Room (2015)

Ik vond dat kind fenomenaal spelen!!

Door vervolgens de film toch 3 sterren te geven ben jij de winnende komiek..congrat.

Heel intense film. Geweldig acteerwerk: een gigantisch drama zonder overacting, kom daar nog maar eens om. Het meest onder de indruk van de jonge Tremblay, al is Larson ook steengoed. Knap hoe geloofwaardig dit bizarre verhaal is weergegeven. Flinke aanrader.

De grootste troef van dit psychologische drama is het acteer werk. Brie Larson doet het fantastisch, maar dan nog wordt ze overtroeft door de jonge Jacob Tremblay. Want mijn hemel, wat zet dat mannetje een performance neer. Drijvend op deze 2 krachtige vertolkingen, en de ook perfect uitgevoerde bijrollen blijft deze vrij zware film voortdurend volledig geloofwaardig.

Naar mijn mening had het geheel alleen wel wat korter gemogen. Soms zakt het toch al trage tempo wel echt te ver weg. En daarbij mochten sommige gebeurtenissen uit het tweede deel van de film wel wat verder uitgewerkt worden wat mijn betreft. De vertelling was het tweede deel ondanks de zware lading toch wat oppervlakkig hier en daar.

Maar dan nog blijkt er een erg sterk drama over.

Erg goede film. Het acteerwerk in deze film is echt heel goed en overtuigend waardoor deze film een genot is om naar te kijken.

Iedereen mag zijn mening geven...ook jij. Met zoon Jack sla je de plank helemaal mis. Een fenomenale acteerprestatie, wat velen vinden hier. Lees Jynxter , Panoramix even hierboven.

Onbegrijpelijk, dat deze films gemaakt worden. Waar gebeurd is het al de hel, daar nog een film over maken is helemaal gruwelijk en van het padje af.

Van niemand hoef ik te weten dat het filmografisch een meesterwerk is, nogal betuttelend! het staat ieder vrij zijn/haar visie te geven. Bij deze!

Nou nou. Er zijn nog wel heftigere films hoor. Wat vindt je zo slecht aan de film?

Rommelig is naar mijn mening vaak een te nietszeggende term. Er wordt vaak mee gegooid hier op het forum zonder echt verder te onderbouwen, een soort kritiek-joker die altijd kan worden ingezet als iemand een film niet goed vond maar niet precies weet waarom: rommelig. Daarnaast vond ik in Room de heldere structuur en de weinige overbodige scènes juist opvallend; niet rommelig dus.



Ik vond het juist sterk dat dat "stukje" er niet in zat, het had heel makkelijk veel aandacht naar zich toe kunnen trekken terwijl het waarschijnlijk was uitgelopen op een standaard plot. Dit terwijl het als kijker niet is waar het om gaat, daarom ook dat ik dit soort open eindjes in films steeds meer ben gaan waarderen.

Een film die ik met weerzin tot mij genomen heb vanwege het onderwerp, in vele artikelen vergeleken wordt met de Zaak-Fritzl - Wikipedia - nl.wikipedia.org maar die ook gemakkelijk door kan voor de Kidnapping of Jaycee Dugard - Wikipedia - en.wikipedia.org. Zaken die beide door kunnen voor een horrorshow.

Laat Room daar nu van meet af aan bijzonder sterk in zijn. Het brengt genoeg weerzin omhoog maar verliest zich zelf niet in een gruwelshow waardoor het 'sterke' verhaal met haar psychologische kanten verloren gaat. Sterk, de film is wat dat betreft prima in balans met de onduidelijkheid die er in eerste instantie heerst, 'Ma's' poging om haar kind toch iets van de wereld bij te brengen, moraal filosofisch, opvoedkundig, te beschermen en qua lichamelijke beweging is vertederend en tegelijk bijzonder moeilijk door een ontzettende contradictie. De jongen is niet anders gewend dan de kamer maar heeft duidelijk energie te over om alleen in de kamer te zitten. Een constant schipperen tussen uitleg en temperen, en besef of juist geen besef, brengt soms erg moeilijke situatie maar ook een wereld op zich. Een wereld die zo nu en dan heel subtiel verstoord wordt door de plannenmakerij of het ijzingwekkende geschreeuw in de luchtroosters. Het is geen horror, maar psychologie, die vooral ruimte overlaat voor een beeld van de 'overlever' die wikt tussen beperking en gezond verstand.

