Fear Street: 1994 (2021)

Aardige film waarin een groepje tieners te maken krijgen met een aantal brute moorden in hun stadje. Deze slasher heeft een best onderhoudend verhaaltje vanwege de lokale geschiedenis vol moorden waar de komende twee delen ongetwijfeld verder op ingaan. Een lekkere jaren '90 soundtrack die op het begin wel erg aanwezig is. Vernieuwend is het zeker niet, maar de film heeft wel de juiste toon te pakken.

Dit was echt verrassend leuk . Het tempo is behoorlijk hoog , en het lukt de makers om je om de hoofdpersonen te laten. geven .

In het begin verzette ik me er tegen , weer een cliché teen slasher , wat kan dit toevoegen ?

Maar het is met veel liefde voor het genre gebracht , overigens met puike film muziek die het een echte epische feel geven . Echt erg cinematic .

De 90’s nummers ( helemaal in het begin ) zijn fijn ( sommige helaas kapot gebruikt ) maar liggen er wat dik boven op . Ze komen uit het niets en voegen vaak niks toe , behalve dat je er Aan word ( moet .? ) herinnerd dat het zich in de jaren 90 afspeelt .

Komt wel bij kijken dat pop/ Rock muziek de jaren 90 een van de allerbeste muziek decennia ooit was . Dus oké !

De kills zijn prima voor een slasher .

Het einde vond ik spannend , en mooi gevonden , goed plot .

Einde was ook horroriaans goed ! Zoals het hoort .

Kijk , het is natuurlijk niet meesterlijk allemaal , maar ik ging er blanco in , en voor een netflix horror is dit niet mis .

De volgorde snap ik voor nu even niks van , maar wellicht als je alle delen ziet wel .

Dit is een dikke voldoende . Maar ik ben horror liefhebber .

Erg goed .

Een begin van een reeks met potentie, maar o mijn god wat is er met deze film aan de hand. Vanaf minuut 1 zit er in elk dialoog een bepaalde urgentie en worden alle gesprekken ondersteund met een hele irritante muzikale score. De tieners zijn heel irritant en wekken geen enkele empathie op. Ze stuiteren als ADHD patiëntjes door het beeld heen en zijn enkel met zichzelf bezig. Vooral de hypocrisie is stuitend. Er is een meisje van dezelfde school vermoord, maar iedereen op de school spot ermee alsof haar leven niets voorstelde. Maar als leerlingen van een andere school er iets over zeggen, dan zijn de rapen gaar. Dus zelf mag je respectloos zijn, maar als een ander het doet is het een schande..... Natuurlijk hoeft dit geen ramp te zijn, maar als dit de hoofdrolspelers zijn om wie je zou moeten geven? No way.

Regisseur Janiak weet niet hoe ze een film moet opbouwen. Die urgentie die vanaf minuut 1 in de film zit zorgt ervoor dat de film het eerste uur geen enkel rustmoment kent om het verhaal op te bouwen, de personages uit te diepen en ze sympathiek te maken. De editing is heel irritant en nergens voelt de film "organisch en vloeiend" aan. Alsof je naar een reeks aan elkaar geplakte sketches aan het kijken bent.

Pas na een uur komt er een soort van rust in de film en vanaf dat moment is het vooral lijmen wat Fear Street in de eerste 60 minuten verkeerd heeft gedaan.
Verder is de doelgroep me ook niet helemaal duidelijk. Het lijkt heel erg op kinderen gericht te zijn qua humor, personages (en hoe dom ze zich gedragen) en hoe de film zich ontvouwd, maar de ranzige momenten die daar tegenover staan zorgen er weer voor dat dit voor volwassenen is. Deze stuurloosheid slaat ook over naar de kijker. Waar heb ik nou precies naar zitten kijken?

Ik ben benieuwd naar deel twee, die qua thema wel aanspreekt. Echter zie ik dezelfde regisseur staan en dat stemt mij een stuk minder hoopvol.

2,5* voor het hele idee, maar dan ben ik wel erg gul.

Mwah, té weinig horror naar mijn goesting, allemaal nogal flauwtjes. Het echte slasher-genre is al enige tijd geen vd toppers in het horror subgenre vr mij of het moet er boenk opzitten, meer heavy horror shit, minder melig geleuter.

