Fear Street: 1666 (2021)

Aardige film waarin de oorsprong van de vloek van het stadje uit de doeken wordt gedaan. Dit laatste deel weet alles mooi met elkaar te verbinden (zowel verhaaltechnisch als de manier waarop de castleden worden ingezet). Wel is dit laatste deel iets te veel twee films in één en is het minder een slasher vergeleken met de eerste twee films.

Prima film, met een goed verhaal waar de 3 films tot 1 geheel komt. Er spelen goeie acteurs in, maar soms was het moeilijk te volgen.

Ik vind het laatste deel lastig te beoordelen. Ik was bang dat de sprong terug in de tijd niet zou werken, maar na een aantal minuten raakte ik er aan gewend en werd het zowaar het sterkste stuk van de trilogie. Deel drie is weer in twee delen opgesplitst en dat doet toch een beetje afbreuk aan het sterke begin. Ik snap wel dat er voor gekozen is om het verhaal goed te kunnen vertellen maar voor mij ging de sfeer er weer uit. Helaas. *2,5

De laatste van drie films gebaseerd op de Fear Street-boeken van R.L. Stine gaat terug naar de oorsprong van de vloek die de oorzaak zou zijn voor de bloedbaden die onder anderen in 1978 en 1994 plaats hebben gevonden. We weten dus van tevoren dat hoofdpersoon Sarah Fier geëxecuteerd zal worden op verdenking van hekserij, maar de vraag is of zij daarbij inderdaad een vloek uitsprak. En belangrijker nog: was zij überhaupt een heks? Het is 1666 en volgens een overlevering is de maanstand geschikt voor een waarbij de plaatselijke jongeren in hogere sferen geraken door het eten van bepaalde bessen die Sarah Fier [Kiana Madeira] wil kopen van een vrouw die lange tijd geleden is verbannen uit het dorp. In het huisje van de mysterieuze vrouw leest Sarah een spreuk uit een duivels boek en kort daarna vrijt ze onder invloed van de bessen met dorpsgenoot Hannah Miller [Olivia Scott Welch]. Wanneer dat uitlekt én het dorp vervolgens geplaagd wordt door een aantal mysterieuze, lugubere gebeurtenissen, wordt Sarah het doelwit van een heksenjacht. Het eerste uur is redelijke, maar niet bijster originele heksenhorror. Na een uur keert het verhaal terug naar het einde van Fear Street: 1994 waar men denkt een definitief einde te kunnen maken aan de vloek. Dat deel is (net als de bijbehorende film) een vermakelijker, mede vanwege de meer luchtige benadering en een aangenaam gevoel voor humor maar loopt uit op een groteske, verwarrende finale.

Het slot van een behoorlijk aardige trilogie over de heks Sarah Fier. In dit deel zien we dan eindelijk wat er in haar leven is voorgevallen en vallen de nodige zaken op z'n plaats zoals de hand, de boom en de vloek. In het eerste uur kijken we mee in 1666 en het restant daarna gebruiken ze om de trilogie een bevredigend eind te geven. Dat lukt niet helemaal, want ik vond dat laatste uur rommelig en alles werd iets te gemakkelijk opgelost en afgehandeld. Maar ik heb me wel goed vermaakt, al werden de drie films zelden beklemmend of eng, maar spannend was het geregeld wel. En er zitten een hoop mooie hommages aan het horrorgenre in. Dit soort werk mag Netflix wel vaker in hun assortiment uitbrengen. Deel 2 steekt er bij mij bovenuit, by far de beste als je horror zoekt, maar de rest is ook zeker de moeite waard.

3*

Goede reeks hoor. Had er eigenlijk niks van verwacht. Maar deel 1 vind ik verrassend goed waardoor ik heel de reeks heb gezien. In dit deel had wel iets mee sex en gore mogen zitten. Het blijft namelijk allemaal best braaf. Deel 2 stijgt er bij mij boven uit die heeft dat namelijk wel.