De 'periode' wordt even abrupt als geniaal beëindigd en de situatie met de hondeneigenaar en daarna met de politie is voortreffelijk gebracht, wekt emotie op en is geweldig geacteerd en geregiseerd door Tremblay en Abrahamson. Voor we denkt daar daarna het pleit beslecht is kom bedrogen uit. In eerste instantie ligt de focus op de 'aanpassing' van Jack, iets wat daarna andermaal subtiel verschuift naar de moeder, mede door alle media aandacht. Beelden van een verloren jeugd dringen zich op in de slaapkamer waarin de tijd is stil blijven staan. Tevens is het gezinsleven met al haar veranderingen doorgegaan, iets wat naast de ronduit traumatische ervaring ook nog eens verwerkt moet worden. Niet alleen geld andermaal 'opgesloten' zitten in de fase daarna, tevens verandert 'ma' van overlever in slachtoffer wat natuurlijk maar al te begrijpelijk is. De steek onderwater tijdens het interview dat ze als moeder er beter aan had gedaan het kind weg te laten brengen door 'Old Nick' kan er dan ook nog wel bij. Ik persoonlijk begin dan een soort perfecte onbalans te concluderen. Is Jack in de stress dan is moeder sterk, heeft moeder het moeilijk pakt Jack zelf dingen op, heeft Jack aanpassingsproblemen blijft moeder rustig, probeert moeder zelfmoord te plegen gaat Jack door met het leven en zijn beste periode lijkt toch even die zonder 'ma'.De worsteling van Jack zonder de veilige grenzen van Room blijft maar al te begrijpelijk en een 'afscheid' lijkt dan ook een passende oplossing.

Room is een wrange film over hoe dingen je in de macht kunnen houden en wat voor psychologische weerslag zaken kunnen hebben. Fysiek ontsnappen is één ding, maar de fase waarna je dan geestelijk raakt is iets anders. Onvoorstelbaar blijft het voor me dat mensen elkaar zulke dingen aan doen, iets wat heel subtiel maar vooral psychologisch in verschillende fasen ontleed en gebracht wordt. Room is daarin een prachtig en ingetogen drama met een terechte Oscar voor Larsson en natuurlijk ook een geweldige rol van Tremblay die de rol van compromisloos en ongedurig kind perfect speelt. Zoals ik eerder zei, wat een kutfilm qua onderwerp, maar zo ontzettend goed en mooi gebracht.

If you don't mind it doesn't matter.

Room (2015) is een intrigerend drama over een moeder en haar vierjarige zoontje die opgesloten zitten in "room". Gaandeweg de film wordt duidelijk hoe dat komt en hoe het verder moet.

De film focust op de moeder - kind relatie vanuit beide perspectieven. Het script gaat hierbij op realistische wijze de psychologische diepte in. Opgesloten zitten in een kleine ruimte eist natuurlijk zijn (psychische) tol. De rollen worden knap gespeeld door Brie Larsson (Ma / Joy) en de jonge Jacob Tremblay (Jack).

Cinematografisch is de film ingetogen. Er zijn geen bijzondere camera bewegingen, originele edits of adembenemende (dure) sets in de film te zien. De rustig voortkabbelende minimalistische piano soundtrack past hier bij, alsmede bij het eenvoudige leven in room.

Opvallend vond ik dat hoewel de ontvoerder de naam van de duivel draagt (Old Nick), deze juist menselijk en vrij kalm is neergezet. Dit staat in contrast met zijn beestachtige gedrag. Ik was ook bang dat hij wraak zou nemen op Joy, maar hoe haar ontsnapping is verlopen wordt niet weergegeven. De regisseur kiest er duidelijk voor om de dader weinig aandacht (screentime) te geven wat deze film direct onderscheidt van de dertiende in het dozijn psychopaten film.

Het einde van de film was prachtig en zal me bijblijven. Jack sluit room af volgens het psychologische boekje en dat hij dan ook nog tegen zijn moeder zegt: "say goodbye to room" oftewel: "sluit dit hoofdstuk af, zodat jij ook verder kan met je leven" (mix van deze 2 emoties).

Vergeef me dat ik niet per precies weet waarom ik wel adjectief voor welke film gebruikt heb, maar rommelig gebruik ik doorgaans als een film niet logisch opbouwt. Fragmentarisch, van de hak op de tak, dat soort kreten. Te veel verhaallijnen door elkaar, te grote sprongen in de tijd, onlogische sequentie van scènes, dat soort zaken.

Van Room staat me wel bij dat sommige van deze kwalificaties van toepassing waren op met name het laatste deel van de film.

wat een indrukwekkende film...

