Fear Street: 1994 (2021)

Spreek voor jezelf. Ik beschouw mezelf als een echte filmliefhebber (maar wanneer ben je een echte filmliefhebber, wat zijn de criteria?) en ik vond dit top.

Criterium 1 is dat je Fear Street niet leuk mag vinden.

Verder moet je vooral wat hautain kunnen doen over de films waarvan anderen zeggen dat ze niet goed zijn, maar dat komt wel met de jaren

De reputatie van Shadyside als Killer Capital wordt bevestigd wanneer een ongevaarlijk geachte tiener een bloedbad aanricht in een winkelcentrum. Volgens de folklore ligt de oorzaak bij Sarah Fier, een heks die in 1666 tijdens haar executie een vloek uitsprak waardoor haar ziel eens in de zoveel tijd bezit neemt van een onschuldige bewoner van Shadyside om wraak te nemen. Als de overlevering klopt dan is Samantha [Olivia Scott Welch] gedoemd te sterven, maar haar vriendin Deena [Kiana Madeira] en diens broer Josh [Benjamin Flores Jr.] zijn vastberaden een manier te vinden om de vloek te doorbreken. Het antwoord ligt mogelijk bij Cindy Berman [Gillian Jacobs], die op wonderlijke een soortgelijk bloedbad tijdens een zomerkamp in 1978 wist te overleven. De eerste van drie films gebaseerd op de boeken van R.L. Stine verwijst tijdens de opening nadrukkelijk naar Scream, maar blijkt absoluut geen parodie te zijn. Met sympathieke en goed uitgewerkte karakters die korte metten maken met de stereotypes uit slasherfilms, is dit in feite een sterk tienerdrama in een horrorjasje met een sterk acterende, jonge cast. Origineel, vermakelijk en hoewel het zich richt op een tienerpubliek is er in ieder geval één executie die nog wel even op je netvlies blijft hangen. En de soundtrack is om van te smullen! Een voortreffelijke start van een Netflix- trilogie die in juli 2021, met intervallen van een week, te zien was. Vervolg: Fear Street: 1978.

Ik heb me hier best goed mee vermaakt, lang geleden dat ik nog eens een bloederige slasherfilm voorbij heb zien komen. Het is mijn ding, al vind ik ze meestal wat leuker met een vleugje humor erbij. Maar deze film compenseert dat wel door een fijn sfeertje, waarbij ik de moordpartijen door de man met het doodskopmasker geregeld heel aardig gedaan vond. De film is toch best wel grof en bloederig, wat ik niet echt had verwacht. Dikke meevaller dus, want een lading gore hoort in dit soort films. Het heksen-thema spreekt me wat minder aan, maar is nog niet eens zo verkeerd uitgewerkt. Ik vraag me wel af hoe ze hier drie films mee gaan vullen, maar dat ik ga op korte termijn wel ervaren.

De film knipoogt een aantal keer naar bekende horror-franchises, maar weet er toch een eigen draai aan te geven. Ik vind het wel tof dat Netflix zich aan zulke uitstapjes waagt, mogen ze vaker doen. Visueel mooi gemaakt, lekkere soundtracks erbij en prima kills. Jammer dat de personages niet al te boeiend zijn en dat de film een tikje te lang duurt. Ik ben bang dat het geen trilogie gaat worden waar ik over een jaar nog eens naar terug verlang om het opnieuw te zien, maar ik laat me graag verrassen.

3*

Eerste deel van de trilogie Fear Street, gebaseerd op de gelijknamige boeken van de amerikaanse schrijver R.L. Stine. Jeugdige fans van zijn werk zullen een hartverzakking krijgen bij het zien van deze verfilming, aangezien de toon heel wat meer volwassen en gruwelijk is dan ze van zijn boeken gewend zijn. Flink wat bloed en geweld dus. Helaas ook een overdaad aan jaren '90 muziek, vooral in het begin, nogal opgefokt akteerwerk en een schetsmatig uitgewerkt verhaaltje, maar toch heeft de film als slasher wel het één en ander te bieden. En het achtergrondverhaal is intrigerend genoeg om zin te krijgen in de andere twee delen.