Enfin dit deel zet de puntje op de i. Leuk vermakelijk en hopen op meer zou ik zeggen op

Het einde van de Fear Street trilogie is een beetje een mixed bag, in de zin dat het eigenlijk aanvoelt als 2 films in 1, en de ene is beter dan de andere. Het eerste uur, met het gedeelte in 1666, is wat mij betreft op zowel visueel vlak als op vlak van sfeer het beste uur van de trilogie. De koloniale setting is prima, en het is interessant om het gehele achtergrondverhaal zich eindelijk te zien voltrekken. Een scène zoals degene in het kerkje met de bezeten priester en de dode kinderen die zonder ogen op de banken zitten lijkt bij wijze van spreken zo weggelopen uit het gothic sfeertje van een game als Bloodborne. Het verhaal van Sarah Fier en de conclusie hiervan plus de twisten zijn dus erg sterk. Het is niet dat de twist schokkend of enorm onvoorspelbaar is, maar het zet de eerdere twee delen wel in een interessant nieuw licht.

Dit stuk voelt dus als 1 film aan, en dan volgt '1994: part 2'. De conclusie van het hele overkoepelende verhaal, en het is jammer dat hier het niveau vrij fel en merkbaar zakt. Misplaatste humor, domme beslissingen, de interne logica die soms doorbroken wordt of niet logisch is, en een einde dat wel heel erg simpel lijkt te gaan. Het is niet eens dat dit stuk slecht is of zo, maar het voelt qua toon en sfeer gewoonweg aan als een whiplash in vergelijking met het eerste uur. Het korte gevecht tussen de verschillende killers is wel een cool idee, en het blijft vermakelijk tot het einde, maar er had meer in gezeten. Ook jammer dat de bad guy zo vreselijk eendimensionaal saai is op het einde. In deeltje 2 leek Nick Goode toch wat goede kwaliteiten te hebben, dus het is jammer dat ze het zo simpel en ongecompliceerd laten eindigen. Tja bon, beetje een vreemde balans dan. Voor het eerste uur een 4*, voor het tweede gedeelte pakweg een kleine 3*. De film had wat beter in evenwicht kunnen zijn, maar ik ga dan toch gewoon voor een kleine 3.5* gaan. Het is sowieso erg vermakelijk, mooi in beeld gebracht en goed geacteerd, met opnieuw enkele vrij gruwelijke scènes. Over het algemeen toch wel een fijne en amusante trilogie.

Bevredigend laatste deel van de trilogie, deels weer met een compleet andere sfeer en setting, deels een terugkeer naar de gebeurtenissen in 1994. Dat laatste is vooral nodig om het verhaal netjes af te ronden, iets dat de makers verrassend goed lukt, ook al hinkt dit deel hierdoor wel een beetje op twee gedachten. In 1666 vindt uiteindelijk ook nog een belangrijke plotwending plaats, iets waar alle gebeurtenissen die volgen door beïnvloed worden. Het steekt al met al vernuftig in elkaar en de drie delen vormen samen een bovengemiddeld leuk horrorverhaal.

Beste vd 3, nouja dat was niet zo heel moeilijk, aangezien de eerste echt tegenviel en de 2de zoniet nog minder was. Is het nu mede door de periode (1666) waar de film zich groot deel afspeelt, het zal er zeker mee te maken hebben, is gewoon goeie setting. Ook het 3de deel van dit 3de deel, hehe, was gewoon leuk. Ja, na 2 teleurstellende delen, aangenaam verrast, had er niet meer op gehoopt, eerlijk gezegd.

Deel 1 was nog een beetje funny, maar dit is een verplicht knoop-alle-touwtjes-aan-elkaar deel van het uitleggerige fear street. Vooral heel veel uitleg en expositie, en als je denkt dat t wel weer klaar is, dan gaat de film nog stug een half uur door! Leuk voor brugklassers misschien, maar een horrorliefhebber ga je hier geen plezier mee doen.