Een weinig verrassende film, al zit de sfeer en de aankleding wel goed. Gelukkig is er genoeg vaart in de film, want de cast kan het niet helemaal dragen. De film moet het wat hebben van verschillende verwijzingen naar het brede horrorgenre en de setting in 1994 is best wel goed. Minder dan verwacht, maar ik kijk wel uit naar het volgende deel.

Het was een aardige poging, maar eentje die is mislukt

Een film die absoluut niets voor mij is ... ik voelde de acteurs helemaal niet aan, het verhaalplot was gemakkelijk te raden en te voorspellen wat er gaat gebeuren. Ik begrijp de poging om het 90's-tijdperk van de horror-vibe terug te brengen, maar dat werkt niet met dit soort van films.

Als abonnee van Netflix zitten wij hier niet echt op te wachten en jammer genoeg verliest de aanbieder op deze manier de waardering van de echte filmliefhebber.

Van ons een 5.

De reputatie van Shadyside als Killer Capital wordt bevestigd wanneer een ongevaarlijk geachte tiener een bloedbad aanricht in een winkelcentrum. Volgens de folklore ligt de oorzaak bij Sarah Fier, een heks die in 1666 tijdens haar executie een vloek uitsprak waardoor haar ziel eens in de zoveel tijd bezit neemt van een onschuldige bewoner van Shadyside om wraak te nemen. Als de overlevering klopt dan is Samantha [Olivia Scott Welch] gedoemd te sterven, maar haar vriendin Deena [Kiana Madeira] en diens broer Josh [Benjamin Flores Jr.] zijn vastberaden een manier te vinden om de vloek te doorbreken. Het antwoord ligt mogelijk bij Cindy Berman [Gillian Jacobs], die op wonderlijke een soortgelijk bloedbad tijdens een zomerkamp in 1978 wist te overleven. De eerste van drie films gebaseerd op de boeken van R.L. Stine verwijst tijdens de opening nadrukkelijk naar Scream, maar blijkt absoluut geen parodie te zijn. Met sympathieke en goed uitgewerkte karakters die korte metten maken met de stereotypes uit slasherfilms, is dit in feite een sterk tienerdrama in een horrorjasje met een sterk acterende, jonge cast. Origineel, vermakelijk en hoewel het zich richt op een tienerpubliek is er in ieder geval één executie die nog wel even op je netvlies blijft hangen. En de soundtrack is om van te smullen! Een voortreffelijke start van een Netflix- trilogie die in juli 2021, met intervallen van een week, te zien was. Vervolg: Fear Street: 1978.

Ik heb me hier best goed mee vermaakt, lang geleden dat ik nog eens een bloederige slasherfilm voorbij heb zien komen. Het is mijn ding, al vind ik ze meestal wat leuker met een vleugje humor erbij. Maar deze film compenseert dat wel door een fijn sfeertje, waarbij ik de moordpartijen door de man met het doodskopmasker geregeld heel aardig gedaan vond. De film is toch best wel grof en bloederig, wat ik niet echt had verwacht. Dikke meevaller dus, want een lading gore hoort in dit soort films. Het heksen-thema spreekt me wat minder aan, maar is nog niet eens zo verkeerd uitgewerkt. Ik vraag me wel af hoe ze hier drie films mee gaan vullen, maar dat ik ga op korte termijn wel ervaren.

De film knipoogt een aantal keer naar bekende horror-franchises, maar weet er toch een eigen draai aan te geven. Ik vind het wel tof dat Netflix zich aan zulke uitstapjes waagt, mogen ze vaker doen. Visueel mooi gemaakt, lekkere soundtracks erbij en prima kills. Jammer dat de personages niet al te boeiend zijn en dat de film een tikje te lang duurt. Ik ben bang dat het geen trilogie gaat worden waar ik over een jaar nog eens naar terug verlang om het opnieuw te zien, maar ik laat me graag verrassen.

3*

Eerste deel van de trilogie Fear Street, gebaseerd op de gelijknamige boeken van de amerikaanse schrijver R.L. Stine. Jeugdige fans van zijn werk zullen een hartverzakking krijgen bij het zien van deze verfilming, aangezien de toon heel wat meer volwassen en gruwelijk is dan ze van zijn boeken gewend zijn. Flink wat bloed en geweld dus. Helaas ook een overdaad aan jaren '90 muziek, vooral in het begin, nogal opgefokt akteerwerk en een schetsmatig uitgewerkt verhaaltje, maar toch heeft de film als slasher wel het één en ander te bieden. En het achtergrondverhaal is intrigerend genoeg om zin te krijgen in de andere twee delen.

