Logboek

Berry’s regiedebuut is een opzichtige poging om een vrouwelijke, moderne versie van Rocky te maken. De onvermijdelijke montagesequentie in de aanloop naar het slotgevecht bevat dezelfde soort lo-tech trainingsmethodes. Helaas geen 'Gonna Fly Now' of 'Eye of the Tiger', maar een sloom, monotoon R&B-deuntje van City Girls getiteld ‘Scared Bitch’ en Cardi B's 'Bet It'. 50-plusser Berry houdt zich echter goed staande in de vechtscènes als Jackie Justice, een veteraan uit het MMA-circuit die de kans krijgt haar beschadigde reputatie en haar zelfvertrouwen op te vijzelen door wereldkampioene Lucia “Ladykiller” Chavez, gespeeld door MMA-veteraan Valentina Shevchenko. Rosenfarbs scenario probeert te nadrukkelijk Jackie neer te zetten als slachtoffer en Berry laat geen enkel middel ongebruikt (inclusief strijkers en rijkelijk vloeiende tranen) om sympathie op te wekken voor deze antiheld, maar het werkt averechts.

Deze hommage aan horrorfilms uit de jaren ’80 heeft een bijrol voor Bruce Campbell als de leidinggevende in een warenhuis tijdens Black Friday en verkiest prothetische effecten boven CGI. De special effects zijn bovendien best aardig. Jammer genoeg heeft scenarist Andy Greskoviak zich blijkbaar niet beseft dat de betere 80s-horrorfilms een fatsoenlijk verhaal hadden. Grijpgrage, gulzige klanten veranderen door de beet van een goedje dat doet denken aan The Blob in zombies en vallen de werknemers van het warenhuis aan. Probeert grappig te zijn maar slaagt daar niet in. Campbell doet niet eens zijn eigen stunts!

Frans Bromet blijkt niet geheel verrassend dé aangewezen persoon te zijn voor een documentaire over de scheidslijn tussen antisemitisme en kritiek op de staat Israël. Zijn nuchtere, niet sensationele benadering helpt daarbij, maar het is vooral het brede perspectief op dit voor velen gevoelige onderwerp die de objectiviteit waarborgt. Startpunt voor dit vraagstuk is een aanval op het Joodse restaurant van de familie Bar-On waarbij zoon Daniel zich geen woorden in de mond laat leggen. De dader verklaarde tegenover de politie dat zijn woede gericht was op de Israëlische vlag die buiten hing en niet op Joden in het algemeen. Andere Joodse slachtoffers van geweld (van bedreigingen en bespugingen tot een bomaanslag) vertellen over hun ervaringen, maar Bromet spreekt ook mensen die kritisch zijn op Israël en op de Joodse belangenorganisaties die beschuldigingen van antisemitisme zouden gebruiken om de critici monddood te maken. Het meest in het oog springend is de oprichter van ‘Een Ander Joods Geluid’. Het is alleen jammer dat de daders van de geweldsdelicten niet zelf aan het woord komen, al sprak Bromet wel met een advocaat van één van hen.

Er ging een hoop getouwtrek vooraf aan de verschijning van Rembrandts beroemde tweeluik “Marten & Oopjen: Portret van een Huwelijk” in het Rijksmuseum in Amsterdam. Het schilderij was sinds 1877 privébezit van de familie De Rothschild en leek voorbestemd om een vaste plaats te krijgen in ‘het huis van Rembrandt’, maar mede de bemoeienis van Nederlandse politici liep het allemaal anders af. De frustratie is aan alles af te lezen bij Jim Pijbes, destijds directeur van het Rijksmuseum, en het is een fascinerend verhaal dat zich leent voor een reconstructie. Helaas moeten we hier doen met een barrage aan pratende hoofden, afgewisseld met weinig veelzeggende archiefbeelden waarin het schilderij te zien is.

De lange, ietwat slungelige Skrein liet zijn haar kort knippen, een stoppelbaard groeien en trok hetzelfde driedelige pak aan als Jason Statham en Delamarre dacht dat dat voldoende zou zijn om Statham te doen vergeten. Onjuist natuurlijk, want Skreins emotieloze spel en de routinematige vechtscènes bewijzen alleen maar dat een bekwame acteur als Skrein meer heeft dan wat gevechtstraining om te kunnen overtuigen als actieheld. Het warrige plot over tot prostitutie gedwongen vrouwen die wraak nemen op hun ‘baas’ Karasov [Radivoje Bukvic] is bovendien vooral een excuus om veel vrouwelijke fotomodellen in seksistische, door mannen geschreven rollen de revue te laten passeren. “Meer voor mannen” is hier zeker van toepassing. Maar vooral voor mannen met lage verwachtingen.

Frank Martin [Jason Statham] wordt gedwongen om een klus te doen voor Johnson [Robert Kneper] die hij eerst ‘vriendelijk’ had afgewezen. Hij moet een auto met een pakketje en de Oekraiense Valentina [Natalya Rudakova] vervoeren via een aantal tussenstops vervoeren van Marseille naar Odessa. De Oekraiense minister Leonid Vasilev [Jeroen Krabbé] heeft een aantal zware jongens echter opdracht gegeven om dit transport tegen te houden en dus moet Frank proberen zowel zijn opdrachtgevers als zijn achtervolgers te slim af te zijn. Opnieuw een mager verhaal, deze keer voorzien van een romantisch subplot, maar het temp ligt in ieder geval vrij hoog en de actiescènes kunnen er ook mee door wat dit maakt tot een acceptabele, maar bepaald niet hoogstaande tijdverspiller.

Frank Martin [Jason Statham] heeft tijdelijk een baantje in Miami als chauffeur voor Amerikaanse hoogwaardigheidsbekleder Jefferson Billings [Matthew Modine] en zijn echtgenote Audrey [Aubrey Valetta], waarbij hij onder anderen dagelijks hun zoontje Jack [Hunter Clary] naar en van school rijdt. Vlak voor zijn contract afloopt wordt Jack ontvoerd en uiteraard zet Frank alles op alles om dit jochie te vinden en de vloer aan te vegen met de ontvoerders. Leterrier besteedt teveel tijd aan geforceerde pogingen om de sympathie voor Frank te verhogen en dat gaat ten kosten van het tempo van deze luie, lawaaiige en daardoor vrij saaie actiethriller met een overdaad een dwaze stunts. Een paar aardige vechtscènes houden je wellicht uit de slaap.

Statham maakt een meer ontspannen indruk dan gebruikelijk en mede daarom is dit één van zijn beste films. Hij speelt de rol van Frank Martin [Jason Statham], een vervoerder die bereid is van alles te vervoeren voor de juiste prijs en zo weinig mogelijk wil weten over wat hij moet vervoeren en voor wie. Voor zijn volgende klus krijgt hij $40.000 en als hij 250 kilometer door Frankrijk rijdt om een pakketje af te geven. Onderweg ontdekt hij dat er iets bijzonders aan de hand is met zijn pakketje en voelt hij zich genoodzaakt om zijn rigide regels te doorbreken, wetend dat hij daarmee zichzelf en zijn ‘pakketje’ in gevaar brengt. Het verhaal is natuurlijk niet meer dan een excuus voor autoachtervolgingen en een aantal fantastische actiescènes, met als persoonlijke favoriet een confrontatie in een busremise met een belangrijke rol voor een fiets.

De examens naderen en dus is het tijd voor een ‘fissa’. Maar de stoere Max [Yannick van de Velde], de nerderige Ruben [Alex Hendricks] en regelaar Yous [Bilal Wahib] willen wel eerst even slagen. Ze verzinnen een list om de examens voortijdig in handen te krijgen, maar het loopt uiteraard verschrikkelijk uit de hand. Leraren komen er niet al te best vanaf: zowel de docent natuurkunde [Arjan Ederveen] als de lerares Frans [Miryanna van Reeden] zijn nogal hitsig en conrector Dorsman [Hans Kesting] slingert de ene na de andere racistische belediging de wereld in. Duidelijk geïnspireerd door American Pie en Project X, maar gelukkig heeft het de goede ingrediënten daarvan overgenomen en de tekortkomingen achterwege gelaten. Een disclaimer maakt vooraf duidelijk dat dit ‘aanstootgevend’ kan zijn, maar het is vooral erg grappig, ook al omdat niemand er zonder kleerscheuren vanaf komt. Alhoewel...

Nadat zijn corrupte college Hayes [Kevin Bacon] hem heeft doodgeschoten, wordt Nick [Ryan Reynolds] gerekruteerd voor de Rest In Peace Department die moet proberen om zich als stervelingen voordoende doden te ontmaskeren en terug naar het hiernamaals te brengen. Dat geeft Nick mogelijk de kans om wraak te nemen op de man die hem vermoordde. Het plot en de karakters zijn gejat van Men in Black (met Jeff Bridges als een voormalig Texas Ranger om de boel op te leuken), maar de hyperkinetische, oorverdovende actiescènes en de overdaad aan weinig overtuigende CGI laat nauwelijks ruimte voor de twee sterren om iets van hun charisma en komische talent te benutten en dit naar een hoger plan te tillen. Reynold en Bridges doen gelukkig hun best.

Arthur Bishop [Jason Statham] is een huurmoordenaar die verbijsterd is wanneer zijn nieuwste contract stelt dat hij zijn vriend en regelmatige opdrachtgever Harry McKenna [Donald Sutherland] moet liquideren. Na een uitgebreide toelichting van Dean [Tony Goldwyn] besluit Arthur de opdracht te aanvaarden. Maar dan neemt Harry’s zoon Steve [Ben Foster] contact op met Arthur. Steve is vastbesloten wraak te nemen op de moordenaars van zijn vader. Een weinig geloofwaardig plot in een routinematige actiethriller die gelukkig een paar fraaie actiescènes heeft. Voor de rest houdt Foster de zaak nog enigszins interessant.

In de opening van deze zonderlinge documentaire smeekt Marcel Meijs zijn ex-vrouw om nog een vluggertje voor ze hem definitief verlaat voor een ander. Het is één van vele scènes uit dit portret van vrienden-tegen-wil-en-dank Marcel Meijs en Bob Spaenhoven dat de indruk wekt een reconstructie te zijn. Maar Marcels frustratie en verdriet over het einde van deze relatie is oprecht, ook al vraag je je af waarom hij en Bob voor het oog van de camera verkondigen samen een eind aan hun leven te willen maken. Daar komt het overigens niet van en dus volgen we deze sneue mannen tijdens hun neerslachtige gesprekken, een onaangenaam bezoek aan de tandarts en tijdens hun zuipsessies. “Even kijken of je nog kunt staan”, adviseert Bob de straalbezopen Marcel op enig moment. De camera probeert Marcel te volgen terwijl die volstrekt ongecoördineerd door de kamer zwalkt om uiteindelijk languit op een tafeltje te vallen. Openhartig en intrigerend of sneu en deprimerend? Ik kies voor optie twee.

Hamadi volgt de formidabele, en duidelijk alom gerespecteerde, Colonel Honorine tijdens haar werk in Congo, een land waar de gewelddadige conflicten enorme sporen hebben achtergelaten onder verschillende generaties. Mensen die verminkt zijn tijdens burgeroorlogen van eind jaren ‘90 en vrouwen die destijds slachtoffer waren van verkrachting willen compensatie, vooral omdat daarover al gerechtelijke uitspraken zijn gedaan richting Oeganda en Rwanda die het Congolese rebellenleger destijds steunden. De verhalen van de slachtoffers zijn schokkend en grijpen ‘Mama Colonel’ zichtbaar aan, maar ze lijkt ook perfect aan te voelen wanneer mensen haar proberen te manipuleren. Maar wat vooral bijblijft is het beeld van de kinderen die met zichtbare angst in hun ogen door Honorine gered worden uit de meest verschrikkelijke situaties. De bewondering voor ‘Mama Colonel’ wordt alleen overtroffen door de verbijstering over het geweld dat mensen in Congo is aangedaan en dat wordt overgedragen aan een nieuwe generatie.

Een gedramatiseerde reconstructie van het persoonlijke verhaal van hoofdrolspeler Yfendo van Praag, die zeer verdienstelijk debuteert als Joey, die na een tijdje bij zijn oom [Benjamin Vlijt] en tante [Aisa Winter] heeft gewoond omdat zijn aan wiet verslaafde moeder Daphne [Romana Vrede] niet in staat was om voor haar kinderen te zorgen. Nu zij haar leven lijkt te hebben gebeterd kiest Joey ervoor om met zijn broertje Ricardo [Eliyah de Randamie] terug te keren bij zijn moeder. Hij is wel verplicht om een zinvolle dagbesteding te volgen en via maatschappelijk werker Frouwkje [Lilith Vermeulen] komt Joey terecht bij de dansstudio van Julian [Sean William Bogaers]. Goed geschreven en geacteerd psychologisch drama toont de emotionele achtbaan waarin kinderen van drugsverslaafde ouders in terecht kunnen komen. Daniël Kolf maakt grote indruk in zijn kleine rol als Joeys oudste broer, een flamboyant ongeleid projectiel wiens flamboyante zelfvertrouwen Joey verleidt om terug te vallen in de negatieve spiraal waar zijn danslessen hem juist uit proberen te halen. Van Praag verschijnt in de epiloog met zijn echte familie.

De voormalige Russische president en geestelijk vader van het moderne Rusland is in recente jaren regelmatig het onderwerp geweest van documentaires die zich met name richten op het contrast tussen de hooggespannen verwachtingen tijdens zijn presidentschap en het huidige maatschappelijke en politieke klimaat onder Vladimir Putin. Gorbachev beantwoordt Maskiys vragen hierover met kwinkslagen die tonen dat deze lichamelijk afgetakelde 89-jarige man (die voordat vrienden een lift voor hem lieten aanleggen een uur nodig had om de trap af te komen) met een gezonde dosis relativering naar zichzelf en zijn nalatenschap kan kijken. Het gesprek neemt een aanzienlijk serieuzere wending wanneer het gaat over zijn in 1999 overleden echtgenote Raisa. Het meest schrijnende moment is echter het moment waarop Gorbachev in zijn ééntje zit aan een tafel voor twaalf, die gedekt is voor drie en waarin hij doet alsof hij in gesprek is met zijn nog niet gearriveerde gasten. Geen diepgaand interview dus, maar wel een boeiend portret van een politieke reus in afwachting van het einde van zijn leven.

Tijdens een patrouille in het Midden Oosten raakt een vrachtwagen dusdanig beschadigt dat een aantal soldaten achterblijft om de lading (met een waarde van ongeveer 1.5 miljoen Euro) te bewaken tot een transporthelikopter ze komt ontzetten. Wanneer een deel van hen spoorloos verdwijnt is het aan Erik [Joes Brauers], Roy [Spencer Bogaert] en Thomas [Tobias Kersloot] om de missie te volbrengen. De onderhuidse spanning neemt toe wanneer een jongetje [Omar Alwan] uitleg eist over de verdwijning van zijn geit. Een interessant uitgangspunt dat vage herinneringen oproept aan The Flight of the Phoenix met goed acteerwerk van de drie hoofdrolspelers. Korvers scenario laat echter nog al wat steken vallen, onder anderen wanneer ze op zoek gaan naar water en Alwan doet niet meer dan steeds dezelfde verwensingen te roepen. Bovendien is er een onbedoelde homo—erotische ondertoon die bij mij behoorlijk op de lachspieren werkte. Nimmer overtuigend.

In 2044 is 99,7% van de menselijke bevolking gestorven aan de gevolgen klimaatverandering en een serie zonnestormen. Om de in een woestijn veranderde planeet opnieuw leefbaar te maken voor de mensheid heeft ROC Corporation robots ontworpen die zich aan twee regels houden: ze mogen geen mensen pijn doen en ze mogen zichzelf of elkaar niet veranderen. ROC roept de hulp in van verzekeringsagent Jacq Vaucan [Antonio Banderas] nadat politieagent Sean Wallace [Dylan McDermott] beweert dat hij een robot moest vernietigen omdat die het tweede protocol had geschonden. De setting is weinig origineel en het verhaal komt wat langzaam op gang, maar Ibáñez (die het scenario schreef met Igor Legarreta en Javier Sánchez Donate) werpt een aantal interessante vragen op. Melanie Griffith speelt een zogenaamde ‘klokkenmaker’ die robots programmeert en voorziet daarnaast robot Cleo van een stem. En het zijn de overtuigend functionerende robots die de film stelen, vooral in de intrigerende finale. Javier Bardem is te horen als de blauwe robot.

