoor raakt hij diep in de problemen op zijn werk en met plaatselijke criminelen. Barkhads uitstekende werk wordt teniet gedaan door de Kumars extreem trage regie van Kumar. Het acteerwerk van de ondersteunende cast is bovendien zeer matig.

Sylvester Stallone kruipt voor de laatste (?) keer in de huid van de aan PTSD lijdende Vietnamveteraan John Rambo die na zijn omzwervingen nu een zekere stabiliteit heeft gevonden sinds zijn vader hem een ranch in Arizona heeft nagelaten. Op deze geïsoleerde plek behoudt hij de controle over zijn demonen door het trainen van paarden, de vriendschap van Maria [Adriana Barraza] en zijn nauwe band met Maria’s dochter Gabrielle [Yvette Monreal]. Wanneer Gabrielle via een vriendin ontdekt waar de van haar vervreemde vader [Marco de la O] zich bevindt, besluit Gabrielle tegen Johns advies in op eigen houtje naar Mexico af te reizen. Wanneer ze spoorloos verdwijnt moet John Rambo voor het eerst in hele lange tijd zijn veilige haven verruilen om Gabriella te redden. Daar richt hij een bloedbad aan waardoor hij bij terugkomst als zijn militaire ervaring te gebruiken om zich te beschermen tegen de wraak van de maffia die Gabriella ontvoerde. Zet de karakters en hun onderlinge band goed neer met enkele gevoelige scènes tussen John en Gabriella. Maar zodra Rambo zijn hakmes en aanverwante artikelen tevoorschijn haalt is het ‘business as usual’, met veel extreem expliciet geweld en een waanzinnige slotconfrontatie.

De laatste van drie films gebaseerd op de Fear Street-boeken van R.L. Stine gaat terug naar de oorsprong van de vloek die de oorzaak zou zijn voor de bloedbaden die onder anderen in 1978 en 1994 plaats hebben gevonden. We weten dus van tevoren dat hoofdpersoon Sarah Fier geëxecuteerd zal worden op verdenking van hekserij, maar de vraag is of zij daarbij inderdaad een vloek uitsprak. En belangrijker nog: was zij überhaupt een heks? Het is 1666 en volgens een overlevering is de maanstand geschikt voor een waarbij de plaatselijke jongeren in hogere sferen geraken door het eten van bepaalde bessen die Sarah Fier [Kiana Madeira] wil kopen van een vrouw die lange tijd geleden is verbannen uit het dorp. In het huisje van de mysterieuze vrouw leest Sarah een spreuk uit een duivels boek en kort daarna vrijt ze onder invloed van de bessen met dorpsgenoot Hannah Miller [Olivia Scott Welch]. Wanneer dat uitlekt én het dorp vervolgens geplaagd wordt door een aantal mysterieuze, lugubere gebeurtenissen, wordt Sarah het doelwit van een heksenjacht. Het eerste uur is redelijke, maar niet bijster originele heksenhorror. Na een uur keert het verhaal terug naar het einde van Fear Street: 1994 waar men denkt een definitief einde te kunnen maken aan de vloek. Dat deel is (net als de bijbehorende film) een vermakelijker, mede vanwege de meer luchtige benadering en een aangenaam gevoel voor humor maar loopt uit op een groteske, verwarrende finale.

Briljante verfilming van de gelijknamige klassieker van Henry James uit 1897 over de scheiding van de rockzangeres Susanne [Julianne Moore] en kunsthandelaar Beale [Steve Coogan] verteld vanuit het perspectief van hun dochtertje Maisie [Onata Aprile] die zich nooit volledig bewust is van wat er precies aan de hand is en de manier waarop beide ouders (vooral haar moeder) proberen haar gunst te winnen. De verwarring groeit alleen maar wanneer Beale hertrouwt met Maisies babysitter [Joanna Vanderham] en Susanne met barman Lincoln [Alexander Skarsgård]. De volwassen cast levert fantastisch werk af, maar wat dit hartverscheurende echtscheidingsdrama zo bijzonder maakt is het ontwapenend, en volstrekt overtuigende spel van Aprile, een masterclass in naturel acteren voor de camera. Maar waar een kind de volwassenen van het scherm speelt moet veel eer gaan naar regisseurs Scott McGehee en David Siegel die er duidelijk alles aan hebben gedaan om een sfeer op de set te verkrijgen waarbinnen de voltallige cast excelleert en Apriles moeder en acteercoach Valentine Aprile. Een betere film over de belevingswereld van kinderen zul je niet snel vinden en dit zou verplichte kost moeten zijn voor ieder stel dat een kinderwens koestert.

Het is 1912 en de langdurige strijd van de Britse Suffragettes voor gelijke rechten (en stemrecht in het bijzonder) voor vrouwen komt tot een climax wanneer leider Emmeline Pankhurst [Meryl Streep] oproept tot een campagne van burgerlijke ongehoorzaamheid. Maud Watts [Carey Mulligan] is één van de vele onopgeleide vrouwen die haar gezin probeert te onderhouden als wasvrouw, iets waarvoor ze zeer slecht wordt betaald en waarbij de arbeidsomstandigheden ronduit erbarmelijk zijn. Via collega’s Violet [Anne-Marie Duff] en Maggie Miller [Grace Stottor] komt ze in contact met de activisten en voor ze het weet treedt ze op als getuige voor een parlementair comité (dat volledig bestaat uit mannen). Boeiend historisch drama maakt duidelijk welke enorme prijs eenvoudige, onopgeleide vrouwen bereid waren te betalen om hun recht op te eisen zonder daarbij de inspirerende rollen van hun leiders te veronachtzamen. De ultieme ironie: Mulligan, Duff, Bonham Carter en Brendan Gleeson (als Scotland Yard inspecteur Arthur Steed) werden genomineerd voor een British Independent Spirit Award. Drie keer raden wie als enige de nominatie verzilverde!

De nog altijd thuiswonende twintiger Daphne [Olivia Lonsdale] beeft zich als hacker in wat ze ‘de derde wereld’ noemt en ontdekt en kans om snel geld te verdienen met haar vaardigheden wanneer ze in contaact komt met Raymond [Gijs Blom] en diens zakenpartner Sem [Jonas Smulders]. Samen zetten ze een illegale handel op via Silk Road, een zwarte markt op het Dark Web. Maar het gevaar van ontdekking door de politie wordt steeds groter. Een verhaal waarin de actie voor een groot deel plaatsvindt achter een computerscherm werkt beter op papier dan op het scherm, zo blijkt ook uit dit misdaaddrama. De jonge cast doet wat het kan en Lonsdale is (niet voor het eerst) voortreffelijk in de hoofdrol, maar De Cloe zit vast aan een statisch basisgegeven.

Reconstructie van de gebeurtenissen die resulteerden in de legendarische mars van Selma naar Alabama waarmee de SCLC onder leiding van Martin Luther King de SNCC ondersteunde in hun langdurige strijd om de sabotage van het stemrecht voor zwarte Amerikanen in de zuidelijke staten tot een einde te brengen. Hoewel King [David Oyelowo] de centrale persoon is in dit verhaal, ziet scenarist Paul Webb erop toe dat de aandacht voor een belangrijk deel uitgaat naar de vele andere activisten die een sleutelrol speelden, waaronder Annie Lee Cooper [Oprah Winfrey], Jimmie Lee Jackson [LaKeith Stanfield], die slachtoffer werden van politieagent, maar ook Hosea Willams [Wendell Pieerce] en John Lewis [Stephen James], die de eerste mars leidden en de blanke predikant James Reeb [Jeremy Strong] en zijn vrouw Marie [Elizabeth Diane Wells]. Oyelowoh schittert als King en geeft perfect gestalte aan de tekortkomingen en onzekerheden die duidelijk maken dat King geen mythe was, maar een mens. Perfect gecast tot in de kleinste rol met een bijzondere vermelding voor Henry G. Sanders als Cager Lee, die op 84-jarige leeftijd als eerste man in zijn familie de stem mocht uitbrengen.

De Tibetaanse Mastiff Bodi [Luke Wilson] zou normaal gesproken zijn vader [J.K. Simmons] opvolgen als bewaker van Snow Mountain, maar hij heeft andere ambities die hij besluit na te jagen wanneer hij (in een wel erg geforceerde speling van het lot) een radio vindt die om onverklaarbare en onverklaarde redenen uit een vliegtuig is gesodemieterd én blijkt te werken én precies op dat moment een interview met de legendarische rockgitarist Angus Scattergood [Eddie Izaard] uitzendt. Geïnspireerd door de worden van Angus besluit Bodi met zijn zelfgemaakte gitaartje Angus persoonlijk te vragen hem gitaarlessen te geven. Standaard vis-op-het-droge verhaal heeft een originele en aantrekkelijke stemmencast, maar het verhaal is te mager en de animatie is beneden peil. Gevolgd door Rock Dog 2: Rock Around the Park.

Wanneer Anna [Erin Gerasimovich] en haar vriendinnetje Joy [Kyla-Drew] op klaarlichte dag verdwijnen is Anna’s vader Keller [Hugh Jackman] er heilig van overtuigd dat ze zijn ontvoerd door de eigenaar van een camper die zich op het moment van de verdwijning vlakbij hun huis bevond. Detective Loki [Jake Gyllenhaal] weet eigenaar Alex Jones [Paul Dano], een man met een verstandelijke beperking, snel op te sporen maar vindt geen enkel spoor van de meisjes. Met een echtgenote [Maria Bello] die radeloos is van verdriet en een zoon [Dylan Minnette] die kampt met een enorm schuldgevoel, besluit Keller het recht in eigen handen te nemen. Scenarist Aaron Guzikowski laat je als kijker in het ongewisse over de vraag of Alex schuldig is of niet (Loki heeft ondertussen een andere verdachte [David Dastmalchian] in het vizier) en contrasteert Kellers onverbiddelijkheid met de houding van Franklin [Terrence Howard] en Nancy [Viola Davis], de ouders van het andere vermiste meisje. Jackman excelleert in een emotioneel complexe rol maar ook Gyllenhaal en Dano laten een onuitwisbare indruk achter. Villeneuve maakt effectief gebruik van de mistroostige setting (waar de zon nimmer schijnt en het veelvuldig regent), daarbij in grote mate geholpen door het camerawerk van Roger Deakins, die voor zijn sfeervolle fotografie zijn 11e Oscarnominatie kreeg.

Het geluk lijkt verpleger-in-opleiding Samuel [Gilles Lellouche] toe te lachen: zijn grote liefde Nadia [Elena Anaya] bevat binnenkort van een dochter en tijdens zijn werk redt hij het leven van een zwaargewonde man wiens ademhalingsapparaat gesaboteerd was door een als dokter verklede man. Samuel is de enige ooggetuige van deze poging tot moord en dat komt hem al gauw duur te staan: bij een inbraak in zijn flat wordt hij bewusteloos geslagen en zijn vriendin ontvoerd. Wanneer Samuel weer bij positieven is krijgt hij een telefoontje van de kidnapper die eist dat hij de gewonde man binnen drie uur uit het ziekenhuis moet zien te krijgen, of anders... Lellouch is subliem als de tot wanhoop gedreven, onervaren verpleger in deze spannende thriller met een goed uitgewerkt plot vol originele en geloofwaardige wendingen. Met een speelduur van amper 80 minuten is dit kort, maar zeer krachtig.