Verdienstelijke slasherfilm. Het had allemaal nog een stuk beter kunnen zijn (het script steekt bijvoorbeeld echt niet goed in elkaar; sommige zaken verlopen veel te makkelijk en snel), maar een erg vermakelijke 100 minuten heb je hier absoluut aan. Er zitten een heleboel verwijzingen naar bekende horrorfilms in (de hele openingsscène schreeuwt natuurlijk in alles Scream, je kan dat zowel na-apen als een hommage noemen); oog voor detail en liefde voor het genre ontbreekt in ieder geval niet bij de makers. De verschillende killers zijn in ieder geval best cool, en ook het concept van de heks lijkt me vooralsnog tof. Benieuwd hoe ze dat gaan uitwerken in de volgende delen. Verder was ik vrij verrast door de gore-factor. Dit leek me op voorhand zo wat meer in de lijn van Stranger Things te gaan liggen, maar zeker tegen het einde zitten er enkele erg bloederige en brute momenten in. Verfrissend. De sfeer is bovendien niet slecht, maar het had iets atmosferischer mogen zijn allemaal. De hele visuele look ziet er wat mij betreft te steriel en te clean uit om echt een goed sfeertje te kunnen ontwikkelen.

In ieder geval, de film doet genoeg dingen fout, maar er zit ook best veel fijns in. Waaronder een goed presterende cast. Dit eerste deel heeft me in ieder geval overtuigd om de trilogie volledig af te kijken. 3*.

De meningen zijn wat verdeeld zie ik, maar ook ik kon me hier prima mee vermaken (en Miss Milton zat grijzend naast me op de bank te kijken). Wellicht hangt ook een deel van je verwachtingen en mindset af, zoals een andere gebruiker volgens mij eerder aangaf. We hadden hem specifiek aangezet omdat er behoefte was aan een onzin-filmpje (Ik had Pig met Nic Cage aan willen zwengelen, maar Miss Milton had een voorkeur voor deze), en daarin voorziet Fear Street prima.

De film is niet beschroomd voor het betere jatwerk (hommage, JM! Hommage), maar had genoeg eigen smoel dat het niet echt storend werd. Of het is gewoon te lang geleden dat ik me ondergedompeld heb in zijn betere voorgangers en inspiratiebronnen. De film lijkt zichzelf met zijn luchtige toon ook niet heel serieus te nemen, waardoor het misschien minder opviel. Ik vond de cast het lang niet gek doen, en ben toch altijd wel een sucker voor deze periode, aangezien ik in 1994 een miltonnetje was van 14. De kills zijn echt heel behoorlijk voor wat oorspronkelijk een YA boekenserie was, en ik merkte daar (gelukkig) niet zo heel veel van. Die onderverdeling in Shady Side en Sunny Vale maakt het niet realistischer, maar zodra je accepteert dat dit de wereld van de film is, is deze eerste film van de Fear Street trilogie best genietbaar.

Op zijn minst verdient Janiak enig respect voor haar ballen om drie films tegelijk voor te bereiden en back-to-back te schieten, dat is behoorlijk ambitieus.

3,3*

Vers van de bakker!

Na enige twijfel heb ik besloten om qua beoordeling een tikkeltje hoger te gaan zitten voor deze vermakelijke horror. Al is het alleen al vanwege het vlotte tempo en de mooie balans tussen humor, gore en spanning (eng vond ik dit niet echt).

Netflix levert over het algemeen vrij veel matige filmproducties af en ik heb het idee dat zij soms een te grote focus hebben op kwantiteit in plaats van kwaliteit. Gelukkig is Fear Street wel een geslaagde productie en een groot feest voor horror liefhebbers. Qua sfeer deed mij dit ook denken aan Stranger Things, en ik verwacht dat liefhebbers van die serie hun hart op kunnen halen bij het eerste deel uit deze trilogie.