En wat vond ik er nou van:

Het recept: een winkelcentrum, een highschool, een supermarkt, een vloek van een heks en tieners. Dat is toch wel het recept voor een slasher film. En toch hebben ze er een eigen draai aangegeven. De film begint dan ook met een sterke “Scream” vibe waar ook een gemaskerde moordenaar in voor kwam. Gelukkig is het maar een onderdeel en niet leidend voor de film. De karakters van de tieners worden leuk neergezet, en het verhaal heeft een paar leuke twists. Verder is het een feest van herkenning als je in een tijdperk bent opgegroeid (zoals ik) met als films zoals “Friday the 13th”, “Nightmare on Elm street” en natuurlijk “Halloween”. Er komen leuke jump scares in voor, en ook de muziek van de soundtrack komt uit de jaren 90”. Al met al een leuke horrorfilm geworden, en ben dan ook erg benieuwd naar “Fear Street Part 2 1978”. Aanrader? Voor mij een absolute ja…

Zeker geen verkeerde slasher, wat ook echt samen met de (naar mijn idee sterke) soundtrack ademde als een echte ‘90s film. In eerste instantie een drie ***

Verdienstelijke slasherfilm. Het had allemaal nog een stuk beter kunnen zijn (het script steekt bijvoorbeeld echt niet goed in elkaar; sommige zaken verlopen veel te makkelijk en snel), maar een erg vermakelijke 100 minuten heb je hier absoluut aan. Er zitten een heleboel verwijzingen naar bekende horrorfilms in (de hele openingsscène schreeuwt natuurlijk in alles Scream, je kan dat zowel na-apen als een hommage noemen); oog voor detail en liefde voor het genre ontbreekt in ieder geval niet bij de makers. De verschillende killers zijn in ieder geval best cool, en ook het concept van de heks lijkt me vooralsnog tof. Benieuwd hoe ze dat gaan uitwerken in de volgende delen. Verder was ik vrij verrast door de gore-factor. Dit leek me op voorhand zo wat meer in de lijn van Stranger Things te gaan liggen, maar zeker tegen het einde zitten er enkele erg bloederige en brute momenten in. Verfrissend. De sfeer is bovendien niet slecht, maar het had iets atmosferischer mogen zijn allemaal. De hele visuele look ziet er wat mij betreft te steriel en te clean uit om echt een goed sfeertje te kunnen ontwikkelen.

In ieder geval, de film doet genoeg dingen fout, maar er zit ook best veel fijns in. Waaronder een goed presterende cast. Dit eerste deel heeft me in ieder geval overtuigd om de trilogie volledig af te kijken. 3*.

Mijn god wat slecht.. Netflix holt achteruit met dit soort rommel.. ieder zijn ding, maar vreselijk overdreven en slecht…

Er wordt nog net niet gezongen door de acteurs.. vreselijk

De meningen zijn wat verdeeld zie ik, maar ook ik kon me hier prima mee vermaken (en Miss Milton zat grijzend naast me op de bank te kijken). Wellicht hangt ook een deel van je verwachtingen en mindset af, zoals een andere gebruiker volgens mij eerder aangaf. We hadden hem specifiek aangezet omdat er behoefte was aan een onzin-filmpje (Ik had Pig met Nic Cage aan willen zwengelen, maar Miss Milton had een voorkeur voor deze), en daarin voorziet Fear Street prima.