Wanneer een wetenschappelijke expeditie op Mars wordt overvallen door een zware storm, besluit expeditieleider Melissa Lewis [Jessica Chastain] de planeet te verlaten in de veronderstelling dat botanist Mark Whatney [Matt Damon] de storm niet heeft overleefd. Mark blijkt echter slechts gewond te zijn en hij beseft zich dat hij slechts 30 dagen gebruik kan maken van de middelen die de expeditie heeft achtergelaten en dat hij, om technische redenen, normaal gesproken pas over vier jaar opgepikt zou kunnen worden. Overlevingsdrama is een eerbetoon aan wetenschap met een hoofdpersoon die zich met de combinatie van zijn enorme kennis en nuchtere instelling elk onoverkomelijke probleem weet op te lossen. Damons beste rol uit zijn carrière leverde hem een Oscarnominatie op, maar hij legde het af tegen Leonard DiCaprio voor The Revenant.

Sasha is geboren als jongen maar identificeert zich als meisje. Sasha’s lange haar en meisjeskleding stuiten op veel weerstand op school en de weerstand van Sasha’s schoolhoofd en het gebrek aan voorlichting aan haar leeftijdsgenoten maken haar zeer ongelukkig. Sasha’s ouders zijn echter vastbesloten om hun kind een zo normaal mogelijke jeugd te geven waarin Sasha zich niet gediscrimineerd hoeft te voelen. Bevat teveel scènes die niet authentiek overkomen en met zijn overdadige gebruik van plechtige, dramatische muziek probeert Lifshitz te nadrukkelijk sympathie voor Sasha op te wekken. Moeders openheid over hoe heeft geworsteld met de identiteit van haar kind is gemakkelijk het beste segment uit deze matige documentaire die vooral preekt voor eigen parochie.

Het gematigd geestige Meet the Parents kreeg in 2004 al inferieur vervolg dus het komt als een niet aangename verrassing dat men zes jaar later op het idee kwam om de toch al uitgemolken karakters nog verder uit te melken. Voor wie het vergeten was: Greg Focker [Ben Stiller] is een verpleger met twee excentrieke ouders [Dustin Hoffman, Barbra Streisand] en de veeleisende schoonvader Jack [Robert De Niro]. Jack besluit het feit dat hij een hartaanval heeft overleefd alleen te delen met Greg. Zijn boodschap: op basis van de familiestamboom stelt hij vast dat Greg de beste kandidaat om Jack rol over te nemen als... (even wacht voor effect)... The Godfocker! Greg moet nog wel aan drie voorwaarden voldoen: een veilig huis voor zijn gezin, een topopleiding voor zijn kinderen en financiële zekerheid. En dus grijpt Greg een familiefeestje aan om zich (opnieuw) te bewijzen tegenover zijn schoonvader. Als je kunt lachen om de titel is dit misschien iets voor joe. Vol infantiele woordspelingen, poep-, plas- en piemelhumor en verwijzingen naar De Niro’s filmcarrière. Een heel blik aan grote namen komt opdraven in bijrolletjes, maar niemand zal dit vetgedrukt op de CV zetten.

Muzikaal smörgåsbord van sprookjes waarin een boer [James Corden] en zijn vrouw [Emily Blunt] een aantal voorwerpen moeten verzamelen om een vloek, waardoor ze geen kinderen kunnen krijgen, op te heffen: de rode mantel van Roodkapje [Lilla Crawford], het gouden muiltje van Assepoester [Anna Kendrick] en de melkkoe van Jaap [Daniel Huttlestone] - die van de Bonenstaak. Meryl Streep, Johnny Depp, Tracey Ullman en Chris Pine maken onderdeel uit van de indrukwekkende cast dat zichtbaar plezier heeft. Het verhaal mist de ironie van de sprookjes waarop het is gebaseerd en de liedjes zijn bepaald niet memorabel in deze fraaie productie.

Maggie [Zoe Saldana] en Cam Stuart [Mark Ruffalo] zijn dol op elkaar en op hun kinderen Amelia [Imogene Wolodarsky] en Faith [Ashley Aufderheide], maar Cam is bipolair en zijn grillige gedrag en een gebrek aan geld maakt het onmogelijk om de kinderen een stabiel leven te geven. Na lang wikken en wegen besluit Maggie om een baan aan te nemen waarvoor ze moet verhuizen. Dat betekent weliswaar dat ze haar kinderen alleen in het weekend kan zien én dat Cam de dagelijkse zorg op zich moet nemen, maar als alles goed loopt kunnen Amelia en Faith over een tijd naar een kostschool waar ze de eerste stappen kunnen zetten naar een zelfstandig leven. Uitmuntend portret van een gezin met een vader die onuitstaanbaar kan zijn, maar ook liefdevol en zorgzaam en kinderen die regelmatig hun vader als een kind moeten behandelen. Forbes’ uitmuntende scenario voelt authentiek en behandelt een gevoelig onderwerp met zonder melodrama maar met humor en vooral een enorme dosis menselijkheid. Toont hoe frustrerend, maar ook hoe heerlijk het kan zijn om een bipolaire ouder te hebben. Zelden was z’n op papier zwaar onderwerp op zo’n eerlijke én vermakelijke wijze uitgewerkt.

In een afgelegen bungalow, ver van de bewoonde wereld is de 16-jarige Hanna [Saoirse Ronan] door haar vader Erik [Eric Bana] omgeturnd tot een expert in overlevings- en gevechtstechnieken. Erik heeft zich jaren verscholen houden voor de CIA, maar wanneer Hanna verklaart dat ze ‘er klaar voor is’, sturen ze een signaal waarmee de CIA hun op het spoor komt. Het is het begin van een kat- en muisspel met CIA-agent Marissa Wiegler [Cate Blanchett]. Heeft alles wat je hoopt van een actiefilm: een ijzersterke cast, indrukwekkende actiescènes, een hoog tempo. een aangename dosis humor en Tom Hollander als een campy schurk (dat trainingspak!)

Telefilm over een Vlaamse fotograaf die zijn fascinatie voor Groenland heeft omgezet in een expositie. Tijdens die expositie valt zijn oog op de veel jongere Iris [Gaite Jansen]. Een hoop blabla leidt tot een hoop boemsie-boem en uiteindelijk tot oeverloos geruzie. De weinig sympathieke hoofdpersonen en het gebrek aan verhaal zijn duidelijk aanwijzingen dat we hier te maken hebben met een stijloefening en dat Philip Huff zijn scenario niet al teveel aandacht aan zijn scenario heeft besteed.

Wie dit heeft gezien zal nooit meer een dolfinarium of iets dergelijks bezoeken en het wel uit het hoofd laten om te zwemmen met “getrainde” orka’s. Hoewel de documentaire zich uiteindelijk richt op de ernstige nalatigheid van SeaWorld die resulteerde in de dood van trainer Dawn Brancheau, spreekt Cowperthwaite met een indrukwekkende hoeveelheid wetenschappers en insiders die duidelijk maken welke extreem dubieuze methodes er in het algemeen worden gebruikt om deze intelligente dieren te vangen met slechts twee doelen: mensen vermaken en geld verdienen. Vol schokkende authentieke beelden die je adem zullen doen stokken, maar dit moet je zien, hoe teergevoelig je ook bent.

In 2017 onthulde Charles Aznavour een enorme collectie aan filmmateriaal dat hij gedurende zijn volwassen leven over de hele wereld had geschoten maar nog nooit had teruggezien. Di Domenco kreeg toestemming om de filmpjes te bekijken en gebruikte het materiaal, aangevuld met notities van Aznavour zelf, als basis voor deze terugblik op het leven van de wereldberoemde liedjesschrijver, zanger en acteur die in 2018 op 94-jarige leeftijd overleed. Hoewel de introductie suggereert dat alle beelden door Aznavour zijn geschoten, is hij veelvuldig zelf in beeld (zonder selfie-stick) en maakt Di Domenico regelmatig gebruik van opnames van concerten of televisiespecials. Aznavours leven had een prachtige documentaire op moeten leveren, maar zijn pretentieuze teksten (ingesproken door Romain Duris) lichten slechts een tipje van de sluier of. Zijn grote liefdes, zijn Armeense wortels en de vroegtijdige dood van zijn zoon worden aangestipt, maar wat resulteert is niet meer dan een bloemlezing. Gelukkig komen klassieke liedjes als ‘La Bohème’, ‘She’ en ‘Yesterday When I Was Young’ ook aan bod en dat levert de beste momenten op. Maar daarvoor hoef je niet naar de bioscoop.

Thomas McGregor [Domnhall Gleeson] en Bea [Rose Byrne] zijn inmiddels getrouwd en daardoor is het leven voor Peter Rabbit [James Corden] en zijn familie een stuk gemakkelijker geworden. Zo gemakkelijk, dat Peter zich begint te vervelen en besluit een bezoekje te brengen aan de stad. Peter Rabbit had een mager verhaal, nu is er slechts een excuus bedacht om een paar konijnen door een stad te laten lopen zonder dat iemand daar vreemd bij opkijkt. Een hoop zinloze chaos is het resultaat, maar ik heb daar weinig van meegekregen omdat dit zo ongelofelijk saai was dat ik mijn ogen amper open kon houden. En Beatrix Potter draaide zich (opnieuw) om in haar graf.

Afgezien van een korte handgetekende animatiescène (veruit het beste moment) is er niets overgebleven van de charme van de geliefde boeken van Beatrix Potter waarop deze verbastering is gebaseerd. James Corden verleent zijn stem aan Peter Rabbit, een zelfingenomen konijn die dolblij is wanneer de oude Mr McGregor [Sam Neill], de eigenaar van de tuin waaruit Peter en zijn vriendin regelmatig eten stelen, tijdens een confrontatie sterft aan een hartaanval. Fijne held en zo kindvriendelijk ook, hè? Maar Peters vreugde is van korte duur want McGregors neef Thomas [Domhnall Gleeson] erft het huis en de tuin en is niet van plan Peter en zijn familie ruim baan te geven. Vol melige slapstick en uitgemolken grappen (de zingende vogels bijvoorbeeld), maar het is in ieder geval iets beter dan deel 2.

Broers David [Mark Ruffalo] en Mark Schultz [Channing Tatum] wonnen allebei een gouden medaille tijdens de Olympische Spelen van 1984 in Los Angeles. Drie jaar later bereiden de broers zich samen voor op de Olympische Spelen van 1988. Plotseling krijgt Mark een uitnodiging van de steenrijke John du Pont [Steve Carrell] om te komen trainen op zijn landgoed Foxcatcher waar hij een fraai trainingscomplex heeft laten bouwen. David kiest er echter voor om bij zijn gezin te blijven en daardoor moet Mark het voor het eerst in zijn leven zonder hem stellen, maar al gauw beseft John zich dat hij David nodig heeft om ook maar enig kans van slagen te hebben. Carrell is ronduit angstaanjagend als de warrige miljonair met een ernstig moedercomplex. Channing Tatum rekent overtuigend af met zijn imago als mooiboy en volgde bovendien een loodzware training om te overtuigen als Olympisch worstelkampioen. Ook Ruffalo en Vanessa Redgrave (als Johns moeder) maken indruk in deze psychologische thriller die vanaf het begin bol staat van de onderhuidse spanning.