Mijn twijfel tussen 3,5* en 4,0* zit hem met name in het gebrek aan echte horror (waar dit concept zich uitstekend voor leent) en een element binnen de opzet waar ik mij aan ergerde. Noem mij een kniesoor maar ik vond het belachelijk hoe Samantha met het skelet van de eeuwenoude overleden heks in aanraking kwam. Prima dat dit toevallig gebeurt, maar dat haar overblijfselen eeuwenlang onder een laagje mos gelegen hebben zonder te vergaan? Yeah right.. persoonlijk stoor ik mij er altijd aan wanneer er niet beter over dit soort details wordt nagedacht. Ook zochten de visuele effecten een enkele keer de grens weer op, maar dit is bij een gigantische hoeveelheid films vandaag de dag het geval. Het inzetten van (te) veel praktische effecten kost vermoedelijk te veel tijd.

Buiten deze nadelen zorgt het hoge tempo, de jonge frisse cast en de creatieve opzet voor een welkome toevoeging in het genre, en ik kijk dan ook hals reikend uit om het tweede deel binnenkort op te zetten.

4,0*

Beetje flauw slashertje. Het retro 90s sfeertje is het net niet, net zoals de poging de boel op te leuken met een hoop neon lichtjes. Het oogt wat plastiek allemaal en constant liggen de vergelijkingen met films die dat al veel beter deden op de loer.

Wel leuk is het hele Shadyside vs Sunnyvale gegeven, dat geeft de film dan weer wél het nodige karakter. Personages zelf zijn helaas wel wat aan de saaie kant en ook de killers konden niet geheel overtuigen. Zal ook wel te maken hebben met de overvloed aan makkelijke knipoogjes en referenties die me gaandeweg wat gingen vervelen. Een paar opvallend leuke kills wel, met de broodsnijder als hoogtepunt. Haalt het geheel nog wat omhoog, maar al bij al een wat halfbakken en zoutloze 90s ode. 2,5*

Leuk!

In afwachting tot het vierde seizoen van Stranger Things ben ik nu wel eventjes zoet met de drie delen van Fear Street. Een filmverwerking van de jeugdboekenreeks van RL Stine; waar ik er vroeger ook een paar van gelezen had.

Een volwassen versie van een kinderboekenreeks. En toch kwamen er in de boeken scenes voor die niet veel verschilden als de slachtpartijen in deze film. Ik kan me nog een massamoord herinneren waarin kinderen elkaar te lijf gingen met bijlen, het bloed; samen met een afgehakte been, door de geulen stroomde... Alleen nu zijn de tijden veranderd en is elk element wat ook maar een ietsiepietsie confrontatie bevat zogenaamd schadelijk voor iedereen die onder de 18 is.

De jaren 90-sfeer was overduidelijk een prioriteit in deze film. Een overvloed aan soundtracks (al komt Firestarter van The Prodigy uit 1996), elementen waar ik zowel wel als niet van gehoord heb (je scheen in 1994 dus al te kunnen chatten), kleding, gedrag, de high school-setting, en het ontbreken van smartphones vormen hier al een fantastisch decor. Het stadje Shadyville in de herfst is een typisch verschijnsel en aan de acteurs kan je zien dat ze met veel plezier aan dit project gewerkt hadden.

We hebben buitenbeentje Deena en haar nerdy broertje Josh. Josh houdt zich uren bezig met informatie verzamelen over een lugubere legende dat boven het plaatsje hangt en Deena probeert te improviseren met haar losbandige vrienden. De school is in rep en roer sinds er een studente is vermoord en bij een herdenking lopen de gemoederen hoog op. Na een ongeluk beseffen de vrienden dat er een vloek rust op het plaatsje en dat Josh nog wel eens gelijk kan hebben. En ja... wat gaan we dan doen? De vloek tegengaan.

Dus de tieners lossen het op en dat levert toch wel weer vanoudse en genietbare momenten op, waarvan de clichés haast niet meer op lijken te vallen. Dit omdat het overduidelijk odes aan de nostalgie zijn. De moorden zijn lekker gruwelijk... Echter vond ik het wel minder dat enkele memorabele personages het loodje moesten leggen... waaronder Josh. Al blijft die broodsnijmachine-scene fantastisch.

De karakters zijn stuk voor stuk goed neergezet. Naast Deena en Josh vind ik Samantha ook een eigenzinnig type. Een knipoog naar de emancipatie van het heden met die lesbische scene tussen Deena en haar zat er ook aan te komen. De sullige Simon, de koppige Kate... en natuurlijk ook de tegenstanders. Vooral die zelfmutilerende meisjesgeest was best wel creepy.

Wat moet ik verder zeggen? Dit was verzorgd, genietbaar en naast de boekenreeks een ode aan films als Scream en Final Destination. Vanavond heb ik tijd voor deel 2. Ik ben zeer benieuwd.