Afsluiter op niveau.

De Fear Street-trilogie bleek achteraf toch meer een grootse hype te zijn, kwalitatief stelt de reeks namelijk niet al te veel voor op het gebied van horror. Het eerste deel is waarschijnlijk het beste deel, maar in vergelijking met 1978 is deze 1666 ook weer een klein stapje vooruit. Vooral omdat Janiak haarzelf hier niet zozeer herhaald.

De film begint verder eigenlijk dramatisch wanneer dezelfde acteurs en actrices terugkeren maar dan met een ouder tijdperk als achtergrond. Het is echter zo dat de boel hier behoorlijk dramatisch ondermaats ingericht is dat je als kijker even moet wennen aan de film voordat je er ook echt inzit. Vreselijk hoe simplistisch ze het hier allemaal hebben ingericht. Pas later laat de film zich cinematografisch wat meer horen.

Het acteerwerk is niet bepaald bijzonder en de beste actrice van de hele trilogie (Sadie Sink) komt maar in een enkele scene voor. De andere tieners doen het wel naar behoren, maar geen van allen kan echt een passie laten zien. Sink kon dat wel, maar krijg vooral slechte personages voor de kiezen. Deze film kent ook niet per definitie betere personages, maar ze voldoen gelukkig nog wel.

Opvallend aan deze film is dat het inhoudelijk iets luguberder en grover opgezet is. Niet dat het qua gore erg extreem is verder, maar het geweld is toch net wat harder en rauwer vergeleken met de andere delen. Neem die woorden echter niet te dicht bij het hart, het blijft allemaal namelijk best gladjes verder. Vlotte effectjes en niks praktisch, op dat gebied kent 1666 weinig moois.

Het voornaamste voordeel van de film verder is dat het zo ontzettend lekker weg blijft kijken en qua tempo dan ook de beste van de reeks te noemen is. Al dat legendegedoe ligt me niet heel erg en de plottwist evenmin, maar verder begeleidt de film je lekker door zijn iets te lange speelduur. Uiteindelijk zitten er ook mooie scenes tussen die ondersteund worden door aardige nummertjes. Het verhaal komt niet briljant bij elkaar verder maar als afsluiter voldoet de film. 1994 blijft het beste deel. Ik denk vooral dat het gewoon een frissere regisseuse of regisseur nodig heeft al bij al.

Het sluitstuk van de toch wel gemiddelde trilogie waar volgens mij veel meer in had gezeten. Goeie marketing wel, want ik was meteen verkocht bij de aankondiging van deze films. Maar al snel vervalt het in de gekende clichés en is de humor nooit scherp genoeg. Al bij al valt het nog wel mee en is het zeker voor liefhebbers van het genre leuk om te zien. Gezien de sterke link met de vorige delen, lijkt het me niet aangeraden om de delen apart te zien.

Het derde deel van ‘Fear Street’ daar had ik mijn meeste geld op gezet, het is ook het deel wat mij in deze serie heeft gesleurd omdat ik zelf best wel fan ben van folklore verhalen en ook voornamelijk de horror verhalen waar heksen en andere duistere wezens centraal staan. Dat deze serie die kant op gaat vond ik een pluspunt an sich. Toch weet ‘Janiak´ er niet heel veel uit te halen en kakt de film na een verloop van tijd zelfs in. De film was in de folklore stemming best te pruimen, leuke setting en een prima verhaal over de heksen. Ik moet zeggen dat het moment wanneer de pastoor alle kinderen op sloot in de kerk en hun ogen eruit waren gehaald het spannendste moment van de hele film, of het meest interessante wat deze film te bieden had.