De band tussen moeder en zoon wordt niet overtuigend voelbaar gemaakt door zwakke acteerprestaties (er wordt gewoon wat dramatisch gedaan). Amper een week geleden heb ik naar Jusqu'à la Garde gekeken. Dat is een familiedrama dat echt binnenkomt en blijft hangen. In Room zijn de dialogen soms ergerlijk slecht. Om nog te zwijgen van de voice-over. Tijdens de tweede helft zelfs even overwogen de film niet tot het eind uit te kijken. Maar na even doorbijten verscheen tot mijn opluchting de aftiteling.

Het bijzondere aan het acteerwerk van Larson heb ik niet kunnen ontdekken, Tremblay is inderdaad wel heel goed, en verder slaagt Room er vooral in om psychologisch te overtuigen (alleen dat interview en de daaropvolgende auto-intoxicatie hadden van mij er niet in gehoeven). Het hele onderwerp blijft wel een beetje een Amerikaanse fixatie volgens mij, net als kinderontvoeringen enzo, terwijl er op het gebied van mensenhandel en seksuitbuiting heel wat andersoortige verhalen te vertellen vallen. Maar soit, viel me zeker niet tegen.

Tip: begin hieraan zonder voorkennis. Ik zet mijn review alvast volledig in spoiler tags.

Wat een bizarre film. Het eerste half uur had ik geen flauw idee wat er aan de hand was. Een sekte? Een pandemie? Een sprinkhanenplaag? Ik zou het allemaal geloofd hebben.

Het geeft de film een surrealistische sfeer. Ook nadat het mysterie onthuld wordt, blijf je met een gigantisch fucked up gevoel zitten. Kudos voor Lenny Abrahamson, zelden werd de nasleep van een ontvoering zo zinderend in beeld gebracht. Ook Brie Larson speelde erg overtuigend. Het klinkt misschien heel erg stom en cliché, maar het voelde alsof je er echt bij was.

Op den duur werd het echter wel héél erg deprimerend. De spanning en het mysterie van het eerste uur verwaterden, maar aan het onheil kwam geen eind. Ik had de indruk dat Abrahamson net iets te graag wil choqueren. Toen de film naar het einde toe bovendien steeds nadrukkelijker naar traantjes begon te hengelen, vond ik het welletjes.

Geen grootse cinema dus. Wel een bijzonder heftige film die nog een paar uur nazindert. 3,5*

Sterk.

Met The Little Stranger wist Abrahamson al een beetje een eigen afdruk achter te laten op zijn films. Room is beter dan The Little Stranger, maar ook compleet anders dan The Little Stranger. Desondanks blijft de uitwerking hier krachtiger. Abrahamson's sterkte lijkt echter vooral te zijn dat de acteurs en actrices in zijn films ook echt goed acteren.

Zo speelt Larson wederom een goede rol. Ik blijf haar echt een goed actrice vinden, die vooral in deze rollen het meest tot haar recht komt. Geef haar wat ruimte en wat charme, en ze overtuigd vlekkeloos. Niet elke rol is geweldig die ze speelt, maar weet er nagenoeg altijd wel wat van te maken.

De regie heeft ook een behoorlijke meerwaarde. Erg sterke momenten die soms ook aardig spannend en intens weten te zijn. Al moet ik zeggen dat ik de scene waar Larson een kussen op haar gezicht gedrukt krijgt vele malen sterker dan de ontsnapping van Tremblay. Beide kennen echter sterke regie.

Het is nooit duidelijk waar de film heen wil gaan en daarom is het totaal niet voorspelbaar. Elke scene weet iets unieks mee te brengen. Het drama is zwaar maar overtuigt wel door een portie goede regie en gebruik van de situatie.

Alhoewel er bekende thema's langskomen, weet het nooit echt een gevoel te geven dat dit al vaker is gedaan. En hier is dan ook niet alles eerder gedaan, denk ik zo. Acteerwerk is sterk, Tremblay wellicht in zijn beste rol tot op het heden.

Unieke film met goede regie. De scenes weten te raken, het drama is confronterend gebracht. Bij vlagen lijkt de regie echter net wat te veel te steunen op slowmotion die onnodig wat tempo wegneemt. Maar saai is het echter nooit. Goede film dit.

Ik sluit me graag bij beiden aan.

Joh laat gaan..niet belangrijk.

eens!

Indrukwekkend. Fantastische acteerprestaties. Ingetogen in beeld gebracht en het heeft me tot twee keer toe in tranen gebracht.

