Four Hours at the Capitol (2021)

Op 6 januari 2021 verzamelden duizenden demonstranten zich de buurt van het Amerikaanse Capitool in Washington om te demonstreren tegen de formele vaststelling van de verkiezingsuitslag die daar zou plaatsvinden. Hoofdspreker was niemand minder dan de zittende President Donald Trump, wiens woorden voor een groep fanatiekelingen een rechtvaardiging waren voor wat zij beschouwden als een daad uit vaderlandsliefde: het bestormen en bezetten van Het Capitool. Roberts spreekt met verschillende leden van The Proud Boys, een veel bekritiseerde groep fanatieke Trump-aanhangers, met freelance journalisten die zich begaven onder de eersten die het Capitool binnendrongen, met volksvertegenwoordigers van beide partijen, met ondersteunend personeel en niet te vergeten met enkele agenten die onder haast onmogelijke omstandigheden moesten proberen het gebouw te verdedigen, zonder een bloedbad aan te richten. Deze indringende documentaire maakt duidelijk hoe dit gemakkelijk op verschrikkelijke wijze uit de hand had kunnen lopen en gebruikt daarbij een schat aan indrukwekkende videobeelden waarin de sleutelmomenten uit die vier uur van dichtbij te zien zijn. Roberts mengt zich niet in de discussie, maar vooral de woorden van politieagent Michael Fanone (die zwaar gewond raakte bij de onlusten) maakt duidelijk hoe scherp de tegenstellingen waren – en nog steeds zijn.

Net zoals van 9/11 vind ik de beelden van de Capitool bestorming enorm deprimerend. Einde van de Amerikaanse democratie zullen we pas eind dit jaar uitvinden met de tussentijde verkiezingen voor Senaat en Huis van Afgevaardigden... Of herpakt Amerika zich?

"They were trying to kill us, no doubt in my mind"

Vandaag om 22:09 uur op NPO2.

Ik las vandaag een distopische analyse waarin de mogelijkheid werd beschreven dat na 'Trump 2024' de VS in 2030 weleens een dictatuur zouden kunnen zijn: US could be under rightwing dictator by 2030, Canadian professor warns (aangehaald door journalist Peter de Waard in De Volkskrant, 6 januari 2022). Behoorlijk creepy ... maar als je de beelden in deze docu terugziet niet eens zo ondenkbaar.

Zie ook: https://www.washingtonpost.com/politics/interactive/2021/what-happened-trump-jan-6-insurrection/

Op zich zie je helemaal niets nieuws buiten dat wat we allemaal al eerder zagen als je dit een beetje volgt.

Wel enkel commentaar van mensen die aanwezig waren.

Wat vooral blijft hangen is de enorme irritatie aan al deze zichzelf overschattende randdebielen.

Een documentaire die aan de ene kant informatief probeert te zijn, maar van de andere kant de rebellen (en meelopers) ook aan het woord laat en daarmee een platform geeft. Daarmee wordt de gehele achterlijke gedachtegang achter deze bestorming ook op een bepaalde manier weer (waarschijnlijk onbedoeld) gelegitimeerd. En ondanks de heftigheid van de beelden en gebeurtenissen vergeet je tijdens het kijken ook bijna de hele aanleiding (in de jaren ervoor) die tot dit moment hebben geleid. Als kijker leer je uiteindelijk daarom barweinig van deze docu. Tja, dit nooit meer, maar hoe dan? En is er ondertussen nu echt wat veranderd? Ik denk het niet.

Belachelijk intrigerend. Goed in elkaar gezet. Laat een paar dingen zien. Ten eerste dat communicatie alles is. Ten tweede dat er ontzettend veel idioten rondlopen en ten derde dat de grote meerderheid niet echt moordlustig was. Bijna komisch om te zien hoe braaf ze steeds wachten en niks doen als ze eenmaal door een barrière komen.

Maar hulde voor de agenten, die moeten echt doodsangsten hebben gehad en hebben de zaak grotendeels niet laten escaleren. Alhoewel ik me afvraag wat er was gebeurd als ze wel tot de laatste lijn waren gekomen...

Als je dit vergelijkt met winter on fire zie je wel het verschil tussen hartstocht en gekheid...

Gues what, America showed up!

