Fear Street: 1666 (2021)

666 zegt je niks in combinatie met bv hekserij en andere nare zaken?

Naar mijn mening vond ik het daarom een beetje een achterhaalde opzet.

Must be the season of the witch

De setting van de 1666 editie sprak mij veruit het minste aan qua opzet waardoor ik het slotstuk een paar weken uitgesteld heb. Dat ik de verhaallijn in 1978 een heel stuk minder vond dan Fear Street 1994, hielp hier ook aan mee.

In eerste instantie werd ik bevestigd in mijn vermoeden dat ik dit inderdaad niks zou gaan vinden. Op de een of andere manier oogde de setting van 1666 erg goedkoop en ongeloofwaardig. Alsof ik naar een veel te opzichtige verkleedpartij aan het kijken was. Hierdoor had ik ook de grootste moeite om in het verhaal geïnvesteerd te raken. Pakweg halverwege volgt er een aangename verassing, wanneer de setting zich weer verplaatst naar 1994. Ook logisch, omdat het verhaal in deze tijdlijn nog niet was afgerond. Maar dat de ontknoping de helft van de speelduur zou bevatten had ik niet verwacht, en was een aangename verassing.

Vanaf dit moment kwam ik weer wat meer in de flow van het origineel terecht, al werd het nergens even goed als mijn eerste kennismaking. Nick Goode blijft bijvoorbeeld een veel te oppervlakkig personage, en ik had veel meer van zijn markante levensstijl willen zien als alleen een glimp van zijn villa, toen hij al dood was. Ook vind ik de editing er met momenten erg matig en goedkoop uitzien alsof ik naar een low budget horror productie aan het kijken was.

Hoewel de uitwerking dus wel degelijk te wensen over laat heeft de volledige trilogie mij meermaals verast met een origineel verhaal, en daarnaast zag ik het ook als een pluspunt hoe de regisseuse steeds speelde met de verwachtingen van de kijker. Het eerste deel is voor mij nog steeds overduidelijk het sterkst. Het vervolg is over de gehele linie het meest voorspelbaar en eentonig, en hierdoor veruit het minste. Het slot begint vrij rampzalig, maar weet zich uiteindelijk stevig te herpakken. De meest gerechtvaardigde beoordeling zou ik 3,25* vinden, maar aangezien ik deze niet kan geven kom ik uit op een kleine 3,5*. De gehele trilogie, schaal ik in op een 7. Er is nog meer dan voldoende ruimte voor verbetering, maar er bleef gelukkig nog voldoende te genieten over.

3,5*

Mijn verwachtingen voor 'Fear Street Part Three: 1666' (2021) had ik al naar beneden bijgesteld. Het mysterie rond de heks was inmiddels opgelost en het tweede deel wist weinig nieuws eraan toe te voegen. Maar 'Fear Street Part Three: 1666' (2021) doet er goed aan om de slasher-elementen in te ruilen voor een occult kostuumdrama waarin personages uit de vorige films opduiken als hun eigen voorouders. Zowel een prequel als een afsluiting rond een heksenvervolging in de meest letterlijke zin. Ook minder ironische knipogen en een serieuzere toon met heftige onderwerpen als femicide en religieuze waanzin. De Fear Street-trilogie als geheel is ietwat inconsequent, maar weet toch op een speelse manier het heksenthema doorheen verschillende horrorgenres te loodsen. Al had er zeker meer in het materiaal gezeten.

Een leuke afsluiter wel. Prima keuze om deels dezelfde cast te laten opdraven en de finale is ook in orde. Al met al een trilogie die ik niet direct zou aanbevelen maar wel een prima kijkbaar geheel. De nerd en broertje van is m'n favoriete personage.

In het derde deel reist het verhaal terug naar de oorsprong van de vloek die al eeuwenlang een Amerikaans stadje teistert en ervaart de kijker eindelijk de reden van het bestaan van het eeuwenoude kwaad. De film bevat veel referentiemateriaal naar de eerdere delen en veel van de acteurs keren weer terug in dezelfde en/of een andere rol.

De film slaat nieuwe wegen in. De eerste delen waren fun-slashers, die vol inzetten op humor, kills en nostalgie. In het finale deel is veel meer ruimte voor drama ingeruimd en valt er op het nostalgische-, humoristische- en het horrorvlak minder te genieten. Het verhaal slaat een serieuzere toon aan en onderlinge relaties die tot die tijd voornamelijk een luchtig karakter hadden, ontstijgen heel voorzichtig de oppervlakkigheid.