Wanneer Joanna [Margaret Qualley] een baan krijgt bij het literaire agentschap van Margaret [Sigourney Weaver] waar ze de correspondent wordt namens J.D. Salinger [Tim Post], de notoire schrijver van Catcher on the Rye die al jaren als een kluizenaar leeft, lijkt ze op rozen te zitten. Maar Joanna heeft zélf ambities als schrijver en heeft er grote mee dat ze vaak zeer persoonlijke fanmail met een getypt standaardbericht moet beantwoorden. Het lezen van de brieven raakt haar persoonlijke leven, evenals de spaarzame contacten die ze heeft met Salinger. Meandert wat van het ene naar het andere subplot en mist daardoor een richtpunt, maar Qualley is uitstekend in de hoofdrol en Weaver toont nog maar eens dat ze tot één van de beste actrices van haar generatie behoort.

Wanneer de ambitieuze dirigent Adrián [Quim Guittiérez] een aanbod krijgt dat hij niet kan weerstaan, besluit hij binnen zes weken te verhuizen. Hij vraagt zijn vriendin Belén [Clara Lago] mee te gaan, maar ze weet niet of Adrián haar volledig trouw is. Dankzij de verhuurder van Adrians huis verzint Belén een manier om hem te testen, maar het loopt anders dan verwacht met als gevolg dat de politie vermoedt data Belén slachtoffer van een misdrijf zou kunnen zijn. Scenario, regie en muziek roepen herinneringen op aan Hitchcock (met name Suspicion en Psycho) en het resultaat is een aangename mix van mysterie, romantiek, spanning en zwartgallige, ironische humor waar The Master of Suspense ongetwijfeld mee in zijn nopjes zou zijn.

Een zelfverklaarde grap in drie delen. Het eerste deel toont wat de ongewenste publicatie van een sex-tape op Pornhub heeft op een lerares [Katia Pascariu]. Deel 2 is een ‘woordenboek met anekdotes, tekens en wonderen’ en is een soort Ontdek je Plekje met ondertitels waarin een stukje Roemeense sociale en culturele geschiedenis aan ons wordt voorgelegd. Het laatste deel introduceert zichzelf als een ‘sitcom’ en toont een hoorzitting waarbij de lerares zich moet verantwoorden tegenover de ouders van de kinderen waaraan ze les geeft. Zij zullen bepalen of ze op school kan blijven werken. Begint met de ongecensureerde vertoning van de sex-tape in kwestie en blijkt al gauw een vergaarbak van slecht uitgewerkte ideeën te zijn. Het type film dat je het beste kunt omschrijven als ‘apart’. Kortom: het liet mij volledig koud.

In de openingsscène zweeft Riggan Thomson [Michael Keaton] al mediterend in zijn ondergoed ongeveer een meter boven de grond en vraagt hij zich af: “How did we end up here?” Zijn grootste succes (een trilogie rondom superheld Birdman) ligt al 20 jaar achter hem en riskeert hij alles door een toneelstuk te produceren waarin hij zelf één van de hoofdrollen speelt. Het verhaal draait om de door tegenslagen geplaagde voorbereidingen op de première, een periode waarin Riggan worstelt met zijn acteurs – en de zelfingenomen Mike [Edward Norton} in het bijzonder – en de relatie met zijn dochter [Emma Stone]. Bovendien komt Riggan steeds meer onder invloed te staan van het personage waar hij ooit zoveel succes mee had. Extreem goed geacteerd surrealistisch zwartkomisch drama gefilmd in lange takes met zwervende camera die Keaton (in de rol van zijn leven) overal volgt. Filmmakerij van de hoogste orde, al zullen de bizarre verhaalelementen niet bij iedereen in goede aarde vallen.

Onconventioneel, pakkend portret van de schrijver en frontman van Nick Cave & The Bad Seeds begint op zijn 20.0000e dag op aarde. Uiteraard zien we hem met zijn band in de studio tijdens de opnames voor het album Push the Sky Away en daar waar hij zich het meeste thuis voelt: op het podium. Unieke muzikale, deels gedramatiseerde en prachtig gefilmde documentaire is meeslepend van begin tot einde, ook als je niet bekend bent met het werk van Nick Cave. Want ook dan zul je waarschijnlijk alles willen doen om één van zijn optredens mee te maken.

John May [Eddie Marsan] werkt voor de overheid als ambtenaar die contact probeert te leggen met de familie of andere naasten van mensen die in eenzaamheid thuis of op straat zijn overleden en regelt tevens de uitvaart van de overledenen. Voor John is zijn werk de enige manier waarop hij menselijk contact weet te leggen en mede daarom doet hij integer zijn werk en probeert hij vervreemde familieleden over te halen om de uitvaart van de overledene te bezoeken. Pasolini (geen familie van Pier Paolo, maar wel een neef van Luchino Visconti) weet op indringende wijze de leegheid van Johns bestaan duidelijk te maken door nadruk te leggen op de haast dwangmatige dagelijks routine. De briljante Marsan speelt zijn rol met een stilzwijgende waardigheid en bij het slot kon ik mijn tranen in ieder geval niet bedwingen.

Walt Disney [Tom Hanks] is druk bezig met de voorbereidingen voor de verfilming van Mary Poppins en zet zijn voltallige staf in om de neurotische en zeer kritische auteur Helen Goff [Emma Thompson] over te halen haar goedkeuring te geven. In flashbacks ontvouwt zich Travers’ levensverhaal en blijkt dat het verhaal van Mary Poppins bijzonder veel overeenkomsten vertoont, hetgeen verklaart waarom Travers zo moeilijk over te halen is. Farrell scoort in een voor hem ongebruikelijke sympathieke rol als Helens vader, maar wat deze gedramatiseerde ‘making of Mary Poppins’ werkelijk bijzonder maakt is het creatieve proces waarmee de legendarische liedjes van Robert [B.J. Novak] en Richard Sherman [Jason Schwartzman] tot stand komen. Probeer hierna nog maar eens zonder brok in de keel te kijken of luisteren naar “Let’s Go Fly A Kite”. Beter nog: kijk direct hierna nog eens naar Mary Poppins!

Een SWAT-team dient een flatgebouw te ontruimen waar een machtige drugsbaas zijn hoofdkwartier heeft op de bovenste etage en elk middel aangrijpt om de bewoners tegen de politie op te zetten. Een adembenemende aaneenschakeling van gevechten met een nauwkeurige choreografie en perfect uitgevoerd door enkele van de beste stuntmannen die je ooit aan het werk hebt gezien. Een fantastische achtbaanrit van start tot finish en één van de beste actiefilms van de eeuw.

Het is 1919 wanneer een groep Franse mijnwerkers in een mijn bij de grens met Duitsland 2 kilometer onder de grond vast komt te zitten na een explosie. Daardoor werkt de lift niet meer en dat betekent dat er maar één manier is om de mijnwerkers te redden: hun Duitse collega’s zullen ze vanaf hun kant van de mijn uit moeten graven. Pabst gebruikte bewust Duitse en Franse acteurs die hun eigen taal spraken. Ondertiteling was nog niet mogelijk en dus konden bioscoopbezoekers in Frankrijk en Duitsland veelal maar de helft van de dialogen verstaan. Het leidt bovendien tot pijnlijke misverstanden in communicatie, maar de solidariteit tussen mijnwerkers, of ze nu Duits of Frans zijn, brengt de mensen ondanks die taalbarrière dichter bij elkaar. De boodschap over harmonie tussen Duitsland en Frankrijk ligt er zo nu en dan wat te dik op, maar Pabst maakt goed gebruik van de locaties en de scènes in de mijn – volledig gefilmd in de studio – zijn zeer overtuigend.

Opnieuw 26 (beginnende) filmmakers die aan de hand van een letter uit het alphabet een korte film maken rondom het thema ‘de dood’. Begint verrassend goed, maar vervalt al gauw – net als zijn voorganger – in inhoudsloze stijloefeningen of onverschillig bloedvergieten. Slechts vier segmenten zijn de moeite waard: B, over een Britse filmcrew die een documentaire maakt over dassen (met een knipoog naar de Killer Rabbit uit Monty Python and the Holy Grail); D, een zeer goed gemaakte, macabere animatie; E, een zwarte komedie over wat er gebeurt wanneer een mooie, jonge vrouw zich aansluit bij twee mannelijke drenkelingen op een onbewoond eiland; en de beste film is O, waarin een vrouw zich moet verantwoorden voor het vermoorden van zombies... voor een zombietribunaal.

26 filmmakers kregen een letter uit het alfabet toegewezen met als opdracht een film van niet meer dan 5 minuten te maken over de dood rondom een woord dat me die letter begint. Verdient een ster voor de gewaagde opzet maar het resultaat is teleurstellend. De meeste segmenten zijn slechts stijloefeningen, vaak met een verrassend bedoelde slottwist. Enkele andere filmpjes vallen in de categorie semi-satirisch, dadaïstisch, onbegrijpelijk vrijblijvend. Een paar uitschieters (en niet allemaal positief) De letter F is een luchtige vertelling over een jonge vrouw die voor een aardbeving een einde maakt aan haar leven dolgraag de scheet van Miss Yumi wil ruiken; de letter L gaat over een man die zijn executie alleen kan voorkomen als hij sneller klaarkomt dan zijn tegenstander; de letter V is een verzorgde SF-thriller met een hommage aan Robocop, maar de letter Z overtreft alle voorgaande letters met een werkelijk waanzinnige parodie op Dr Strangelove. Meer vertellen is zonde maar ik moest er in ieder geval enorm om lachen.

Jay [Neil Maskell] is een oorlogsveteraan die zijn gezin onderhoudt met klussen waarvoor hij soms maanden weg is, tot frustratie van echtgenote Shel [MyAnna Buring], zelf ook een ex-soldaat, die Jay verwijt dat hij te weinig tijd besteedt aan hun zoon Sam [Harry Simpson]. Na een hoog opgelopen echtelijke ruzie besluit Jay zijn oude legervriend Gal [Michael Smiley] te helpen bij een nieuwe klus en al snel wordt duidelijk dat het geen al te zuivere koffie is. Het eerste half uur is een realistisch familiedrama waarin Wheatley en co-scenarist Amy Jump hints geven dat dit verhaal een zeer, zeer duistere wending gaat nemen. Vervolgens bouwt Wheatley de spanning flink op in deze foutloos geacteerde, extreem gewelddadige en volstrekt onvoorspelbare horrorthriller met een soundtrack die je de haren ten berge doen rijzen Onvergetelijk, meeslepend meesterwerk heeft ook nog eens een verdorven gevoel voor humor. Absoluut niet aan te raden voor mensen met zwakke magen.

Deena [Kiana Madeira] en Josh [Benjamin Flores Jr.] wisten aan het eind van Fear Street: 1994 weliswaar het leven te redden van Deena’s vriendin Samantha [Olivia Scott Welch], maar haar lichaam is in bezit genomen door een kwade geest, vermoedelijk dat van Sarah Fier, de heks die bij haar executie in 1666 een vloek uitsprak over Shadyside waardoor het dorpje bekend staat als The Killer Capital. Daarom zoeken ze hulp bij Cindy Berman [Gillian Jacobs], die in 1978 wonder boven wonder een bloedbad tijdens een zomerkamp wist te overleven. In deze tweede episode uit de Netflix-trilogie gebaseerd op de gelijknamige boeken van R.L. Stine. Zoals de setting al doet vermoeden bevat dit enkele knipogen naar Friday the 13th en voor de liefhebbers is er meer expliciet geweld dan in Fear Street: 1994. Ontstijgt dankzij goed geschreven personages en prima acteerwerk nog steeds ruim het niveau van de meeste recente slasherfilms, maar is jammer genoeg aanzienlijk meer conventioneel en voorspelbaar dan zijn voorganger.