Het gemakzuchtige leven van Steve [Paul Kaye] komt op zijn kop te staan wanneer zijn ouders ruzie krijgen over een verdwenen (winnend) loterijticket en besluiten uit elkaar te gaan. Want dat blijkt tevens het moment waarop Steve niet langer meer thuis kan wonen en zijn eigen boontjes moet zien te doppen. Uit noodzaak ‘woont’ hij enige tijd in het Call Center waar hij werkt en Hewis’ speelfilmdebuut beschrijft Steves perikelen op het werk en buiten kantooruren. Steve heeft een oogje op collega Teri [Ophelia Lovibond], maar zijn bitchy leidinggevende Alice [Montserrat Lombard], die juist haar zinnen op Steve heeft gezet, stelt hem voor een onmogelijk keuze: promotie als hij Teri vertelt dat ze is ontslagen, of zijn eigen ontslag. De onderkoelde humor en het vlotte tempo dragen bij aan een onderhoudende, veelal vermakelijke tragikomedie.

Zinloos vervolg op het vermakelijke, maar bepaald niet diepgravende Now You See Me worstelt om een originele invalshoek te kiezen en weet daarom nooit te verrassen. Wel zijn er curieuze, weinig overtuigende CGI-effecten (een sequentie waarbij de vier mentalisten een speelkaart verborgen proberen te houden is typerend) en doet Daniel Radcliffe zijn entree als de zoon van Arthur Tressler [Michael Caine] die namens zijn vader wraak wil nemen. FBI-agent Dylan Rhodes [Mark Ruffalo] heeft zich nu aangesloten bij ‘The Four Horsemen’ en Morgan Freeman heeft een meer prominente rol als Thaddeus Bradley, die probeert zijn aartsrivalen te slim af te zijn. Harrelson speelt nu ook de rol van Merrits tweelingbroere Chase, hetgeen het gebrek aan originaliteit alleen maar onderstreept. Now You See Me hield je in het ongewisse, deze zwakke sequel leidt je op vervelende wijze om de tuin. Whatever...

J. Daniel Atlas [Jesse Eisenberg], Meritt McKinney [Woody Harrelson], Henley Reeves [Isla Fisher] en Jack Wilder [Dave Franco] zijn briljante mentalisten die na een mysterieuze uitnodiging van multimiljonair Arthur Tressler [Michael Caine] de sterren worden van een spectaculaire show in Las Vegas. Tijdens één van hun shows wekken zijn de illusie dat een willekeurig toeschouwer een bank in Parijs berooft. Wanneer blijkt dat die bank precies op datzelfde moment is berooft, komt de Franse agent Alma Dray [Mélanie Laurent] naar Vegas en slaat ze de handen in een met FBI-agent Dylan Rhodes [Mark Ruffalo] om het viertal te ontmaskeren. Maar waar is het concrete bewijs? Morgan Freeman heeft een rolletje als presentator van een programma dat illusionisten ontmaskert in deze vergezochte, maar zeer onderhoudende misdaadkomedie waarin met name Eisenberg en Harrison zich duidelijk als een vis in water voelen. Probeer hier geen logica achter te zoeken, maar laat je meeslepen in de visuele razzle-dazzle en het vlotte tempo van deze pretentieloze film waar liefhebbers van mentalisme extra van zullen genieten.

Op haar verjaardag ziet Clary [Lily Collins, de dochter van zanger Phil Collins] mysterieuze symbolen en is ze ooggetuige van een bizarre moord in een nachtclub. Niemand anders blijkt dat gezien te hebben en al snel wordt duidelijk waarom. Verfilming van een boek van Cassandra Clare met ‘shadow hunters’, een ‘key master’, heksen ‘gate keepers’ en ‘downworlders] waardoor er amper een touw aan vast valt te knopen. Uiteindelijk draait het om één of andere magische kelk die uit handen moet blijven van Valentine [Jonathan Rhys Meyers]. Een warrige variant op Twilight met dezelfde seksuele ondertonen en aanzienlijk meer actie en geweld. Desondanks wil dit maar niet boeien en gelukkig kwam er dan ook geen vervolg.

De pinguïns uit de voorgaande 3 Madagascar¬-films waren populair genoeg voor een langlopende televisieserie en hadden het beter bij het format van aflevering van een kleine 25 minuten kunnen houden. In deze vermoeiende film maken we kennis met Dr. Octavius Brine [John Malkovic], de ster van het waterpaviljoen in The New York Zoo tot de pinguïns zijn plaats innamen. Nu wil deze doorgeslagen octopus de wereld vernietigen en proberen Skipper [Tom McGrath], Kowalski [Chris Miller], Private [Christopher Knights] en Rico [Conrad Vernon] met hulp van geheime agenten Classified [Benedict Cumberbatch], Eva [Annet Mahendru] en Short Fuse [Ken Jeong] van ‘The North Wind’ die plannen te dwarsbomen. Meer een serie sketches dan een verhaal waardoor het het niveau van de Madagascar-films niet ontstijgt. De opening, met Werner Herzog als een documentairemaker, is het hoogtepunt van deze matige animatiefilm.

Vraag niet hoe of waarom, maar Alex [Ben Stiller], Marty [Chris Rock]. Melma [David Schwimmer] en Gloria [Jada Pinkett Smith] moeten op de vlucht voor de Dierenpolitie nadat ze Monte Carlo op stelten hebben gezet. Het zal wel... Ze vinden een schuilplaats bij een rondtrekkend circus waar jaguar Gia [Jessica Chastain] ze verwelkomt, maar tijger Vitaly [Bryan Cranston] zijn argwaan niet onder stoelen of banken steekt en de clowneske zeeleeuw Stefano [Martin Short] zorgt voor meer comic relief. Het verhaal is belabberd maar de nieuwe karakters zijn een aardige toevoeging en er is meer actie dan in de twee praatziek voorgangers. Frances McDormand is vermakelijk als de onverzettelijke aartsvijand Chantal Dubois.

Het komt mooi uit dat er een vliegtuigwrak ligt op Madagascar en dat de pinguïns over de technisch knowhow beschikken om dat ding aan het vliegen te krijgen. Deze verwrongen logica is een excuus om de vier uit New York Zoo afkomstige dieren na een noodlanding in een Afrikaanse natuurreservaat te laten belanden waar (da’s toevallig!) Alex [Ben Stiller] oog in oog komt te staan met zijn vader Zuba’s [Bernie Mac] en moeder [Sherri Shepherd]. Daar moet Alex bewijzen dat hij een échte leeuw tegenover Makunga [Alec Baldwin], die probeert Zuba’s rol als alpha male over te nemen. Dat leidt tot frictie tussen Alex en zebra Marty [Chris Rock]. Melman [David Schwimmer] en Gloria [Jada Pinkett Smith] lopen er wat verloren bij in dit vergezochte, matige vervolg op het toch al niet memorabele Madagascar. Het is maar goed dat die pinguïns wat meer schermtijd krijgen dan voorheen.

In The New York Zoo viert zebra Marty [Chris Rock] zijn tiende verjaardag. Wanneer hij ontdekt dat een groepje pinguïns een ontsnapping voorbereid, begint Marty zelf te hunkeren naar de wereld buiten deze dierentuin. Na een mislukte ontsnappingspoging besluit de dierentuin (om wat voor reden dan ook) de betrokken dieren naar Afrika te brengen. Wanneer de pinguïns de besturing van het vrachtschip overnemen en koers zetten naar de Zuidpool, slaat een deel van de lading overboord. Samen met leeuw Alex [Ben Stiller], giraffe Melman [David Schwimmer] en nijlpaard Gloria [Jada Pinkett Smith] belandt Marty op Madagascar waar ze bevriend raken met Julien [Sacha Baron Cohen], de koning van de maki’s. Veel meer verhaal is er niet en daarom gooien Carnell en McGrath alles uit de kast om de publiek aan het lachen te krijgen. Maar de Looney Tunes-achtige humor is geforceerd en begint snel te vermoeien. De militaire discipline van de pinguïns onder leiding van “Smile & Wave” Skipper [Tom McGrath] levert gelukkig een aantal uitstekende momenten op.

Gebaseerd op een verhaal van Luc Besson en dan weet je dat je aardig wat onzin moet slikken om het vermaak daarachter te kunnen verteren. James Reese [Jonathan Rhys Meyers] is de beveiliger voor de Amerikaanse ambassadeur in Parijs maar dringt al enige tijd aan op een aanstelling bij Special Operations. Hij krijgt de kans zich te bewijzen door samen te werken met Special Ops-agent Charlie Wax [John Travolta] met wie hij een geplande terroristische aanslag moet zien te voorkomen. Travolta speelt zijn rol alsof het een psychotische huurmoordenaar betreft en is alleen daarom al ongeloofwaardig als FBI-agent, maar het gebrek aan chemie tussen de twee hoofdrolspelers is het grootste manco van deze vlotte, maar te verwaarlozen misdaadthriller. Een popcornfilm avant la lettre, maar niet bepaald in de goede zin des woords.

Gitarist/zangeres Suus [Julia Akkermans] doet met pianist Jasper de Jager [Beau Schneider] (en haar rode cap) mee aan een talentenjacht in Amsterdam Noord als ‘Roodkapje’. Na afloop nodigen twee scouts [Mark van Eeuwen en Lies Visschedijk] twee scouts hun uit voor deelname aan The Voice en meldt Wolf Uitdenbosch [Raymond Thiry] zich vrijwillig aan als hun nieuwe manager. Iedereen kan raden hoe dit afloopt en toch genieten van Thiry als de sinistere, gluiperige Wolf en van een charmante rol van Thomas Acda als de sympathieke snackbareigenaar die Suus een duwtje in de juiste richting geeft. Koopman neemt een risico door het verhaal te verweven met muzikale intermezzo’s bestaande uit (verdienstelijke vertaalde) liedjes uit Grease, maar die momenten blijken op zijn minst goed voor een glimlach en voorzien het verhaal van een verfrissende benadering. Een luchtig, aangenaam niemendalletje.

‘De Zevende Hemel’ is de naam van het Italiaanse familierestaurant dat binnenkort 40 jaar bestaat. Moeder Maria [Henriëtte Tol] heeft net te horen gekregen dat ze niet lang meer te leven is, maar wil toch het jubileum vieren met haar ex-man Max [Huub Stapel] en hun kinderen. Er heerst echter nogal wat oud zeer dat als sneeuw voor de zon verdwijnt in het geforceerde happy end van dit uiterst oppervlakkige familiedrama dat de leegtes in het verhaal opvult met een keur aan Nederlandstalige meezingers, die overigens verdienstelijk worden gezongen door de acteurs zelf. Huub van der Lubbe van De Dijk opent de film met de titelsong, daarnaast zijn er liedjes van o.a. Doe Maar, De Kreuners, Frank Boeijen en de onvermijdelijke Claudia de Breij.

Sabine [Thekla Reuten] heeft na een ernstige depressie net haar werk weer opgepakt wanneer ze ontdekt dat Olaf [Daan Schuurmans], een oud-klasgenoot, haar nieuwe collega is. Vanaf dat mment wordt Sabine geteisterd door vage dromen en flarden van herinneringen die verband houden met haar schoolvriendin Isabel [Daantje Idelenberg] die op 16-jarige leeftijd spoorloos verdween. De uitnodiging voor een reünie vana die middelbare school biedt Sabine de mogelijkheid om de ware toedracht te achterhalen. Een potentieel interessant mysterie, mede dankzij die sinistere gladheid van Schuurmans, houdt de aandacht lange tijd vast maar leidt tot een teleurstellende, voorspelbare ontknoping. Gebaseerd op het gelijknamige boek van Simone van der Vlugt.

Iedereen die in Florida is veroordeeld voor een zedendelict komt in een openbaar register te staan dat bedoeld is om buurtbewoners voor hun aanwezigheid te waarschuwen. Het onvermijdelijke effect van deze maatregel is dat het deze delinquenten onmogelijk wordt gemaakt om te herintegreren in de ‘gewone’ wereld. James Broderick is de voorzitter en directeur van een soort commune met de bijnaam Pervert Park. Hier wonen uitsluitend zedendelinquenten die steun en een luisterend oor vinden bij therapeut Don Sweeney, maar vooral bij elkaar. Enkele bewoners spreken met bewonderenswaardige (en soms hartverscheurende) openheid over hun daden. Het persoonlijke verhaal van Tracy Hutchinson zal je zeker niet onberoerd laten. Een bewonderenswaardige, integer documentaire over een vooral in de Vs zeer controversieel onderwerp.

De in 1939 geboren Margaret Atwood dankt haar status als cultuuricoon vooral aan het boek The Handmaid’s Tale uit 1986 dat (na een verdienstelijke verfilming in 1990) in 2017 nieuw leven werd ingeblazen als een met prijzen overladen televisieserie met Elisabeth Moss in de hoofdrol. Het iconische beeld van de onderdrukte vrouw met bloedde rode mantel en de witte hoed is een wereldwijd symbool geworden voor de strijd voor vrouwenemancipatie. Deze documentaire volgt de aangenaam nuchtere Atwood tijdens een zegetocht waarbij ze overspoeld wordt door lofuitingen (ook door Elisabeth Moss), maar kijkt ook naar enkele andere werken uit haar bibliografie die een grote invloed hebben gehad op de literaire geschiedenis. Een prima introductie die velen zal uitnodigen om (meer) werk van Atwood uit de kast of de bibliotheek te trekken, maar over persoon achter de schrijver kom je niet heel veel te weten.

In de eerste minuten krijgt je als de termen Dhampir, Moroi en Strigoi naar je hoofd geslingerd. Dat was voor mij al voldoende reden om af te haken bij deze komische fantasyfilm met een lesbisch tintje. Deutch beschikt ongetwijfeld over charisma en komisch talent, maar tussen de campy actiescènes door is te merken dat het verhaal te slap is en dat scenarist Daniel Waters één en ander heeft menen te moeten opleuken met misplaatste, dan wel flauwe humor. Een prima film om vroegtijdig bij in slaap te vallen.

Hoewel de titel verwijst naar Srinivasa Ramanujan [Dev Patel], die ondanks zijn gebrek aan opleiding en de (op racisme gefundeerde) minachting jegens zijn achtergrond één van de meest briljante en bewonderde wiskundigen van de 20e eeuw werd, richt dit biografische drama zich vooral op G. H. Hardy [Jeremy Irons], de man die Ramanujan naar Engeland haalden en als diens mentor en verdediger optrad. Er is aandacht voor het openlijke racisme waar Ramanujan vanaf 1914 mee te maken kreeg, vooral in een scène met Sir Francis Spring [Stephen Fry] en er is degelijk ondersteunend werk van Toby Jones als wiskundige John Edensor Littlewood, een andere steunpilaar voor de binnen het establishment met argusogen aangekeken Ramunajan. Wat ontbreekt is een verdieping van de hoofdpersoon zelf, zowel met betrekking tot zijn voorafgaande jaren als tot de impact van zijn verhuizing van India naar Engeland ten tijden van WOI. Patel en Irons vallen weinig te verwijten, zij leveren prima acteerprestaties af.

Gebaseerd op het leven van de Canadese topzangeres Celine Dion, maar de disclaimer aan het begin van de film en het feit dat de naam van de hoofdpersoon is veranderd in Aline Dieu [Valérie Lemercier] geeft al een indicatie dat dit niet veel soeps is. Lemercier, die duidelijk niet wist of ze een serieuze biografie of een parodie wilde maken, jast de familiegeschiedenis vanaf 1932 er doorheen in een serie fragmenten waarin zo’n beetje alle hoogte- en dieptepunten uit het leven van Celine Dion aan bod komen, maar waarbij geen enkele sprake is van verdieping. De makers kregen geen toestemming om de oorspronkelijke muziek te gebruiken en dus nam Victoria Sio (overigens vrij verdienstelijk) de liedjes voor haar rekening. Dions twee grootste hits komen in een flits voorbij, verder zijn het vooral onbekende liedjes en covers, geplaybackt door Lemercier alsof ze in de Mini-Playbackshow zit. Een verbijsterend slechte muzikale biografie en een belediging voor de échte “Aline”.

Alfreda Bikowsky speelde een sleutelrol in de jacht op Osama Bin-Laden in de jaren na 9/11 en stond model voor Maya [Jessica Chastain], de hoofdpersoon in deze ietwat praatzieke politieke thriller met een ijzersterke opening en een indrukwekkende laatste akte. Maya is namens de CIA op Guantanamo Bay om de ondervraging bij te wonen van Ammar [Reda Kateb] en ziet daar met eigen ogen hoe ver ondervrager Dan [Jason Clarke] bereis is (en mag) gaan om zo snel mogelijk alle nuttige informatie uit zijn gevangene te krijgen. Wat volgt is een hoop bureaucratisch getouwtrek waarin de constante eis voor onomstotelijk bewijs en check/doublecheck voor meer een meer frustratie en ongeduld zorgen, zeker wanneer Maya zeker denkt te weten dat ze de verblijfplaats van Bin-Laden heeft ontdekt. Dat leidt tot een adembenemende reconstructie van de operatie die resulteerde in de dood van Bin-Laden.

