menu

If Beale Street Could Talk (2018)

mijn stem
3,42 (38)
38 stemmen

Verenigde Staten
Drama / Romantiek
117 minuten

geregisseerd door Barry Jenkins
met KiKi Layne, Stephan James en Diego Luna

De jaren 70. De film focust zich op het leven van enkele arme Afro-Amerikanen in Harlem en met name op de negentienjarige zwangere Tish. Zij moet snellen tegen de klok om de onschuld van haar geliefde, Fonny, te bewijzen. Deze zit, in afwachting van de rechtszaak, ten onrechte in de cel en wordt beschuldigd van verkrachting.

  • Vanaf donderdag 14 februari in de bioscoop

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=jsDaimt7JzM

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van kappeuter
kappeuter (crew)
Vanaf 14 februari 2019 in de bioscoop (eOne)

avatar van fun in acapulco
De informatie hierboven stelt dat de Afro-Amerikanen uit Harlem komen, maar Beale Street ligt in Memphis. Speelt het zich af in Memphis met mensen uit New York?

avatar van Ebenezer Scrooge
Naar de gelijknamige roman van James Baldwin.

avatar van John Milton
Zeer benieuwd naar deze film.


avatar van brawljeff
3,5
Te zien als een van de vijf films tijdens het Pathé PAC filmfestival op 19 en 20 januari.

4,0
Film Fest Gent on Tour vandaag.

avatar van Zwolle84
5,0
'If you trusted love so far, don't panic now'

Niet in één keer een tien geven, maar rustig de herziening afwachten. Niet in een bevlieging in je top 10 rommelen. Prima regels, maar ze gaan overboord wanneer een film me zó overdondert als If Beale Street Could Talk doet. Twee uur lang rolde ik met vochtige ogen door de meest uiteenlopende emoties.

Moonlight was wat dat betreft al een klein voorproefje. Ook die film heeft van die prachtige beelden en bij vlagen een poëtische flow. Alleen valt het in het niet bij de derde film van Barry Jenkins. Vanaf die schitterende openingsscène weet je al dat dit iets héél bijzonders is en waait er een Malick-achtige kalmte over je die de wereld om je heen twee uur lang uitschakelt.

If Beale Street Could Talk is op zoveel vlakken overweldigend dat ik aan de ene kant niet goed weet waar te beginnen en tegelijkertijd het gevoel heb dat elk woord zinloos is, want zoveel schoonheid is niet in woorden te vatten. Schitterende closeups, ogen die duizend woorden spreken, subliem acteerwerk, een verhaal dat je murw beukt, een soundtrack die elke keer het kippenvel op je armen tovert en ga zo maar door: niets van dat alles klinkt nieuw of uniek. Maar dat is de film wél.

Om toch maar een poging te wagen: Beale Street speelt continu op allerlei manieren met een brede range aan emoties. Het verhaal zelf draait om een donkere jongen die onschuldig in de gevangenis raakt en daardoor zijn zwangere vriendin niet kan bijstaan. In plaats van daarbij constant agressief met de beschuldigende vinger te wijzen, laat Jenkins je zelf een mening vormen. En daar is geen ontkomen aan, want Stephan James en met name de werkelijk fantastische KiKi Layne laten je zo dichtbij komen dat het pijn doet.

Via verschillende vloeiende tijdsprongetjes leer je de karakters al kennen voordat ze amper een woord hebben gesproken. De eerste keer dat je in Tish' ogen kijkt, wil je haar bijstaan. Voelt ze als een vriendin. Haar verhaal is op zichzelf niet eens zo bijzonder, maar dat geeft het ook juist weer een extra punch; dit kon jou ook overkomen als je met een andere huidskleur was geboren. Het recht op een eerlijk leven is niet voor iedereen een vanzelfsprekendheid.

Zowel de grote als de kleine, de positieve als de negatieve emoties: Jenkins maakt alles zo ontzettend menselijk. Hij weet alles perfect te vangen, waardoor Beale Street me letterlijk geen seconde heeft losgelaten. Zaken die me normaal weinig zouden doen, deden hier m'n ogen vollopen. Dat gaat tot de meest eenvoudige settings aan toe, zoals Trish' familie die met enkele rake woorden laat weten dat ze er niet alleen voor staat. Of de overwinningsschreeuwen van Trish en Fonny wanneer ze eindelijk een bouwval toegewezen krijgen nadat ze oneindig vaak zijn afgewezen om hun huidskleur. De oneindig mooie cinematografie zet die emoties nog meer kracht bij.

Zo hamert Beale Street tot aan het keiharde einde constant op je emoties in. Het is zo'n film waarbij je zou willen dat je de buitenwereld nog even op mute zou kunnen laten staan wanneer de credits in beeld verschijnen, omdat je domweg bij moet komen.

En dat bijkomen is nog steeds gaande. Wát een film.

avatar van Psygothic
3,0
In grote lijnen ben ik het met je eens, Zwolle84.

Prachtige soundtrack, zeer fraaie cinematografie en geweldig acteerwerk. Een interessant verhaal, ondanks het feit dat dit al meerdere keren is verteld in andere films en enkele clichés bevat voornamelijk de foute politieagent .

Alleen waar jij Kiki Layne zo geweldig vond, vond ik haar juist de zwakste schakel van de film. Haar timide, zachte en monotone stem (vooral ook in de voice-over) en vrij vlakke persoonlijkheid, zorgden er bij mij juist voor dat de film van een 3,5 naar 3 sterren oversloeg. Ik kreeg het gevoel dat Michael Jackson een wederopstanding had gekregen.
Stephan James is een revelatie: wat kan die man acteren! Daar gaan we nog veel meer van zien.

avatar van blonde redhead
1,5
Ik heb het niet helemaal eens met bovenstaande kritieken. Want je kan 37 keer een rondje met de camera om een houten beeld filmen interessante cinematografie noemen, maar het blijft natuurlijk verschrikkelijk om naar te kijken. Verder was het verhaal totaal niet samenhangend. Ook de liefdesscènes waren zo onrealistisch en te klef voor woorden. Dat laatste lag ook aan bar slechte rol van Kiki Layn. Met afstand de slechtste film van het Pac festival.

De grote verschillen in beleving bij deze film maken mij in ieder geval razend benieuwd...

avatar van rep_robert
2,5
Erg tegenvallend, saai, pretentieus en bij vlagen bevat de film ook veel overbodige momenten en personages. Er zit weinig fut in de film en de flashbackstructuur helpt de film ook niet echt, waardoor het verhaal (voor zover het er is) amper vooruit. Iets minder zweverig geneuzel en gezwaai om de lelijke houten sculpturen heen en meer focus op het interessante thema en de nasleep van de situatie had de film stukken beter gemaakt. Het leven in de ghetto was niet poëtisch, dus wat probeert de regisseur me nou wijs te maken?

2,5*

avatar van Timotei
3,5
Een film voor de liefhebber, mooie shots, trage opbouw en af en toe genieten van de acteerprestaties.

Gast
geplaatst: vandaag om 18:29 uur

geplaatst: vandaag om 18:29 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.