De reputatie van Shadyside als Killer Capital wordt bevestigd wanneer een ongevaarlijk geachte tiener een bloedbad aanricht in een winkelcentrum. Volgens de folklore ligt de oorzaak bij Sarah Fier, een heks die in 1666 tijdens haar executie een vloek uitsprak waardoor haar ziel eens in de zoveel tijd bezit neemt van een onschuldige bewoner van Shadyside om wraak te nemen. Als de overlevering klopt dan is Samantha [Olivia Scott Welch] gedoemd te sterven, maar haar vriendin Deena [Kiana Madeira] en diens broer Josh [Benjamin Flores Jr.] zijn vastberaden een manier te vinden om de vloek te doorbreken. Het antwoord ligt mogelijk bij Cindy Berman [Gillian Jacobs], die op wonderlijke een soortgelijk bloedbad tijdens een zomerkamp in 1978 wist te overleven. De eerste van drie films gebaseerd op de boeken van R.L. Stine verwijst tijdens de opening nadrukkelijk naar Scream, maar blijkt absoluut geen parodie te zijn. Met sympathieke en goed uitgewerkte karakters die korte metten maken met de stereotypes uit slasherfilms, is dit in feite een sterk tienerdrama in een horrorjasje met een sterk acterende, jonge cast. Origineel, vermakelijk en hoewel het zich richt op een tienerpubliek is er in ieder geval één executie die nog wel even op je netvlies blijft hangen. En de soundtrack is om van te smullen! Een voortreffelijke start van een Netflix- trilogie die in juli 2021, met intervallen van een week, te zien was. Vervolg: Fear Street: 1978.

FBI-agent op verlof Hobbs [Dwayne Johnson] en voormalig Black Ops-soldaat Shaw [Jason Statham] uit de Fast & Furious-franchise moeten heb opnemen tegen de de cybergenetische supersoldaat Brixton [Idris Elba] die dreigt een virus los te laten op de aardkloot. Een zeer stoffige verhaallijn is natuurlijk niet meer dan een excuus voor en verbale en fysieke prestigestrijd tussen Johnson en Statham en een serie spectaculaire actiescènes. Het geruzie tussen Hobbs en Shaw in de eerste helft begint al snel te vervelen, maar mede dankzij het overtuigende, serieuzere spel van Elba komen de actiescènes veel beter uit de verf. De altijd charismatische Johnson pronkt enthousiast met zijn Samoaanse achtergrond (zijn moeder komt van Samoa). Mirren heeft een klein rolletje als Shaws moeder en Ryan Reynolds is grappig als Hobbs’ ex-partner. Voor de liefhebbers: blijf zitten tot de aftiteling is afgelopen!

Tom Six liet zich adviseren door een medische expert om er zeker van te zijn dat de operatie die centraal stond in The Human Centipede: First Sequence in theorie uitvoerbaar zou zijn. Naar eigen zeggen kreeg hij op filmfestivals vaak de vraag of hij daarmee niet de deur open heeft gezet voor copycats. Dat bracht Six op het idee voor dit gruwelijke, macabere en zeer gewelddadige vervolg. Laurence R. Harvey speelt één van de meest afstotelijke karakters uit de filmgeschiedenis: Martin, de nachtbewaker van een weinig gebruikt parkeergarage met grote psychische problemen die voortkomen uit zijn relatie met zijn ouders. Het enige uitzicht in zijn hopeloze bestaan vindt hij in de DVD van The Human Centipede: First Sequence die hij tot in detail heeft bestudeerd. Hij besluit zijn droom waar te maken: hij huurt een bouwvallig pand, ontvoert mensen die zijn parkeergarage bezoeken, en besluit Dr Heiter te overtreffen door een poging te doen niet drie, maar twaalf mensen te gebruiken om zijn eigen menselijke duizendpoot te maken. Bij gebrek aan Rohypnol, Narcose en chirurgische gereedschappen maakt Martin gebruik van een koevoet, ducttape en een nietpistool. Zelfs de meest doorgewinterde horrorfan (en daar reken ik mijzelf toe) zal toch zeker een paar keer het hoofd moeten afwenden bij de meest gruwelijke momenten en Harvey presteert het onmogelijke door zijn verdorven, volkomen afstotelijke karakter toch een zekere menselijkheid mee te geven. Ik vond het geweldig, maar er zijn minstens zoveel mensen die dit na een paar minuten niet aan kunnen zien. Kan zeker aanspraak maken op de titel ‘gruwelijkste film aller tijden’.

Het brein achter I Love Dries maakt zijn internationale doorbraak met deze controversiële, veelbesproken en meningen verdelende horrorfilm. Onderweg naar een feestje op een afgelegen locatie in Duitsland, verdwalen Amerikaanse toeristen Lindsay [Ashley C. Williams] en Jenny [Ashlynn Yennie] en stranden ze door een lekke band in een bosrijke omgeving waar alleen oversekste vieze mannen ’s nachts naar huis rijden. Gelukkig brandt er licht in een riante woning en Dr Heiter [Dieter Laser] is bereid de dames te helpen. Maar oeps, deze briljante chirurg (gespecialiseerd in het scheiden van Siamese tweelingen) zoekt nog twee proefkonijnen voor een vervolg op een bizar, luguber experiment dat hij op zijn drie geliefde (en inmiddels gestorven) Rottweilers heeft uitgevoerd. Six haalt zijn inspiratie uit Japanse horror en video nasty’s uit begin jaren ’80 en bouwt de spanning enorm op. De scène waarin Heiter op volstrekt klinische wijze aan zijn doodsangsten uitstaande ‘patiënten’ uitlegt wat hij gaat doen, is een meesterlijke zet, maar de ironische twist op het einde getuigt van de originaliteit en de aangenaam zieke geest van Tom Six. Laser is onvergetelijk!

Scenarist Chris Morgan had duidelijk geen idee hoe hij deze uitgemolken franchise moest vervolgen. En dus komt hij met een vergezochte plotwending die resulteert in een verhaal dat wel erg veel lijkt op Fast & Furious 6. Deze keer is Dominic Toretto [Vin Diesel] degene die de wapens opneemt tegen zijn vroege vrienden. Een cybercrimineel met de codenaam Cypher [Charlize Theron] dwingt Dominic om een internationaal conflict te veroorzaken. Fantasieloze, saaie en routinematig geacteerde achtste film uit de franchise met een snerende Theron achter een toetsenbord. Gaap! Kreeg nóg een vervolg met Fast & Furious 9. “Slechter kan het niet worden”, moeten de makers gedacht hebben. Ik zou er geen wedje om durven leggen.

Nadat Dominic [Vin Diesel], Brian [Paul Walker] en Hobbs [Dwayne Johnson] in Londen hebben afgerekend met Owen Shaw [Luke Evans] duikt Owens broer Deckard [Jason Statham] op om wraak te nemen. Wanneer Deckard afrekent met een paar van Dominics trouwe teamleden, roept hij de rest van zijn team bij elkaar om het op te nemen tegen hun meest formidabele vijand tot nu toe. Stripachtige episode vol hyperkinetisch gemonteerde, waanzinnige/idiote stunts en flamboyante bijrollen voor Kurt Russell als Mr Nobody en Djimon Hounsou als Jakande. Slap verhaal maar bevat een aantal fraaie vechtscènes, waaronder die tussen twee vrouwen in galakleding. Net als z’n voorganger duurt het minstens een half uur te lang. Dit is één van de drie films (de anderen waren Hours en Brick Mansions) waaraan Paul Walker werkte toen hij op 30 november 2013 om het leven kwam bij een auto-ongeluk. Vervolg: Fast & Furious 8.

Brian [Paul Walker] en Mia [Jordana Brewster] verwelkomen hun eerste kind op de Caribische Eilanden en oom Dominic Toretto [Vin Diesel] heeft zijn criminele leven achter zich gelaten om zijn familie te beschermen. Maar de rust blijkt van tijdelijke aard wanneer FBI-agent Hobbs [Dwayne Johnson] de hulp van Dom en zijn team inroept. Een aanbod dat Dom onmogelijk kan weigeren als Hobbs met bewijs komt dat Doms dood gewaande geliefde Letty [Michelle Rodriguez] nog leeft en betrokken is bij de dubieuze activiteiten van Shaw [Luke Evans]. De welkome terugkeer van Rodriguez en prominente rollen voor Wonder Woman Gal Gadot en MMA-ster Gina Carano (haar gevecht met Rodriguez is fenomenaal), een uitgebalanceerde mix van spectaculaire achtervolgingen, waanzinnige stunts en vuistgevechten en een plot met een interessant mystery-element maken dit tot de beste film tot nu toe uit de populaire franchise, ook al duurt het zeker een half uur te lang. Vervolg: Furious 7.

Ondanks zijn sleutelrol bij het de succesvolle undercoveroperatie uit Fast & Furious heeft de rechtbank Dominic Toretto [Vin Diesel] veroordeeld tot 25 jaar cel zonder kans op vervroegde vrijlating. Brian [Paul Walker] en Dominics zus Mia [Jordana Brewster] accepteren die zware straf niet en bevrijden Dominic tijdens een gevangenentransport. Zij vluchten naar Rio de Janeiro maar liggen daar al snel in de clinch met de lokale maffia. Bovendien zit een FBI-eenheid onder leiding van Hobbs [Dwayne Johnson] hen op de hielen. Een samenraapsel van allerlei elementen uit eerdere films uit de serie, waaronder (helaas) de terugkeer van Tyrese Gibson en Ludacris uit 2 Fast 2 Furious die zorgen voor een geforceerde humoristische noot. Vooral meer van hetzelfde dus, met een overdaad aan waanzinnige stunts voor de liefhebbers. Enig lichtpunt is de aanwezigheid van Johnson, wiens confrontaties met Diesel de spaarzame hoogtepunten zijn uit deze vermoeiende actiefilm. Vervolg: Fast & Furious 6.

Op 70-jarige leeftijd besluit Boudewijn de Groot dat hij gaat stoppen met het vertolken van zijn populaire hits als ‘Testament’, ‘Verdronken Vlinder’, ‘Jimmy’ en ‘Het Land van Maas en Waal’. De Groot is een man van zeer weinig woorden die zelfs voor zijn naaste familieleden niet te doorgronden is, maar toch weet Raes een boeiend portret af te leveren. In chronologische volgorde plaatst ze De Groots album in een persoonlijke context aan de hand van archiefbeelden en gesprekken met zijn naaste familieleden en prominente vrienden als Henny Vrienten en George Kooymans (met wie hij later zou optreden onder de naam ‘Vreemde Kostgangers’) en Jeroen Krabbé, die zowel Boudewijn als zijn enigmatische muzikale partner Lennart Nijgh in zijn studententijd leerde kennen. Een must voor fans, maar dit zou verplichte kost moeten zijn voor iedere liefhebber van het Nederlandstalige lied.