De film is niet beschroomd voor het betere jatwerk (hommage, JM! Hommage), maar had genoeg eigen smoel dat het niet echt storend werd. Of het is gewoon te lang geleden dat ik me ondergedompeld heb in zijn betere voorgangers en inspiratiebronnen. De film lijkt zichzelf met zijn luchtige toon ook niet heel serieus te nemen, waardoor het misschien minder opviel. Ik vond de cast het lang niet gek doen, en ben toch altijd wel een sucker voor deze periode, aangezien ik in 1994 een miltonnetje was van 14. De kills zijn echt heel behoorlijk voor wat oorspronkelijk een YA boekenserie was, en ik merkte daar (gelukkig) niet zo heel veel van. Die onderverdeling in Shady Side en Sunny Vale maakt het niet realistischer, maar zodra je accepteert dat dit de wereld van de film is, is deze eerste film van de Fear Street trilogie best genietbaar.

Op zijn minst verdient Janiak enig respect voor haar ballen om drie films tegelijk voor te bereiden en back-to-back te schieten, dat is behoorlijk ambitieus.

3,3*

Leuke film voor tieners. Beetje High-school Friday The 13th achtig slashertje, en vondt dat toendertijd ook leuk hoor..

Maar voor de ouders, oftewel veertigers ook nog best genietbaar door de fijne nineties deuntjes..

Hoewel de sound vaak misplaatst klonk en weinig meerwaarde gaf aan het langdradige magere verhaaltje, vond ik het verder allemaal niet zo boeiend. Beetje saai en slaapverwekkend..

Maar wellicht ook omdat ik geen Miss Milton naast me had ...?.

De volgende afleveringen laat ik maar aan me voorbij gaan.

Verrassend leuke horrorfilm.

Mijn verwachtingen waren niet erg hoog, maar vanaf het begin zat het goed met lekkere felle neonkleuren, dynamische cinematografie en een fijne killerscene. Er is slim ingespeeld op het succes van Stranger Things. Hier is het echter de jeugd uit de jaren 90 die vast het meest aan z’n trekken komt. De film zit vol knipogen en citaten richting de jaren 90 pop cultuur. Scream, Go, Pulp Fiction, Terminator 2 passeren in min of meer herkenbare situaties de revue. Verder kent de film een lekkere sfeer, fijn tempo en leuke kills.

Eigenlijk wilde ik er 3,5* aan geven, maar de broodsnij machine zorgt voor een half puntje extra.

Op naar deel 2, het jaar van Halloween.

Volledig eens met Basto en ook John Milton.

Vers van de bakker!

Na enige twijfel heb ik besloten om qua beoordeling een tikkeltje hoger te gaan zitten voor deze vermakelijke horror. Al is het alleen al vanwege het vlotte tempo en de mooie balans tussen humor, gore en spanning (eng vond ik dit niet echt).

Netflix levert over het algemeen vrij veel matige filmproducties af en ik heb het idee dat zij soms een te grote focus hebben op kwantiteit in plaats van kwaliteit. Gelukkig is Fear Street wel een geslaagde productie en een groot feest voor horror liefhebbers. Qua sfeer deed mij dit ook denken aan Stranger Things, en ik verwacht dat liefhebbers van die serie hun hart op kunnen halen bij het eerste deel uit deze trilogie.

Mijn twijfel tussen 3,5* en 4,0* zit hem met name in het gebrek aan echte horror (waar dit concept zich uitstekend voor leent) en een element binnen de opzet waar ik mij aan ergerde. Noem mij een kniesoor maar ik vond het belachelijk hoe Samantha met het skelet van de eeuwenoude overleden heks in aanraking kwam. Prima dat dit toevallig gebeurt, maar dat haar overblijfselen eeuwenlang onder een laagje mos gelegen hebben zonder te vergaan? Yeah right.. persoonlijk stoor ik mij er altijd aan wanneer er niet beter over dit soort details wordt nagedacht. Ook zochten de visuele effecten een enkele keer de grens weer op, maar dit is bij een gigantische hoeveelheid films vandaag de dag het geval. Het inzetten van (te) veel praktische effecten kost vermoedelijk te veel tijd.

Buiten deze nadelen zorgt het hoge tempo, de jonge frisse cast en de creatieve opzet voor een welkome toevoeging in het genre, en ik kijk dan ook hals reikend uit om het tweede deel binnenkort op te zetten.