Toch een gebeurtenis die qua grootsheid een beetje aan me voorbij gegaan is destijds maar alsnog via deze docu als een bom inslaat. Normaal ben ik altijd iemand die het altijd wel een beetje voor Amerika opneemt. Onder het motto hoge bomen vangen veel wind heerst daar een andere cultuur en logica, en je kunt niet oordelen over iets dat je niet begrijpt. Maar dit is next level. Schokkend is het uiteraard, de verdeeldheid in de samenleving, het aard van voor jezelf op komen, en dit allen gekneed door hitser en volksmenner Trump die van een lastige situatie een uiterst extreem dreigende situatie wist te maken. Een gebeurtenis die heel dicht bij een revolutie of staatsgreep kwam.

Dingen als tweedeling in de maatschappij, ontevredenheid, en een aantal oproerkraaiers die oprecht trots lijken er geweest te zijn, is waar de docu mee begint. Trots vertellen de Proud Boy's waar ze voor staan, duidelijk is dan al dat bij een grote deel aanwezigen het IQ niet buitengewoon is want de tegenstelling tussen wat er allemaal gebeurt en de normen waar ze voor staan mijlen ver uit elkaar liggen. De echte lont in het kruidvat wordt toch geworpen door Donald John Trump, de president van de Verenigde Staten op dat moment. Bijzonder is opnieuw de tegenstelling tussen alle verwijten van fraude en afgenomen stemmen terwijl de aanstelling van Trump net zo twijfelachtig was. Deze mensen kunnen gewoon niet tegen hun verlies, realiseren zich niet dat deze man daar sowieso niet had mogen zitten. Deze mensen denken nergens over na. Deze mensen zijn van het padje. Het gehalte capuchonnetjes, volk dat blij is op tv te komen en mannetjes die vooral breed zijn, en immens stoer en interessant willen lijken, is walgelijk ten noemen. To top it all komt die filmmaker, die niets beters kan bedenken dat een joint opsteken, met een wel erg bijzonder verhaal, iets over vermiste kinderen die misbruikt en gemarteld worden, en dat Trump daar wat aan gaat doen. Oké....maar wat heeft dat met dit hele gebeuren te maken...? Moet je daarom het Capitool bestormen?

De vlam slaat in de pan. Wie zullen we nooit weten, maar iemand in de menigte zal toch de boel nog verder opgehitst hebben, en het startschot van de overrompeling van de verschillende controle posten en politie agenten. Verschrikkelijk zijn de verschillende slagvelden die getoond worden met agenten of de slopende slag rond de tunnel. En dan vragen ze zich af waarom een agent in Amerika eerst een klap uitdeelt als er niet meteen geluisterd wordt. Waarom wordt arme George Floyd neergeschoten wordt? Nou, hierom dus. Deze week was er iemand verlamd geraakt na politie ingrijpen. Het is toch een wonder als er zoveel geweld tegen de politie is, dat de gemiddelde daar met een wapen op zak loopt en niet luistert. En godverdomme, wat hebben die lui daar wat over zich heen gekregen, en wat hebben een aantal agenten in het gebouw zelf toch ontzettend goed de zaak weten te sussen of demonstranten bij de belangrijke vertrekken weggelokt. Hemeltergend vind ik dan toch het handje vol dat een bepaalde kamer weet te bereiken, niet die van afgevaardigden geloof ik. Veel verder dan wat dom roepen dat ze het gehaald hebben, om de beurt op de stoel van de voorzitter zitten en 'selfie-gedrag' komt men niet. Verbijsterend eigenlijk. Want wat wil je nu dan? Waarom ben je daar dan? Is dit nu het grote plan? Waarom al deze ellende?

Schrijnend is de angst van de jonge vrouwen die zich verschuilen. Het geval agent Mike Fanone die in de menigte gevangen raakt en gemarteld wordt is iets waar ik twee dagen later nog steeds emotioneel van wordt. Is de mens dan zo slecht? This is pure evil. En dan moet ik toch zeggen dat ondanks deze veldslag het goed afgelopen is, het had nog veel slechter af kunnen lopen. Woede is wat omhoog bij zoveel onverdraagzaamheid, de bandeloosheid net als in Nederland zelf om maar te gaan rellen, het individu dat ergens op reageert en zonder er bij nadenkt onderdeel van een vloedgolf is en een ander het excuus geeft zich als een beest te gedragen. Melij met de doden onder de Trump aanhangers hoef je van mij ook niet te verwachten. Mooiste vind ik persoonlijk de woordvoerder die klaagt dat hij zoveel dagen in de cel zat en Trump op de golfbaan stond, maar uiteindelijk ligt het allemaal aan de politie want die lieten hem niet douchen. Het tekent het eenzijdige blikveld van verantwoordelijken, volgers en relschoppers.