In 1914 wordt een jong kind door zijn ouders in New York achtergelaten wanneer hun toegang tot de VS wordt ontzegd. Peter Lake [Colin Farrell] is onder de hoede van Pearly Soames [Russell Crowe] onsterfelijk geworden en doet regelmatige duistere klusjes voor zijn mentor. Honderd jaar later stuit hij bij een inbraak op de doodzieke Beverly [Jessica Brown Findlay] en ontstaat een romance waardoor zijn loyaliteit jegens Pearly Soames en zijn onsterfelijkheid onder druk komen te staan. Verfilming van het ambitieuze (en lange) boek van Mark Helprin uit 1983, wekt de indruk een sterk gecomprimeerde versie daarvan te zijn waardoor er nogal wat gaten in het verhaal zitten die de kenners van het boek beter zullen begrijpen. De romance tussen de twee hoofdpersonen, alsmede de relatie tussen Peter en zijn mentor zijn onvoldoende uitgewerkt om werkelijk interesse op te wekken.

Ik kreeg een paar jaar geleden kaartjes voor een optreden van Jett Rebel in Eindhoven en mijn indruk was dat we te maken hebben met een begaafde muzikant die een rockster probeert te spelen. Deze openhartige documentaire bevestigt dat beeld, maar maakt ook duidelijk dat die act voortkomt uit een diepgewortelde onzekerheid. Jelte Tuinstra voelt zich namelijk alleen lekker als hij Jett Rebel kan zijn en dat kan hij alleen als hij muziek maakt in de studio of op het podium. We zien Jelte vlak voor en na optredens worstelen met zichzelf en woedend worden omdat hij niet begrijpt waarom hij dat positieve gevoel als Jett Rebel niet langer kan vasthouden. Zelden is de voor vele sterren herkenbare worsteling tussen hun ware persoon en hun publieke imago zo treffend weergegeven, maar het gebrek aan persoonlijke ontwikkeling op dat punt doet je verlangen naar meer aandacht voor andere aspecten van Jeltes leven en carrière.

Meral [Hiba Ghafry] is net verhuist naar een nieuwe flat waar ze vriendschap sluit met een muisje dat ze Pieppiep noemt. Vlak voor Merals eerste schoolkamp ontdekt moeder dat er een muis in huis rondwaart en daarom besluit Meral het beestje mee te nemen. Aangekomen op het kamp helpen haar kamergenoten Jason [Matheu Hinzen], Vito [Felix van de Weerdt] en Desi [Jashayra Oehlers] haar om Pieppiep zijn vrijheid te geven. Ghafry is ontwapenend in de hoofdrol en de luchtige toon is zeer aangenaam. Vermakelijk zijn de scènes waarin Desi’s vrienden al haar bewegingen nadoen, maar het leukst zijn de muzikale intermezzo’s die de kinderen met een aanstekelijk enthousiasme brengen. Van Dusseldorp schreef zelf de liedteksten, met zinnen als: “Gaan eens opzij, laat ons erdoor. Het is hier vies en ongelofelijk goor!” Teksten die zo door een kind geschreven zou kunnen zijn, maar dat maakt ze juist zo authentiek en ik moest er regelmatig hardop om lachen. Birgit Schuurman en René van ’t Hof hebben bijrollen als respectievelijk Juf Ietje en een behulpzame boswachter. Een aangenaam eigenzinnige familiefilm.

Maya [Jennifer Lopez] is een hardwerkende veertiger die gedesillusioneerd is wanneer de verwachte promotie bij het warenhuis waar ze al 15 werkt aan haar neus voorbij gaat. Na een aanvaring met haar nieuwe leidinggevende Arthur besluit Maya het voor gezien te houden, ook al weet ze dat het moeilijk wordt om een nieuwe carrière op te bouwen zonder de juiste diploma’s. Na een gesprek met haar beste vriendin Joan [Leah Remini] maakt Joans zoon Dilly [Dalton Harrod] stiekem een nepprofiel voor Maya waardoor ze als adviseur aan de slag kan gaan bij een gerenommeerd cosmeticabedrijf. Een uitgelezen kans, maar die is wel gebaseerd op een leugen. Maya krijgt de kans zich te bewijzen in een interne concurrentiestrijd met de veel jongere dochter van de eigenaar Zoe [Vanessa Hudgens]. De rol van de worstelende moeder die een kans krijgt om haar leven te beteren zit Lopez als gegoten, ook al zijn de plotwendingen wat vergezocht en is het einde vrij voorspelbaar. Het scheelt dat Lopez’ beste vriendin Leah Remini hier de rol speelt van... haar beste vriendin. De oprechte ontspannen chemie tussen die twee maakt dit prima uit te zitten.

De titel doet al vermoeden dat regisseurs Perrin en Cluzaud niet overlopen van creativiteit. En dus doorlopen we de verschillende jaargetijden nog maar eens, al gebeurt dat deze keer in de context van de geschiedenis van de mensheid, waardoor we dus dieren zien lopen die niet meer bestaan en ons er (dus) aan herinneren dat deze natuurdocumentaire voor een groot deel leunt op CGI. Dat levert weliswaar oogstrelende plaatjes op, maar die plaatjes zijn te vaak te mooi om waar te zijn. Je waardering voor deze film hangt dan ook af van je tolerantie voor door een computer gegenereerde dieren

“Handsome” Luke [Ryan Gosling] leidt een zwervend bestaan als motorrijder in een spectaculaire kermisact. Een jaar na een affaire ontdekt Luke dat Romina [Eve Mendes] is bevallen van hun zoontje Jason. Hoewel Romina’s huidige vriend [Mahershala Ali] goed voor Jason zorgt, besluit Luke zijn verantwoordelijkheid te nemen. Hij vindt een baan bij de garage van Robin [Ben Mendelsohn], die hem weet over te halen om bankroven te plegen. Daardoor kruist de jonge agent Avery Cross [Bradley Cooper], zelf vader van een pasgeboren zoon, zijn pad. Dit fraai gefilmde misdaaddrama toont de impact van die ontmoeting op de beide mannen, maar ook op hun beide zoons [Dane DeHaan en Emory Cohen] wanneer die elkaar jaren later leren kennen. De spectaculaire motorscènes zijn de hoogtepunten van de eerste 45 minuten, waarna het verhaal een verrassende wending neemt en een stuk interessanter wordt. Een sombere, maar goed geacteerde film met sterk ondersteunend werk van Mendelsohn en van Ray Liotta als Avery’s corrupte collega.

Zoontje Max Wishbone [Ethan Rouse] zorgt er deze keer per ongeluk voor dat zijn hele familie opnieuw in monsters verandert. Het excuus daarvoor is even mager als het excuus voor deze sequel op het volstrekt oninteressante Monster Family. Veel erger is het feit dat dit in grote lijnen hetzelfde patroon volgt als zijn voorganger, ondanks de toevoeging van de familie Starr, een soort superhelden die een aantal zeldzame dieren ontvoeren “voor een betere wereld”. Zij ontvoeren Baba Yaga [Catherine Tate] tijdens voltrekking van haar huwelijk met Renfield [Ewan Bailey]. Er is tenminste wat meer actie dan in Monster Family en ook de animatie is wat verbeter, maar het is opnieuw een ondermaatse poging tot familievermaak.

Graaf Dracula [Hape Kerkeling] heeft een oogje op boekwinkeleigenaar Emma [Ulrike Stürzbecher] en wil dolgraag met haar trouwen. Baba Yaga [Martina Trager] verandert haar en haar familie daarom in monsters, maar verliest daarbij haar krachten en moet op zoek naar een manier om die krachten weer op te laden. En dus moeten Emma, Frank [Tobias Meister], Fee [Friedel Morgenstern] en Max [Maximilian Ehrenreich] leren hun nieuwe – en hopelijk tijdelijke – uiterlijk te accepteren. Het verhaal is even fantasieloos als de animatie in dit mierzoete samenraapsel van gejatte ideeën. Een paar leermuisjes dienen als comic relief’, maar mogen nog niet in de schaduw staan van de Minions uit Despicable Me die duidelijk de belangrijkste inspiratiebron waren. Oorspronkelijk Duits gesproken, de Engels gesproken versie bevat de stemmen van o.a. Emily Watson, Jason Isaacs en Celia Imrie. Kreeg om niet nader vernoemde redenen vier jaar later een Engels gesproken vervolg (Monster Family 2) dat dit niveau amper wist te ontstijgen.

Roelof Kiers is gefascineerd door het feit dat het team dat verantwoordelijk was voor het ontwerp en de levering van de atoombommen die het Amerikaanse leger in 1945 op Hiroshima, respectievelijk Nagasaki wierp sindsdien elk jaar een reünie houdt. Opvallende afwezigen daarbij zijn de bemanningsleden van Enola Gay, die de bom lieten vallen. Kiers bezocht zo’n reünie (met een opvallende speciale gast) en sprak met die bemanningsleden over hun ervaring, hun huidige gevoelens en de aanwijzingen dat er onderling geruzie is over het precieze verloop van de missies en omdat er onjuiste verhalen de ronde doen over het enige bemanningslid dat ten tijde van het maken van deze documentaire was overleden. Vooral een aanrader voor mensen met een fascinatie voor WOII.

In dit teleurstellende vervolg op Jack Reacher probeert Zwick de hoofdpersoon meer diepgang te geven door een wat vergezocht subplot over een criminele tiener [Danika Yarosh] die misschien wel de dochter is van Jack Reacher [Tom Cruise]. Maar dit dramatische gegeven is net zo oppervlakkig uitgewerkt als het centrale plot dat draait om een poging om Jacks oud-collega Susan Turner [Cobie Smulders] erin te luizen wegens spionage. Jacks zelfverzekerdheid grenst hier bovendien aan het arrogante, maar er zijn in ieder geval genoeg overtuigende actiescènes om je wakker te houden.

In de bloedstollende proloog schiet een sluipschutter [Jai Courtney] vanuit een parkeergarage vijf ogenschijnlijk willekeurige voorbijgangers neer. Detective Emerson [David Oyelowo] is net te laat om de dader te arresteren, maar vindt voldoende bewijsmateriaal om de schuld in de schoenen te schuiven van oorlogsveteraan James Mark Barr [Joseph Sikora], die al eens vast zat voor een soortgelijk vergrijp. Barr vraagt de politie contact op te nemen met Jack Reacher [Tom Cruise] voor hij tijdens een transport in elkaar wordt geslagen. Kort daarop verschijnt Jack, een uiterst ervaren en bekwame ex-militair met een reputatie als lastpak. Samen met Barrs advocate Helen Rodin [Rosamunde Pike] probeert hij te vast te stellen wat er nu werkelijk gebeurd is. Cruise produceerde zelf deze actiethriller met een rol die hem op het lijf geschreven is. Hij laat zich in deze spannende thriller omringen door een indrukwekkende, en uitstekend acterende cast. Robert Duvall heeft een vermakelijke bijrol als de eigenaar van een schietbaan, maar de absolute meesterzet is de keuze voor Werner Herzog als The Zec, een uiterst effectieve en memorabele schurk. Uitstekend entertainment gebaseerd op de roman “One Shot” van Lee Child.

Driss [Omar Sy] is een stuurloze, werkloze man die zijn uitkering alleen kan behouden als hij voldoet aan een sollicitatieplicht. Daarom heeft hij een sollicitatiegesprek bij Philippe [François Cluzet], een welgestelde man die verlamd is vanaf zijn nek en intensieve zorg nodig heeft. Driss toont geen enkele sympathie voor Philippe, maar die is juist op zoek naar iemand die hem niet ziet en behandelt als een zieke. En dus besluit hij Driss in te huren, tegen het advies van zijn huidige assistent Magalie [Audrey Fleurot] in. Philippe laat Driss kennis maken met Chopin, Schubert en Berlioz, Driss introduceert Philippe aan Kool & The Gang en Earth, Wind & Fire. De rest laat zich gemakkelijk raden in deze feelgoodfilm die zo gemakkelijk had kunnen ontaarden in suikerzoet sentiment. Maar het innemende spel van Sy en het voorbeeldige samenspel met Cluzet bezorgen je gegarandeerd een flinke glimlach op het gezicht. De echte Philippe en Driss uit dit Capra-esque verhaal zijn kort te zien in de epiloog van deze wereldwijd succesvolle publiekslieveling.

Nicky “Mellow” Spurgeon [Will Smith] is de jongste telg uit een familie van oplichters die beginnende oplichter Jess [Margot Robbie] eerst ontmaskert en meteen ook maar een hoop beroepsgeheimen prijsgeeft. “Die with the lie” is zijn motto, maar daar valt verder niet heel veel van te merken in deze episodische, matig uitgewerkte misdaadkomedie die het volledig moet hebben van het charisma van de twee sterren. Daarmee zit het gelukkig wel snor en Robbie komt weg met wat in feite de rol van een ‘dom blondje’ is, zoals alleen mannen (in dit geval de regisseurs) die nog durven te bedenken.

Dylan ‘D’ Forrester [Scott Eastwood] heeft acht jaar in de gevangenis gezeten wegens doodslag en onder therapie van Dr. Alderwood [Mel Gibson] geleerd zijn agressie te beteugelen. Wanneer hij terugkeert naar Guardian Island voor de wake van zijn broer [Sean Forrester] meldt een groep schurken onder leiding van Cole [Kevin Durand] zich om ‘iets’ op te eisen. Dylan heeft zijn familie belooft niemand meer te doden, maar een gewelddadige confrontatie met Cole en zijn mannen lijkt onvermijdelijk. Janssen heeft de ondankbare rol van de agente die constant achter de feiten aan loopt en Mel Gibson overacteert in deze onevenwichtige thriller, maar het grootste manco is het onverschillige spel van Eastwood waardoor de humoristisch bedoelde momenten volledig doodslaan.

Charbonier en Powell hebben iets te vaak naar Kubricks The Shining gekeken en concludeerden blijkbaar (onterecht) dat ze zoiets wel konden evenaren. Er zijn dan ook veel teveel momenten die ons er expliciet aan herinneren dat dit daar totaal niet aan kan tippen, bovendien is het spel van de jeugdige cast niet om over naar huis te spreken. Het verhaal betreft twee jongens die tijdens het buiten spelen bewusteloos worden geslagen en ontwaken in een duister, afgelegen huis. Deze thriller volgt hun pogingen om te ontsnappen. Er is een argwanende agent, een moordenaar met een bijl en één van de jongens heeft alleen een keukenmes om zichzelf te verdedigen. Wie The Shining heeft gezien kan al raden wat er dan gebeurt.

Paula Bélier [Louane Emera] is een kind van dove ouders [Karin Viard, François Damien] en heeft ook een dove broer [Luca Gelberg]. Daardoor is zij een onmisbare schakel geworden in de communicatie tussen haar familie en de wereld van de niet-doven. Wanneer een koorleider [Eric Elmoanino] ontdekt dat Paula een prachtige zangstem heeft, vindt ze een manier om haar eigen gevoelens uit te drukken en begint ze te dromen van een opleiding aan het Conservatorium. Daarvoor zal ze haar familie achter moeten laten en de problemen die dat oplevert staan centraal in dit komische drama dat een interessant uitgangspunt heeft, maar wat oppervlakkig is uitgewerkt. De slotscène is zeer ontroerend, maar de Amerikaanse remake CODA is aanzienlijk beter.

Hoewel de pers meende een link te moeten leggen tussen deze verschrikkelijke Kerstkomedie en Kerstklassieker Home Alone, valt hier geen greintje magie te bespeuren. Lundgrens komische rol is goed genoeg is voor wat gegniffel, maar het feit dat zijn karakter Victor van Manure heet maakt duidelijk welk niveau je hier kunt verwachten. De detectives heten Duewrong en Tom Foolery, Nicholas Turturro doet een beschamende imitatie van Joe Pesci en Rob Schneider en Danny Trejo vinden het blijkbaar prima om beledigende stereotypes (voor zowel mensen als honden) neer te zetten. De honden zitten maar wat voor zich uit te staren terwijl Jerry O’Connell, Jennifer Love Hewitt en Malcolm McDowell hun dialogen uitspreken. Een luie film met dat typische valse Amerikaanse sentiment waaraan de meeste Kerstfilms ten onder gaan.