4,0*

lekker filmpje hoor. Heerlijk zonder enige pretenties. Niet origineel, geen diepgang, maar wel gewoon goed gefilmd (vooral de blauwe neon-sfeer werkt lekker). Het is geen film dat je bang maakt, in de meer existentiële zin van het woord. Echte horror is het dus niet: het maakt je niet bewust van een angst voor de Dood, eenzaamheid of waanzin of iets dergelijks. Maar Fear Street heeft wel een hoge amusementsgraad. Prima dus voor een saaie avond op de bank.

Een puber-slasher en dan ook nog een productie van/door Netnietflix, ik hield mijn hart werkelijk vast. Waarom dan toch gaan kijken?, nou aangezien er best nogal wat lof is voor dit prentje op deze site. Oké, eerlijk is eerlijk, er zijn ook minder vrolijk gestemde recensies hier. Toch durfde ik het aan.

En ik moet eerlijk toegeven, het begin was heel erg leuk. Al was het maar om die heerlijke nummers die gedraaid werden. Ik zat met een kleine glimlach achter de buis, en ik was wel een klein beetje verrast. Zoals gezegd, het begin mag er zijn. De strijd tussen twee werelden deed me een beetje denken aan de Morlock's en Eloi's, een prachtige en een grimmige wereld.

Maar, zoals zo vaak kakt het geheel in, what's new! En dat is jammer want al snel was er helaas maar weinig bijzonders meer te ontdekken na het leuke en goed begin. En dan wordt het redelijk saai voor Left4Dead, weer zo'n standaardje. Qua cast is het eigenlijk allemaal wel te doen, de regie is aardig.. Eigenlijk is het geen slecht product ware het niet dat het allemaal al zo vaak gedaan is. Maw, jatwerk pur sang. En dat is iets waar ik wel klaar mee ben.

Kortom: niet slecht maar boordevol materiaal wat we al zo vaak hebben gezien. Daarom kort ik flink op de beoordeling. 2,5**, een 5,5/10.

Film die je kwa griezel sfeer en soundtrack terug brengt naar eind jaren 80 begin 90.

Mengelmoesje 'Scream", "Friday the 13th" en het onlangs verschenen "The Unholy".

Is het allemaal bloedeng? Nee. Schrik je je zelf het leplazerus en schiet je vanuit je stoel tegen het plafond?

Nee. Een nagelbijter is deze eerste "Fear Street" zeker niet. Maar de griezelfilm kijkt plezierig weg.

Met aardige kills. Op naar deel 2.

3*/3.5*

Beetje flauw slashertje. Het retro 90s sfeertje is het net niet, net zoals de poging de boel op te leuken met een hoop neon lichtjes. Het oogt wat plastiek allemaal en constant liggen de vergelijkingen met films die dat al veel beter deden op de loer.

Wel leuk is het hele Shadyside vs Sunnyvale gegeven, dat geeft de film dan weer wél het nodige karakter. Personages zelf zijn helaas wel wat aan de saaie kant en ook de killers konden niet geheel overtuigen. Zal ook wel te maken hebben met de overvloed aan makkelijke knipoogjes en referenties die me gaandeweg wat gingen vervelen. Een paar opvallend leuke kills wel, met de broodsnijder als hoogtepunt. Haalt het geheel nog wat omhoog, maar al bij al een wat halfbakken en zoutloze 90s ode. 2,5*

Iets minder dan fear street 1978,iets minder spanning,iets minder cohesie en wat minder acteerwerk.....2.5 stars.

Leuk!

In afwachting tot het vierde seizoen van Stranger Things ben ik nu wel eventjes zoet met de drie delen van Fear Street. Een filmverwerking van de jeugdboekenreeks van RL Stine; waar ik er vroeger ook een paar van gelezen had.