Deze twee uren durende docu is dan ook een aanslag op de zenuwen, iets dat heen en weer schiet van pure woede, dat ik bijna bereid ben een steen door de tv te gooien, tot enorm droevig bij de gedachte aan deze slag en the ugly face of mankind. Ontstellend trouwens nog, als droevige en dramatische kers op de taart, het aantal zelfmoorden van betrokkenen. Zucht...wat een marteling dit te zien, wat een sneu beeld anno 2021. Zouden we er iets van leren...? Ik vrees het niet.

Op 6 januari 2021 vond in Washington de bestorming van het Capitool plaats, waar op dat moment door het congres vergaderd werd. 15.000 relschoppers wisten binnen te dringen. In deze circa 90 minuten durende HBO-documentaire "Four Hours at the Capitol", welke afgelopen woensdag op NPO 2 te zien was, delen demonstranten, politieagenten, leden van het Amerikaanse Congres en de Senaat hun ervaringen, vaak voor het eerst. Deze documentaire sprak me mede aan doordat ik op woensdag 6 januari 2021 thuis werkte en toen had ik vrijwel de hele dag CNN opstaan.

Op 6 januari 2021 protesteerden duizenden fervente Trump-supporters (o.a. de de extreemrechtse neo-fascistische organisatie "Proud Boys", ik noem ze eigenlijk altijd de "Fagot Boys") in Washington tegen de uitslag van de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Na een opruiende speech van de gevallen president Donald Trump, waarin hij zijn gevolg opriep "naar het Capitool" te gaan, besloot een groot aantal van hen daad bij het woord te voegen en het Capitool te bestormen om zo de formalisering van de verkiezingsoverwinning van Joe Biden te voorkomen.

Het trieste resultaat: vijf doden en ruim 140 gewonden en vier politieagenten plegen in de nasleep van 6 januari zelfmoord. In het Capitool wordt één vrouw doodgeschoten (wordt ook echt beeld gebracht in deze documentaire), te weten de 35-jarige luchtmachtveteraan Ashli Babbit (ze was een gepassioneerd Trump-aanhanger), die probeert door een deur te breken om bij de vergaderzaal van het Huis van Afgevaardigden te komen. Zij wordt in rechtse kringen als een martelaar gezien. Niet voor niets heeft één van de geïnterviewden een t-shirt aan met daarop de tekst: “Who shot Ashli Babbit?”.

De indringende documentaire "Four Hours at the Capitol" laat beelden zien van die dag, waaronder beelden via beveiligingscamera’s, video’s geschoten met de mobieltjes van de deelnemers en aanwezige journalisten (het was een "middeleeuws strijdveld" zegt één van hen) en zogenoemde “bodycams” van politieagenten. Daarnaast worden een aantal hoofdrolspelers van die dag door de makers geïnterviewd. Verschillende Congresleden vertellen over hun ervaringen, zoals de Democraten Eric Swalwell (Californië), Jim McGovern (Massachussets) en Lisa Blunt Rochester (Delaware) en de Republikeinen Buddy Carter (Georgia) en de gematigde Adam Kinzinger (Illinois).

Ook deelnemers aan het bestormen van het Capitool komen aan het woord, zoals de extreemrechtse Proud Boys leider Eddie Block die in een scootmobiel zit (hij was ook de laatste bestormer op het Capitool omdat men hem had achtergelaten in zijn scootmobiel ) en verslaggever Tayler Hanson van het ultrarechtse medium "The Gateway Pundit". Ook fotojournalist Ashley Gilbertson van de "New York Times" volgt de menigte mee het gebouw in. Het meest beklemmende relaas komt van de politieagenten, waaronder Mike Fanone en Jimmy Albright, die vertellen over hun angst en hoe levensbedreigend de situatie lange tijd was.

De documentaire laat goed zien hoe gewelddadig de bestorming vanaf het begin verliep, hoe barricades naar de onderbemande politieagenten gesmeten werden en hoe ramen en deuren geforceerd werden. In de Verenigde Staten kloppen de inwoners zich vaak op de borst dat zij het beste land ter wereld vormen, maar de beelden zijn van een democratie in verval. Waar Congresleden en politieagenten het terecht hebben over opstandelingen en terroristen, noemen de Trump-aanhangers zichzelf patriotten en vaderlandslievend.