Het bloederige is er wel af, daarvoor ben je bij deel twee op het juiste adres en voor de muziek moet je in mijn ogen bij deel één zijn. Deel drie had niet zoveel te bieden buiten het feit dat de ontknoping kwam en dat was best vermakelijk maar duurt op een gegeven moment erg lang, veel van het zelfde en veel herhalingen van dingen die we in deel één ook hebben gezien. Al om al, ene erg leuke filmreeks die zeker aan te bevelen is voor de horrorfilms die graag even een simpele trilogie willen zien, ik ben zo de nachtdiensten makkelijk door gekomen in ieder geval.

3.0*

Prachtige trilogie vind ik deze fear street films.

All 3 bekeken (in de juiste volgorde natuurlijk) en geen enkele die mij heeft teleurgesteld.

Best goed slot, maar toch iets te typisch...

1666 (waarom niet 1657 of 1633? Wie trapt hier nou nog in?), een klein dorpje in de middeleeuwen genaamd Union.
We komen dezelfde acteurs tegen uit de eerste twee (eigenlijk voornamelijk de 1994-deel), die nu de voorgaande generatiegenoten en voorvoorvoorvoorvaderen en moederen mogen spelen.

Het decor is goed te doen, evenals het religieuze milieu waarin deze dorpsbewoners leven... Maar de regisseur wil toch al te veel moderne elementen gebruiken. Neem bijvoorbeeld dat feestje dat al veel weg heeft van een high school prom. Gezien het 1666 is worden er dan bepaalde psychedelische vruchten geslikt in plaats van xtc. Oooh zo dus...
Ook jammer dat de soundtrack niet echt is aangepast aan de sfeer.

Maar Sarah vond ik wel een leuk personage. Echter is het wel wonderbaarlijk dat deze door de dorpsbewoners vrij speciaal en sympathiek ontvangen wordt vanwege haar aparte karakter, en dat het pas na die daad en dorpsroddel (een lesbische daad is toch wel behoorlijk gedurfd in de middeleeuwen) wordt ze gezocht door de dorpsbewoners die haar als heks willen laten boeten voor haar wandaden met haar vriendin Hannah. Op zich nog niet verkeerd neergezet. Zeker de godsdienstwaanzin niet. Maar blijkbaar moest het even snel gedaan worden voordat...

...inderdaad, de film ineens een tijdssprong naar 1994 maakt en eigenlijk verder borduurt daar waar deel 1 geëindigd is. Het is allemaal erg hap slik klaar vond ik, waardoor je toch een beetje begint te twijfelen of die tijdsvolgorde wel goed werkte. Bovendien een foutje: In de oude boeken zou Sarah Gier op de brandstapel belanden, maar hier wordt ze dus opgehangen.

Het is zeker nog wel een vermakelijke afsluiter, alleen een beetje snel en rommelig in elkaar gezet alsof de boel vlug afgerond moest worden. Maar het acteerwerk was een pre.

3,5*

Must be the season of the witch

De setting van de 1666 editie sprak mij veruit het minste aan qua opzet waardoor ik het slotstuk een paar weken uitgesteld heb. Dat ik de verhaallijn in 1978 een heel stuk minder vond dan Fear Street 1994, hielp hier ook aan mee.

In eerste instantie werd ik bevestigd in mijn vermoeden dat ik dit inderdaad niks zou gaan vinden. Op de een of andere manier oogde de setting van 1666 erg goedkoop en ongeloofwaardig. Alsof ik naar een veel te opzichtige verkleedpartij aan het kijken was. Hierdoor had ik ook de grootste moeite om in het verhaal geïnvesteerd te raken. Pakweg halverwege volgt er een aangename verassing, wanneer de setting zich weer verplaatst naar 1994. Ook logisch, omdat het verhaal in deze tijdlijn nog niet was afgerond. Maar dat de ontknoping de helft van de speelduur zou bevatten had ik niet verwacht, en was een aangename verassing.

