Room (2015)

goed man

Zo'n film kan inderdaad twee kanten uitgaan. Van drama naar nog meer drama op dezelfde voet maar dan anders, of er een heerlijke drama/thriller van maken. Helaas dat laatste is het voor mij niet geworden en dus een gemiste kans, want die elementen had ie zeker. Ik had het maar bij het boek gelaten, dan was het goed geweest. We zitten hier met nogal wat plotgaten. Bewust eruit gehaald, omdat ze het kennelijk niet interessant genoeg vonden. Daarnaast vond ik het jongetje (dacht steeds dat het een meid was) soms hadden ze het over de kleine meid (geen schaar, okay, maar de moeder was wel kort geknipt, vreemd!!, knap irritant met dat geschreeuw. Nog vreemder was de ontsnapping die wel goed in elkaar zat en zeker met die kies in de hand briljant voor het verdere vervolg. Helaas na slechts EEN HALF UUR is de politie de vindplek al op het spoor. Ja ja rode truck met schuur en een dakraam Compleet ongeloofwaardig! Helaas in het tweede uur geen [zoektocht adhv zijn woorden en tand maar een terugkeer in de wereld/spoiler]. Gemiste kans. Het wordt er alleen maar saaier op. Ook de opa die niet wil zeggen wat hij denkt. Het zijn allemaal open vragen. Zoals gezegd vond ik het kind vooral in het eerste uur nogal irritant. Kan best begrijpen dat je in zo'n stresssituatie anders en vreemd gedraagt, maar de moeder reageert er maar lauwtjes op. De kant van de man wordt helaas weinig belicht. Zelfs de moeder praat er met geen woord over en het kind vraagt er amper naar. Jammer!

Enkele pluspuntjes vond ik de acteerprestaties van zowel de moeder als het kind. Zijn woorden en het opnoemen van zijn visuele woorden vond ik sterk.

Nee, wat betreft dit soort claustrofobische films zijn er betere gemaakt. Nee dan vond ik 10 Cloverfield lane heel wat beter in elkaar steken ondanks dat zwakke eind. Helaas is voor mij Roomless!

Het verhaal en de vertolkingen bevielen me wel, maar het is wel een trage film geworden.

Zwaarbeladen thema ook, dat wellicht niet iedereen zal bevallen.

Ook ik vond het in het begin niet zo interessant, pas nadat de 'room' wordt verlaten vond ik de film wat beter worden.

Hoofdrolspeelster Brie Larson heeft een Oscar gewonnen met haar rol, toch wel verdiend vind ik, al vond ik het kind nog beter !!

Bijna helemaal een met Tarkus

Het is zeker een mooie en ook spannende film.

Het verhaal is zeker niet slecht maar toch had hier iets meer uitgehaald kunnen worden naar mijn gevoel. Ook voor mij werd het pas interrassent nadat Jack en zijn moeder de ROOM verlaten.

Vanaf dat moment wist de film mij wat meer weten te boeien en kwam de drama een stuk meer naar boven.

Maar waar de film het inderdaad vooral van moet hebben is het ijzersterke acteerwerk en de super mooie vertolking. Inderdaad vond ik ook Jacob Tremblay het sterkst spelen in de film. Zo vreselijk goed en onwijs overtuigend. Prachtig om te zien.

Als ik heel eerlijk moet zijn is de film mij toch lichtjes tegengevallen vanwege de score maar de film is verre van slecht.

Net aan een 3,5*

6,5/10

Een film die vrij uniek is in zijn soort, maar ik heb me ook aan een paar dingen zitten ergeren. De moeder neemt wel een erg groot en ongeloofwaardig risico om dat kind te laten ontsnappen en ook schijnt ze precies te weten wat er met het kind zal gebeuren zodra het de kamer verlaat. De politie heeft in dat korte en paniekerige autoritje wel heel rap door wat er met het kind is gebeurd en waar de plek zich bevindt waar hij en zijn moeder al die jaren hebben vastgezeten. Een kinderpsycholoog heeft daar weken, zo niet maanden voor nodig, maar die agent weet het natuurlijk binnen 2 minuten. Dan is er nog de oma die heel bezorgd overkomt maar haar kleinkind nauwelijks aanraakt, geen omhelzing, niks. Die opa durft hem zelfs niet aan te kijken. De enige die affectie toont is die hond, die in het begin natuurlijk nog even op vakantie is, want zo'n ontroerend moment wordt uiteraard voor later bewaard. Dat kind is overigens wel heel snel weer op de been na zo'n traumatische ervaring.