Couy Griffin, aanvoerder van “Cowboys for Trump” en voor hem was Trump een "door God gezalfde" en een "heiland, naast Jezus Christus", beweert zelfs dat degenen die geweld gebruikten, wellicht helemaal geen Trump-supporters waren. Volgens hem kan iedereen een Trump-petje opzetten. De cognitieve dissonantie is pijnlijk om te zien. Het bestormen en verhinderen van een grondwettelijke vergadering van het parlement wordt door de opstandelingen trots gezien als een ultieme daad van verzet. Dat is een gevaarlijke opvatting voor een democratische samenleving. Hoe deze kloof ooit gedicht moet worden, is een raadsel.

De documentaire eindigt met een sombere noot, als weduwen van twee politieagenten vertellen over het verlies van hun partner. Maar ook de bredere boodschap is somber. Zoals Afgevaardigde Jim McGovern verzucht: hoe gaan we mensen leren om feiten van fictie te scheiden? Deze vier uur bij het Capitool zijn geen definitief einde, geen voltooid verleden tijd. "Four Hours at the Capitol" is een must-see voor iedereen die geïnteresseerd is in politiek en hopelijk een eye-opener voor degenen die de bestorming bagatelliseren of de teksten van Trump en consorten met een schouderophalen afdoen als ongevaarlijk.

Ons eigen mini-Trumpje Thierry Baudet liet zich in ieder geval inspireren door de overzeese opstand en heeft alvast de legitimiteit van de komende gemeenteraadsverkiezingen in twijfel getrokken. Over het stemmen tellen zei de Forumleider "We hebben geen enkele garantie dat dit ook eerlijk gebeurt.”

Heel heftig. Beklemmend. Voor mij veel nieuwe beelden, vooral die in de laatste 20 minuten.

Ik word hier heel verdrietig van.

Dat heeft er alles mee te maken. Gaat over een complottheorie waarbij de bestuurlijke elite in het geheim kinderen zou ontvoeren en misbruiken. Door die nonsens worden die mensen jarenlang opgehitst.

Wat? Waar heb je het over?

Is dat niet die zelfde complottheorie dat ze baby's zouden eten? Tja, volksmennerij. Ik snap dat dit tot deze toestand leidt maar het is nog steeds geen excuus voor wat er gebeurt is.

“Freedom!”

Tja, je kunt er heel veel over zeggen maar het raakt je toch wel ergens. Een land wat eigenlijk continu over zichzelf heen geilt en zoveel prijst dat het o zó sterk is wordt hier toch wel op zijn zwakste uitgebeeld. Toch hebben ik er een beetje een dubbel gevoel bij, de documentaire laat voornamelijk zien wat er gebeurd is op die dag, en prijst de bestormers graag als terrorist, wetend dat ik online ook veel mag lezen (en zelfs gezien heb) dat ook ambtenaren in functie selfies hebben genomen en ook ambtenaren buiten functie mee hebben gestormd. Het is wat, hé. Qua politieke voorkeuren, ideologieën en zelfs geloof blijf ik geheel te buiten, dit interesseert mij niks. Maar, ik ben er wel voor het juiste te laten zien én er is veel gebeurt in die vier uur daar.

Zoals sommige mensen wel weten die mij een beetje kennen hier; ik ben onwijs Amerika fan. Wellicht niet altijd om keuzes die er gemaakt worden maar, zeker als land staat het hoog op MIJN lijst om eens bezocht te worden. Ik heb deze bestorming dan ook erg lang en goed gevolgd, en was best onder de indruk wat één man op een groep mensen kan aanrichten. Uiteraard zijn Amerikanen al gauw vrij gelovig, en zo zit dat hele land in elkaar maar wat hier gebeurde is eigenlijk ook vrij Amerikaans, zo scanderen ze graag het woord ‘1776’ wat voor hun revolutie stond als vrij land en meende sommige dat dit niet meer het geval was als er een nieuwe president kwam. Het is daar echt een heel ding, en ik snapte sommige wel; de bestorming alleen niet. De extreemrechtse groeperingen zijn immers erg gevaarlijk, en ik vond het mooi in beeld gebracht dat we niet alleen de angst van agenten zagen maar, ook de trots in de ogen van de betogers die dachten daadwerkelijk hun land te redden op deze manier.