4,0*

“It began as a prank... and ended in murder.”

Het eerste deel van ‘Netflix’’s eigen horrorserie verwerkt in drie films: ‘Fear Street’. Op het oog niet zo heel boeiend, laag scorend en typisch ‘Netflix’ lijkt het een saaie zit te gaan worden. Toch laat de film zien dat idee volledig om te draaien en buiten het feit dat het ontzettend cliché is en goed gejat van grotere films in het genre, voornamelijk de filmreeks ‘Scream’, heb ik me uitstekend weten te vermaken met het eerste deel.

Wat me eigenlijk vrij snel op viel is dat de film aardig bloederig is, wat altijd een pluspunt is zeker gezien een horrorfilm en dat opent leukere scenes. De film speelt overduidelijk in de jaren negentig af en dat is aan alles te zijn, wat een ontzettend leuke sfeer wist te creëren. Echter was het acteerwerk nergens boeiend te noemen en is het zeker in het begin wel even wennen, dat houterige acteerwerk van de cast. Overigens deden ze het gezien hun leeftijd na een tijdje wel wat leuker, of ik was er gewend aan geraakt, dat kan ook nog. Ik kende niemand uit de cast en ik vond niemand echt ontzettend goed spelen.

Een groot pluspunt in deze film voor mij was het muziek. We zien dat het broertje van een groot ‘Iron Maiden’ fan is en dat kregen we ook te horen na een erg leuke soundtrack ‘Fear Of The Dark’ en laat dat nou net mijn favoriete nummer van mijn favoriete metalband zijn. Een pluspuntje vanuit mijn kant voor die keuze is dus best logisch, toch komt er veel meer leuke muziek voorbij. Wat mij echter wel stoorde is dat er iets té vaak muziek werd gebruikt, ook op soms onlogisch voelende momenten. En daar kon ik mij wel eens aan storen.

Een echte B-film vind ik altijd wel leuk in het horrorgenre, zeker als het een hersenloze film is als dit met een cliché maar wel leuk verhaal om te gaan volgen. Ik heb me uitstekend weten te vermaken met deze horror, hoewel het voor mij soms nog wel wat harder mocht gaan begint ‘Netflix’ nog wat rustig aan deze trilogie, laat de rest maar komen, die gaan we snel erachter aan gooien!

3.5*

Prachtige trilogie vind ik deze fear street films.

All 3 bekeken (in de juiste volgorde natuurlijk) en geen enkele die mij heeft teleurgesteld.

Energieke film met een soundrack die nostalgische gevoelens opwekt, best goede muziek toch in de jaren negentig. Aanvankelijk ook heel fris en geinig met leuke personages maar het duurt me allemaal wat te lang en begint te slepen. Toch wel benieuwd naar de andere twee delen.

Fear Street is gebaseerd op de boekenreeks van R.L. Stine. De schrijver wordt ook wel aangeduid als de Stephen King van de jeugdliteratuur. Van die aanduiding word ik op voorhand niet meteen blij. Ik zit niet te wachten op een brave horror die geschikt is voor alle leeftijden. Gelukkig blijkt Fear Street een aangename film te zijn die grafische horror niet schuwt. De hoofdrollen worden dan wel gespeeld door middelbare scholieren, maar de horror vond ik behoorlijk volwassen.

De factor Nostalgie wordt in deze film trouwens genadeloos uit de kast getrokken. De film speelt zich af in 1994. Dat is herkenbaar in de entourage, de kleding en natuurlijk in de score, hoewel ik ook nummers van na 1994 meende te horen.

De film begint heel opwindend met moordende actie in een winkelcentrum, maar zakt daarna meteen weg in de belevingswereld van de jeugdige protagonisten. En die wereld is niet erg interessant. Vaak word je in dergelijke films die een beroep doen op je nostalgische gevoelens, verrast met een bruisende groepsdynamiek, die de momenten tussen de moordende actie aangenaam en herkenbaar opvult. Daarvan had ik in deze film in beginsel weinig last.

Het wordt pas leuk als de film zich met een kwade bedreiging gaat bezig houden. Als bovennatuurlijke elementen de film binnendruppelen en de moordfrequentie een opwaartse duw krijgt. De groepsdynamiek verandert recht evenredig en krijgt een heftige impuls die zorgt voor vuur en passie. En zowaar voor wat humor. De film maakt als geheel een ommezwaai die onverwachts leven in de brouwerij brengt en een spannende sfeer veroorzaakt.