Er staat nergens en hier ook niet dat Wlliam H. Macey in de film acteert. DE film????Door gespoeld in het begin net zo lang tot ze uit de Room waren. Al die onzindialogen tussen kind en moeder had ik geen zin in. En al die mensen hier met al die vragen en opmerkingen die niet kloppen: De film gaat over Jack en niets anders.Daarom is de dader oninteressant.O..ik weet het wel, een eenzame man die een gezinnetje wil,maar weet dat hij via de gewone weg kansloos is. Prima acteerwerk van jochie Jack, die de sterkste blijkt te zijn.......Maar trage film, U bent gewaarschuwd.

Film met twee gezichten.

Dat de meesten het eerste gezicht het beste vinden is dan ook wat problematisch, want uiteindelijk draait het toch allemaal om het tweede deel. Dat voelt alleen wat magertjes aan en het zorgt er ook voor dat de film als een nachtkaars uitgaat, maar dan wel héél traag.

Het plot is weinig origineel, de uitwerking is dat wel. Uitgangspunt is hetzelfde als een sloot aan horrorfilms, maar in plaats van te mikken op spanning of horror kiest Abrahamson voor het menselijk drama achteraf. Al is kiezen misschien het verkeerde woord, want hij probeert de boot tussen genrefilm en drama in het midden te houden, waardoor het uiteindelijk vis noch vlees is.

Voor een genrefilm is het alleen wat te braaf. De ontsnapping is dan nog redelijk spannend, maar het gebrek aan obstakels (alles gaat wel érg makkelijk) staat het eerste uur toch wel in de weg. Het is ook al snel duidelijk hoe de vork in de steel zit én dat de film niet echt geïnteresseerd is in de spanning die klassiek uit deze situatie gepuurd wordt, dus is het vooral wachten tot de film écht begint.

Wanneer het dan eindelijk zover is, krijg je een interessante transitie van een kwartiertje, maar daarna vervalt het is nogal troosteloos en voorspelbaar drama. Personages komen nooit echt tot leven, sommige onnodige randzaken (Macy is geweldig maar wat is de functie van zijn personage?) houden de film alleen maar op en vele dramatische ontwikkelingen worden enkel aangestipt ipv naar behoren uitgewerkt.

Rest een film die een uitgekauwd uitgangspunt op redelijk unieke wijze probeert uit te werken. Maar het resultaat is een gemiste kans. De acteurs doen het aardig, maar daarmee is het meeste dan ook wel gezegd. Qua toon, opbouw en dramatiek schiet Abrahamson te vaak mis.

2.5*

Ik kan heel kort en krachtig over deze film zijn waardoor iedereen meteen snapt wat ik van deze film vond: ''Ik wil mijn geld terug''

Zodat ik nog een keer kaartjes kan kopen en hem nog een keer kan zien, wat een grandioze film! Dit is een goed voorbeeld waarom comedy mijn lievelings- genre is qua films.

^ Dat is de meest vreemde recensie bij deze film.

Niet alleen bij deze film

Een vrouw die jaren geleden ontvoerd is, verkracht, en nu een vijfjarige zoon moet opvoeden in een te kleine ruimte? Dat is het werk van een psychopaat waar je zo snel mogelijk moet zien te ontsnappen, onderweg een bijl moet pakken en zijn schedel moet opensplijten. Het is een scenario zoals je ze in horror vaak tegenkomt. Ik was dan ook wel benieuwd hoe het als drama zou uitpakken.

Room staat volledig in het teken van de relatie tussen een jonge moeder (Brie Larson) en haar zoontje Jack (Jacob Tremblay). Het eerste halfuur zien we vooral de moeilijkheden van de moeder om een kind op te voeden in een kleine ruimte die geen enkel benul heeft van de buitenwereld. De vertelstem van Tremblay als voice-over is best fijn en het is aandoenlijk om te zien hoeveel waarde er aan kleine dingen wordt gehecht.

De acteerprestaties van zowel Larson als Tremblay zijn goed, maar weggeblazen ben ik zeker niet. Sowieso gingen mijn nekharen overeind staan als Jack weer eens een keel opzet, verschrikkelijk. Na de spannende ontsnapping lijkt de film afgelopen, maar dan begint het tweede deel, wat eigenlijk net zo traag is. We zien een Macy opdraven waarvan ik het nut niet echt inzie, behalve dat hij Jack ziet als een product van verkrachting. Ik twijfelde steeds meer aan hetgeen waar de film nu heen wilde.