Vanaf dit moment kwam ik weer wat meer in de flow van het origineel terecht, al werd het nergens even goed als mijn eerste kennismaking. Nick Goode blijft bijvoorbeeld een veel te oppervlakkig personage, en ik had veel meer van zijn markante levensstijl willen zien als alleen een glimp van zijn villa, toen hij al dood was. Ook vind ik de editing er met momenten erg matig en goedkoop uitzien alsof ik naar een low budget horror productie aan het kijken was.

Hoewel de uitwerking dus wel degelijk te wensen over laat heeft de volledige trilogie mij meermaals verast met een origineel verhaal, en daarnaast zag ik het ook als een pluspunt hoe de regisseuse steeds speelde met de verwachtingen van de kijker. Het eerste deel is voor mij nog steeds overduidelijk het sterkst. Het vervolg is over de gehele linie het meest voorspelbaar en eentonig, en hierdoor veruit het minste. Het slot begint vrij rampzalig, maar weet zich uiteindelijk stevig te herpakken. De meest gerechtvaardigde beoordeling zou ik 3,25* vinden, maar aangezien ik deze niet kan geven kom ik uit op een kleine 3,5*. De gehele trilogie, schaal ik in op een 7. Er is nog meer dan voldoende ruimte voor verbetering, maar er bleef gelukkig nog voldoende te genieten over.

3,5*

Mijn verwachtingen voor 'Fear Street Part Three: 1666' (2021) had ik al naar beneden bijgesteld. Het mysterie rond de heks was inmiddels opgelost en het tweede deel wist weinig nieuws eraan toe te voegen. Maar 'Fear Street Part Three: 1666' (2021) doet er goed aan om de slasher-elementen in te ruilen voor een occult kostuumdrama waarin personages uit de vorige films opduiken als hun eigen voorouders. Zowel een prequel als een afsluiting rond een heksenvervolging in de meest letterlijke zin. Ook minder ironische knipogen en een serieuzere toon met heftige onderwerpen als femicide en religieuze waanzin. De Fear Street-trilogie als geheel is ietwat inconsequent, maar weet toch op een speelse manier het heksenthema doorheen verschillende horrorgenres te loodsen. Al had er zeker meer in het materiaal gezeten.

Een leuke afsluiter wel. Prima keuze om deels dezelfde cast te laten opdraven en de finale is ook in orde. Al met al een trilogie die ik niet direct zou aanbevelen maar wel een prima kijkbaar geheel. De nerd en broertje van is m'n favoriete personage.

In het derde deel reist het verhaal terug naar de oorsprong van de vloek die al eeuwenlang een Amerikaans stadje teistert en ervaart de kijker eindelijk de reden van het bestaan van het eeuwenoude kwaad. De film bevat veel referentiemateriaal naar de eerdere delen en veel van de acteurs keren weer terug in dezelfde en/of een andere rol.

De film slaat nieuwe wegen in. De eerste delen waren fun-slashers, die vol inzetten op humor, kills en nostalgie. In het finale deel is veel meer ruimte voor drama ingeruimd en valt er op het nostalgische-, humoristische- en het horrorvlak minder te genieten. Het verhaal slaat een serieuzere toon aan en onderlinge relaties die tot die tijd voornamelijk een luchtig karakter hadden, ontstijgen heel voorzichtig de oppervlakkigheid.

Actuele thematiek over de tweedeling in de maatschappij was al zichtbaar in de eerdere delen en keert plastischer terug. Regisseur en co-auteur Leigh Janiak voegt daar in dit deel nog hypocrisie, huichelarij en vrouwonvriendelijkheid aan toe. In de eerste helft van de film die zich in 1666 afspeelt, worden deze zaken flink benadrukt. Weinig fun en weinig slashing dus, maar de serieuze touch geeft wel meer fundament aan het verhaal. En dat is ook wat waard. Ook van waarde is de setting van het Middeleeuws dorp dat plaats van handeling is. De locatie is met zorg ingericht en ziet er authentiek uit. Goed voor de beleving.