Actuele thematiek over de tweedeling in de maatschappij was al zichtbaar in de eerdere delen en keert plastischer terug. Regisseur en co-auteur Leigh Janiak voegt daar in dit deel nog hypocrisie, huichelarij en vrouwonvriendelijkheid aan toe. In de eerste helft van de film die zich in 1666 afspeelt, worden deze zaken flink benadrukt. Weinig fun en weinig slashing dus, maar de serieuze touch geeft wel meer fundament aan het verhaal. En dat is ook wat waard. Ook van waarde is de setting van het Middeleeuws dorp dat plaats van handeling is. De locatie is met zorg ingericht en ziet er authentiek uit. Goed voor de beleving.

In de tweede helft grijpt de film dan toch terug op het concept van de fun-slasher als engagement en drama worden losgelaten en de film toewerkt naar de samenvoeging van onopgehelderde lijntjes. Hier en daar wat brute actie. Hier en daar wat humor. Maar goed. Uiteindelijk stelt het allemaal weinig voor. Uiteindelijk heeft het verhaal ondanks het Middeleeuwse hoofdstuk, maar weinig fundament. De film draait nog steeds om niets meer dan een stel tieners dat met jeugdig enthousiasme een eeuwenoud kwaad bevecht. Spannend is dat niet. Vermakelijk is dat wel.

Fear Street Part Three: 1666 is een leuke afsluiting van de trilogie.

Dit vind ik uiteindelijk toch wel de leukste van de trilogie denk ik, mede doordat op een bevredigende manier alle losse draadjes aan elkaar worden geknoopt. Het helpt ook wel dat het eerste deel van de film folk horror is, een genre waar ik niet bijzonder veel films van heb gezien. Hoe matig die accenten ook zijn en hoe anachronistisch het ook voelt om al die kinderen van uiteenlopende afkomst bij elkaar in een dorpje in 1666 te zien, bijgelovige dorpelingen zijn een stuk griezeliger dan losgeslagen moordenaars ooit kunnen zijn. De lesbische relatie werkt ook gewoon heel goed binnen de context van dit verhaal. Sterker nog, ik vond uiteindelijk zelfs Deena nog best sympathiek.

Verder is de film ook weer gewoon lekker ranzig en creepy soms. Scènes als die in de kerk met al die kinderen en de pastoor met uitgestoken ogen springen er nog best uit. Sowieso ook wel opvallend dat in deze trilogie de kinderen nooit werden gespaard. Wel minder vond ik dat in dialogen en flashbacks alles voortdurend voor wordt gekauwd. Nu waren de flashbacks soms best nuttig als geheugensteuntje, maar de dialogen wekten regelmatig gewoon ergernis op.

Het tweede deel speelt zich weer volledig in 1994 af en viel me bepaald niet tegen. Het tempo en de sfeer zitten er lekker in, en zoals ik al hoopte krijgt Jacobs inderdaad een wat grotere rol, ook al stelt deze uiteindelijk ook weer niet zo enorm veel voor. Ik had ook liever gezien dat de films in elk geval de hoofdpersonen wat beter hadden uitgewerkt in plaats zoveel tijd te steken in al dat gezeik over Shadyside versus Sunnyvale, en een mysterie dat ook uiteindelijk ook weer niet zo enorm ingewikkeld in elkaar bleek te steken. 3.5*.

Sterke finish van deze horrorreeks met zelfs een lichte voorkeur voor deze film. De reden is simpel : deze film ademt in de eerste helft een passend aanwezig sfeertje uit met een geweldige ontknoping. In het tweede gedeelte krijg je een totaal ander sfeertje wat logisch is gezien de tijd waarin het verhaal zich afspeelt. Maar dat is het niet alleen : het is luchtiger van opzet, kleurrijk en vindingrijk. Misschien een rare combinatie met de twee verschillende tijden en hun manier van uitwerking, maar wel leuk gedaan. Wederom degelijke vertolkingen en leuke muziek. 8/10

Het laatste deel van de Fear Street reeks en deze is weer iets beter dan deel 2 maar zeker niet als de 1st maar goed ieder zijn mening en dit is de mijne. De sfeer en de cast doen het goed en de finale is dat ook, check hem maar als je ze nog niet hebt gezien alle 3 films achter elkaar zien is een hele opgave maar dit is zeker een aanrader deze reeks.

Dit deel heeft mij positief verrast... in het begin dacht ik wel even van hmmm....... maar werd toch weer leuk. Goed bedacht ook.

Eerste deel van deze film was prima èn spannend met prima verhaal en setting, 2e deel viel ons tegen en zijn we ermee gestopt. Ook belangrijke reden hiervoor (stoppen) was dat er nog vele films/series liggen te wachten op de kijkbeurt.