Een volwassen versie van een kinderboekenreeks. En toch kwamen er in de boeken scenes voor die niet veel verschilden als de slachtpartijen in deze film. Ik kan me nog een massamoord herinneren waarin kinderen elkaar te lijf gingen met bijlen, het bloed; samen met een afgehakte been, door de geulen stroomde... Alleen nu zijn de tijden veranderd en is elk element wat ook maar een ietsiepietsie confrontatie bevat zogenaamd schadelijk voor iedereen die onder de 18 is.

De jaren 90-sfeer was overduidelijk een prioriteit in deze film. Een overvloed aan soundtracks (al komt Firestarter van The Prodigy uit 1996), elementen waar ik zowel wel als niet van gehoord heb (je scheen in 1994 dus al te kunnen chatten), kleding, gedrag, de high school-setting, en het ontbreken van smartphones vormen hier al een fantastisch decor. Het stadje Shadyville in de herfst is een typisch verschijnsel en aan de acteurs kan je zien dat ze met veel plezier aan dit project gewerkt hadden.

We hebben buitenbeentje Deena en haar nerdy broertje Josh. Josh houdt zich uren bezig met informatie verzamelen over een lugubere legende dat boven het plaatsje hangt en Deena probeert te improviseren met haar losbandige vrienden. De school is in rep en roer sinds er een studente is vermoord en bij een herdenking lopen de gemoederen hoog op. Na een ongeluk beseffen de vrienden dat er een vloek rust op het plaatsje en dat Josh nog wel eens gelijk kan hebben. En ja... wat gaan we dan doen? De vloek tegengaan.

Dus de tieners lossen het op en dat levert toch wel weer vanoudse en genietbare momenten op, waarvan de clichés haast niet meer op lijken te vallen. Dit omdat het overduidelijk odes aan de nostalgie zijn. De moorden zijn lekker gruwelijk... Echter vond ik het wel minder dat enkele memorabele personages het loodje moesten leggen... waaronder Josh. Al blijft die broodsnijmachine-scene fantastisch.

De karakters zijn stuk voor stuk goed neergezet. Naast Deena en Josh vind ik Samantha ook een eigenzinnig type. Een knipoog naar de emancipatie van het heden met die lesbische scene tussen Deena en haar zat er ook aan te komen. De sullige Simon, de koppige Kate... en natuurlijk ook de tegenstanders. Vooral die zelfmutilerende meisjesgeest was best wel creepy.

Wat moet ik verder zeggen? Dit was verzorgd, genietbaar en naast de boekenreeks een ode aan films als Scream en Final Destination. Vanavond heb ik tijd voor deel 2. Ik ben zeer benieuwd.

4,0*

“It began as a prank... and ended in murder.”

Het eerste deel van ‘Netflix’’s eigen horrorserie verwerkt in drie films: ‘Fear Street’. Op het oog niet zo heel boeiend, laag scorend en typisch ‘Netflix’ lijkt het een saaie zit te gaan worden. Toch laat de film zien dat idee volledig om te draaien en buiten het feit dat het ontzettend cliché is en goed gejat van grotere films in het genre, voornamelijk de filmreeks ‘Scream’, heb ik me uitstekend weten te vermaken met het eerste deel.

Wat me eigenlijk vrij snel op viel is dat de film aardig bloederig is, wat altijd een pluspunt is zeker gezien een horrorfilm en dat opent leukere scenes. De film speelt overduidelijk in de jaren negentig af en dat is aan alles te zijn, wat een ontzettend leuke sfeer wist te creëren. Echter was het acteerwerk nergens boeiend te noemen en is het zeker in het begin wel even wennen, dat houterige acteerwerk van de cast. Overigens deden ze het gezien hun leeftijd na een tijdje wel wat leuker, of ik was er gewend aan geraakt, dat kan ook nog. Ik kende niemand uit de cast en ik vond niemand echt ontzettend goed spelen.