In 2040 is de afhankelijk van technologie in Nederland zo groot geworden dat veel mensen blind vertrouwen op een AI genaamd Alecto [Angela Schijf]. In dit verhaal van Yael Ronen en Dimitrij Schaad, met een scenario door Eddy Terstall, ontdekken we de invloed die deze Alecta’s hebben op het leven van hun eigenaren. Tatjana [Anniek Pheifer] is een alleengaande vrouw die de stukgelopen relatie met haar ex-man nog niet heeft verwerkt; Rene [Michiel Sluysmans] en Lana [Jouman Fattal] proberen hun kinderwens in vervulling te gaan en zoeken hulp bij Dr. Frank [Bruno Vanden Broecke], die onder invloed van zijn eigen Alecta begint te twijfelen over zijn relatie met Ricky [Michiel Blankwaardt]. Toneelgroep Maastricht werkte aan dit toneelstuk toen de Covid-crisis hun plannen dwarsboomde en besloot er een film van te maken. Dat verklaart waarom deze film leunt op dialoog en rechtvaardigt de veelal statische regie, al biedt het Hermans wel de gelegenheid om de scène in het restaurant op een effectieve wijze te beëindigen. Schijf zet een knappe prestatie neer en Terstalls scherpe dialogen en slimme observaties zijn andere grote pluspunten in deze bezienswaardige tragikomedie.

Nadat Oeding er alles aan heeft gedaan om Joe Braven [Jason Momoa] neer te zetten als de perfecte papa (met een behulp van een dochtertje [Sasha Rossof]dat constant in een deuk ligt om zijn grapjes), is het tijd voor actie. En dus besluit de familie Braven die afgelegen sneeuwhut eens met een bezoekje te vereren. Maar uh-oh, geboefte heeft net gebruik gemaakt van het leegstaande huisje om daar geld van een drugsdeal te verstoppen en dus ontpopt Brave Joe zich al snel als een knokmachine die korte metten maakt met het geboefte. Stephen Lang verhoogt het niveau als Joes sterke, maar verwarde vader, maar gezien de inhoudelijke oppervlakkigheid van dit gevalletje wil dat weinig zeggen.

Laura [Rosalinde Mynster] heeft onder haar pseudoniem Irina een reputatie opgebouwd als schrijver. In haar meest recente boek heeft ze afgerekend met wat zij beschouwt als haar verschrikkelijke jeugd op het Deense platteland. Ze ziet dan ook op tegen de terugkeer naar haar ouderlijk huis voor de bruiloft van haar broer Jannik [Adam Ild Rohwedere], vooral wanneer ze zich realiseert dat haar aanstaande schoonzus [Anne Sofie Wanstrup] het meisje is dat haar vroeger veelvuldig pestte en uitschold voor ‘Lesbo Laura’. Mynster zet Laura neer als een egocentrische, irritante trut die overloopt van zelfbeklag en wekt amper sympathie op. Jespersen en co-scenarist Sara Isabella Jønsson Vedde opteren bovendien voor een gemakzuchtig, ongeloofwaardig ‘happy end’.

Scenaristen Craig Luck en Ivor Powell plunderen ideeën uit Wall-E, Short Circuit, Cast Away, Mad Max en Silent Running (één van de robots heet Dewey), maar zelfs met Tom Hanks in de titelrol is dit een saaie bedoening. Finch [Tom Hanks] hobbelt met wagentje door een desolaat, post-apocalyptisch New Mexico waar verder geen spoor van leven te bekennen is. Zijn enige gezelschap is een mechanische robot en zijn hond Goodyear [Seamus]. Finch weet echter een nieuwe robot te bouwen met voldoende intelligentie om Goodyear te beschermen. Maar “Jeff” [Caleb Landry Jones] moet zijn AI leren te gebruiken om situaties goed in te schatten en de juiste keuzes te maken. Van een verhaal is amper sprake en het feit dat Jeff gespeeld wordt door een acteur is sowieso een zwaktebod. De pogingen tot humor doen bovendien erg geforceerd aan.

Sinds een incident tijdens Halloween in 1831 is het dorpje Hollow Glen vervloekt met als gevolg dat de Goblin uit de titel el jaar het leven opeist van een pasgeborene. Blijkbaar stond dat niet in de reisgids van het gezin Perkins (en aanhang) dat daar op Halloween met een pasgeboren baby aankomt. De lokale dronkelap [Donnely Rhodes] doet een imitatie van “It’s got a Death Curse” Crazy Ralph uit Friday 13th en zo nu en dan verschijnt er een lange gestalte in een zwart gewaad om de boel op te schrikken. Die momenten zijn teasers, want als er überhaupt al valt te spreken van enige spanning blijft dat beperkt tot het absolute einde. Geduld is echter niet zozeer een schone zaak, eerder een tragische verspilling van tijd.

Zowel de titel als het muzikale thema van het bungalowpark waar dit zich afspeelt, verwijst naar de Britse 80s-comedyserie [iHi-de-Hi!i[/i] en voorspelt al dat het plot net zo flinterdun is en de humor net zo oubollig als in die serie. Een hoop losse verhaallijntjes dus waarbij de aandacht vooral uitgaat naar vriendinnen Bibi [Anne-Marie Jung], Olivia [Lies Visscheijk] en Trijntje [Eva van der Gucht] die zich geconfronteerd zien met een huwelijk met twijfelachtige motieven en problemen en perikelen met bandieten die een flinke som geld eisen. Behoorlijk onsamenhangend en vol karikaturale bijrollen, maar Visschedijk en Van der Gucht verlenen waardigheid aan hun rollen en Huub Smit levert prima werk af als de hoofdschurk. Danny Vera heeft een cameo als (hoe kan het ook anders) een zanger/gitarist.

Pieter [Derek de Lint] nodigt zijn vier volwassen kinderen uit voor een familieweekendje en heeft een verrassing voor ze in petto: hij heeft zich verloofd met de veel jongere Bonnie [Jennifer Hoffman], het stereotypische stadsmeisje met teveel make-up, een (soort van) Rotterdams accent en een 60s-kapsel. Vooral oudste zoon Roderick [Dirk Zeelenberg] vertrouwt het zaakje niet en het weekend loopt uit de hand wanneer Bonnies Tokkie-familie zich meldt. Op zijn zachtst gezegd oubollig, maar ik vind de parade aan karikaturen ronduit aanstootgevend in deze verspilling van talent. Dat talent is de enige reden waarom dit niet de laagst mogelijke score krijgt.

Tijdens een gezellig middagje kledingshoppen met beste vriendinnen Daphne [Jamie Grant] en Floor [Liza Sips] vrij zorgeloos door het leven, confronteert een bitchy verkoopster [Sarah Cronis] dierenarts Isa [Barbara Sloesen] met het feit dat ze wat dikker is dan het schoonheidsideaal van haar verlangt. Met een beetje aansporing van haar zusje [Abbey Hoes] besluit ze haar eetpatroon aan te passen en regelmatig te gaan sporten. Maar is dat voldoende om het hart te winnen van de vriendelijke, knappe Ruben [Jim Bakkum] die midden in de nacht met zijn hond naar de kliniek komt voor een spoedgeval? Van Bakkum wordt (gelukkig) slechts verwacht dat hij verzorgd en met een charmante glimlach voor de camera verschijnt in deze formulematige, voorspelbare romantische komedie die gelukkig kan rekenen op een sterke hoofdrol van Sloesen, die van Isa een personage maakt waar iedereen die wel eens onzeker is geweest over zijn uiterlijk zich gemakkelijk mee kan identificeren.

stem geplaatst

stem geplaatst

Håskjold Larsen volgde 86 dagen de familie Kanjo die hun thuisland zijn ontvlucht en hopen een nieuw bestaan te kunnen opbouwen in Europa. Daarbij richt hij zich vooral op de driejarige Lean, die weliswaar kan benoemen wat er aan de hand is, maar door een deels door onschuld te verklaren vrolijkheid een steunpilaar is voor haar wanhopige ouders. Uiteraard levert dat vertederende momenten op, maar het is ook een wat simplistische – en zeer vooringenomen – manier om een complex, geopolitiek probleem te verbeelden. Welbeschouwd is dit pure propaganda. Een hart van steen is een vereiste om niet mee te voelen met Leans volmaakte kinderlijke onschuld.

In 1965 richtten doodseskaders in Indonesië een bloedbad aan om het land te zuiveren van mensen die door bestempeld waren als Communisten. Een beproefd excuus om andersdenkenden een kopje kleiner te maken en iedere kritiek op het bewind met harde hand neer te slaan. 45 Jaar later vroegen de filmmakers enkele prominente ‘gangsters’ uit die tijd om hun verhaal te vertellen in de vorm van gefilmde reconstructies. De inmiddels bejaarde, maar uiterst kwieke mannen zijn trots genoeg op hun daden dat ze die uitdaging uitgaan en in veel gevallen besluiten ze in die reconstructies zelf de rol van het slachtoffer te spelen. De mannen genieten duidelijk van de aandacht en van hun tijdelijke hobby, wisselen tussendoor met plezier anekdotes uit over ‘die goeie, ouwe tijd’. Het is een fascinerend en – zo blijkt – briljant idee, want de verbeelding van de gruweldaden is vele malen meer confronterend dan alleen de verhalen. En niet alleen voor de kijker.

Jane Elliot gaf les aan witte kinderen op een witte school toen Martin Luther King werd doodgeschoten. Om haar leerlingen te laten ervaren hoe het is om in de VS zwart te zijn, introduceerde ze kort daarop een tweedaags project waarin ze de klas opdeelde in blauwogigen en bruinogigen. Op dag 1 waren de blauwogigen en behandelden zij en Jane de bruinogigen als inferieur, de volgende dag waren de rollen omgedraaid. Hoewel dat Jane kwam te staan op intimidatie en (doods)bedreigingen, heeft ze vastgehouden aan deze methode en geeft ze workshops waarin ze (blauwogige) witte Amerikanen 2½ uur lang laat ervaren wat zwarte Amerikanen (die altijd tot de bruinogigen behoren) dagelijks doormaken. Deze documentaire volgt Jane en de deelnemers tijdens zo’n workshop en het resultaat is adembenemend, confronterend en uitgesproken fascinerend. De intermezzo’s waarin Jane vertelt over haar eigen ervaringen zijn net zo boeiend. Een eye-opener voor een ieder die nooit structureel is gediscrimineerd vanwege niets meer dan een uiterlijk kenmerk.

X-Men spin-off richt zich nadrukkelijk op de Aziatische markt door te beginnen met het werpen van atoombom op Nagasaki, waarbij Logan/Wolverine [Hugh Jackman] het leven redt van bewaker Yashida [Ken Yamamura]. Decennia later is Logan zijn leven beu en verlangt hij naar hereniging in het hiernamaals met Jean Grey [Famke Janssen] wanneer hij een uitnodiging krijgt om naar Japan te komen voor een ontmoeting met de inmiddels hoogbejaarde Yashida [Hal Yamanouchi]. Al gauw raakt Logan betrokken bij een familievete tussen Yashida, diens zoon Shingen [Hiroyuki Sanada] en kleindochter Mariko [Tao Okamoto], waardoor hij doelwit wordt van de Yakuza en ontdekt dat hij een vergiftiging heeft opgelopen die zijn onkwetsbaarheid aantasten. Jackman is goed in een rol die hem vanaf het begin op het lijf geschreven was, maar het oppervlakkige scenario en het weinig originele verhaal maken dit tot één van de zwakkere films uit de X-Men franchise.

In het midden van de jaren ’80 begint Jordan Belfort [Leonard DiCaprio] zijn carrière als effectenmakelaar als pupil van Mark Hanna [Matthew McConaughey]. Wanneer hij 1987 eindelijk een licentie behaald om zelfstandig te kunnen werken verdient hij al gauw een riant salaris waardoor zijn buurman Donnie Azoff [Jonah Hill] zijn baan opzeg en plechtig belooft direct voor Jordan te werken als hij hetzelfde kan verdienen. Na een aardig eerste half uur dompelt Scorcese ons onder in een eindeloze reeks aan scènes waarin de volstrekt doorgeslagen Jordan en Donnie zich tegoed doen aan drank, drugs en seks. Het eentonige en afstompende hedonisme wordt alleen onderbroken door een confrontatie tussen Belfort en FBI-agent Patrick Denham [Kyle Chandler] op Belofts miljoenenjacht, maar daarna is het meer van hetzelfde. Lawaaiig en over-the-top, maar McConaughey is onvergetelijk en DiCaprio’s poging om onder invloed van een overdosis Quaaludes per auto huiswaarts te keren is meesterlijk. De échte Jordan Beloft verschijnt tegen het einde als de MC bij een conferentie in Auckland.

Verfilming van het gelijknamige boek van Daniel Woodrell waarin de 17-jarige Ree [Jennifer Lawrence] noodgedwongen de zorg voor broertje [Isaiah Stone], zusje [Ashlee Thompson] en haar ernstig zieke moeder [Valerie Richards] op zich neemt nu hun vader terecht moet staan wegens het produceren van illegale drugs. Ze krijgt weliswaar wat hulp van een sympathieke buurvrouw [Shelley Waggener], maar dreigt het huis te verliezen wanneer haar vader – die het huis als borg heeft opgegeven – niet verschijnt op zijn eigen hoorzitting. Uitzetting lijkt onvermijdelijk, maar Ree vermoedt dat haar vader het slachtoffer is van geworden van een wraakactie en vraagt hulp aan haar oom [John Hawkes]. Gefilmd gedurende de winter tegen het troosteloze decor van de Ozark Mountains die de sombere toon van het verhaal iets teveel benadrukken. Gemaakt voor slechts 2 miljoen dollar wist deze low budget thriller toch 4 Oscarnominaties in de wacht te slepen, onder anderen voor John Hawks en de tot dan toe vrijwel onbekende Jannifer Lawrence, voor wie dit de springplank was naar rollen in de X-men franchise en The Hunger Games en die binnen een paar jaar tijd de beste betaalde actrice ter wereld werd.

Andrew [Miles Teller] is een ambitieuze drummer die snakt naar erkenning van zijn vader [Paul Reiser] en daarom vastbesloten is om de eerste keus te worden in het jazzensemble van Terrence Fletcher [J.K. Simmons] aan het (fictieve) Shaffer conservatorium. Maar Fletcher is extreem veeleisend en schroomt niet om zijn pupillen tot op het bot te vernederen als ze niet voldoen aan zijn verwachtingen. Andrew laat zich echter niet zo snel uit het veld slaan en offert alles en iedereen op om Fletchers erkenning te krijgen. De titel verwijst naar een uiterst complex muziekstuk waar Andrew zijn tanden in bijt. Miles Teller volgde twee maanden lang een paar uur per dag training om te overtuigen als drummer en is geweldig. Regisseur Chazelle gebruikt zijn persoonlijke ervaring om de drumscènes een intensiteit en een ritme te geven die het drama verhoogt. Maar J.K. Simmons is ronduit verbijsterend als de docent die in een fractie van een seconde kan transformeren van een vriendelijke, geduldige man in een bezeten, angstaanjagende duivel zonder ooit in karikatuur te vervallen. Het leverde hem dan ook de Oscar voor ‘Beste Mannelijke Bijrol’ op. Het helpt als je enige praktische en theoretische muziekkennis hebt, maar het is zeker niet noodzakelijk.s

Clement en Waititi melken de meeste vampiergrappen uit in het eerste half uur en begaan zélf de fout om teveel te mikken op komedie in deze mockumentary die kijkt naar het leven van vijf samenwonende vampieren. Vladislaw [Jermaine Clement] is met 862 jaar de nestor van het stelt en heeft een voorliefde voor martelen; Viago [Taika Waititi] is een Pietje Precies, Deacon [Johnny Brug] is de rebelse ‘jongeren’, Petyr [Ben Fransham] is de meest zwijgzame van het stel en Nick [Cori Gonzalez-Macuer] is pas 2 maanden vampier en moet nog veel leren. De beste momenten van de ondersteunende cast, met als uitblinker Karen O’Leary, die haar rol als een doortastende politieagent volstrekt serieus speelt. Was de basis voor de in 2019 gelanceerde gelijknamige TV-serie met een andere cast.