Het verhaal is vanaf dat moment leuk om te volgen. Tegen het einde volgt zelfs nog behoorlijk brute actie die in een volbloed slasher niet zou misstaan. Ik kreeg tegen het einde zelfs last van empathische gevoelens voor het groepje middelbare scholieren dat zo dapper de strijd aangaat met het bovennatuurlijke.

Fear Street is geen echte hoogvlieger maar is absoluut een vermakelijke film.

Wat een leuke retro slasher die de kijker het gevoel terug geeft van de jaren 80 -90 qua uitvoering van dit genre. Verschillende filmtitels van die periode komen bij je op en er wordt een tof mengelmoesje van gemaakt. In begin heb je nog de indruk dat je naar een soort Scream zit te kijken, maar niks is minder waar. Het horrorverhaaltje is leuk bedacht en het gegeven Shadyside vs Sunnyvale geeft de film wat meer diepgang. De jonge cast doet het prima en er zitten heel wat leuke knipogen in de film. De kills zijn aardig met één zeer toffe scène, nl. het broodmachine. Sterke soundtrack ! Tof, vermakelijk horrorfilmpje ! 7,5/10

Deze film deed me wat aan Scream denken, al was die wel beter. Ook wat knipoogjes naar andere horrorfilms. De film was nog redelijk bloederig. De cast was niet echt verrassend, maar typisch voor dit soort films. De soundtrack was wel nog leuk.

De speelduur was goed, niet te lang en niet te kort.

De film zal zeker niet uitblinken qua originaliteit, maar soms hoeft dit ook niet.

Leigh Janiak als regisseur deed niet meteen een belletje rinkelen bij mij maar zijn film Honeymoon deed dat wel. Dat was een aangename verrassing toen, een bovengemiddelde goede en originele horrorfilm. In Fear Street probeert hij bezetenheid door een demon te combineren met slasher/campfilms. Daar slaagt hij wel behoorlijk in, maar het wordt nergens echt sterk. Misschien komt dat door de cast. Daar kende ik niemand van omdat het waarschijnljk hun debuutfilm was in acteren. Nu goed, horror is een prima genre om naambekendheid mee op te doen. Zo denk ik dat Anya-Taylor Joy vast bekend geworden is sinds The Witch. In deze film zitten we voor een deel in een winkelcentrum dat toch net iets minder campy aanvoelt dan een bos met wat hutjes. Kiana Madeira vond ik wel iets hebben. Je merkt wel dat 2021 een beetje het jaar van de wokeheid was, al wordt er niet te expliciet de nadruk op gelegd. Het was zeker origineel en ik heb me niet verveeld met deze film.

De openingsscène gaf me enorme Scream vibes, en toen ik de tienercast zag verschijnen dacht ik: oh nee, weer zo'n flauw tiener horrorfilmpje dit wordt niets! Maar de jongelui doen het wel goed, het verhaal met de heks boeit ook wel, en naar het einde van de film toe zitten er wat leuke, bloederige kills in (met natuurlijk de broodsnijmachine als hoogtepunt). Ook leuk zijn de lesbische scènes tussen Kianna Madeira (die warempel erg lijkt op een ex van mij) en Olivia Scott Welch.

Het moet ook gezegd dat de production design erg degelijk is. Er zitten weliswaar enkele minpuntjes in deze film. Zo ligt de heks blijkbaar slechts onder een laagje mos begraven, waar je zo overheen struikelt.

Net als andere leden best positief verrast door dit eerste deel van de Fear street. Het lijkt me sowieso al interessant om terug te gaan in de tijd als ik er de twee andere films op na sla. De vervolgen staan dus zeker nog op het weeklijstje. Interessant om verschillende horror genres in elkaar te verweven en tegelijk nog geslaagd over te komen ook.

Ten eerste is het altijd fijn om als protagonisten minderjarige tieners in te zetten. Dat wil nog niet noodzakelijk zeggen dat het voor tieners gemaakt is, maar met minderjarige tieners heb ik toch altijd een soort van een adventure gevoel. Verder heb je het slasher genre dat duidelijk aanwezig is in combi met wat occulte witchcraft waarbij de psycho's toch anders zijn.