1e deel krijgt van ons een mooie 7, de 2e helft een 5. Dus een gemiddelde van een 6!

Prima einde van de fijne slasher reeks die ik heb gezien. Het einde geeft eigenlijk de clue van alle losse films waar en begrijp je hoe het gehele verhaal in elkaar steekt . Het enigste wat ik iets verwarrend vond was dat alle acteurs , dezelfde acteurs waren als het gedeelte dat in 1666 afspeelt. Hier moest ik even schakelen of zij nou terug in de tijd waren gegaan of niet . Verder een fijne afsluiting van een vermakelijke slasher trilogie. Ikzelf vond deel 1 leuk en vlot , maar deel 2 en nu ook deel 3 net iets intressanter en een beter sfeertje hebben . Vandaar de halve ster meer voor deel 2 en dit deel .

Het begon nog redelijk, maar nergens memorabel met het laatste deel natuurlijk weer de ideologie door de strot geduwd met het verhaaltje over toxic witte mannen die in privilege zijn opgegroeid en daardoor de groei van outcasts en andere bevolkingsgroepen eeuwen hebben belemmerd. Iets subtieler dan anders, maar toch te nadrukkelijk weer aanwezig in dit netflix woke feestje.

Vond dit eigenlijk het sterkste deel. Misschien omdat het verhaal en setting toch wat origineler was en zeker de eerste helft ook gewoon heel boeiend was. De tweede helft verbond dan alle delen mooi samen.

De speelduur was langer dan de andere delen, maar stoorde niet. Prima deel.

Het laatste deel speelt zich eigenlijk gedeeltelijk af in 1666 en heeft een tweede vervolg van 1994. Deze film voelt natuurlijk voor een deel heel anders aan vermits je in een ander tijdperk terecht komt. Het contrast is dan ook behoorlijk groot. Maar qua verhaal zit het wel goed in elkaar. Ik vond het wel een beetje jammer dat ze gewoon exact dezelfde mensen gebruiken om hun zogenaamde voorouders af te beelden. Je merkt ook wel dat het budget misschien te laag was voor dit deel en dat het daarom ook maar voor een kort stuk zich in 1666 afspeelt. Janiak gaat in dit deel dus wat meer de occulte weg op en mixt ook hier behoorlijk qua horrorgenres door elkaar. Een amusante trilogie maar ik vermoed dat het geen classics gaan worden.

"Goode is bad!"


Het eerste stuk in het dorpje in het jaar 1666 is het sterkste deel van deze film, met een tamelijk sfeervolle setting. De bijgelovige dorpelingen die alles op de duivel steken en onschuldige jonge vrouwen van hekserij beschuldigen, erg creepy allemaal, vooral als je beseft dat zoiets in die tijd niet ongewoon was. Alleen vraag ik mij af of er in een klein dorpje in het tijdperk van de koloniale nederzettingen wel al zwarte bewoners waren, jongelingen party's hielden en high werden in het bos, en jonge meisjes aan lesbische activiteiten deden.

De scène in de kerk met de pastoor en de dode kinderen, alsook het afhakken van de hand van Sarah Fier, zijn de meest memorabele momenten. De oudengelse accenten vallen wat mij betreft nog mee, maar het lijkt wel een beetje alsof je naar een schooltoneel zit te kijken. Ook het feit dat dezelfde hoofdpersonages van de vorige twee films de hoofdrollen in deze film spelen, werkt nogal verwarrend. Zijn al die personages dan voorouders van hen? Wat de politieagent betreft is het duidelijk, maar is bijvoorbeeld Deena dan een achterkleinkind van Sarah Fier?

En hoe kon Sarah net voordat ze opgehangen werd een vloek uitspreken over Goode, als ze geen pakt met de duivel had gesloten en helemaal geen heks was? Waarom gaan die killers achter iedereen aan die bloedt op de beenderen van haar lichaam? En waarom zegt ze niet aan de dorpelingen dat ze onder het huis van Salomon moeten kijken, zodat ze kunnen zien dat hij de dader is?

Part III en ik kom tot de conclusie dat ik zeer heb genoten van dit tiener horror drieluikje van Netflix makelij. Duidelijk over nagedacht en goede beslissingen genomen om er een onderhoudend werk van te maken.

Wat ik ook altijd bijzonder vond aan de reeks waren de moordenaars. Niet 1 of 2, maar een stuk of vijf, allen even meedogenloos en creepy op zichzelf. Geweldig om zo een slasher in te gaan. Het hele heksgebeuren is een extraatje dat moeiteloos in het plot vervat zat.