Een groot pluspunt in deze film voor mij was het muziek. We zien dat het broertje van een groot ‘Iron Maiden’ fan is en dat kregen we ook te horen na een erg leuke soundtrack ‘Fear Of The Dark’ en laat dat nou net mijn favoriete nummer van mijn favoriete metalband zijn. Een pluspuntje vanuit mijn kant voor die keuze is dus best logisch, toch komt er veel meer leuke muziek voorbij. Wat mij echter wel stoorde is dat er iets té vaak muziek werd gebruikt, ook op soms onlogisch voelende momenten. En daar kon ik mij wel eens aan storen.

Een echte B-film vind ik altijd wel leuk in het horrorgenre, zeker als het een hersenloze film is als dit met een cliché maar wel leuk verhaal om te gaan volgen. Ik heb me uitstekend weten te vermaken met deze horror, hoewel het voor mij soms nog wel wat harder mocht gaan begint ‘Netflix’ nog wat rustig aan deze trilogie, laat de rest maar komen, die gaan we snel erachter aan gooien!

3.5*

Deed mij wat denken aan Scream Meets Freedy

Zeker niet slecht daar Horror of Slasher films niet echt mijn ding zijn.

Een frisse ode aan klassieke slasherfilms met verschillende tijdsvakken en archetypische Amerikaanse settings. In tegenstelling tot veel eigentijdse slachtfilms krijgt de zelfbewuste knipoog in 'Fear Street Part One: 1994' (2021) niet de overhand. Daar is het conflict tussen het vervloekte Shadyside en het geprivilegieerde Sunnyvale te serieus voor, met de liefdesaffaire tussen Deena (Kiana Madeira) en Sam (Olivia Scott Welch) om de spanningen emotioneel gewicht te geven. Al had het acteerwerk van de jonge acteurs een tandje sterker gekund en 't valt voor de geroutineerde horrorkijker makkelijk te raden welke bijrollen bedoeld zijn als slachtvee. Ook opvallend dat het eerste deel haar kaarten open op tafel legt, terwijl er nog twee films komen om het mysterie op te lossen. Ik heb ze inmiddels alle drie gezien, en misschien dat 't vroeg pieken ook één van de voornaamste oorzaken is dat de trilogie momentum verliest. Op zichzelf staand heeft 'Fear Street Part One: 1994' (2021) echter het hart op de goede plaats.

Prachtige trilogie vind ik deze fear street films.

All 3 bekeken (in de juiste volgorde natuurlijk) en geen enkele die mij heeft teleurgesteld.

Energieke film met een soundrack die nostalgische gevoelens opwekt, best goede muziek toch in de jaren negentig. Aanvankelijk ook heel fris en geinig met leuke personages maar het duurt me allemaal wat te lang en begint te slepen. Toch wel benieuwd naar de andere twee delen.

Fear Street is gebaseerd op de boekenreeks van R.L. Stine. De schrijver wordt ook wel aangeduid als de Stephen King van de jeugdliteratuur. Van die aanduiding word ik op voorhand niet meteen blij. Ik zit niet te wachten op een brave horror die geschikt is voor alle leeftijden. Gelukkig blijkt Fear Street een aangename film te zijn die grafische horror niet schuwt. De hoofdrollen worden dan wel gespeeld door middelbare scholieren, maar de horror vond ik behoorlijk volwassen.

De factor Nostalgie wordt in deze film trouwens genadeloos uit de kast getrokken. De film speelt zich af in 1994. Dat is herkenbaar in de entourage, de kleding en natuurlijk in de score, hoewel ik ook nummers van na 1994 meende te horen.

De film begint heel opwindend met moordende actie in een winkelcentrum, maar zakt daarna meteen weg in de belevingswereld van de jeugdige protagonisten. En die wereld is niet erg interessant. Vaak word je in dergelijke films die een beroep doen op je nostalgische gevoelens, verrast met een bruisende groepsdynamiek, die de momenten tussen de moordende actie aangenaam en herkenbaar opvult. Daarvan had ik in deze film in beginsel weinig last.