In de tweede helft grijpt de film dan toch terug op het concept van de fun-slasher als engagement en drama worden losgelaten en de film toewerkt naar de samenvoeging van onopgehelderde lijntjes. Hier en daar wat brute actie. Hier en daar wat humor. Maar goed. Uiteindelijk stelt het allemaal weinig voor. Uiteindelijk heeft het verhaal ondanks het Middeleeuwse hoofdstuk, maar weinig fundament. De film draait nog steeds om niets meer dan een stel tieners dat met jeugdig enthousiasme een eeuwenoud kwaad bevecht. Spannend is dat niet. Vermakelijk is dat wel.

Fear Street Part Three: 1666 is een leuke afsluiting van de trilogie.

Sterke finish van deze horrorreeks met zelfs een lichte voorkeur voor deze film. De reden is simpel : deze film ademt in de eerste helft een passend aanwezig sfeertje uit met een geweldige ontknoping. In het tweede gedeelte krijg je een totaal ander sfeertje wat logisch is gezien de tijd waarin het verhaal zich afspeelt. Maar dat is het niet alleen : het is luchtiger van opzet, kleurrijk en vindingrijk. Misschien een rare combinatie met de twee verschillende tijden en hun manier van uitwerking, maar wel leuk gedaan. Wederom degelijke vertolkingen en leuke muziek. 8/10

Vond dit eigenlijk het sterkste deel. Misschien omdat het verhaal en setting toch wat origineler was en zeker de eerste helft ook gewoon heel boeiend was. De tweede helft verbond dan alle delen mooi samen.

De speelduur was langer dan de andere delen, maar stoorde niet. Prima deel.

Het laatste deel speelt zich eigenlijk gedeeltelijk af in 1666 en heeft een tweede vervolg van 1994. Deze film voelt natuurlijk voor een deel heel anders aan vermits je in een ander tijdperk terecht komt. Het contrast is dan ook behoorlijk groot. Maar qua verhaal zit het wel goed in elkaar. Ik vond het wel een beetje jammer dat ze gewoon exact dezelfde mensen gebruiken om hun zogenaamde voorouders af te beelden. Je merkt ook wel dat het budget misschien te laag was voor dit deel en dat het daarom ook maar voor een kort stuk zich in 1666 afspeelt. Janiak gaat in dit deel dus wat meer de occulte weg op en mixt ook hier behoorlijk qua horrorgenres door elkaar. Een amusante trilogie maar ik vermoed dat het geen classics gaan worden.

Part III en ik kom tot de conclusie dat ik zeer heb genoten van dit tiener horror drieluikje van Netflix makelij. Duidelijk over nagedacht en goede beslissingen genomen om er een onderhoudend werk van te maken.

Wat ik ook altijd bijzonder vond aan de reeks waren de moordenaars. Niet 1 of 2, maar een stuk of vijf, allen even meedogenloos en creepy op zichzelf. Geweldig om zo een slasher in te gaan. Het hele heksgebeuren is een extraatje dat moeiteloos in het plot vervat zat.

Prima tienercast ook, de hele reeks door, met een afwisseling van de wacht in Part II. Specifiek voor dit laatste deel in 1666 best een fijne setting en sfeer. De overgang naar het heden is misschien wat bruusk, maar het plot kon dat wel aan. Beetje rare muziekkeuze vond ik het daar in the mall met The Offspring, maar dat is persoonlijk.

Fear Street doet een Ginger Snapje met een derde deel dat terug in de tijd gaat en de eeuwenoude mythe van Sarah Fier terug naar de oorsprong brengt. Naar een tijd waar ik minder affiniteit mee heb (en die er tevens voor zorgt dat we de verzamelde cast uiteenlopende pogingen tot een soort settlers-Iers horen doen), maar het moet gezegd: ik vond dit misschien nog wel het beste deel.