Het weet niet te emotioneren en het voelde allemaal wat snel. De hele kidnapping wordt amper behandeld terwijl het een enorm ernstige situatie is. Uiteindelijk blijft de film overeind door het acteerwerk, maar verder maakt het weinig indruk. Het sluit zelfs niet met een klapper af.

Ik startte volledig blanco in deze film behoudens het feit dat de film reeds hoge ogen heeft gegooid. Ik wist bijgevolg niets af van de opsluiting van Jack en Joy. Ik ging gezien de armtierige setting uit van schrijnende armoede.Op welke planeet heb ik de afgelopen twee jaar gezeten, kan je je afvragen... ? Ik had weliswaar vragen bij de setting zoals bijvoorbeeld dat alarmsysteem als anachronisme, maar dat werd later helemaal duidelijk.

Centraal staat de moeder-zoonrelatie tussen Joy en Jack die door beiden erg overtuigend gespeeld wordt, zowel binnen als buiten de ruimte. Brie Larsen etaleertt hier haar volledige kunnen waarbij alle emoties aan bod komen. Ook de kleine Tremblay doet het zeer goed wetende dat kindacteurs in dramafilms onvoorspelbaar zijn.

De film bestaan uit twee delen en vooral het eerste deel binnen is het meest adembenenemd. Dikwijls aan Nathalie Kampusch moeten denken. Onwaarschijnlijk verhaal om zeven jaar opgesloten te zitten, verkracht te worden, zwanger te zijn en te bevallen van een zoon die intussen een jaar of 5 jaar is. Joy probeert met de beperkte middelen die ze heeft Jack een zo goed mogelijke opvoeding te bieden. Combineer dit met de levende fantasie van een vijfjarige en je krijgt leuke ontroerende dialogen.

Het gedeelte buiten begint goed met de verwondering en angsten van Jack. Nadien verliest de film wat van zijn pluimen. Ook het feit dat de wel heel makkelijk de dader kan opsporen stoorde me wat.
Het tweede deel is vooral therapeutisch en het herwinnen van de eigen plaats in zowel het gezin als in de maatschappij. Dit verloopt logischerwijs moeizamer dan verwacht. Jammer om Macy maar een beperkt bijrolletje te zien vertolken. Hij heeft meer in zijn mars.

Aangrijpende film met uitstekende acteerprestaties. Inhoudelijk redelijk, maar niet top. Concept zeker ok, verloop van de film had ik anders in gedachten. Al bij al een nipte 4,0*.

Ik heb de film gezien en nadat ik klaar was dacht ik vooral goede recensies te vinden. Toen ik de reacties die anderen plaatsten bekeek, kwam ik tot een conclusie: onbekend persoon die dit leest, iedereen is anders! Ik leefde tijdens het zoen van deze film mee met de karakters en vond de film allesbehalve saai en ongeloofwaardig, terwijl anderen precies het omgekeerde gevoel hadden. Dus: BEGIN ZELF MAAR AAN DE FILM, KIJK WAT JIJ DENKT EN LAAT JE NIET ZO ERG BEÏNVLOEDEN DOOR ANDERMANS MENING. Daar gaat het uiteindelijk om! En deze film is sowieso aangrijpend en zet je aan het denken!

Wat een mooie film! Ik vind het verhaal erg interessant en erg goed uitgewerkt. Het eerste deel in de schuur wordt heel intiem gebracht. Het is haast alsof je zelf ook in de schuur bent. Het tweede deel, als ze in de 'normale' wereld zijn, werd voor mij iets meer als veel andere films. Het voelde minder speciaal en ietwat langdradig, maar nog steeds vond ik het goed en het acteerwerk is over de gehele lengte sterk. Vooral Jacob Tremblay heeft indruk op mij gemaakt. Die jongen is een geboren acteertalent! Ik vind het een bijzondere, vrij ontroerende film. 4,5*

Indrukwekkend.

Ik ging zonder voorkennis, buiten dat het goed gerecenseerd is, deze film in. Het eerste deel van de film kon ik daardoor ook niet goed plaatsen, maar toch bleef het intrigerend. Toen het kwartje langzamerhand begon te vallen, moest ik denken aan het verhaal van Jaycee Lee Dugard. Het verhaal schijnt echter gebaseerd te zijn op de false imprisonment van Elizabeth Fritzl door haar vader. In Room wordt het wat milder gebracht, maar probeert toch dicht bij de realiteit te blijven.