Het wordt pas leuk als de film zich met een kwade bedreiging gaat bezig houden. Als bovennatuurlijke elementen de film binnendruppelen en de moordfrequentie een opwaartse duw krijgt. De groepsdynamiek verandert recht evenredig en krijgt een heftige impuls die zorgt voor vuur en passie. En zowaar voor wat humor. De film maakt als geheel een ommezwaai die onverwachts leven in de brouwerij brengt en een spannende sfeer veroorzaakt.

Het verhaal is vanaf dat moment leuk om te volgen. Tegen het einde volgt zelfs nog behoorlijk brute actie die in een volbloed slasher niet zou misstaan. Ik kreeg tegen het einde zelfs last van empathische gevoelens voor het groepje middelbare scholieren dat zo dapper de strijd aangaat met het bovennatuurlijke.

Fear Street is geen echte hoogvlieger maar is absoluut een vermakelijke film.

Best een leuke film maar iets korter was beter geweest. De scène tussen Sam en Deena heb ik twee keer bekeken .
Vraag over de logica voor zover dat aanwezig is in een horror: als er bloed van Sam aan je zit dan ben je een doelwit voor de killers en zonder haar bloed negeren ze je…mkay…Maar in het ziekenhuis wordt de verpleegster vermoord die aan de desk zit. Althans ze ligt daar ineens dood voor het schrik effect. Had die dan bloed aan zich van Sam? En die male nurse uh..Beddy of zo. Idem zat er bloed aan hem? Is niet logisch net zoals iemand al zei dat Sam wel erg makkelijk het graf van de heks verstoord!

En de killers staan meteen op ook na een verbranding en explosie. Dat is fijn maar die jongen in de Mall werd neergeschoten door de agent…en blijft dus wel liggen?

Leuk instapje in het genre voor de jongere kijker dit. Al vind ik dit in veel opzichten amper een jeugdfilm eigenlijk. De film is een heel stuk minder braaf dan ik had verwacht. De openingsscène is een geslaagd eerbetoon aan Scream (helaas dus geen Maya Hawke in de rest van de film), de dood van Kate is een moment dat je niet snel vergeet, en ook aan de cinematografie en muziek kan je wel merken dat niet zomaar een goedkoop filmpje is.

Het enige dat ik wel serieus miste waren echt leuke personages. De acteurs zijn nog niet eens zo slecht, maar Hechinger is bloedirritant en de oppervlakkige romantiek en het gedoe rondom die twee rivaliserende steden doet meer aan een Riverdale dan aan Stranger Things denken (Janiak heeft zichtbaar inspiratie opgedaan bij het werk van haar man Ross Duffer). Had daarnaast graag wat meer indrukwekkende villains wilen zien. Het tijdsbeeld is ook niet helemaal overtuigend, met een soundtrack die wel erg hard zijn best doet je een nostalgisch gevoel te geven. 3.0*

Wat een leuke retro slasher die de kijker het gevoel terug geeft van de jaren 80 -90 qua uitvoering van dit genre. Verschillende filmtitels van die periode komen bij je op en er wordt een tof mengelmoesje van gemaakt. In begin heb je nog de indruk dat je naar een soort Scream zit te kijken, maar niks is minder waar. Het horrorverhaaltje is leuk bedacht en het gegeven Shadyside vs Sunnyvale geeft de film wat meer diepgang. De jonge cast doet het prima en er zitten heel wat leuke knipogen in de film. De kills zijn aardig met één zeer toffe scène, nl. het broodmachine. Sterke soundtrack ! Tof, vermakelijk horrorfilmpje ! 7,5/10

Deze film ademt echt de jaren 80/90 horrorfilms uit, de makers hebben dit goed gedaan en hij verveelt ook geen moment. Van de cast kon ik er geen 1 van maar ze deden allen wel hun best, maar vooral de sfeer en de muziek maken deze film. Dit is dus deel 1 van totaal 3 films, check deze maar als je hem nog niet hebt gezien is het dus een aanrader.