In 1987 krijgt de dan bijna 80-jarige Zweedse schrijver Astrid Lindgren [Maria Fahl-Vikander] nog steeds enorm veel fanmail van kinderen die hun liefde en bewondering voor haar en haar werk uitspreken. Een aantal schoolkinderen heeft een cassetteopname gemaakt en hun verhalen en vragen roepen herinneringen op aan Astrids tienerjaren. De 16-jarige Astrid [Alba August] groeit op in een hechte dorpsgemeenschap en heeft een passie voor schrijven. Ze is dan ook dolgelukkig wanneer een plaatselijke krant één van haar artikelen publiceert en haar prompt een baan op de redactie aanbiedt. De problemen beginnen wanneer haar baas [Henrik Rafaelson] de onervaren Astrid verleidt en ze zwanger wordt. Met veel oog voor periodedetail gemaakt biografisch drama profiteert van een ijzersterke rol van August (de dochter van filmmakers Bille en Pernilla August) die op fraaie wijze gestalte geeft aan de eigenzinnigheid, de naïviteit en de innerlijke kracht van de schrijfster van klassieke kinderboeken als ‘De Gebroeders Leeuwenhart’, ‘Ronja de Roversdochter’ en de vele verhalen rondom Pippi Langkous.

Het is vijf jaar geleden dat Dominic Toretto [Vin Diesel] met wat hulp van straatracer en undercover-agent Brian O’Connor [Paul Walker] uit handen wist te blijven van de politie. Met zijn bende straatracers verdient hij de kost over de grens door spectaculaire overvallen te plegen. Wanneer zijn vriendin Letty [Michelle Rodriguez] bij een overval op een olietruck bijna om het leven komt, haalt Dom haar over om terug te keren naar de VS. Enige tijd later hoort Dom dat Letty vermoord is. Wraak!!! De terugkeer van Walker, Diesel en Brewster is een pluspunt, maar het slappe scenario en een sentimentele ondertoon maken dit niet veel beter dan de twee teleurstellende voorgangers. De opening is spectaculair, maar de rest van de actie is opvallend tam. Vervolg: Fast & Furious 5.

Pacifistisch oorlogsdrama speelt zich af aan het Franse front in het laatste jaar van de Eerste Wereldoorlog en volgt de ontwikkelingen rond vier soldaten met verschillende achtergrond die het klappen van de zweep kennen. Heeft opvallend veel overeenkomsten met All Quiet on the Western Front dat vrijwel op hetzelfde moment in de maak was in Hollywood en heeft vele indrukwekkende momenten, maar Pabst dikt de pacifistische boodschap iets teveel aan. Hoewel hij er in slaagt om zijn camera te bevrijden van de grootste technische beperkingen die een geluidsfilm hem destijds oplegde, kan dit qua geluid en montage niet tippen aan All Quiet on the Western Front.

Sean Connery rekent op indrukwekkende wijze af met zijn imago als James Bond met één van zijn beste rollen ooit. Hij speelt Johnson, een ervaren politie-agent, cynisch geworden door de gruwelijke misdaden en het tuig waar hij dagelijks mee wordt geconfronteerd, die de verdachte van een serie kinderverkrachtingen ernstig mishandeld en in drie intense gesprekken in het reine probeert te komen met zijn daad en met zichzelf. Bij vlagen zeer stijlvol maar Lumet weet wanneer hij zijn cast de ruimte moet geven om op te gaan in de emoties van het moment. Merchant (als de echtgenote) Trevor Howard (als onderzoeker namens de politie) en Bannen (als de verdachte) spelen eveneens de sterren van de hemel. Een must voor fans van Connery.

Sean Boswell [Lucas Black] is zo vaak in problemen gekomen vanwege zijn deelname aan illegale straatraces dat zijn moeder [Lynda Boyd] hem onderbrengt bij zijn vervreemde vader [Brian Goodman] in Tokio. Maar wat denk je? De eerste mensen die hij daar leert kennen brengen hem in contact met de organisators van... illegale straatraces! Derde film uit de langlopende The Fast and the Furious-reeks heeft afgezien van de grotendeels Japanse cast en de ‘drifts’ (slippend door lange bochten rijden) uit de titel niets nieuws toe te voegen. Zonder het charisma van Diesel en Walker was dit bij voorbaat al kansloos. Gelukkig keerden zij terug voor het vervolg Fast & Furious.

Voormalig autodief Brian O’Connor [Paul Walker] gebruikt zijn bijzondere vaardigheden nu in dienst van de politie door zich voor te doen als een automonteur en straatracer. Brian moet het vertrouwen winnen van Dominic Toretto [Vin Diesel], een roemruchte straatracer die de politie verdenkt van een serie spectaculaire overvallen. Brian voelt zich echter aangetrokken tot Dominics zus Mia [Jordana Brewster] en dat maakt het lastig om zijn geheim te bewaren. Vin Diesel vestigde definitief zijn naam als de actieheld van de 21e eeuw in een scherp gemonteerde, vlotte actiethriller met een sterke bijrol voor Michelle Rodriguez als Dominics wantrouwige vriendin Letty. De multiculturele cast en de gelijkwaardigheid van mannen en vrouwen en was voor die tijd zeer ongebruikelijk maar droeg alleen maar bij aan het enorme internationale succes van deze vermakelijke film en een franchise waarvan de populariteit voortduurt tot de dag van vandaag. De autostunts zijn trouwens ook niet verkeerd. Vervolg: 2 Fast 2 Furious, hoewel Diesel en Rodriguez pas in de vierde film uit de reeks (Fast & Furious) zouden terugkeren.

Brian O’Connor roept de hulp in van zijn voormalige partner-in-crime Roman Pearce [Tyrese Gibson] om als chauffeur te infiltreren in de groep vertrouwelingen van Carter Verone [Cole Hauser] , een meestercrimineel tegen wie de politie concreet bewijs nodig heeft om hem met succes te kunnen vervolgen. Vrijwel race of achtervolging is op dezelfde fantasieloze wijze gemonteerd: eindeloos schakelen, koppelen/gas geven, afgewisseld met immer zoemende motoren en piepende banden. De finale maakt iets goed, maar niet veel. De nietszeggende humor is de doodsteek voor dit zeer zwakke vervolg op The Fast and the Furious, is opvallend seksistisch en leunt ondanks de regie van John Singleton (Boyz n the Hood, Shaft) teveel op racistische stereotypes. Gibson is geen alternatief voor Vin Diesel.

Enkele maanden nadat haar zoon Jesús plotseling aankondigde te vertrekken, besluit Magdalena [Mercedes Hernandes] hen als vermist op te geven. Door haar eenvoudige afkomst en ongeletterdheid heeft ze moeite om het bureaucratische proces dat daarbij hoort te begrijpen. Wanneer de politie haar een aantal foto’s van voorwerpen laat zien, herkent ze de tas die Jesús had meegenomen. Aangezien die tas gevonden is bij een massagraf met niet te identificeren lichamen, concludeert de politie dat Magdalena’s zoon is vermoord. Maar Magdalena neemt hier geen genoegen mee en besluit zelf op onderzoek uit te gaan. Daarbij krijgt ze hulp van Miguel [David Illescas], een jonge man die vanuit de VS terug naar Mexico is gedeporteerd. Het eerste uur voltrekt zich in een slakkengang maar Hernandes houdt de aandacht vast met haar gevoelige spel en er is een intrigerende, en uiteindelijk schokkende ontknoping.

Guiraudie won een Gouden Palm voor de regie van deze thriller die zich volledig afspeelt in en rond een afgelegen meer waar homoseksuele mannen komen voor zon en seks. Franck [Pierre Deladonchamps] is een nieuwkomer die zijn oog laat vallen op de sexy Michel [Christophe Paou]. Wanneer Franck ontdekt dat Michel een zeer duistere kant heeft, weerhoudt dat hem er niet van een poging te doen om Michel te verleiden, ook al weet hij dat hij zichzelf daarmee in gevaar brengt. Hoewel de seksscènes veelal een dramatische functie hebben, zijn het wat teveel en houden ze het spannende verhaal op. Maar Guirraudies beeldregie is uitstekend en hij weet de spanning flink op te bouwen in de aanloop naar de schokkende, indringende finale.

Jack O’Connor debuteert op indrukwekkende wijze in dit gevangenisdrama dat – hoewel ik niet heb geteld – erg hoog scoort op de F-schaal. O’Connor speelt de rol van Eric Love die een lange gevangenisstraf uitzit vor een geweldsdelict. Op zijn 19e wordt hij overgeplaatst van de jeugdgevangenis naar een faciliteit voor volwassenen waar zijn vader [Ben Mendelsohn] eveneens vast zit en flink wat invloed heeft. Erics wantrouwen tegenover zijn medegevangenen resulteren al snel in een enorme geweldsexplosie, maar Oliver Baumer [Rupert Friend], de leider van een praatgroep voor gevangenen, denkt Eric te kunnen helpen met zijn rehabilitatie. Zeer gewelddadig, maar vooral zeer goed geacteerd door de drie hoofdrolspelers en dat maakt dit tot één van de beste gevangenisdrama’s in jaren.

Interessante documentaire over ‘de eerste zwarte ster’ die in de jaren ’20 faam een ster werd in Parijs met haar exotische, sensuele dans en zich later inzette als spion voor de Fransen en de enige vrouw was die sprak tijdens de legendarische March on Washington for Jobs and Freedom. Er is veel archiefmateriaal en Sara Martins levert goed werk af als de zangstem van Josephine Baker, maar dat onderstreept de grote tekortkoming van deze documentaire: Baker zelf komt nooit aan het woord en ook de mensen die de in 1975 overleden ster persoonlijk kenden schitteren door afwezigheid.

Manga-animatie met een standaardverhaal over een groepje demonenjagers dat het opneemt tegen een ogenschijnlijk onkwetsbare demon en een hoop hysterisch gegil, doet erg denken aan een ‘levende’ versie van Magic, met karakters die allerlei spreuken en de bijbehorende niveaus gebruiken om elkaar te bestrijden. Maar de achterliggende boodschap over de waarde van leven en sterven - wat de mensen van demonen scheidt – is op goede wijze uitgewerkt en liet mij niet onberoerd. De slotconfrontatie is visueel overdonderend en maakt dit een must voor de liefhebbers van Manga en/of Animé.

The Croods vinden eindelijk hun gedroomde ‘Tomorrow’, een paradijselijke omgeving dat bewoont wordt door Phil [Peter Dinklage] en Hope [Leslie Mann] Bettermen. Guy [Ryan Reynolds] was als kind goed bevriend met hun dochter Dawn [Kelly Marie Tran] en Phil en Hope proberen Guy en Dawn te koppelen. Bovendien ontdekken The Croods dat het leven in dit paradijs niet zo idyllisch is al het aanvankelijk leek. Het plot is matig en Crawfords pogingen om de gebreken van het scenario te compenseren met humor doen geforceerd aan. Dinklage is grappig als de manipulatieve Phil, maar na het charmante The Croods is dit een afknapper.