Niet alles is even geslaagd. De agenten mogen dan misschien niet geloven dat Ryan herrees uit de doden, dat wil daarom nog niet zeggen dat er misschien niemand anders is. En hoe het graf zou onteerd zijn van de heks, is me ook een raadsel, tenzij je amper onder het mos ligt natuurlijk. Beetje vreemd ook hoe de overlevende tieners omgaan met de dood van de anderen.

Maar ik genoot er wel van. Best fris en een andere aanpak. Leuke sound ook wel en best wel een prima uitgangspunt tussen die twee gemeenten die elkaar rauw lusten.

Herzien en het cijfer blijft spijtig genoeg steken op een nipte voldoende. Regisseuse Leigh Janiak kleurt haar wereld mooi in en profiteert van een fijn concept, maar moet helaas met nogal onuitstaanbare hoofdfiguren te werk gaan. Zeker Kiana Madeira is erg vervelend en communiceert al haar dialogen met een boze blik of hard stemvolume, terwijl het juist haar personage is dat de film moet dragen. De overige figuren worden ook redelijk willekeurig in het verhaal gedropt en nogal onzorgvuldig met elkaar verweven. Het ontbreekt 1994 verder aan een zekere mate van spanning, maar het vermaakt uiteindelijk wel, er hangt een leuk sfeertje en de moorden zijn best gemeen.

Ik wist niet dat dit een film was die zo nadrukkelijk focust op tieners, maar heel veel tijd om dat te beseffen heb je niet nodig. De soundtrack blaast in de eerste tien minuten minstens vijf nummers die over elkaar heen struikelen om ons te vertellen dat we ons in de jaren ’90 bevinden. Op meerdere vlakken is dit een film die overtuigend voor een jonge doelgroep kiest, anderzijds is de blood & gore ook weer zo nadrukkelijk aanwezig dat het zeker geen kinderfilm is. Een R-rated Stranger Things-slasher, does that make sense?

Zoals gezegd windt de soundtrack er geen doekjes om: schreeuwerig aanwezige, plots inzettende nummers die meer een dwarsdoorsnede van een tijdperk moeten geven dan dat ze echt op de betreffende scene zijn afgestemd. Maar ook de geluidseffecten zijn overdreven aanwezig (jumpscares incluis) en de jongeren hoeven zich duidelijk niet in te houden met hun gevoel voor dramatiek en in de mond gelegde one-liners.

Janiak gooit de subtiliteit en geduldige opbouw die ik ken van Honeymoon (2014) overboord om met overtuiging door te schieten naar een tienerhorror, ramvol popcultuur. Het levert een wat lawaaierige en rommelige film op (editing lijkt dat ook te versterken) die verhaaltechnisch een beetje een lappendeken vormt van wat we kennen uit slashers, overgoten met een occult sausje maar eerlijk is eerlijk: als de film eenmaal op gang komt (en ik mijn verwachtingen navenant aangepast had), is het best wel genieten. Best wel smakelijke moorden en af en toe effectieve spanning zorgden er eigenlijk voor dat het jeugdgehalte juist de charme werd: een young adult film met gore is toch net een andere hoek dan de standaard: horror met tieners.

Effe wennen aan de toon dus, maar uiterst vermakelijk binnen de eigen parameters. Op naar de rest 3*

Overtrof mijn verwachtingen. Ondanks dat het plot me wel aansprak, vreesde ik ook de zoveelste Netflix-productie die er vrij gelikt uit zou zien, maar qua inhoud weinig tot niks te bieden heeft op een moraliserende boodschap na. Gelukkig viel dat allemaal heel erg mee. Fear Street wil een hommage zijn aan een hoop grote klassiekers binnen het horrorgenre, maar tegelijkertijd een eigen trilogie uit de grond stampen.

Acteerwerk is nou niet bepaald denderend, maar ook niet gelijk verkeerd. Kiana Madeira heeft wel een fijne uitstraling en kan de hoofdrol met een zeker gemak dragen. Bijrollen zijn vooral standaard (en weinig memorabel) slachtvee, maar er zit niet veel storends bij. De humor is zelden écht leuk, maar er is zowaar hier en daar sprake van lichte spanning en de film verveelt ook niet gauw. Het is in ieder geval prima kijkvoer; uitermate geschikt voor Halloween. Het mag dan misschien niet baanbrekend zijn, maar het smaakt wel naar meer.

3*