Gershwin, le Classique Américain (2018)

De naam George Gershwin in het publieke bewustzijn vooral verbonden met ‘Rhapsody In Blue’, Broadway en zijn oudere broer Ira met wie hij evergreens schreef als ‘Stairway to Paradise’, ‘Let’s Call The Whole Thing Off’ en ‘They Can’t Take That Away From Me’. Deze documentaire vertelt hoe hij zijn kennismaking met een piano, eigenlijk bedoeld voor Ira, uitgroeide van een straatschoffie tot één van de beste pianisten en componisten van de 20e eeuw en door veel kenners gezien wordt als de eerste Amerikaanse componist. Gershwin stond als kind vaak in de schaduw van zijn veel bravere broer, dus het is een tikje ironisch dat de interessantste bijdrage komt van Michael Feinstein, een goede vriend en muzikale partner van Ira in diens latere jaren. Thebault maakt duidelijk welke invloed Gershwins milieu had op zijn muziek en hoe zich dat concreet uit in zijn muziekstukken. Het is jammer dat er amper beeld- of geluidsmateriaal is van tijdgenoten van de in 1937 overleden George Gershwin, maar dit is een prima introductie die ik iedere liefhebber van Amerikaanse muziek aan kan raden.

Korte maar prima documentaire die het leven en werk van de componist George Gerschwin schetst. Hij was een bijzondere componist omdat hij een autodidact en een natuurtalent was die vanuit het liedschrijven met z’n broer Ira voor onder meer musicals steeds meer ambitie kreeg om die moderne, eigentijdse muziek in een klassieke vorm te gieten hetgeen hem op geniale wijze is gelukt: zijn muziek is waarschijnlijk meer dan die van welke andere componist ook de uitdrukking van de cultuur van Amerika en het moderne geïndustrialiseerde leven met onder meer z’n jazz-ritmes en spreekt zowel het brede publiek als de ‘elitaire’ liefhebbers van klassieke muziek aan. Met name z’n Rhapsody in Blue is een klassieker en de grote componisten uit die tijd, van Ravel tot Stravinsky, respecteerden hem en meenden dat ze hem niets meer konden leren. “Waarom zou je een tweederangs Ravel willen worden als je al een eersterangs Gerschwin bent” antwoordde Ravel hem op fameuze wijze. Want juist als autodidact had Gerschwin een uniek muzikaal idioom geschapen waarin hij zijn tijd maar ook zichzelf kon uitdrukken waar hij dat als verlegen persoon niet kon.