Holbewoners The Croods weten te overleven in een gevaarlijke wereld dankzij de spierkracht van vader Grug [Nicolas Cage] en de doctrine dat angst de garantie is voor veiligheid. Maar wanneer tienerdochter Eep [Emma Stone] haar nieuwsgierigheid niet kan bedwingen, ontdekt ze dat je niet voor alles in de buitenwereld bang hoeft te zijn. Een simpel verhaal dat zich afspeelt in een kleurrijke, origineel vormgegeven wereld. Uitstekend stemmenwerk en een goede balans tussen drama, actie en humor garanderen plezier voor de hele familie.

Schuchtere New Yorker Bobby [Jesse Eisenberg] verlaat midden jaren ’30 voor het eerst zijn geboortestad en komt te werken voor zijn oom Phil [Steve Carell], een succesvolle bemiddelaar in Hollywood. Phil vraagt zijn assistent Vonnie [Kristen Stewart] om zijn neef wegwijs te maken en hoewel zij aangeeft een vaste vriend te hebben, valt Bobby als een blok voor haar. Complicaties ontstaan, zeker wanneer Bobby ontdekt met wie Vonnie een relatie blijkt te hebben. Wel hee erg luchtige romantische komedie met een flinterdun verhaal – en een halfbakken subplot rondom een aantal liquidaties in de misdaadwereld – maar make-up, kostuums, regie en cinematografie (van Allens vaste cameraman Vittorio Storaro) maken dit een lust voor het oog.

Jaren nadat ze ontdekte dat haar gelukkige jeugd een illusie bleek te zijn, blijkt Natasha Romanoff alias Black Widow [Scarlett Johansson] haar ‘familie’ van weleer nodig te hebben om af te rekenen met een macht die hun allemaal bedreigt. Samen met haar jongere zus [Florence Pugh] besluit ze de enige man die hun kan helpen te bevrijden: hun voormalige vader [David Harbour]. Het plot is vrij complex en, net als de meeste Marvel-films, is dit met een speelduur van ruim twee uur aan de lange kant. Maar Johansson en Pugh zijn goed als de gedesillusioneerde zusjes en de stunts, vechtscènes en visuele effecten zijn van het hoge niveau dat we zijn komen te verwachten. Ever Anderson maakt indruk in de proloog als de jonge Natasha.

Het eerste uur van deze uiterst persoonlijke documentaire is een eenzijdige terugblik op een politieonderzoek naar aanleiding van een geweldsdelict in 1992 waarbij Bill Ford, de broer van de regisseur, om het leven kwam en waarvoor de dader niet werd aangeklaagd. Veel pratende hoofden die vertellen hoe geweldig Bill was en dat het politieonderzoek corrupt was in traag gemonteerde sequenties maken dit moeilijk om door te komen. Maar dan komen betrokkenen bij het onderzoek aan het woord en doet Yance zelf een onthulling die het hele relaas in een ander daglicht zetten en waaraan deze film zijn kracht ontleent. Stelt je geduld wel heel erg op de proef, maar roept uiteindelijk toch relevante vragen op over het Amerikaanse rechtssysteem.

Waarom maakte de dood van Apple-oprichter Steve Jobs zoveel emoties los? Waarom werd (en wordt) hij zo vereerd? Regisseur Alex Gibney geeft toe niet meer zonder zijn i-Phone te kunnen, maar vraagt zich af hoe dat gekomen is en welke rol Steve Jobs heeft gehad in de razendsnelle revolutie in communicatie. Hoewel de duistere kanten van Jobs persoonlijkheid en handelswijze redelijk onbekend is, levert Gibney een overtuigende, goed onderzocht portret op van een man die de moderne wereld voorgoed veranderd. In hoeverre dat goedschiks of kwaadschiks is, mag je als kijker zelf bepalen. Maar een gemakkelijk antwoord op de centrale vraag is er niet. En dat geeft al genoeg stof tot napraten.

Tijdens een bezoek aan een tuinverkoop koopt de 21-jarige Jane [Dree Hemingway] een thermoskan van de bejaarde Sadie [Basekda Johnson]. Thuis ontdekt ze dat er zo’n $10.000 aan contanten verstopt zit in de thermoskan Wanneer ze het terug probeert te brengen denkt Sadie dat Jane haar geld terug wil en gooit ze deur dicht voor Jane iets heeft kunnen zeggen. Jane, die het geld goed kan gebruiken, weet niet goed wat ze nu moet doen. Ze besluit een poging te doen om Sadie verder te leren kennen, maar mede omdat haar motieven vaag zijn is Sadie aanvankelijk erg wantrouwig. Het verhaal heeft weinig om het lijf, maar het innemende spel van Hemingway en de chemie tussen haar en Johnson houden de aandacht vast.

Een gestileerde onthoofding volgens de traditie van de Grand Guignol belooft veel goeds, maar dit kun je geen horrorfilm noemen. Het speelt zich af tijdens een zomerkamp waar tieners zich kunnen laten scholen op het gebied van allerlei facetten van theater. Dat moet leiden tot een uitvoering van een muzikale variant op The Phantom of the Opera. Teveel slecht gezongen en matig geschreven liedjes als ‘I’m Gay (but not that way)’ die abrupt worden onderbroken door plotselinge gewelduitbarstingen. Sable heeft geprobeerd om onverenigbare genres samen te brengen en bewijst daarmee dat musical, komedie en horror onverenigbaar zijn. Een zonderlinge film maar te onevenwichtig om een cultstatus te verdienen.

Na de dood van zijn moeder trekt Evan [Lou Taylor Pucci] zich enige tijd terug in pittoresk Italië. Daar leert hij Louise [Nadia Hilker] kennen en hun vriendschap bloeit uit tot een romance. Maar Louise verbergt een duister geheim. Niet onaardig romantisch drama geeft al snel aanwijzingen dat dit een (voor horrorliefhebbers) aangenaam onaangename kant op gaat, maar maakt die belofte helemaal niet waar en is in feite één lange tease. Ook liefhebbers van pure romantiek zullen hier hun wenkbrauwen bij fronsen en zich afvragen waar dit nou eigenlijk allemaal over ging.

Weesmeisje Bird [Ella Ballentine] is getuige van een liquidatie op een afgelegen begrafenis en fotografeert het gezicht van moordenaar Sade [Laurence Fishburne]. Bird weet te ontsnappen en vlucht naar het eveneens afgelegen, bouwvallige huis van Carter [Thomas Jane], een oorlogsveteraan die verbitterd is door een traumatische gebeurtenis. Hoewel Carter het meisje niet kent, is hij vastbesloten haar te beschermen, ook al is zijn enige wapen een jachtgeweer met maar één patroon. Het resultaat is een impasse waarbij Sade en Carter allebei redenen hebben om te denken dat de tijd in hun voordeel werkt. De situatie wordt nijpender wanneer een jonge agent [Jim Watson] op patrouille vermoedt dat er iets niet in de haak is. Hoewel de film zich grotendeels afspeelt in één locatie en de hoofdrolspelers dusdanig gewond zijn dat ze zich moeilijk kunnen voortbewegen, weet Alleca de spanning er flink in te houden door middel van sterke dialogen die de basis vormen voor een psychologisch kat-en-muisspel. Als de meedogenloze huurmoordenaar mag Fishburne deze spannende thriller stelen, maar Jane en Ballentine leveren eveneens uitstekend werk af voor de nagelbijter.

Dit was Chris Rocks idee en het is dan ook terecht dat hij vooral zijn eigen reputatie beschadigt met deze in alle opzichten volstrekt overbodige poging om de Saw-franchise nieuw leven in te blazen. Rock speelt een detective die onderzoek doet naar een bizarre moord enzovoorts, enzovoorts. Begint met een vermakelijke monoloog (die sterk doet denken aan materiaal uit Rocks soloprogramma’s) waarmee de hoofdpersoon scherp wordt neergezet en de stem van de moordenaar maakt meteen duidelijk dat we hier niet te maken hebben met Jigsaw (die nu ‘echt’ dood schijnt te zijn, al weet je het nooit met dit soort franchises). Helaas verzandt dit al snel in dezelfde routinematige martelspelletjes uit de volstrekt uitgemolken Saw-serie. De onthulling van de identiteit van de moordenaar levert bepaald niet de climax op die je zou verwachten.

Wanneer de reputatie van top-spion Lance [Will Smith] op sluwe wijze om zeep wordt geholpen door aartsvijand Killian [Ben Mendelsohn], kan Lance niemand meer vertrouwen. Behalve de jonge, eigenzinnige wetenschapper Walter [Tom Holland] die hij pas heeft ontslagen. Lance weet Walter op te sporen maar door een misverstand neemt hij een experimenteel middel waardoor hij verandert in een duif! En Walter heeft geen tijd om uit te vogelen (!) hoe hij Lance weer zijn oorspronkelijke gedaante terug kan geven, want Killian moet worden tegengehouden. En dus moet Lance gebruik maken van Walters zonderlinge uitvinden en ideeën, maar ook van zijn nieuwe ‘identiteit’ om de wereld te redden.Ondanks de vreemde premisse is het een vermakelijk, spannend verhaal vol inventieve en geestige ideeën (Walters uitvindingen zijn een giller), ook al doet de humor soms wat te geforceerd aan. Smith en Holland leveren uitstekend stemmenwerk af en Bruno en Quane houden het tempo er flink in.

Uiterst vlak geanimeerd SF-avontuur waarin de jonge Spark [Jace Norman] zijn krachten ontdekt wanneer hij het opneemt tegen de megalomane Zhong die dreigt de wereld te vernietigen. Een slap verhaal vol clichés maar verstokt van originaliteit en effectieve humor. De stemmencast doet zijn best om er nog iets van te maken, maar het materiaal is daarvoor simpelweg te zwak.

Chicago 1989: Barack Obama loopt stagen bij een advocatenbureau en probeert al een tijdje een date te krijgen met zijn mentor Michelle Robinson. Hij weet haar over te halen om hem te vergezellen naar een publieke bijeenkomst in een kerk, maar Michelle laat er geen twijfel over bestaan: “This is not a date!” Barack en Michelle bezoeken een museum, eten een paar boterhammen en praten over van alles en nog wat voor ze uiteindelijk op de plaats van bestemming aankomen. Na afloop bezoeken ze een voorstelling van Spike Lees Do The Right Thing en eten ze een ijsje. Reconstructie van het moment waarop de liefde tussen de toekomstige president en First Lady van de VS opbloeide met twee hoofdrolspelers die perfect gestalte geven aan de persoonlijkheden van deze beroemdheden en is mede gebaseerd op een interview met Michelle over haar eerste date met Barack Obama. Innemend spel en intelligente, geestige en charmante dialogen maken dit een lust voor iedereen die van luchtige romantiek houdt.

De overlevenden van een nucleaire aanval verschuilen zich in een complex dat onder toezicht staat van de opportunistische Mickey [Michael Biehn]. De overlevenden kennen elkaar niet en de angst voor en de onzekerheid over wat er zich buiten afspeelt veroorzaakt een gespannen sfeer waarin wantrouwen en paranoia de weg banen voor een confrontatie waarin het recht van de sterkste lijkt te gelden. Het verhaal is niet bijster origineel en de hyperkinetische montage tijdens enkele actiescènes is storend, maar de sterke cast (waaronder ook Courtney B. Vance en Rosanna Arquette) houdt dit interessant.

stem geplaatst

Whitney Houston was één van de producers van deze remake van de gelijknamige film uit 1976 die een belangrijke inspiratie was voor één van de beste zangeressen van haar generatie. Tegen het einde zingt Houston een gospelliedje en daarmee bevestigt ze hoezeer haar overmatige gebruik van drank en drugs haar stem had aangetast. Het is een ronduit treurig moment in dit weinig originele relaas van een liedjesschrijver [Jordin Sparks] die zoekt naar voldoende zelfvertrouwen om haar droomcarrière na te streven. Een aangename soundtrack en productiewaarden bieden compensatie voor het gebrek aan originaliteit en Sparks is charismatisch in de titelrol.