Het verschil tussen de grote wereld buiten en het minuscule kamertje werd pijnlijk duidelijk in beeld gebracht met de goedbedoelde bergen speelgoed en de juichende menigte....maar ook de vraag van de journaliste liet goed zien hoe onmogelijk het voor buitenstaanders is om écht te begrijpen door wat voor een hel moede en zoon waren gegaan.

Een uitstekend geacteerd drama met Brie Larson en Jacob Tremblay. Het verhaal houd je aandacht van begin tot het eind. Zeer de moeite waard. Een 3.5

Naar uitgekeken met redelijke verwachting maar ik vond het allemaal wat tegenvallen.

Eerste deel vond ik wat saai. Tweede deel is zeer sterk. De zo gewenste buitenwereld blijkt niet zo ideaal als gedacht. Vervelende journaliste met foute vragen, een vader die de jongen niet wil accepteren en herinneringen aan het verleden. De jongen is dan ijzersterk in zijn verwarring over de buitenwereld. Gelukkig geen zoetsappig gedoe.

Wel een meeslepend drama, met voortreffelijke acteerprestaties.

Dacht alleen dat het een meisje was, het eerste kwartier,dat lange haar en dan ook nog die stem erbij.

Wát een dijk van een film. Ongelooflijke acteerprestaties, ongekend puur acteren van het kind. Kippenvel. Vreselijk tragisch en tegelijkertijd bewust makend van hoe verwonderend de wereld is.

Redelijk sterke film betreffende een situatie die een mix van de Kampusch en de Fritzl zaken lijkt te zijn. Wat enigszins verfrissend is dat het niet zozeer draait om de ontsnapping, maar om de periode erna met alle psychologische problemen die erbij komen kijken. Iets wat je vaak niet ziet in dit soort films. Het voelt dan ook behoorlijk realistisch aan. Verder ook meer dan degelijk gefilmd met sterk acteerwerk.

Naar aanleiding van deze film ook 3096 Days en Girl in the Basement gezien die veel trouwer respectievelijk de Kampusch en de Fritzl zaak volgen. Desondanks is Room veruit de beste film van de drie. Veel beter gefilmd, veel beter acteerwerk en ondanks dat het plot niet zo nauw een waar verhaal volgt, voelt de film authentieker, realistischer aan. 3*.

Joy Newsome [Brie Larson] zit sinds haar 17e opgesloten in een kamer in de tuin van haar ontvoerder Old Nick [Sean Bridgers], die de biologische vader is van Jack [Jacob Tremblay], die de buitenwereld alleen kent van televisie en de verhalen van haar moeder. Wanneer Joy en Jack eindelijk weten te ontsnappen, moeten ze elk op hun eigen wijze aan het leven in de buitenwereld. Brie Larson won o.a. een Oscar en een BAFTA voor haar rol, maar de negenjarige Tremblay is minstens even goed in een uiterst complexe rol. Spannend, ontroerend en mede dankzij het onder ondersteunende werk van William H. Macy en Joan Allen als Joys ouders en uitblinker Tom McCamus als de stiefvader is dit boeiend van begin tot eind.

Best een sterk drama.Soms wat langdradig.Maar wat een sterke acteerprestaties !

Vrij sterk.

Behoorlijk beladen drama, dat alleen al door het uitgangspunt erg oncomfortabel aanvoelt. Door alles op een claustrofobische manier te benaderen is de film gevoelsmatig nog benauwder. Wellicht is dat claustrofobische ook gewoon de realiteit voor de slachtoffers van ontvoering.

De dynamiek binnenin wordt sterk neergezet. Niet dat ik zo graag naar een schreeuwend kind kijk, maar het zou maar raar zijn mocht er zo geen momentje tussen zitten. Brie Larson is ook simpelweg sterk in haar rol. De jonge Jacob Tremblay is eveneens oké, maar wellicht toch een jaar of 2 te oud om een jongetje van pas 5 neer te zetten.

De ontsnapping komt vrij plots en gaat ook erg gemakkelijk - belangrijkste was dat die kerel niet keek of het jongetje wel echt dood was en dat doet hij zowaar ook niet. Alles nadien kon mij ook wel bekoren. Op deze pagina lees je dat bepaalde zaken niet goed uitgewerkt zijn. Klopt, want de meerwaarde van het gebroken grootoudergezin blijft eerder vaag, maar tegelijkertijd ben ik blij dat het niet de kant van het stroperig drama opgaat. Een hoop aspecten zijn belicht, voor en na, zonder al te veel vals sentiment,, wat Room een goede film maakt. Meer zat er wellicht niet in, maar het is, voor mij althans, goed zo.

3,5