Sinds hij onder invloed van alcohol per ongeluk een bijstander doodde in een vuurgevecht werkt voormalige agent Matt Scudder [Liam Neeson] als privédetective zonder vergunning. Dat maakt hem de ideale persoon om te achterhalen wie de kidnappers zijn van Carrie Kristo [Razane Jammal], de echtgenoot van Kenny Kristo [Dan Stevens], die Matt $20.000 biedt om dit klusje te klaren. Zeker omdat de dader mogelijk verantwoordelijk is voor de dood van Matthews echtgenote. Oh ja, Matthew is een alcoholist die al 8 jaar sober is. Genoeg (geforceerde) redenen om sympathie te hebben voor Matthew, die verder natuurlijk de nodige klappen uitdeed ter afwisseling van de vele ondervragingen in dit formule matige misdaaddrama dat in ieder geval een interessante titel heeft.

Het waargebeurde relaas van Philippe Petit [Joseph Gordon-Levitt], de charismatische, egocentrische evenwichtskunstenaar die in 1973 zonder vergunning zijn geld verdient als straatartiest in Parijs wanneer hij leest over de aanstaande oplevering van de Twin Towers in New York. Hij raakt geobsedeerd door het idee om een lijn te spannen tussen de twee torens en de oversteek te maken. Hij haalt zijn vriendin Annie [Charlotte Le Bon] over om hem te helpen, evenals fotograaf Jean-Louis [Clément Sibony] en Jean-Francois [César Domboy] om hem te helpen. Ben Kingsley heeft een amusant bijrol als Rudy Omankowsky, de legendarische circusartiest die Philippes mentor wordt en de reconstructie van Philippes luchtwandeling is indrukwekkend, vooral in 3D (maar zeker niet aan te raden voor mensen met hoogtevrees). Gordon-Levitt is bovendien ronduit perfect, mede doordat hij zich liet trainen door Philippe Petit zelf! Een fantastische film, maar het is in veel opzichten een remake van Man on Wire, de documentaire over deze onvergetelijke prestatie.

“Venus in Fur” is de naam van het toneelstuk waarvoor regisseur Thomas [Mathieu Amalric] net de audities heeft afgerond als de verregende Vanda [Emmanuelle Seigner] hem probeert over te halen om haar alsnog auditie te laten doen. Een woordenwisseling ontstaat, maar door haar volharding krijgt Vanda een kans. De twee spelen scènes uit het toneelstuk waarbij de scheidslijn tussen hun rol en hun ware personages (en hun onderlinge relatie) steeds vager wordt. Gebaseerd op de schandaalroman van Leopold von Sacher-Masoch uit 1870, waarin seksuele fantasieën – waaronder SM – een prominente rol spelen. Net als in Carnage bevrijdt Polanski zich op overtuigende wijze van de toneelmatige setting, maar de schmierende Seigner komt tekort tegenover de voortreffelijk Amalric.

Friedberg en Seltzer waren al verantwoordelijk voor een serie erbarmelijke filmparodieën en dus hadden de critici waarschijnlijk snel hun oordeel klaar over deze parodie op de eerste drie films uit de Twilight-saga. De onvermijdelijke popculturele verwijzingen naar o.a. Jersey Shore en The Kardashians herinneren je aan de verschrikkingen die hier aan vooraf gingen, maar verder is dit een verrassend leuke parodie die korte metten maakt met de dwaasheid van deze sneue tienerseksualiteitparabels. Jenn Proske weet perfect de maniertjes van Kristen Stewart te kopiëren zonder te nadrukkelijk te parodiëren en Matt Lanter is een verdienstelijke stand-in voor Robert Pattinson. Natuurlijk komt er zo nu en dan een melige, smakeloze grap voorbij, maar ik kon in ieder geval regelmatig hardop lachen om de scherpe persiflages. Maar ik geef toe: er zijn maar weinig mensen die het met mij eens zijn.

Bella [Kristen Stewart[ en Edward [Robert Pattinson] trouwen in deze aanloop naar de afsluiting van deze weinig memorabele Twilight-reeks. Jacob [Taylor Lautner] is woedend wanneer hij ontdekt dat Bella en Edward seks hebben gehad vóór haar ‘verandering’, want dat heeft dodelijke gevolgen! De gemoederen lopen alleen maar hoger op wanneer Bella zwanger blijkt te zijn. En al gauw blijkt dat het niet gaat om een conventionele zwangerschap. De ultra-conservatieve ondertoon van deze metafoor voor tienerseksualiteit bereikt zijn dieptepunt door het abortusvraagstuk erbij te slepen. Waren de vorige films nog wel eens goed voor een gniffel, deze keer resulteert het vooral in ergernis. Zoals de titel al doet vermoeden is het vooral een opmaat naar wat de grote finale had moeten worden, waardoor het verhaal nog magerder is dan voorheen.

Wie nog enige twijfel heeft over de acteerkwaliteiten van Twilight-ster Kristen Stewart, heeft aan deze film genoeg om daar een einde aan te maken. Ze alleen weet ze de mimiek, de intonatie en het stemgeluid van Lady Diana Spencer zeer dicht te benaderen. Veel belangrijker nog: ze weet de complexe persoonlijkheid van de onzekere, depressieve Diana op geloofwaardige wijze tot leven te brengen in deze “fabel gebaseerd op een waargebeurd verhaal.” Diana en Charles [Jack Farthing] zijn 10 jaar getrouwd en Diana is de etiquette rondom het kerstbezoek aan de koningin [Stelle Gonet, die ondanks haar beperkte tijd op het scherm grote indruk maakt] meer dan beu. Major Alistar Gregory [Timothy Spall] probeert haar in het gareel te houden, maar Diana voelt zich alleen op haar gemak wanneer ze zich volledig kan richten op haar zoons William [Jack Nielen] en Harry [Freddie Spry]. Die momenten zijn welkome afwisselingen in een drama dat zich teveel wentelt in Diana’s verdriet maar dankzij Stewart briljante spel nooit verveelt. Sally Hawkins biedt voorbeeldige ondersteuning als Diana’s vertrouweling. En wat is het prettig om Sean Harris eens in een sympathieke rol te zien.

Op 23 juni 2018 bezochten twaalf jongens van 12 tot 16 jaar, onder begeleiding van hun voetbalcoach, een grottenstelsel in Thailand. Ze kwamen daar vast te zitten door een onverwachte stortregen en de eerste pogingen om hun te redden uit hun hachelijke situatie mislukten. De Thaise Seals bleken niet over de juiste training en apparatuur te beschikken en daarom roept een lokale Britse duiker de hulp in van de beste grottenduikers die hij kent. Maar deze sjofel ogende mannen van middelbare leeftijd moeten veel moeite doen om de plaatselijke autoriteiten ervan te overtuigen dat zij de enigen zijn die de jongens kunnen redden. Gezien de wereldwijde aandacht voor dit incident is de uitkomst voor de meeste kijkers waarschijnlijk al bekend, maar deze documentaire vertelt in detail welke hindernissen er overwonnen moesten worden, hoe groot het gevaar was van de uiteindelijke reddingsoperatie en hoe dun de lijn was tussen succes en mislukking. Chin en Chair Vasarhelyi gebruiken animaties om de geografische situatie te verduidelijken, maar het beste van alles zijn de reconstructies met de oorspronkelijke duikers zelf. Een absolute nagelbijter met erkenning voor alle betrokkenen bij één van de meest memorabele gebeurtenissen van de eeuw tot nu toe.

Luhrman bevestigt zijn status als Koning van de Gebakken Lucht met deze visueel indrukwekkende, maar praatzieke en holle bewerking van deze literaire klassieker. Maguire, DiCaprio en Mulligan zijn ideaal voor hun rollen, maar Luhrman heeft veel meer interesse in het tonen van de hedonistische jaren ’20 en de extravagante feestjes die de illustere Jay Gatsby [Leonardo DiCaprio] houdt in de hoop dat zijn grote liefde Daisy [Carey Mulligan] ooit op zijn feestje zal verschijnen. De karakters verdrinken in het visuele geweld en de eindeloze voice-overs van Maguire bevestigen dat Luhrman en co-scenarist Craig Pearce niet wisten hoe ze dit boek naar een film moesten vertalen. De twee Oscars gingen dat ook naar Catherine Martin, die haar Oscar voor Production Design deelde met Beverley Dunn. Tja, het ziet er inderdaad prachtig uit.

Scenarist/regisseur Nguyen maakt exact dezelfde blunders als in het minstens net zo waardeloze Birdemic: Shock and Terror. Vijf minuten lang volgen we Bill [Thomas Favalora] die langzaam genoeg door Hollywood slentert om op de juiste afstand van de camera te blijven. Een stuk of tien inserts met reclame voor eetcafé ‘Happy Ending’ later ontdekken we dat we te maken hebben met een regisseur die na een geflopte Hollywoodfilm bezig is met een nieuw project. Niet dat het er toe doet, want al snel verschijnen die vervelende vogels (die, de titel ten spijt, helemaal niet hoeven te “herrijzen”) om opnieuw de boel onveilig te maken. Voor de hoofdrolspelers dan, want voorbijgangers hebben duidelijk geen idee waarom de cast hysterisch staat te zwaaien met de armen. Deze keer gaan onze ''helden' de monsters niet met kleerhangers te lijf, maar met karate! En de handdoeken van drie halfnaakte meisjes, niet te vergeten. Zodra een kwal zich aandient komen de lachstuipen, want de special effects zijn slechts marginaal verbeterd sinds Birdemic. Volstrekt belachelijk, maar een must voor liefhebbers van slechte films.

Hilarisch slechte SF-horrorfilm bevat zo’n beetje elke beginnersfout die je maar zou kunnen bedenken: een volstrekt nietszeggende, amateuristisch openingsshot gefilmd met een trillende camera vanuit de passagiersstoel van een auto, opening credits in een lelijk wit font met een opzichtige spellingsfout (supporting casts) en een stortvloed aan continuïteitsfouten. Maar het zijn de dodelijke vogels zelf die tot de meeste hilariteit leiden, al is het aan te raden om het geluid uit te zetten om niet hoorndol te worden van de vogels en de kanonschoten die in sneltrein worden afgevuurd uit simpele pistooltjes. Knullige ‘nieuwsbulletins’, Fisher Price-muziekjes, een belachelijke dansscène en een onbegrijpelijk einde verklaren waarom dit weleens de slechtste film aller tijden zou kunnen zijn. In ieder geval tot Nguyen in 2013 met een sequel kwam!

Hoewel de meeste bewoners zich hebben neergelegd bij de renovatie van Gagarine, een wijk in voorstad van Parijs dat in 1963 werd geopend door Yuri Gagarin, verzet een klein groepje jongeren dat is opgegroeid in de wijk zich tegen de sloop van hun woningen. Ze slaan de handen ineen om de boel voldoende op te knappen om het bewoonbaar te maken, maar het blijkt al snel tevergeefs. Alleen Youri [Alseni Bathily] blijft volharden, ook al zet hij daarmee zijn leven op het spel. Een wat mistroostig sociaal drama blijft interessant, vooral dankzij de charismatische Khoudri en een fraaie rol van Oldfield als een getroebleerde jongere. Bovendien is er een indrukwekkende finale die op fraaie wijze refereert aan onder anderen Zabriskie Point en Close Encounters of the Third Kind.

Een man op een motor [Jeremy McWilliams] brengt het lichaam van een dode vrouw [Lynsey Taylor Mackay] naar een vrachtwagon. Even later verschijnt een vrouwelijke figuur [Scarlett Johansson], die haar zinnen heeft gezet op alleenstaande mannen in Schotland. De intrigerende opening zorgt voor een mysterieuze sfeer, maar ondanks de ster acterende Johanssons bevallige verschijning gaat het eigenlijk nergens heen en vraag je je na afloop waarschijnlijk net als ik af waar je nu naar hebt zitten kijken. Zonder dat je het gevoel krijgt dat je het nog eens moet kijken, overigens. Wazig, maar niet in de positieve zin des woords.

In dit vervolg op Twilight viert Bella [Kristen Stewart] haar 18e verjaardag en verklaart ze klaar te zijn om te ‘veranderen’ in een vampier. Liefde Edward [Robert Pattinson] houdt de boot af en verbreekt zelfs de relatie ‘om haar te beschermen’. Jacob Black [Taylor Lautner] toont voor het eerst (maar niet voor het laatst) zijn gespierde, ontblote bovenlijf in een poging Bella ervan te overtuigen dat hij de betere keuze is. Volwassen kijkers zijn gewaarschuwd, al zijn de knullige seksuele metaforen hier en daar goed voor een gniffel en verleent Michael Sheen enige gravitas aan zijn rol als Aro, de leider van de Volturi. Als je echt wilt weten wat dat zijn, moet je dit zien. Vervolg: The Twilight Saga: Eclipse.

Aan het eind van The Twilight Saga: New Moon vroeg Edward Bella [Kristen Stewart] ten huwelijk, maar zij wil alleen trouwen als Edward [Robert Pattinson] haar ‘verandert’. Bella’s vader [Billy Burke] wil het liefst dat ze het contact met Edward volledig verbreekt en probeert haar over te halen om meer contact met Jacob [Taylor Lautner].Die negeert aanvankelijk echter op Bella’s contactverzoeken. Ondertussen wordt Seattle opgeschrikt door een serie brute moorden onder leiding van Riley [Xavier Samuel], die een leger van vampieren wil creëren en eveneens zijn zinnen heeft gezet op Bella’s ‘bloed’. Alleen samenwerking tussen de vampieren en wolven kan Bella redden, maar die alliantie is breekbaar. Een hoop testosteron waar tienermeisjes wellicht van smullen, maar het blijft een knullige metafoor voor tienerseksualiteit die je tenen regelmatig doen krommen. En niet van genot! Vervolg: The Twilight Saga: Breaking Dawn – Part 1.

Nu Bella een vampier is moet ze leren om te gaan met haar nieuwe krachten en tekortkomingen. De geboorte van hun dochter [Mackenzie Foy] is een misdaad in de ogen van de Volturi en daarom moet Bella deze keer beschermd worden tegen Aro [Michael Sheen] en zijn handlangers. De grote finale van de Twilight-serie is niet zo memorabel als de grootste optimisten hadden gehoopt, maar conformeert zich uiteindelijk aan het gemiddelde niveau van deze succesvolle, maar verder oninteressante ‘saga’. Sheen brengt tenminste een beetje leven in de brouwerij en er is een vroege rol voor Rami Malek, maar een film die Dakota Fanning als grote naam presenteert, kan niet veel zijn.

In de eerste van de vijf Twilight-films die gebaseerd zijn op de boeken van Stephenie Meyer, keert Bella Swan [Kristen Stwart] terug naar nieuwe haar geboorteplaats Forks in Washington om in te te trekken bij haar vader [Billy Burke]. Ondanks haar sombere karakters maakt ze vriendinnen op haar nieuwe school en springt een vonk over tussen haar en Edward Cullen [Robert Pattinson], de schoolhunk wiens familie echter een duister geheim verbergt. Taylor Lautner draaft eventje op als Jacob Black, een vriend uit Bella’s peutertijd die in de latere films een belangrijke rol zal spelen. Heel spannend is deze ultra-conservatieve metafoor voor seksualiteit bepaald niet, maar het was bleek een springplank voor Stewart, Pattinson en Anna Kendrick (als schoolvriendin Jessica), die zouden uitgroeien tot topacteurs van hun generatie. Afgewezen door het gros van de filmliefhebbers, maar de (veelal vrouwelijke) tienerfans van het boek liepen hier massaal warm voor. Vervolg: Twilight: New Moon.

Sinds de dood van zijn vrouw heeft software-designer Kevin Flynn [Jeff Bridges] zich steeds meer in zijn eigen wereld teruggetrokken en is de relatie met zijn zoon Sam [Garrett Hedlund] verslechterd. Maar wanneer Kevin spoorloos verdwijnt is Sam degene die ontdekt dat zijn vader volledig is opgegaan in de virtuele wereld van TRON. In de hoop dat hij zijn vader terug kan vinden (en een nieuwe vader/zoon-relatie kan starten) besluit Sam zichzelf onder te dompelen in deze wereld. Daar blijkt Kevin een gevangene te zijn van de CLU die hij zelf heeft ontworpen. Samen met Quorra [Olivia Wilde] slaan vader en zoon de handen ineen in een strijd tegen het systeem waardoor ze de virutele wereld weer kunnen verruilen voor de ‘echte’ wereld. Visueel overdonderend (vooral in 3D) en voorzien van een fantastische, stampende soundtrack door de heren van Daft Punk – die een cameo hebben als DJs – en een aangenaam campy rol van Michael Sheen is dit genieten tijdens actiescènes, al zijn de dialogen niet om over naar huis te schrijven en is Hedlund kleurloos in de hoofdrol.