Vijftig jaar na de Death Race 2000 organiseert The Chairman [Malcolm McDowell] een VR-editie van het populaire evenement waarbij het niet snelheid gaat, maar om het doden van zoveel mogelijk vrouwen, kinderen bejaarden. Vier deelnemers nemen het tegen elkaar op en proberen naast het scoren van punten elkaar uit te schakelen. Melig vervolg op Death Race 2000 (1975) is over-the-top en neemt zichzelf totaal niet serieus. Zichtbaar goedkope productie met een schmierende cast is bij vlagen vermakelijke nonsens. Ramsey is mijn favoriet als Tammy The Terrorist.

LaKeith Stanfield is perfect als Cassius Green, een tele-marketeer die een baantje weet te bemachtigen bij Worry Free waar hij moeite heeft om zich te houden aan de basisregel ‘Stick To The Script’ en daardoor al snel zijn baan dreigt te verliezen. Wanneer veteraan Langston [Danny Glover] hem adviseert om gebruik te maken van een ‘white voice’, ontpopt Cassius zich als een topverkoper. Daardoor krijgt hij de felbegeerde functie als ‘Power Caller’ op een andere afdeling. Cassius begint enthousiast, tot hij ontdekt dat hij nu vast is komt te zitten in een duister complot. Wat begint als een vermakelijke soms scherpe satire stevent in de tweede helft af op een teleurstellende, ronduit bizarre slottwist waardoor het veel van de potentiële zeggingskracht verliest. Omari Hardwick scoort als gladde Mr. ----- (zijn naam wordt weggepiept).

Een team geologen houdt een oogje in het zeil bij de bergpas nabij het Noorse dorpje Geiranger, zo’n 300 kilometer van Oslo. Kristian Eikjord [Kristoffer Joner] is één van de geologen en hij is het die alarm slaat na een dodelijk ongeluk dat de komst van aardverschuiving en een daardoor veroorzaakte tsunami aankondigt. Maar mede omdat niet iedereen het alarm even serieus neemt dreigt Kristian familie slachtoffer te worden in aanstaande ramp. Ouderwetse rampenfilm in de goede zin van het woord, dus met goed uitgewerkte personages en meer aandacht voor hun pogingen om te overleven dan voor opgeblazen special effects. Het ontbreken van een geforceerde komische noot is een pluspunt in deze degelijk gemaakte, onderhoudende thriller. Kreeg 3 jaar later een vervolg: The Quake.

Zhao’s speelfilmdebuut werpt een blik op de cultuur van de Amerikaans-Indiaanse bewoners van The Pine Ridge Reservation. Centraal staan Jashuan [Jashaun St. John] en broer Johnny [John Reddy] en de gevolgen van de dood van hun vader op hun toekomstverwachtingen. De bijrollen zijn bezet door mensen die zichzelf spelen in dit stemmige drama met prachtige beelden van het reservaat en een hoopvol einde. Wat ontbreekt is een charismatische, professionele acteur om de zaak drijvende te houden. Een interessante voorbode op Nomadland, waarvoor Zhao in 2021 de Oscars voor beste film en beste regie in ontvangst moest nemen.

Delphine [Izïa Higelin] ontsnapt begint jaren ‘70 aan de traditionele waarden van de boerengemeenschap waarin ze is opgegroeid en verhuist naar Parijs waar ze eindelijk openlijk voor haar seksualiteit uit durft te komen wanneer ze een relatie aangaat met de feministische activist Carole [Cecile de France]. Maar wanneer het bestaan van de familieboerderij in gevaar komt na de beroerte van Delpines vader [Jean-Henri Compère], voelt Delphine zich verplicht om terug te keren. Wanneer Carole haar onverwacht opzoekt wordt het steeds moeilijker om de ware toedracht van hun relatie geheim te houden voor Delphines moeder [Noémie Lvovsky]. Een confrontatie lijkt een kwestie van tijd. Schildert op treffende wijze het contrast van het plattelandsleven met dat van Parijs, daarbij geholpen door de levendige vertolkingen van Higelin en De France. De terugkeer op het platteland is een stuk minder interessant, ook al omdat het niet zo moeilijk is om te raden in welke richting het verhaal zich zal ontwikkelen.

Verfilming van de verhalen van Mirjan Oldenhave over Mees(ter) Kees, de stagière die een drukke klas op een basisschool overneemt en de harten van zijn leerlingen weet te winnen met zijn soms naïeve, soms bizarre, maar altijd oprechte benadering al gauw de harten van de kinderen in zijn klas weet te winnen. Zijn manier van werken strookt echter niet met de visie van schoolhoofd Dreus [Sanne Wallis de Vries], maar de kinderen doen hun best om Mees Kees uit de problemen te houden. Tobias [Felix Osinga] heeft een lastige thuissituatie en de kinderen helpen Mees Kees in de liefde. Bij vlagen geestig, maar episodisch en zeer oppervlakkig. Het acteerwerk van de kinderen laat bovendien nogal te wensen over.

De eerste 20 minuten bestaan uit twee integraal en statische gefilmde paaldansacts van tweelingzusjes en playmates Kristina en Karissa Shannon en de bevestiging dat Elle Fanning geen Sjoukje Dijkstra is. Een routinematige persconferentie later besloot ik de rest van de film op dubbele snelheid af te spelen. Zelfs dan was dit amper uit te zitten. Coppola wil de leegheid van het leven van een acteur op retour [Stephen Dorff] laten zien en ons deelgenoot maken van zijn stierlijke verveling. Daar is ze glansrijk in geslaagd.

Alan [Bill Nighy] is vervreemd geraakt van zijn zoon Peter [Sam Riley] sinds zijn andere zoon Michael spoorloos is verdwenen. De twee komen samen wanneer ze gevraagd worden om een lichaam te identificeren, maar Alan vermoedt contact te hebben met zijn vermiste zoon middels een Scrabble-app, aangezien een vaste tegenstander dezelfde speelstijl blijkt te hanteren. Een wat zonderlinge combinatie van familiedrama met komedie, maar dat is een kolfje naar de hand voor de voortreffelijke Nighy. Als drama is dit weinig succesvol, maar de geestige ondertoon maakt veel goed. Het bevat bovendien een aantal nuttige tips voor beginnende spelers van Scrabble... of Wordfeud!

Zeer deprimerende en bij vlagen expliciet gewelddadige reconstructie van een serie moorden die plaatsvonden aan het eind van de jaren ’90. Centraal staat de relatie tussen Jamie Vlassakis [Lucas Pittaway] en John Bunting [Daniel Henshall], die een vaderfiguur wordt door Jamie en hem zo deelgenoot maakt van zijn dubieuze denkbeelden en duistere praktijken. Een aanhoudend onaangename sfeer maakt dit zeker niet voor iedereen geschikt, maar het acteerwerk is van hoog niveau met Henshall uitblinkend als de levensgevaarlijke, maar op de één of andere manier toch charismatische seriemoordenaar.

Criminelen, politieagenten die undercover werken en corrupte politieagenten die criminelen blijken te zijn komen tegenover elkaar te staan in een grote nachtclub in Parijs. Het resultaat is een serie spectaculaire, en voortreffelijke gemonteerde gewelddadige confrontaties die elkaar zo snel opvolgen dat je geen tijd hebt om je al teveel druk te maken om het warrige plot. Zeer goed gemaakt, maar het valt niet mee om de goeden van de slechten te onderscheiden.

Youssef [Achmed Akkabi] weet zich uit elke lastige situatie te redden met gladde praatjes en leugentjes om bestwil. Wanneer hij daarmee kelner Andrea [Georgina Verbaan] uit de brand helpt blijft dat niet onopgemerkt. Rick [Frederic Brom] biedt hem direct een baantje aan als iemand die alibi’s voor (veelal vreemdgaande) klanten verzorgt. Aanvankelijk lijkt het een droombaan voor Youssef, maar wanneer hij Andrea voor hem probeert te winnen gelooft ze niet dat hij überhaupt te vertrouwen is. Pretentieloze komedie met een mager scenario, maar Nijenhuis maakt goed gebruik van de Amsterdamse locaties en Akkabi en Verbaan zijn charmant in de hoofdrollen. Egbert Jan Weeber heeft een grappige rol als Youssefs collega, vooral wanneer hij probeert Youssefs broer te spelen.

Sylvie [Sara Vertongen] leidt samen met haar moeder een bordeel doet haar best haar dochtertje Eline [Esra Vandenbussche] te beschermen tegen de duistere kanten van haar werk. Maar wanneer Eline op haar zesde verjaardag onverwacht en ongemerkt het bordeel binnen loopt, stuit ze op een mannelijke cliënt en verdwijnt ze enige tijd spoorloos. Haar ‘oom’ Dirk [Wim Willaert], in werkelijkheid haar vader, vindt haar terug in een verlaten auto. De politie besluit de zaak te onderzoeken, maar is openlijk kritisch over Sylvies werk. Ondertussen probeert Dirk te achterhalen wie er achter Elines kortstondige verdwijning zit. Grimmig, psychologisch drama met sterke vertolkingen is niet aan te raden voor ouders die van plan zijn om hun kind ooit nog eens in persoonlijk contact probeert te brengen met Sinterklaas. Vaak moeilijk om naar te kijken, maar zeer de moeite waard.

Schrijver Ellison Oswalt [Ethan Hawke] is gespecialiseerd in sinistere verhalen over ware misdaden maar heeft slechts één groot succes op zijn naam staan. Na een aantal minder goed ontvangen boeken (en een sinistere mediarel) verhuist Ellison met zijn gezin naar een woning met een sinister verleden. Wanneer hij een aantal filmrollen met sinister beeldmateriaal vindt, besluit hij dit niet met de politie te delen zodat hij de beelden zelf goed kan bestuderen. Een sinistere sfeer en goed werk van Hawke, maar afgezien van een enkele plaagstoot gebeurt er gedurende 100 van de 103 minuten niets sinisters. In feite is alleen de soundtrack sinister.

Keanu Reeves deed veel ervaring op met digitale film door zijn rollen in de Matrix-trilogie en A Scanner Darkly en blijkt mede daardoor een uitstekende keuze te zijn voor de rol van interviewer in deze documentaire die de voor- en nadelen van het traditionele filmproces en digitaal filmen naast elkaar legt. De grote kracht van deze documentaire komt vooruit uit de grote hoeveelheid perspectieven en de diversiteit (in elk opzicht) van de geïnterviewden. Reeves spreekt met regisseurs, acteurs, cameramensen, editors en zelfs met colorists. Veel grote, gevestigde namen passeren de revue, maar ook makers van minder bekende indie-hits. Bovendien is er een goede balans tussen traditionele filmmakers als Martin Scorcese en Christopher Nolan en digitale pioniers als George Lucas en James Cameron. Hoewel het een vrij technisch onderwerp is weet Kenneally (die tevens het scenario schreef) de veranderingen in de technologie op verrassend heldere wijze uiteen te zetten. Dit is een documentaire over film waarbij je een blocnote in de aanslag moet houden om filmtitels op te schrijven zodat je ze later kunt opzoeken en bekijken, maar het is een tikje aan de lange kant.