Prima tienercast ook, de hele reeks door, met een afwisseling van de wacht in Part II. Specifiek voor dit laatste deel in 1666 best een fijne setting en sfeer. De overgang naar het heden is misschien wat bruusk, maar het plot kon dat wel aan. Beetje rare muziekkeuze vond ik het daar in the mall met The Offspring, maar dat is persoonlijk.

Fear Street doet een Ginger Snapje met een derde deel dat terug in de tijd gaat en de eeuwenoude mythe van Sarah Fier terug naar de oorsprong brengt. Naar een tijd waar ik minder affiniteit mee heb (en die er tevens voor zorgt dat we de verzamelde cast uiteenlopende pogingen tot een soort settlers-Iers horen doen), maar het moet gezegd: ik vond dit misschien nog wel het beste deel.

De scene in de kerk wat best macaber en ook op andere plekken lijkt de trilogie weer een tandje hoger te schakelen qua gore. Grootste voordeel aan dit deel is dat de uitbundig pompeuze soundtrack achterwege gelaten wordt (geen pophits in de 17e eeuw gelukkig), al komt daar in het laatste half uur, wanneer we weer terug in 1994 zijn om het verhaal af te ronden, op meedogenloze wijze een eind aan en blijven ook de geluidseffecten nadrukkelijk en overdreven aanwezig.

Wereldschokkend is het niet, maar het verhaal wist me toch op enkele momenten te verrassen (het bewust willen oproepen van de Duivel als laatste redmiddel tegen een de tirannie van op wraak beluste gemeenschap heksenjagers maar ook dat de uiteindelijke dader Solomon Goode blijkt) en de manier waarop het (eenmaal terug in 1994) uitgewerkt wordt heeft misschien een wat Home-Alone achtig gehalte, maar het is niet zonder charme.

Ik zou het best een goede trend vinden: young-adult fantasy dat de PG13-rating met overtuiging overschrijdt. Gedesensitiveerd als de huidige generatie moge zijn, is het niet meer dan logisch. En hier levert het een geinige trilogie op, die wat losjes en speels omspringt met de opzet en het (tiener)drama, maar extra vermaakt door smakelijke bloederigheid en een luchtige vorm van spanning. Dit zijn films die ik op mijn 12e nodig had, maar nu nog altijd prima kan smaken. 3*

Fear Street: 1666 is de afsluiting van de trilogie. De eerste twee delen vond ik vermakelijk, maar het tweede deel kampte wel opstartproblemen en aantal andere zaken waardoor ik die film iets minder goed vond. Die moeizame start kent dit derde deel ook wel. Sterker nog, het deel dat zich in 1666 afspeelt, vind ik het minste deel van de hele reeks.

1994 had er niet zo veel last van, maar bij zowel 1978 als 1666 kan ik er maar moeilijk inkomen dat de films zich in die tijden zouden afspelen. Het zijn zo overduidelijk moderne acteurs en actrices uit 2021 die zich daar bevinden dat ik dit gewoon niet geloofwaardig vind. Nu krijgt 1666 wel een beetje 'hulp' door de gekozen invalshoek dát het de personages uit de vorige twee delen zijn die rollen aannemen, inclusief het feit dat het verhaal van de heks vanuit het oogpunt van Deena verteld wordt, maar dan nog vond ik dit deel niet al te best. Barslecht wordt het nou ook weer niet, het mysterie blijft gelukkig wel interessant, maar door de geliktheid schiet het toch wel wat uit de bocht.

De film weet echter halverwege een goede ommezwaai te maken door terug te keren naar 1994 voor de finale en, toegegeven, die mag er wel wezen. De film trekt letterlijk alles uit de kast en gaat wellicht hierbij nogal over de top, maar dat mag ook. Het zorgt er in ieder geval voor dat al die opbouw niet voor niks was en dat het allemaal bevredigend ten einde komt. Fijne production design! Kiana Madeira verdient het bovendien wel om nog een keer apart benoemd te worden: een consequent fijne factor in deze films; tevens de meest memorabele actrice. Sadie Sink hoort daar natuurlijk ook bij, maar dat komt ook vooral door haar (mijns inziens welverdiende) bekendheid van Stranger Things.

Afijn, de Fear Street-trilogie kent met dit laatste deel een prima slot. De trilogie heeft me niet overdonderd, maar ik kijk er wel met een positief gevoel op terug: het was vooral gewoon een leuke zit. Verre van perfect, maar wel vermakelijk en ik sluit niet uit dat ik ze in de toekomst nog eens opnieuw de revue laat passeren. Voor fans van het horrorgenre, maar ook zeker liefhebbers van mysteries, heeft deze reeks genoeg te bieden.

3*