Om te bewijzen dat Ed Dillinger [David Warner] de code voor een serie succesvolle computergames heeft gestolen, probeert software-designer Kevin Flynn [Jeff Bridges] het computersysteem te hacken met een zogeheten Codified Likeness Utility (CLU). Om de digitale informatie te vinden moet deze CLU [Jeff Bridges] een serie obstakels overwinnen en het Master Control Program [David Warner] zien te verslaan in een aantal confrontaties. De eerste op CGI gebaseerde film heeft een wat warrig verhaal, ook al is de algemene kennis over computertechniek de laatste 40 jaar gegroeid, maar was visueel zijn tijd flink vooruit. Naar huidige maatstaven oogt het wellicht wat primitief, maar mede dankzij de sterke cast zijn de Disc Wars en de befaamde Lightcycle-sequenties nog steeds de moeite waard.

Nu Andy [John Morris] op het punt staat om te verhuizen naar een campus, rijst de vraag wat er met zijn speelgoed moet gebeuren. Woody [Tom Hanks], Buzz Lightyear [Tim Allen] en hun speelgoedvrienden komen terecht bij een kindercrèche in de verwachting dat ze daar op dezelfde liefdevolle aandacht kunnen die Andy ze altijd gaf. Daar aangekomen leidt de listige roze knuffelbeer Lotso [Ned Beatty] ze om de tuin waardoor ze terecht komen in een ruimte waar losbandige kinderen hardhandig met hun speelgoed omgaan. Tijd om te ontsnappen dus, in de hoop dat Andy ze een betere bestemming zal kunnen geven. De nieuwe karakters voegen weinig toe (de grappen rondom Ken [Michael Keaton] en Barbie [Jodi Benson] zijn nogal belegen) en het ontsnappingsavontuur bevat slecht een handjevol aardig ideeën (waaronder een ‘reset’ van Buzz), maar de ontknoping bewijst dat deze franchise nog steeds over een flinke dosis magie beschikt en zal menig kijker een flinke brok in de keel bezorgen.

De animatietechniek is duidelijk verbeterd sinds het revolutionaire Toy Story, maar deze sequel bevat te weinig verrassingen om te kunnen tippen aan zijn voorganger. Woody [Tom Hanks] en Buzz Lightyear [Tim Allen] zijn nu goede vrienden, maar die vriendschap wordt getest wanneer speelgoedverzamelaar Al [Wayne Knight] Woody steelt en hem in een museum plaatst. Woody ontdekt dat hij ooit de hoofdrol had in een populaire kinderserie met sidekick Jessie [Joan Cusack] en tegenspeler Stinky Pete [Kelsey Grammer]. Terwijl Buzz een expeditie leidt om Woody te bevrijden, twijfelt Woody of hij niet beter bij zijn oude ‘gang’ kan blijven. Deels een herhaling van Toy Story waarbij de ondersteunende karakters niet meer voor verrassingen kunnen zorgen. De enthousiaste Cusack is een verrijking van de franchise en stemacteurs leveren opnieuw puik werkt af. Ondanks het gebrek aan originaliteit is dit nog steeds prima vermaak voor het hele gezin.

Kerstmis nadert en daarom is het speelgoed van Andy [John Morris] in grote spanning. Moeten ze vrezen voor concurrentie? En wat betekent dat dan voor hun toekomst? Andy’s favoriete speelgoed is cowboypop Woody [Tom Hanks], die zichzelf opstelt als een woordvoerder voor en leider van het speelgoed en zich zorgen maakt wanneer Andy dolenthousiast blijkt te zijn over een nieuw stuk speelgoed: Buzz Lightyear [Tim Allen], een ruimtevaarder die (denkt dat hij) kan vliegen. Woody probeert van Buzz af te komen met behulp van buurjongen Sid [Erik von Detten], die zijn speelgoed op zijn zachtst gezet niet al te zachtzinnig behandelt. Maar Woody komt daarbij in hetzelfde schuitje te zitten waardoor hij en Buzz gedwongen zijn om samen te werken om terug te keren bij Andy. Grensverleggend als eerste avondvullende animatiefilm die volledig met behulp van een computer is gemaakt, maar het zijn de kleurrijke karakters, de stortvloed aan visuele grappen, het intelligente verhaal en de perfecte stemvertolkingen (door een briljante cast) die dit werkelijk memorabel maken.

Het rechtersechtpaar Dora [Margherita Buy] en Vittorio [Nanni Moretti] worstelt met hun roekeloze zoon [Paolo Graziosi] wanneer die stomdronken een vrouw doodrijdt. Monica [Alba Rohrwacher] bevalt van haar eerste kind terwijl haar echtgenoot [Adiana Giannini] voor de zoveelste keer ver van huis is vanwege zijn werk. Lucio [Riccardo Scamarcio] beschuldigt zijn oude buurman [Paolo Gaziosi] van seksueel misbruik van zijn dochter Francesca [Chaira Abalsamo], maar komt zelf in de probleem wanneer Renato’s kleindochter Charlotte [Denise Tantucci] op bezoek komt. Dit klinkt inderdaad als de basisingrediënten voor een klassieke soapserie, maar op een enkel moment na blijft het allemaal vrij braaf. Dat Moretti na een uur 5 jaar vooruit springt in de tijd en later nog eens, ondermijnt het dramatische potentieel nog meer.

Hoewel ze in de VS is geboren wordt Natasha Kingsley [Yara Shahidi] met haar ouders uitgezet naar Jamaica. Een dag voor haar gedwongen vertrek zoekt ze wanhopig hulp bij advocaat Jeremy Martinez [John Leguizamo]. Diezelfde dag blijkt Daniel Jae Ho Bae [Charles Melton], die eveneens een migratieachtergrond heeft, een sollicitatiegesprek bij diezelfde Jeremy Martinez te hebben! Daniel ziet Natasha op een treinstation, valt meteen als een blok voor haar en weet haar over te halen om een weddenschap aan te gaan waarmee hij haar binnen een uur verliefd kan laten worden. Daniel is een hopeloze romanticus, maar Natasha is zeer sceptisch. Hoe zal dit aflopen? Ondanks het geforceerde basisgegeven is dit een redelijk romantisch drama geworden, vooral dankzij de chemie tussen de twee charismatische hoofdrolspelers. Liefdessceptici (zoals ik) halen hier wellicht hun schouders bij op, maar de hopeloze romanticus zal hier vast van genieten.

Thyberg maakte in 2013 een korte film met dezelfde naam over een porno-actrice die zich opmaakt voor haar eerste dubbel anaalscène. Diezelfde scène keert terug in de relaas van Bella [Sofia Kappel], een nieuweling in de Amerikaanse pornowereld die zich laat verblinden door ambitie wanneer ze Spieglermodel Ava [Evelyn Claire] doet. Brutaal belt ze Mark Spiegler (die zichzelf speelt) persoonlijk op, maar die laat haar weten dat ze meer fans moet krijgen en dat ze bereid moet zijn om meer extreme scènes te doen. Kappel overtuigt geen moment als de ambitieuze actrice (Revika Anne Reustle is veel beter als een behulpzame, sympathieke collega) en de parade aan bekende gezichten uit de pornowereld die zichzelf spelen, doen je vooral afvragen waar het Thyberg nu eigenlijk om te doen is. De film opent met een extreme close-up van een vagina en er verschijnen aardig wat stijve mannelijke geslachtsdelen in beeld. Dus... En je zou bijna denken dat de naam van Chris Cock verkeerd is gespeld!

Drie jonge vrouwen denken snel geld te kunnen verdienen door een klus aan te nemen waarbij ze een drugstransactie moeten verstoren. Het loopt echter volledig uit de hand waardoor het ontaardt in een stand-off tussen Tea [Malin Akerman] en Billy [Shea Whigham]. De situatie wordt nog ingewikkelder wanneer Ronny [Forest Whitacker] tussenbeide komt. Redelijk actiethriller met Bruce Willis als de illustere opdrachtgever, maar het is voornamelijk een samenraapsel van ideeën uit betere genrefilms. Whitaker houdt het gelukkig interessant als de doortrapte Ronny.

Mina [Maryam Moghadam] is de weduwe van een man die ten onrechte is geëxecuteerd. Ze krijgt weliswaar ‘bloedgeld’, maar als alleenstaande moeder is ze een paria. Ze heeft haar dochter Bita [Avin Poor Raoufi] vertelt dat haar vader op reis is omdat ze her niet over haar hart kan verkrijgen om de waarheid te vertellen. Mina krijgt onverwacht hulp van Reza [Alireza Sani Far], die zorgt dat ze onderdak heeft een een goede vriend wordt. Wat Mina niet weet (maar wij wel) is dat Reza hiermee een ereschuld wil inlossen omdat hij degene was die het doodsvonnis van Mina’s echtgenoot tekende. Goed geacteerd Iraans sociaal drama toont de stuitende manier waarop vrouwen de prijs betalen voor onrecht dat hun is aangedaan door een patriarchale maatschappij. De ontknoping heeft helaas niet de dramatische impact die je zou verwachten.

De reputatie van Gustave Eiffel [Romain Duris] heeft een enorme impuls gekregen nu het door hem ontworpen Vrijheidsbeeld is opgeleverd. Hij heeft nu zijn zinnen gezet op de bouw van wat de Eiffeltoren zal worden, maar hij krijgt te maken met allerlei tegenslagen. Bovendien probeert hij Adrienne Bourgès [Emma Mackey], de liefde van zijn leven, definitief voor zich te winnen, ook al is ze getrouwd met de rancuneuze Antoine de Restac [Pierre Deladonchamps] die er alles aan doet om Gustave het leven zuur te maken. Bourboulon was één van de vijf mensen die werkte aan het scenario dat een ongemakkelijk compromis lijkt te zijn tussen een liefdesverhaal en een historisch drama over de bouw van de beroemdste toren ter wereld. Nu is het een rommelige mengelmoes met slechts een paar aardige momenten, ook al leveren de hoofdrolspelers prima werk af.

Lady Campanula Tottington [Helen Bonham Carter] roept de hulp van uitinvden Wallace [Peter Sallis] en diens trouwe hond Gromit in om uit te zoeken hoe ze kunnen voorkomen dat konijnen haar tuin vandaliseren in de aanloop naar prestigieuze jaarlijkse wedstrijd om de mooiste en grootste groenten. Wallace krijgt concurrente van Victor Quartermaine [Ralph Fiennes] die het probleem op een heel andere manier denkt te kunnen oplossen. Wallaces gehaaste zoektocht naar de perfecte uitvinding resulteert in de ‘vloek’ uit de titel, waardoor het aan Gromit is om (opnieuw) de zaak te redden. Gemaakt volgens de traditionele tijdrovende stop-motiontechnieken, maar het resultaat zal de fans van de Oscarwinnende korte filmpjes die vooraf gingen aan deze avondvullende familiefilm zeker niet teleurstellen, want het zit vol inventieve ideeën en aangenaam excentrieke karakters.

Jack [Sean Penn] voelt nog steeds de pijn van het verlies van zijn jongere broer. In flashbacks zien we flarden van de jeugd van de broers voorbijkomen waarin de invloed van hun strenge, dominante vader [Brad Pitt] en hun veel mildere moeder [Jessica Chastain] op hun leven duidelijk wordt. Maar Terence Malick zou Terence Malick niet zijn als hij het niet meer is dan een serie snapshots (fraai gefilmd, dat wel) en dat hij probeert de oppervlakkigheid van het verhaal te verhullen door er van alles bij te slepen. Maar wat hebben dinosaurussen hier in godsnaam mee te maken? Heb de film recentelijk nog eens op dubbele snelheid gekeken en zelfs dan is het niet te harden! Nog erger is de versie van 188 minuten, die verdient nog niet eens één ster.

Het Jinyang Reservoir is in quarantaine wegens een lek in het Biotech Lab. De bewakers denken dat het allemaal wel meevalt, maar al snel raakt een groot deel van de bevolking besmet door een virus dat ze verandert in bloeddorstige monsters. De passagiers van een trein naar Busan lijken te ontsnappen aan de bloeddorstige horde, maar op het allerlaatste moment springt een net gebeten vrouw nog aan boord. Welke passagiers zullen weten te voorkomen dat ze besmet worden tot ze het veilige Busan weten te bereiken? Yeons adembenemende horrorthriller richt zich aanvankelijk op een jonge vader [Gong Yoo] die zijn dochtertje [Su-an Kim] keer op keer teleur heeft gesteld, een hoogzwangere vrouw [Yu-mi Jung] en diens echtgenoot [Ma Dong-seok] en de leden van een honkbalteam, maar na een half uur gaan alle remmen los in deze heerlijk achtbaanrit voor liefhebbers van Living Dead-achtige actiethrillers.

Indringende, uiterst openhartige film over het sterfproces volgt drie mensen die zich met hun naasten voorbereiden op hun onvermijdelijk naderende dood. Hoewel je als kijker het gevoel hebt dat je getuige bent van wel heel persoonlijke momenten, is dit absoluut geen voyeuristische film. De betrokkenen lijken zich totaal niet bewust van de aanwezigheid van de camera en gaan volledig op in de zorg en de liefde voor elkaar. Dat levert sowieso al een paar flinke brokken in de keel op, maar het meest memorabele segment betreft Rebecca, een moeder van drie jonge dochters die haar laatste levensdagen volledig lijkt in te zetten om de klap voor haar dochters te beperken, waaronder een onvergetelijke groepsgesprek met de klasgenoten van één van haar dochters. Onvergetelijk, maar ik kan me voorstellen dat het te confronterend is voor mensen die zelf ooit zo betrokken zijn geweest bij het sterfproces van een geliefde.

Harmony Korine herkauwt zijn bekende formule, maar heeft deze keer een groter budget voor zijn nihilistische en ronduit stomvervelende visie op de verworpen moraal van de Amerikaanse jeugd. Het is dan ook geen verrassing dat dit misdaaddrama grotendeels bestaat uit halfnaakte tienermeisjes en gespierde tienerjongens die zich in slowmotion laven in het hedonisme van Spring Break onder de klanken van een stampende soundtrack. Het verhaal is amper genoeg voor een filmpje van 5 minuten, maar Korine heeft het lef om je 85 minuten langer te vervelen met meer van hetzelfde. James Franco is volkomen belachelijk als een rapper met lang rastahaar, een dollartatoeage, een zilveren gebit en een auto met kenteken BALLR. Zou die veel goeds in het zin hebben? Lekker boeiend...

Vlak voor haar dood stuurde M [Judi Dench] een geheime videoboodschap aan James Bond [Daniel Craig] waarin ze hem opriep om Marco Sciarra [Alessandro Cremona] te liquideren en dienst uitvaart bij te wonen. Daardoor komt 007 in contact met Marco’s weduwe [Monica Belluci] die hem kan helpen de locatie van ‘L’Americain’ te ontdekken. De nieuwe M [Ralph Fiennes] heeft de leiding van MI6 overgenomen, maar krijgt te maken met de inmenging van de uiterst sceptische C [Andrew Scott], die een voorkeur heeft voor andere methoden om de wereldorde in de hand te houden. Teveel gepraat en te weinig actie in een teleurstellende episode uit de Bond-reeks waarin Mendes al zijn visuele panache uit de kast moet trekken om het interessant te houden. Christoph Waltz’ introductie als de zoon van die goede, oude Blofeld is veelbelovend, maar hij blijkt amper iets te doen te hebben. Qua actie moeten we het vooral hebben van vuistgevechten met Dave Bautista die echter bij lange niet het niveau halen van bijvoorbeeld From Russia With Love.

Mark Zuckerberg [Jesse Eisenberg], de onberekenbare CEO van Facebook, krijgt twee ernstige aanklachtenvoort de broek. Zijn voormalige beste vriend Eduardo Severin [Andrew Garfield] eist $600 miljoen wegens een afspraak dat Eduardo een belang van 30% in Facebook zou hebben. Tweelingbroers Cameron en Tyler Winklevoss [een dubbelrol voor Armie Hammer] en hun partner Divya Narenda [Max Minghella] beweren dat Zuckerberg een arbeidsovereenkomst heeft verbroken en hun idee heeft gestolen om Facebook op te zetten. In flashbacks leren we Mark Zuckerberg kennen als een student met een uiterst hoog IQ, maar een extreem laag EQ die nimmer lijkt te beseffen wie hij vertrapt om zijn plannen te verwezenlijken. Ondanks de uiterst twijfelachtige handelswijze van Zuckerberg weet Eisenberg de Facebook-oprichter toch neer te zetten als het complexe personage dat hij – zo durf ik aan te nemen – in werkelijkheid is. Timberlake blijkt een briljante keuze voor de rol van Sean Parker, het uiterst charismatische ongeleide projectiel dat Napster oprichtte en met zijn gladde praatjes Zuckerbergs vertrouwen weet te winnen. Een film die met de dag relevanter lijkt te worden. Niet te missen!