Wat heeft Naomi Watts te zoeken in deze dwaze, clichématige B-thriller? Zij speelt Mary Portman, een kinderpsychologe wiens echtgenoot is omgekomen bij een auto-ongeluk dat – getuige de proloog – door zoon Stephen [Charlie Heaton] die daarbij zelf verlamd is geraakt en volledig afhankelijk is van de zorg van zijn getormenteerde moeder. Op een avond verschijnt Tom [Jacob Tremblay], één van haar jonge patiënten, bij haar voor de deur, maar even later is hij spoorloos verdwenen. De zoektocht naar Tom loopt op niets uit vanwege een sneeuwstorm maar dat begint Mary vreemde dingen te zien. Is Tom teruggekomen? En wat komt hij doen? Of zin het waanbeelden die voortkomen uit haar schuldgevoel? We hebben het allemaal al eens eerder gezien in films die meestal overigens niet veel beter zijn. Oliver Platt heeft een ondankbare rol als een collega die Mary via Skype van raad voorziet en de finale is zo over-the-top dat dit totaal niet serieus valt te nemen.

Het is 474 dagen geleden dat die blinde, bloeddorstige buitenaardse monsters met een buitengewoon gehoor op Aarde landden en het grootste deel van de mensheid om zeep hielp. Evelyn Abbott [Emily Blunt], die ondanks dat ze zo stom was om een kind te krijgen nog steeds leeft, neemt haar kinderen Regan [Millicent Simmonds] en angsthaas Marcus [Noah Jupe] mee op een levensgevaarlijke reis op zoek naar een plek waar ze aansluiting hopen te krijgen bij andere overlevenden. Vervolg op A Quiet Place is opnieuw niet al te logisch en herschrijft de voorgeschiedenis omdat dat mooi van pas komt. Van mysterie is nauwelijks nog sprake en het duurt een uur (met enkele nep-schrikeffecten) voordat het op gang komt, maar het acteerwerk is opnieuw van hoog niveau en de finale maakt veel goed, ook al is het vooral bedoeld om de deur open te zetten naar deel 3 dat gepland staat voor 2023.

Het is 2257 en aardbewoners hebben een flinke prijs moeten betalen om zich te kunnen vestigen in ‘The New World’. De oorspronkelijke bewoners (The Spackle) hebben vrouwen gedood en alle gedachten van de mannen zijn voor iedereen te horen. Wanneer Todd Hewitt [Tom Holland] het wrak van een neergestort ruimteschip zoekt, is hij dan ook zeer verrast dat de piloot een vrouw [Daisy Ridley] blijkt te zijn. Todd besluit alles te doen om Viola te beschermen tijdens de zoektocht naar een plaats waar ze allebei in veiligheid kunnen leven. Een wat rommelig verhaal en heet feit dat Todds gedachten constant worden uitgesproken begint al snel te irriteren. De charismatische vertolkingen van Holland en Ridley helpen, maar het heeft allemaal weinig om het lijf.

Robertico [Jandino Asporaat] verdient zijn geld door zelden gebruikte woningen op Curacao illegaal te verhuren. Wanneer hij betrapt wordt door crimineel Eddie Mathilda [Hans Dagelet] moet Robertico in korte tijd 200.000 gulden bij elkaar zien te krijgen, of anders... Hij besluit zijn geluk te zoeken bij familie in Nederland en leert bij toeval de succesvolle zakenman Ken Maduro [Dennis Rudge] kennen. Robertico ziet zijn kans schoon en doet er alles aan om die 200.000 gulden te krijgen, maar hij krijgt last van zijn geweten wanneer hij Kens dochter Noëlla [Liliana de Vries] leert kennen. Asporaat is charismatisch als Robertico en de opening van deze komedie is veelbelovend. De verschijning van tante Judeska [Asporaat] is het startschot voor een serie oubollige, banale karikaturen die duidelijk geïnspireerd zijn op The Klumps van Eddie Murphy en Big Momma van Martin Lawrence. Die creaties waren overigens 20 jaar geleden al niet leuk en hebben de tand des tijds bepaald niet goed doorstaan. Toch was dit succesvol genoeg voor twee sequels (deel 3 is in de maak) en een spin-off waarin Judeska de hoofdrol speelt. Blijkbaar is er dus publiek voor dit soort ongein.

Het is 1972 en de 12-jarige Meena [Chandeep Uppal] probeert haar draai te vinden in een Engels dorp waar zij en haar familie veelvuldig te kampen hebben met vooroordelen en racisme. Toch weet Meena een (soort van} vriendschap te sluiten met buurgenoot Anita Rutter [Anna Brewster], maar de opening maakt al duidelijk dat hun vriendschap gaat uitlopen op slaande ruzie dat mogelijk tragische consequenties heeft. Prachtige cinematografie van Cinders Forshaw en een aantrekkelijke ondersteunende cast zijn grote pluspunten, maar de mechanische voice-over van Uppal en het teleurstellend oppervlakkige verhaal doen de aandacht regelmatig verslappen.

Alex Ferguson, de legendarische manager die met het Schotse Aberdeen de hegemonie van Celtic en Rangers doorbrak en de Europacup II won en vervolgens Manchester United uit een diep dal leidde naar ‘het beloofde land’ door in 1999 de ‘triple’ (Premier League, FA Cup en Champions League) te winnen, overleefde in mei 2018 ternauwernood een hersenbloeding. Deze documentaire gebruikt die ingrijpende gebeurtenis als start- en eindpunt voor een terugblik op het leven en carrière van Sir Alex Ferguson. Zoon Jason fungeert als regisseur en als interviewer en daardoor is dit een vrij eenzijdige documentaire geworden die grotendeels bestaat uit de woorden van Ferguson zelf, aangevuld met archiefbeelden van zijn geboortestad Glasgow en sleutelmomenten uit zijn carrière. Slechts een handjevol spelers komt aan het woord en die zijn (uiteraard) allemaal vol lof over hun voormalige manager. Doet te nadrukkelijk denken aan het veel betere Finding Jack Charlton maar geeft aardig wat inzicht in de uitgekiende managementstijl van één van de meest succesvolle voetbalmananagers aller tijden.

Jasna Djuricic zet een grootse prestatie neer als Aida Selmanagic, een Bosnische tolk die de helpt bij communicatie tussen Dutchbat en de plaatselijke bevolking wanneer de Servische troepen van Mladic de enclave Srebrenica naderen. Zij beseft zich al gauw dat Dutchbat de dreigementen die het namens de VN maakt niet na zal komen en dat daardoor het leven van de plaatselijke bevolking, waaronder haar echtgenoot en haar twee zoons, in gevaar komt. Zbanic weet op overtuigende wijze de chaos rondom Srebrenica te schetsen en Boris Isakovic maakt indruk als Ratko Mladic, die alles doet om voldoende vertrouwen te winnen van de mensen die hij kort daarna de dood in zal jagen. Om deze gevoelige episode uit de relatief recente geschiedenis goed te kunnen schetsen is het noodzakelijk om de gebeurtenissen vanuit verschillende perspectieven te benaderen. Zbanic kiest het perspectief van een vrouw in een onmogelijke positie die eigenlijk de hele film lang bezig is om haar eigen hachje en dat van haar directe familie te redden. Er is amper aandacht voor het perspectief van de overige slachtoffers en Dutchbatters Karremans [Johan Heldenbergh] en Franken [Raymond Thiry] komen over als pennenlikkers die zich verschuilen achter de orders die ze van hogerhand krijgen. Enerverend en indringend is dit zeker, maar het onderwerp vereist een meer uitgebreide benadering, bijvoorbeeld in de vorm van een mini-serie. Toekomstmuziek?

Wie weinig kennis van of interesse heeft in computertechnologie is biedt deze terugblik op de oprichting van Compaq en de verhitte concurrentiestrijd die het aanging met IBM weinig interessants. Cohen spreekt met de drie oprichters van Compaq en met mensen die de gevolgen van de ‘computeroorlog’ die het ontketende in een historische context kunnen plaatsen. Veel pratende hoofden in een visueel weinig inventieve documentaire is goed te volgen, maar vooral interessant voor computernerds. De Compaq-commercials met John Cleese zijn nog steeds hilarisch,

Demaizière en Teurlai volgen een aantal mensen tijdens hun verblijf in bedevaartoord Lourdes waar ze om uiteenlopende redenen hopen een zekere verlichting in hun leven te krijgen, maar toont ook wat geestelijken, nonnen en verpleegkundigen doen om het verblijf van de zieken en de zwakken zo aangenaam mogelijk te maken. Opvallend openhartige, maar integer geconstrueerde documentaire over de waarde van hoop en respect voor degenen voor wie Lourdes vaak een laatste strohalm blijkt te zijn. Dat maakt dit toegankelijk voor zowel gelovigen als niet- of anders-gelovigen. En soms zeer ontroerend.

Sam en Bas reizen met twee vrienden af naar Renesse om daar de as van hun grootvader [Peter Faber] met een vuurpijl af te schieten. Het is een excuus voor een Nederlandse Porky die alle clichés uit het uitgemolken genre afwerkt en daar niets origineels aan heeft toe te voegen. Alleen hitsige tienerjochies die nog nooit een tienerkomedie hebben gezien beleven hier wellicht plezier aan. En dat ie een iets te beperkte doelgroep.

Onnodig gecompliceerd vervolg op het ook al weinig spraakmakende Silent Hill waarin Sharon Da Silva – die nu door het leven gaat als Heather Mason – gedwongen is terug te keren naar Silent Hill om haar vader te redden uit de klauwen van The Order, voor wie Sharon de grootste vijand is. Heeft een paar interessante visuele ideeën met goed kostuums en make-up effecten, maar het verhaal wordt onnodig complex en er is geen enkele spanningsopbouw waardoor de spectaculair bedoelde (en in 3D gefilmde) schrikeffecten je waarschijnlijk volledig koud laten.

Het relaas van een aantal leden uit de overwegend Latijns-Amerikaanse bewoners van de wijk Washington Heights in New York is gebaseerd op gelijknamige Broadwaymusical van Lin-Manuel Miranda, die verantwoordelijk was voor het enorm succesvolle (en meesterlijke) Hamilton dat vorig jaar als theatervoorstelling en theaterregistratie een enorme hit was bij publiek, kijkers en critici. Chu [Crazy Rich Asians) regisseerde deze bruisende verfilming op locatie en weet in de eerste helft nog te imponeren met een paar leuke ideeën, waaronder een groepsdans in een lokaal zwembad. Maar helaas, het verhaal is oppervlakkig en regelmatig erg sentimenteel en er is weinig variatie in de muziek, alsof je twee uur naar De Beste van Frans Bauer luistert. Op zich niet onaardig, maar na een half uur begint het wat de keel uit te hangen. Enthousiaste vertolkingen en de vindingrijke teksten van Miranda bieden soelaas, maar dit verbleekt naast het veel meer gewaagde Hamilton en duurt zeker een half uur te lang.