Waar de film in excelleert is in de acteerprestaties. Zowel Larson als Tremblay schitteren hier. Het is natuurlijk onwaarschijnlijk moeilijk om een onderwerp dat zo ver van je bed staat overtuigend te kunnen vertolken. Het is ze gelukt en een oscar voor Larson is daarmee meer dan terecht.

De tweede helft vond ik het verhaal wat afzwakken. Er werd veel aandacht besteed aan de psychologische trauma's en het was vooral mooi dat het echte trauma niet bij het kind lag, maar bij de moeder. Ik kan me echter niet voorstellen dat het fysiologisch gezien zo weinig complicaties met zich meebracht.

Verder vond ik tweede gedeelte te traag, waardoor het verhaal veel aantrekkingskracht verloor. Ook de vader, en dan met name de gedachtegang, had wat mij betreft wat meer belicht moeten worden.

3,5*

Mijn favoriete regisseur laat herhaaldelijk "room to dream" uit zijn mond ontsnappen: David Lynch. Niet dat deze film ook maar in de verste verte iets met lynch vandoen heeft, hoewel die "back yard" ...

Allereerst is het een uitermate goede zet om het verhaal vanuit het perspectief van het jongetje te laten passeren. Zijn brein is nog kneedbaar ("plastic") als silly putty: met fantasie en liefde kan je de ergste verschrikkingen overleven. Zelfs "verschrikking" wordt 'n rekbaar begrip in de lenige geest.

En er zit enorm veel poëtische ruimte in deze film, vooral doordat de kunst van het weglaten door de regisseur goed verstaan wordt: meer door minder. Het opgerolde tapijt legt letterlijk een verband tussen dood en geboorte.

De tijd versnelt. Mensen hebben haast. De film beantwoordt dit onmiddellijk en gaat met reuze vaart door de post traumatische periode van de moeder. Het jochie zal pas veel en veel later geconfronteerd gaan worden over het mysterie van z'n vader.

Het einde was geen open deur, maar toch ook weer wel.

in t begin niet goed op zitten letten helaas maar eenmaal in de film was ie geweldig. zo goed in beeld wat er door de karakters hoofden omging. fantastisch geacteerd door allen ook door jack. aanrader.

wat een mooie prachtige ontroerende film

Fraaie film met sterk acteerwerk van de twee hoofdrolspeleres en de vertelling is sowieso interessant. Meeslepend en toch sober opgediend. Sterk.

Een goede drama film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Goed beeld, geen HD aanwezig...

Goed geluid, geen Dolby Digital aanwezig...

Onrustig camerabeweging...

Wow wat een acteur die Jack!

Boeiende en onderhoudende film met als absoluut hoogtepunt de ontsnappingsscene. En daarbij mooi uitgewerkt wat jarenlange afzondering met een mens doet. 4☆

Comedy? Dan was jij toch de komiek...

Wat een schreeuwlelijk!. eeuwig zonde

Aardig gegeven en Brie Larson is een prachtige 'girl next door', maar al met al wordt veel verpest doordat Jack zo'n ongelofelijk irritant kind is. Daardoor is het eerste deel nauwelijks het aanzien waard. Pas wanneer enigszins duidelijk is hoe de vork in de steel zit, wordt het wat spannender, maar uiteindelijk is het einde te tam en te rommelig om echt te boeien. Klinkt allemaal negatiever dan ik het ervaren heb, want op zich is het best een prima film. Alleen meer dan een 'fijn' tussendoortje is het niet.

1369 stemmen en nr. 218 in de top 250????

Vind deze film 3 stemmen waard en dan stem ik hoog.

Meeslepend en boeiend drama, ondanks de soberheid waarmee ie gebracht wordt. Verder leveren de 2 hoofdrolspelers perfect werk. Had niet gedacht dat ik deze zo goed ging vinden.

Ja wat moet je hierover zeggen..

Uniek, meeslepend en vooral ijzersterk.

Een sterk begin, maar in de 2e helft stort de hele film in elkaar en had makkelijk in anderhalf uur gekund. En wat wij misten was het stukje 'dader' want dat komt nergens meer terug in de film.

Unieke film en ijzersterk met een zwaar onderwerp