M [Judi Dench] moet een moeilijke beslissing nemen tijdens een operatie waarbij James Bond [Daniel Craig] en Eve Moneypenny [Naomie Harris]. Het besluit pakt verkeerd uit waardoor Bond voor dood wordt achtergelaten en de identiteit van alle NATO-agenten in handen komt van terroristenorganisaties. Het gevolg is dat M over twee maanden met gedwongen pensioen gaat. Wanneer zes collega’s omkomen bij een bomaanslag op het kantoor van MI-6, keert een verbitterd Bond terug naar Londen waar hij opnieuw in topvorm moet zien te komen om het brein achter de aanslag te achterhalen en uit te schakelen. Puike Bond actiethriller biedt Craig en Dench dramatische rollen om hun tanden in te zetten en rekent op treffende (en gepaste) wijze af met het gedateerde imago van Miss Moneypenny. Bardem mengt zich bovendien minimaal in de Top 10 van de meest interessante Bondschurken.

Kort na WOII reizen US Marshalls Teddy Daniels [Leonard DiCaprio] en Chuck Aule [Mark Ruffalo] af naar een inrichting op Shutter Island om onderzoek te doen naar de verdwijning van patiënt Rachel. Tijdens het onderzoek wordt Teddy steeds vaker geplaagd door herinneringen aan de bevrijding van Dachau en andere flashbacks die hij niet goed kan plaatsen. Hoewel scenarist Laeta Kalagrodis de troefkaarten pas tegen het einde speelt, is het mysterie in grote lijnen niet zo moeilijk op te lossen. Scorcese regisseert met de gebruikelijke visuele flair, maar het is vooral dankzij het intense spel van DiCaprio en de indrukwekkende ondersteunende cast dat dit de middelmaat ontstijgt.

Na een huwelijk van 14 jaar wil Simin [Leila Hatami] scheiden van Nader [Payman Maadi] om hun 11-jarige dochter Termeh [Sarina Farhadi] betere kansen te bieden. Nader wil echter voor zijn dementerende vader [Ali-Asghar Shahbazi] blijven zorgen en daarom geeft de rechter geen toestemming voor de scheiding. Nader is echter wel gedwongen om een Razieh [Sareh Bayat] in te huren om overdag voor zijn vader te zorgen, ook al kan hij zich dat amper permitteren. De verdwijning van een som geld leidt tot een conflict waarbij beide betrokken families in een conflict geraken. Een voortreffelijke geacteerd familiedrama en aanklacht tegen de sociale en juridische ongelijkheid tussen mannen en vrouwen. De mannen hebben het voor het zeggen, maar in feite zijn zowel Nader als Raziehs echtgenoot [Shahab Hosseini] afhankelijk van hun echtgenotes om te overleven. Terechte winnaar van de Oscar voor Beste Buitenlandse Film.

Deze bijzonder vermakelijke verfilming van de stripboeken van Bryan Lee O’Malley begint met de Universal-leader zoals die zou eruit zou zien en zou klinken op een VGA PC met een Sound Blaster. Wright filmt de avonturen van Scott Pilgrim [Michael Cera], de bassist van Indierockband Sex Bob-omb die de zeven ‘evil exes’ van Ramona Flowers [Mary Elizabeth Winstead] moet verslaan voor hij haar hart kan winnen. Dat resulteert in een aantal verbluffende actiescènes waarin de fysiek bepaald niet imposante Scott het in Mortal Kombat-achtige wijze opneemt tegen onder anderen Matthew Patel [Satya Bhabha] en actiefilmster Lucas Lee [Chris Evans]. Vaak hilarische SF-komedie combineert op fraaie wijze elementen uit computer games met beelden die werkelijk rechtstreeks uit een stripboek lijken te komen. Het beste van alles is dat Wright erin slaagt om de grote hoeveelheid personages stuk voor stuk goed uit de verf te laten komen. Persoonlijke favorieten: Aubrey Plaza als de bitchy Julie Powers en Ellen Wong als de enthousiaste groupie Knives Chau. Een genot voor een ieder met een voorliefde voor oude PC-games en de comics.

Joy Newsome [Brie Larson] zit sinds haar 17e opgesloten in een kamer in de tuin van haar ontvoerder Old Nick [Sean Bridgers], die de biologische vader is van Jack [Jacob Tremblay], die de buitenwereld alleen kent van televisie en de verhalen van haar moeder. Wanneer Joy en Jack eindelijk weten te ontsnappen, moeten ze elk op hun eigen wijze aan het leven in de buitenwereld. Brie Larson won o.a. een Oscar en een BAFTA voor haar rol, maar de negenjarige Tremblay is minstens even goed in een uiterst complexe rol. Spannend, ontroerend en mede dankzij het onder ondersteunende werk van William H. Macy en Joan Allen als Joys ouders en uitblinker Tom McCamus als de stiefvader is dit boeiend van begin tot eind.

De zelfingenomen Openbare Aanklager Mitch Brockden [Dominic Cooper] rijdt een ex-gevangene dood. Wanneer de politie voldoende bewijs vindt om Clinton Davis [Samuel L. Jackson] aan te wijzen als dader, krijgt Mitch de taak om hem aan te klagen. Gewetenswroeging brengt hem ertoe om de zaak te laten lopen waardoor Clinton vrijuit gaat. Maar dat besluit komt hem duur te staan in deze matige thriller met een routinematige Jackson en een verhaal dat een derderangs variant is op Double Jeopardy.

De beroemde Franse schrijver Romain Gary [Pierre Niney] is in Mexico waar hij zo’n ernstige last heeft van hoofdpijnen dat hij denkt een dodelijk hersentumor te hebben. Onderweg naar Mexico Stad leest zijn vrouw [Catherine McCormack] Romains autobiografische manuscript getiteld ‘La Promesse de l’Aube’. In een lange flashback ontdekken we de invloed van Romains moeder Nina [Charlotte Gainsbourg] die zich na elke tegenslag weet op te richten en de antisemitische bewoners van het Poolse dorpje Vilna belooft dat haar zoon een succesvol schrijver zal worden. Gainsbourg is voortreffelijk in de moederrol en Pawel Puchalski biedt uitstekend tegenspel als de jonge Romain. De scène waarin hij solo een tango danst om zijn moeder op te vrolijken is bijzonder memorabel, maar dit is een tragikomische historische vertelling vol bijzonder momenten en tevens een weerspiegeling van de behandeling van Joden in de jaren ’30 en ’40 in Polen en Frankrijk. Ronduit prachtig.

De Joodse Nelly Lenz [Nina Hoss], een voormalige nachtclubzangeres in Londen, keert in gezelschap van Lene Winter [Nina Kunzendorf] terug naar Duitsland met de hoop dat ze van daaruit naar Palestine kan doorreizen. Nelly heeft zware plastische chirurgie ondergaan om de ernstige verminkingen in haar gezicht te verhullen. Tot haar verbijstering stuit ze op haar echtgenoot Johnny [Ronald Zehrfeld], die haar vermoedelijk heeft verraden. Tot haar verbijstering herkent Johnny haar niet. Sterke nog: hij vraagt haar om zich voor te doen als zijn vrouw! Klinkt inderdaad heel erg als Vertigo, maar dan zonder de suspense. Het is een wat gekunsteld en weinig geloofwaardig verhaal dat alleen dankzij het goede spel van de drie hoofdrolspelers overeind blijft.

Susan Morrow [Amy Adams] is werkzaam in de kunstwereld en getrouwd met Hutton Morrow [Armie Hammer], die echter heel vaak van huis is. Susans weinig gelukkige leven krijgt een oplawaai wanneer ze het manuscript krijgt van het boek ‘Nocturnal Animals’ van haar ex-man Edward Sheffield [Jake Gyllenhaal]. Een groot deel van de film is haar verbeelding van het boek, waarin Edwards alterego Tony Hastings [Jake Gyllenhaal] betrokken raakt bij een nachtelijke aanvaring met Lou [Karl Glusman] en Turk [Robert Aramayo] wat resulteert in de dood in de dood van Tony’s echtgenote [Isla Fisher] en zijn dochter [Isla Fisher]. Met hulp van Bobby ‘I look into things around here’ Andes [Michael Shannon] begint een zoektocht naar de daders. Een intrigerend basisgegeven voor een sterke cast, maar de link met het verhaal van Susan is wat vaag/. Interessanter dan de gewaagde openingsscène wordt het dan ook niet.

Louis Bloom [Jake Gyllenhaal] is al lange tijd wanhopig op zoek naar werk. Wanneer hij bij toeval getuige is van hoe een cameraploeg de nasleep van een ernstig verkeersongeluk filmt, ziet hij mogelijkheid om carrière te maken. Op slinkse wijze weet hij geld bij elkaar te krijgen voor een camcorder en een scanner en hij [Riz Ahmed] in als spotter die hem moet helpen om als eerste op de plekken te komen waar ’s nachts dodelijk incidenten plaats hebben gevonden. Rene Russo speelt de eindredacteur van een nachtelijk nieuwsprogramma die de grenzen van het toelaatbare opzoekt om Louis’ expliciete, vaak op twijfelachtige wijze verkregen beelden in handen te krijgen om de kijkcijfers op te krikken. Dit had een uiterst cynische, onaangename thriller kunnen worden maar Gyllenhaal voorziet zijn karakter van een complexiteit die fascineert en zowel de journalisten achter als de kijkers van dit soort nieuwsbeelden op indringende wijze een spiegel voorhoudt. Het leverde Gyllenhaal, Russo en Gilroy verschillende prijzen op en het is mij een raadsel waarom Gyllenhaal door The Academy over het hoofd werd gezien.

Regie: Wes Anderson
Wes Anderson excentrieke romantische komedie speelt zich af in 1965 tijdens een padvinderskamp op het eiland New Pencanze dat alleen bereikbaar is per boot en waar je alleen te voet kunt verplaatsen. Kampleider Ward [Edward Norton] roept de hulp in van politieagent Sharp [Bruce Willis] en die typische kleurrijke bewoners die alleen in het universum van Wes Anderson bestaan om de weggelopen padvinder Sam Shakusky [Jared Gilman] terug te vinden. Dit heeft intussen de verveelde Suzy [Kara Hayward] ontmoet en neemt haar mee op een trektocht over het hele eiland. Een meer conventioneler verhaal dan Anderson volgende werken maar het gebrek aan chemie tussen en het beperkte acteertalent van Gilman en Hayward werkt averechts op de lachspieren. Murray en McDormand zijn wél vermakelijk als Suzy’s excentrieke ouders en Norton in padvindersoutfit moet je gezien hebben.

Oregeon, 1845. Een kleine karavaan trekt westwaarts onder leiding van Stephen Meek [Bruce Greenwood], die beweert een binnendoorweg te kennen over de Cascade Mountains. Emily Tetherow [Michelle Williams] vindt hem maar een blaaskaak en de mannen een Indiaan [Rod Rondeaux] vangen die hun moet helpen water te vinden, is zij de enige die compassie toont. Het is het startpunt voor een schifting in de verhoudingen tussen de mannen en de vrouwen in de karavaan. Spanningen en verhouding tussen mannen en vrouwen veranderen. Het is een tikje ironisch dat een western met een duidelijke feministische inslag geschreven is door een man, wat wellicht verklaart waarom het verhaal redelijk trouw is aan de formule van veel kleinere (en vaak betere) westerns uit de jaren ’50. Reichardt bewaakt het vrouwelijke perspectief met behulp van de altijd betrouwbare Williams, maar het resultaat is nou niet bepaald grensverleggend.

Het is 1950 en Freddie Quell [Joacquin Phoenix] heeft sinds zijn militaire dienst tijdens WOII zijn draai nog niet kunnen vinden. Zijn leven en zijn carrière zit op een dood spoort wanneer hij zich stomdronken begeeft op een jacht waar een huwelijksfeest aan de gang is. Daar maakt hij kennis met Lancaster Dodd [Philip Seymour Hoffman], de Master van een cult die zich volledig inzet voor The Cause. Freddie voelt zich aangetrokken tot deze groep, maar met zijn impulsiviteit en agressie maakt hij het moeilijk voor zichzelf. Desondanks lijkt zijn Master steeds meer invloed op hem te krijgen. Phoenix excelleert in een karakter dat in veel opzichten een voorstudie is voor zijn Oscarwinnende rol in Joker, maar het is Hoffman die de meeste indruk maakt in een rol die meer gelaagd is. Hoffmans haast kinderlijk aandoende feestelijke gezang te midden van een schare naakte vrouwen is briljant, maar het dramatische hoogtepunt is een verhitte woordenwisseling tussen Phoenix en Hoffman in een cel die aantoont dat Hoffman zich ook buiten deze film een meester mag noemen. In het acteervak, welteverstaan. Dit leverde Phoenix, Hoffman en Amy Adams een Oscarnominatie op.

Max [Tom Hardy] komt in handen van de War Boys waar hij dienst doet als ‘blood bag’ voor Nux [Nicholas Hoult]. Leider Immortan Joe [Hugh Keays-Byrne, die de rol van Toecutter speelde in Mad Max] stuurt generaal Imperator Furiousa [Charlize Theron] eropuit om Aqua Cola te verkrijgen uit Gastown, maar Furiosa heeft iets heel anders in gedachten. Een oppervlakkig verhaaltje dient als excuus voor een hele serie achtervolgingen die lof kregen vanwege Millers verklaring dat 90% van de stunts zonder CGI waren uitgevoerd. Je kunt ‘m natuurlijk op zijn woorden geloven, maar het ziet er allemaal wat te mooi uit om waar te zijn. Veruit de beste momenten zijn diegenen die doen denken aan de lo-tech innovatie van de oorspronkelijke Mad Max: de Polecats. En Tom Hardy is een prima karakteracteur, maar bepaald geen Mel Gibson.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik Maarten van Roozendaal niet kende. Hij is dan ook vooral bekend van het theater en verscheen alleen op televisie om over zijn werk te praten, maar Hendriks doet geen poging om Van Roozendaal te introduceren of hem te plaatsen in de context van de theatergeschiedenis. Zij beperkt zich tot een combinatie van fragmenten uit interviews en liedjes uit zijn theaterprogramma’s die weliswaar een aardig beeld geven van de artiest en de persoon, maar niet-ingewijden zullen zich toch enigszins afvragen wat Van Roozendaal nu zo bijzonder maakt.

In de proloog schiet een vrouw [Jacqueline Abrahams] een ezel dood. Daarna volgens we David [Colin Farrell] naar een zonderling hotel waar hij zich voor maximaal 45 dagen laat inchecken in Room 101 (!) met een hond die, aldus David, eigenlijk zijn broer is “die het niet heeft gehaald”. David moet zelf een dier kiezen en zijn keuze valt op een kreeft, want “die worden 100 jaar oud, hebben aristocratisch bloed en zijn goed in watersport.” In zijn hotelkamer bevindt zich o.a. een geweer met 45 verdovingspijlen waarmee hij ‘loners’ kan neerschieten en zijn verblijf kan verlengen. Het is een intrigerend begin van een satirische komedie vol excentrieke personages en bizarre gebeurtenissen. Het scenario van Lanthimos en Efthymis Filippou wemelt helaas zoveel in het eigen absurdisme dat de kans groot is dat het je op den duur onverschillig laat. Origineel is dit zeker en de vertolking van evergreen “Something’s Gotten Hold of my Heart” door hoteleigenaar [Olivia Coleman] en haar partner [Garry Mountaine] is in alle opzichten memorabel.

In een niet nader benoemde toekomst is Cooper [Matthew McConaughey] een voormalige NASA-piloot wiens vrouw is overleden aan kanker en die nu voedsel verbouwt op zijn ranch. De NASA is weliswaar formeel opgeheven nadat het weigerde bommen uit de stratosfeer te werpen op de hongerigen der Aarde, maar Professor Brand [Michael Caine] is blijven zoeken naar een mogelijkheid om de Aarde te verruimen voor een andere planeet. Brand benadert Cooper voor een missie waarmee door een wormgat bij Saturnus om het lot van de tien jaar geleden gelanceerde Lazarus-missie moet onderzoeken. Dat betekent echter dat hij afscheid moet nemen van zijn kinderen en dat de kans bestaat dat hij die nooit meer zal zien. Ecologisch SF-drama is visueel indrukwekkend maar ronduit tenenkrommend als melodrama, vooral tegen het verschrikkelijk sentimentele einde. Opnieuw een pretentieus Nolan-werkje dat bol staat van wetenschappelijke abracadabra verpakt in een pseudo-ecologische boodschap. Matt Damon is goed als bemanningslid van de Lazarus-expeditie en Ellen Burstyn weet tegen het eind toch nog voor een brok in de keel te zorgen. Maar wees gewaarschuwd: daar moet je héél lang op wachten.