De scene in de kerk wat best macaber en ook op andere plekken lijkt de trilogie weer een tandje hoger te schakelen qua gore. Grootste voordeel aan dit deel is dat de uitbundig pompeuze soundtrack achterwege gelaten wordt (geen pophits in de 17e eeuw gelukkig), al komt daar in het laatste half uur, wanneer we weer terug in 1994 zijn om het verhaal af te ronden, op meedogenloze wijze een eind aan en blijven ook de geluidseffecten nadrukkelijk en overdreven aanwezig.

Wereldschokkend is het niet, maar het verhaal wist me toch op enkele momenten te verrassen (het bewust willen oproepen van de Duivel als laatste redmiddel tegen een de tirannie van op wraak beluste gemeenschap heksenjagers maar ook dat de uiteindelijke dader Solomon Goode blijkt) en de manier waarop het (eenmaal terug in 1994) uitgewerkt wordt heeft misschien een wat Home-Alone achtig gehalte, maar het is niet zonder charme.

Ik zou het best een goede trend vinden: young-adult fantasy dat de PG13-rating met overtuiging overschrijdt. Gedesensitiveerd als de huidige generatie moge zijn, is het niet meer dan logisch. En hier levert het een geinige trilogie op, die wat losjes en speels omspringt met de opzet en het (tiener)drama, maar extra vermaakt door smakelijke bloederigheid en een luchtige vorm van spanning. Dit zijn films die ik op mijn 12e nodig had, maar nu nog altijd prima kan smaken. 3*

Fear Street: 1666 is de afsluiting van de trilogie. De eerste twee delen vond ik vermakelijk, maar het tweede deel kampte wel opstartproblemen en aantal andere zaken waardoor ik die film iets minder goed vond. Die moeizame start kent dit derde deel ook wel. Sterker nog, het deel dat zich in 1666 afspeelt, vind ik het minste deel van de hele reeks.

1994 had er niet zo veel last van, maar bij zowel 1978 als 1666 kan ik er maar moeilijk inkomen dat de films zich in die tijden zouden afspelen. Het zijn zo overduidelijk moderne acteurs en actrices uit 2021 die zich daar bevinden dat ik dit gewoon niet geloofwaardig vind. Nu krijgt 1666 wel een beetje 'hulp' door de gekozen invalshoek dát het de personages uit de vorige twee delen zijn die rollen aannemen, inclusief het feit dat het verhaal van de heks vanuit het oogpunt van Deena verteld wordt, maar dan nog vond ik dit deel niet al te best. Barslecht wordt het nou ook weer niet, het mysterie blijft gelukkig wel interessant, maar door de geliktheid schiet het toch wel wat uit de bocht.

De film weet echter halverwege een goede ommezwaai te maken door terug te keren naar 1994 voor de finale en, toegegeven, die mag er wel wezen. De film trekt letterlijk alles uit de kast en gaat wellicht hierbij nogal over de top, maar dat mag ook. Het zorgt er in ieder geval voor dat al die opbouw niet voor niks was en dat het allemaal bevredigend ten einde komt. Fijne production design! Kiana Madeira verdient het bovendien wel om nog een keer apart benoemd te worden: een consequent fijne factor in deze films; tevens de meest memorabele actrice. Sadie Sink hoort daar natuurlijk ook bij, maar dat komt ook vooral door haar (mijns inziens welverdiende) bekendheid van Stranger Things.

Afijn, de Fear Street-trilogie kent met dit laatste deel een prima slot. De trilogie heeft me niet overdonderd, maar ik kijk er wel met een positief gevoel op terug: het was vooral gewoon een leuke zit. Verre van perfect, maar wel vermakelijk en ik sluit niet uit dat ik ze in de toekomst nog eens opnieuw de revue laat passeren. Voor fans van het horrorgenre, maar ook zeker liefhebbers van mysteries, heeft deze reeks genoeg te bieden.

3*