Toch liet deze documentaire wel aardig wat beelden zien die ik nog niet had gezien, althans ik heb veel voorbij zien komen maar sommige beelden zijn ook via andere manieren geschoten. Toch wel erg indrukwekkend, zeker als je het einde ziet waar een agent de menigte in getrokken wordt en hij schreeuwt voor zijn leven zijn momenten die mij kunnen raken, zeker aangezien ik een toekomst wil opbouwen als agent en ook in dat vakgebied bezig ben, komt toch aardig dichterbij zo.

Interessant zeker, zeker als je interesse hebt en in het land en er dieper wil induiken wat er exact is gebeurd die dag. Het wekt ook nog een paar vraagjes op maar het is natuurlijk erg indrukwekkend dat zoiets is gebeurd en dat in een land als Amerika. Ja, zeker informatief en mooi verteld, ik heb eigenlijk constant wel op het puntje van mijn stoel gezeten en ook met open mond hoe eigenlijk het politiekorps is overvallen door de grote van de menigte, en dat helaas ook heeft moeten bekopen met één dode en zelfs suïcidale acties van een paar agenten.

Ja, mooi verwoord, en je kon tijdens de interviews nog de drive horen van sommige aanhangers (bijvoorbeeld die filmmaker) maar, die leefde ook ontzettend diep in zijn eigen wereld met zijn eigen ideologie, je kon zien dat hij er nog steeds massief in gelooft en er ook een eigen wereld om heen heeft gevormd. Wellicht schizofrenie? Ik durf dat niet zomaar over iemand uit te roepen maar, het had er wel veel weg van. Gaat die wiet staan roken in het Capitool, dat was, hilarisch en triest tegelijkertijd.

Toch wel heftig hoe al die opnames van dichtbij je zo mee kunnen voeren in de chaos en angst. Het beeld van een zooitje ongeregeld - van hardcore fascisten tot aan complotwappies - dat opgejut is door kwaadwillende populisten moet natuurlijk alle alarmbellen laten afgaan voor andere landen met vergelijkbare bewegingen. Niet in het minst de demonstraties van onze eigen yogagekkies-Forumfascistenalliantie.

Ik heb natuurlijk beelden gezien van deze gebeurtenis, maar die lieten eigenlijk nooit de écht volle omvang en schaal zien. Daardoor was het veel erger dan ik dacht dat het was. Vooral die stukken in de tunnel van de mob tegen de politie die de stroom mensen moet tegenhouden is shocking en doet je denken aan een soort Middeleeuwse opstand.

Erg indringend om geschiedenis zo recht voor je ogen in realtime te zien afspelen.

Ik zie het al een tijdje somber in voor de Verenigde Staten en ik kijk met grote vrezen uit naar komende november.

4*

Veel beelden had ik al gezien op social media, maar deze docu geeft een beter en vollediger overzicht van de omvang en gebeurtenissen dan ooit tevoren. De gevolgen voor politieagenten, medewerkers en congresleden worden goed inzichtelijk in interviews met de betrokkenen.

Het is ook heel apart om te zien hoe die mob mentality zich voor je ogen voltrekt; sommige mensen roepen op tot kalmte, anderen jutten juist op en hoewel vooral groepen opgefokte harde-kerners (Proud Boys in tactical gear) de stemming bepalen, zijn er heel veel die redelijk passief (als toeschouwer) mee sjokken met hun telefoon in de hand. Niet iedereen was gewelddadig, en de agent die naar buiten werd gesleurd werd zelfs de gelegenheid gegeven om terug naar binnen te gaan (thanks but no thanks)...

Desalniettemin, het is een zwarte bladzijde in de (recente) Amerikaanse geschiedenis en ronduit belachelijk dat er nog steeds Republikeinen zijn die de ernst van deze opstand ontkennen.

Donald Trump is vanwege zijn opruiing en (gebrek aan) daden op dat moment niets minder dan een verrader en het is daarom een gotspe dat hij opnieuw presidentskandidaat kon worden voor de verkiezingen van 2024...Wat een rare tijd leven we toch in.

Maarja, de VS was toen een shitshow en is dat helaas nog steeds. Ik zie het ook somber in en hoop dat er de komende verkiezingen (opnieuw maar nu voorgoed) wordt afgerekend met Trump en al zijn enablers (in zowel de VS als hier in Europa).