Tijdens je dromen is je bewustzijn verzwakt en dat het maakt het gemakkelijk om dromen te stelen. Inception is het vermogen om iemands droom binnen te dringen en zo een idee te planten in het hoofd van die persoon. Droomagent Cobb [Leonardo DiCaprio] beweert dit te kunnen en krijgt de lucratieve opdracht om dit toe te passen op Robert Fischer[Cillian Murphy]. Dat levert hem genoeg geld op om zijn schuld af te betalen en terug te keren naar zijn kinderen. Samen met partner Arthur [Joseph Gordon-Levitt] en droombouwer Ariadne [Elliot Page] zet hij de operatie in werking. DiCaprio’s spel is intens en de special effects zijn ronduit indrukwekkend, maar na al het theoretische gezever over wat er allemaal mogelijk zou zijn in dromen verslapte mijn aandacht al behoorlijk. Op een gegeven moment besluiten de agenten dat ze een droom binnen een droom binnen een droom moeten binnendringen. Dat ziet er mooi uit, maar voor mij valt dit in de categorie pretentieuze bullshit.

“Beale Street is een straat waar New Orleans, mijn vader, Louis Armstrong en de jazz werd geboren” zijn de openingswoorden van het gelijknamige boek van [James Baldwin] waar dit romantische drama op gebaseerd is. Op basis van de getuigenis van een rancuneuze, racistische agent [Ed Skrein] zit de 22-jarige Fonny [Stephan James] vast voor een misdaad die hij (althans, dat moeten we lange tijd maar aannemen) niet heeft gepleegd. Zijn 19-jarige jeugdvriendin en geliefde Tish [KiKi Layne] verkondigt daar dat ze een kind krijgen. Tish probeert met hulp van haar familie Fonny’s onschuld te bewijzen, maar krijgt ook te maken met Fonny’s strenggelovige moeder, die woedend is over het feit dat Tish een ongehuwde moeder dreigt te worden. Het verhaal zou symbool moeten staan voor het leven van iedere zwarte Amerikaan, maar ondanks uitstekend acteerwerk en prachtige cinematografie van James Laxton ontstijgt het verhaal amper het niveau van een soapopera. King won een Oscar voor haar rol als de doortastende moeder die vastberaden is haar schoonzoon vrij te krijgen.

Ottway [Liam Neeson] werkt voor een oliemaatschappij in Alaska als wolvenjager, zodat hij het personeel kan beschermen. Na een vliegtuigcrash is hij één van de zeven overlevenden. Gezien zijn ervaring neemt hij de leiding in een lange voettocht door de bevroren wildernis waar een roedel wolven het al snel op de groep blijkt te hebben voorzien. Een grootst opgezette B-film met oppervlakkig uitgewerkte karakters die vooral bedoeld zijn als wolvenvoer, maar Neeson laat weer eens zien dat dit soort rollen hem op het lijf geschreven zijn. Carnahan weet de erbarmelijke omstandigheden haast voelbaar te maken en het kat-en-muisspel tussen de wolven en de mannen levert een paar memorabele momenten op. Beste moment: de ogen! Wie het ziet, weet meteen waar ik op doel.

Levensgenieter Vivant Jep Gambardella [Toni Servillo], die vooral teert op één prijswinnende roman, viert op grootste wijze zijn 65e verjaardag in Rome. Een one night stand met Orietta [Isabella Ferrari] is de eerste van een serie ontmoetingen en gebeurtenissen die hem doen afvragen of hij wel gelukkig is met zijn huidige leven en hem moeten helpen de ‘grote schoonheid’ uit de titel weer te kunnen zien. Servillo is perfect in de hoofdrol en met behulp van een stampende soundtrack en cinematografie van Luca Bigazzi voorziet hij deze Oscarwinnaar voor Beste Film in een Vreemde Taal van de juiste ambiance voor deze odyssee door de Italiaanse hoofdstad met een paar magisch-realistische momenten die aangename herinneringen oproepen aan het werk van Federico Fellini.

Een schrijver [Tom Wilkinson/Jude Law] brengt de maand augustus door in kuuroord Nebelsbad in de Zwitserse Alpen. Tijdens zijn verblijf in The Grand Budapest Hotel leert hij de eigenaar van het hotel [F. Murray Abraham] kennen die hem vertelt hoe hij eigenaar van The Grand Budapest is geworden. Grotendeels een flashback in een flashback volgens de inmiddels bekende Anderson-stijl: excentrieke personages in nauwkeurig vorm gegeven, kleurrijke sets en geacteerd met een stalen gezicht. Maar deze keer heeft Anderson – die inspiratie putte uit het werk van de vroeg 19e-eeuwse schrijver Stefan Zweig en komt met een verhaal dat ondanks de complexe vertelvorm aanzienlijk beter te volgen is dan latere films. Fiennes is subliem in de hoofdrol en de onderkoelde humor werkt regelmatig op de lachspieren in deze technisch verbluffende film met een aanstekelijke, excentrieke score. Componist Alexandre Desplat won dan ook één van de vier Oscars voor dit hoogtepunt uit Andersons oeuvre.

Twee jaar geleden verliet Nick [Ben Affleck] en Amy Dunne [Rosamund Pike] New York zodat Nick voor zijn zieke, inmiddels overleden moeder kon zorgen. Nu is hij samen met zijn zus [Carrie Coon] eigenaar van een plaatselijke café en zijn Nick en Amy eigenlijk alleen nog op papier getrouwd. Op de ochtend van 5 juli verdwijnt Amy spoorloos en wijzen de sporen van vernieling en een handgemeen op een ontvoering of erger. De politie beschouwt Nick dan ook als potentiële dader en omdat Amy de schrijfster is van een populaire serie kinderboeken ontstaat er enorm veel media-aandacht. Wanneer detective Rhonda Boney [Kim Dickens] de eerste concrete aanwijzingen de eerste concrete aanwijzingen vindt, begint Nick te vermoeden dat Amy een spelletje met hem speelt. Gillian Flynn bewerkte haar eigen boek en schetst interessante karakters – ook in ondersteunende rollen – die bijdragen aan een boeiend mysterie dat in het laatste kwart de grenzen van de geloofwaardigheid op zijn minst nadert. Affleck en Pike leveren uitstekend werk af.

Sin-Dee Rella [Kitana Kiki Rodriguez] heeft net een korte gevangenisstraf uitgezeten en is klaar om haar werk als prostituee in Hollywood op te pikken. Wanneer haar beste vriendin Alexandra [Mya Taylor] zich laat ontvallen dat Sin-Dees vriend (en pooier) Chester [James Ransone] een affaire heeft met een blondine wiens naar beging met een D, is Sin-Dee vastbesloten om orde op zaken te stellen. De Armeense taxichauffeur [Karren Karagulian] is een taxichauffeur die in de loop van het verhaal een belangrijke rol gaat spelen. Grensverleggend door het feit dat het volledig met iPhones op locatie is gefilmd en dat het twee transgender vrouwen centraal stelt. De volstrekt onervaren Rodriguez en Taylor zijn fenomenaal, maar dit voelt sowieso volstrekt authentiek. Veel belangrijker nog: het is altijd onderhoudend en blij vlagen bijzondere grappig. De apotheose in Donut Time is onvergetelijk, maar wellicht blijft de simpele, maar uiterst ontroerende slotscène nog meer hangen. Een grote hit op het Sundancefestival.

Violet [Elle Fanning] is een singer/songwriter die graag The Isle of Wight wil ontsnappen om een muzikale carrière na te jagen maar de grote sprong pas durft te wagen na aansporing van chauffeur Vlad [Payman Maadi], die haar help in de voorbereiding op een voorronde van de landelijke talentenjacht Teen Spirit. Elle Fanning doet niet meer dan bedrukt kijken en haar personage beschikt dan ook niet over voldoende charisma (of talent) om te overtuigen als een potentiële winnaar van dit type talentenshow. Het is dan ook moeilijk om sympathie voor Violet op te brengen, ook al toont Fanning aan in ieder geval over een verdienstelijke zangstem te beschikken.

stem geplaatst

Met zijn rijke fantasie en zijn verlegen persoonlijkheid is Onnoval [Serge Price] een gemakkelijk doelwit voor plaaggeest Gino [Jim van der Penne], zeker nadat Onnoval verkondigt dat hij eigenlijk een weerwolf is. Zijn timide houding helpt hem ook niet om indruk te maken op Liselore [Lisa Smit], die hem zelfs een lafaard noemt. Wanneer een geheimzinnige verschijning in een droom Onnoval oproept om een verhaal te schrijven waarin hij wraak neemt op Gino en Liselore, vindt Onnoval een ideale uitlaatklep. Totdat hij zich realiseert dat zijn leven precies begint te verlopen als in zijn verhaal! Het spel van de twee jonge hoofdrolspelers is niet hoogstaand, maar het is een leuk verhaal dat vermaak biedt aan jong en oud, vooral dankzij prima speciale effecten en het ronduit hilarische samenspel van Willem Nijholt en Angela Schijf, die met zichtbaar plezier alle remmen los gooien als de griezelige Graaf Vlapono en Zuster Ursula. Rob de Nijs had groot gelijk!

Wanneer een hoteleigenaar [Frank Lammers] met spoed moet worden opgenomen in het ziekenhuis, moeten zijn vier kinderen de boel draaiende zien te houden. Maar hun gebrek aan ervaring en personeel zorgt ervoor dat ze een uitstaande schuld aan meneer Gans [René van ’t Hof] niet kunnen betalen. Het winnen van een Miss-verkiezing zou de oplossing van het probleem zijn, maar Libbie [Abbey Hoes is te oud, Pel [Linda van der Storm] is te jong en dus moet de eigenzinnige Briek [Bente Fokkens] de zaak zien te redden. Ondertussen probeert de 13-jarige Kos [Julian Ras] de boel draaiende te huilen en ook nog eens het hart te winnen van klasgenoot Isabel [Aiko Beemsterboer]. Een vrij simplistisch verhaaltje met een vrij ondankbare rol van Abbey Hoes. Ras en Beemsterboer leveren goed werk af (Ras weet zelfs te overtuigen als Brieks tijdelijke stand-in tijdens de Miss-verkiezing), maar het hele idee van een Miss-verkiezing voor kinderen is erg gedateerd en vrij smakeloos.

Het afgelegen Italiaanse Alpendorpje Avechot wordt opgeschrikt door de verdwijning van Anna Lou Kastner [Ekaterina Buscemi] en de mediagolf die volgt wanneer de prominente rechercheur Vogel [Toni Servillo] de zaak hoogstpersoonlijk komt onderzoeken. Aanvankelijk vertrouwt men blindelings op de charismatische Vogel, maar plaatselijke agent Boghi [Lorenzo Richelmy] en Mayer [Michela Cescon] ontdekken steeds meer redenen om grote vraagtekens te zetten bij de ware motieven van deze mediaheld. Carrisi regisseerde deze verfilming van zijn eigen roman met een goed gecaste Servillo in de hoofdrol en fraaie cinematografie van Federico Masiero, maar het plot maakt dit uiteindelijk tot niet meer dan een visueel opgeleukte, dubbellange Italiaanse variant op Murder, She Wrote. Goed te behappen, maar weinig memorabel dus.

Op 6 januari 2021 verzamelden duizenden demonstranten zich de buurt van het Amerikaanse Capitool in Washington om te demonstreren tegen de formele vaststelling van de verkiezingsuitslag die daar zou plaatsvinden. Hoofdspreker was niemand minder dan de zittende President Donald Trump, wiens woorden voor een groep fanatiekelingen een rechtvaardiging waren voor wat zij beschouwden als een daad uit vaderlandsliefde: het bestormen en bezetten van Het Capitool. Roberts spreekt met verschillende leden van The Proud Boys, een veel bekritiseerde groep fanatieke Trump-aanhangers, met freelance journalisten die zich begaven onder de eersten die het Capitool binnendrongen, met volksvertegenwoordigers van beide partijen, met ondersteunend personeel en niet te vergeten met enkele agenten die onder haast onmogelijke omstandigheden moesten proberen het gebouw te verdedigen, zonder een bloedbad aan te richten. Deze indringende documentaire maakt duidelijk hoe dit gemakkelijk op verschrikkelijke wijze uit de hand had kunnen lopen en gebruikt daarbij een schat aan indrukwekkende videobeelden waarin de sleutelmomenten uit die vier uur van dichtbij te zien zijn. Roberts mengt zich niet in de discussie, maar vooral de woorden van politieagent Michael Fanone (die zwaar gewond raakte bij de onlusten) maakt duidelijk hoe scherp de tegenstellingen waren – en nog steeds zijn.

Wilkinson hamert er wat te nadrukkelijk op hoe lang hij al bezig is met deze documentaire. Hij wekt de suggestie dat dat komt doordat het onderwerp te onbekend is, maar ook dat mensen er belang bij hebben om wat hij beschouwd als “de waarheid” niet boven tafel te laten komen. De meeste mensen noemen Thomas Edison en de gebroeders Lumière als de eerste filmmakers, maar Wilkinson gelooft dat de eerste film in 1888 is gefilmd in Leeds door ene Louis Le Prince. Zijn onderzoek brengt hem bij filmhistorici die zich onder anderen afvragen wat nu eigenlijk de criteria zijn voor ‘de eerste film’. De aandacht voor techniek en voor (replica’s van) de allereerste camera’s is voer voor de fans van filmtechniek, maar voor de gemiddelde kijker is de centrale vraag waarschijnlijk helemaal niet zo relevant.

Programmeur Caleb Smith [Domhnall Gleeson] valt de eer te beurt om een bezoek te brengen aan hun illustere werkgever Nathan [Oscar Isaac], een miljardair die verblijft in een afgelegen, zwaarbeveiligde woning te midden van een enorm landgoed. Nathan vraagt Caleb om de Turing Test te doen met Ava [Alicia Vikander], een vorm van AI die Nathan zelf heeft onderworpen. In een aantal sessies moet Caleb vaststellen of een mens interactie met Ava kan hebben zonder te weten dat zij een computer is. Al gauw geeft Ava signalen af dat Nathan wellicht hele andere, mogelijk kwaadaardige bedoelingen heeft. Dit is een idee dat werkt op papier, maar niet in een film omdat de computer omdat de computer gespeeld wordt door een mens. Het is bovendien vrij saai om te kijken naar een serie gesprekken, ook al levert dat zo nu en dan interessante gedachtewisselingen op en maakt de cast er het beste van.

Wanneer Ethan [Alden Ehrenreich] valt voor de bijna 16-jarige Lena [Alice Englert], merkt hij al gauw dat er iets bijzonders met haar aan de hand is. Wanneer blijkt dat Lena’s hele familie over magische krachten beschikt en dat Lena vanaf haar 16e verjaardag haar eigen krachten voor goed, of voor kwaad kan gebruiken, stelt de familie Ethan en zijn liefde voor Lena flink op de proef. De charismatische hoofdrolspelers, de sterke ondersteunende cast en prima special effects zijn redelijke compensatie voor het feit dat we hier te maken hebben met een opzichtige Twilight-kloon. Wie niet bekend is met die filmserie óf daar maar niet genoeg van krijgen, zal dit waarschijnlijk iets hoger waarderen.

1921 van 1914 tot 1919 zijn meer dan 1 miljoen Britten omgekomen als gevolg van de oorlog of de griepepidemie, waardoor het ook wel ‘de tijd van de geesten’ wordt genoemd. Florence Cathcart [Rebecca Hall] onderzoekt vermeende geestverschijningen, ogenschijnlijk om charlatans te ontmaskeren, maar haar ware motieven zijn zeer persoonlijk. Robert Mallory [Dominic West] nodigt haar uit op kostschool voor jonges waar de geest rondwaart van een jongen die daar is vermoord. Eenmaal daar krijgt Florence last van waanbeelden – of zijn het herinneringen? – die haar onderzoek aanzienlijk moeilijker maken. Een sterke cast maakt het meeste van een niet bijster origineel spookverhaal dat weliswaar enkele sfeervolle momenten heeft, maar de zaak verpest met een zwakke ontknoping.