menu

If Beale Street Could Talk (2018)

mijn stem
3,29 (197)
197 stemmen

Verenigde Staten
Drama / Romantiek
117 minuten

geregisseerd door Barry Jenkins
met KiKi Layne, Stephan James en Regina King

De jaren 70. De film focust zich op het leven van enkele arme Afro-Amerikanen in Harlem en met name op de negentienjarige zwangere Tish. Zij moet snellen tegen de klok om de onschuld van haar geliefde, Fonny, te bewijzen. Deze zit, in afwachting van de rechtszaak, ten onrechte in de cel en wordt beschuldigd van verkrachting.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=jsDaimt7JzM

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
3,5
geplaatst:
Voorafgaand aan de film was ik door de eerdere recensies gewaarschuwd over "de boze witte man" protest in deze "If Beale Street could Talk". Maar dit viel mij eerlijk gezegd wel mee op een enkele scene na met die politie agent. Was zelfs nog geloofwaardig ook en zeker in die tijdsgeest geen incident.
Verder een goed onderhoudend en prima geacteerde roman/drama.
Het familie bezoek aan het begin met de schoonouders van Tish vond ik persoonlijk al een hoogtepunt in de film. Het was zo pijnlijk dat ik er onbedoeld van moest glimlachen voor een moment.
Daarna valt er niet zo veel meer te lachen en is de film tragisch afwisselend met soms feel good momenten. Op sommige momenten is "If Beale Street could Talk"ook best langzaam, toch wordt het nooit vervelend en blijft de film je boeien. Het beetje zure einde past wel in het geheel.
3.5*/4*

3,5
geplaatst:
Ik Doe Moeilijk schreef:
(quote)
Nare comment, helemaal als je in het Duits begint te praten, bah echt heel ongepast. Als je enig historisch besef had gehad, dan had je jezelf niet op deze manier belachelijk gemaakt.

Behalve dat Richardus opmerking naar mijn mening met een knipoog bedoelt is en wel een punt heeft is jouw reactie wel erg zuur hoor, glaasje bier dit weekend ipv azijn misschien?

avatar van Thomas83
3,0
geplaatst:
Zulke uiteenlopende meningen gehoord dat ik geen idee had wat te verwachten. Er was ook maar weinig hype bij mij, ondanks mijn enthousiasme over Moonlight. Aan dat niveau blijkt deze nieuwe film van Jenkins ook niet te kunnen tippen. Om het maar even bot te zeggen, de film is vaak gewoon saai. Bijna iedere scène kruipt. Jenkins gaat vol voor gevoel, en weet de spijker op zijn kop te slaan wat betreft de relatie tussen Tish en Fonny, maar soms gaat hij wat al te veel op in zijn eigen gevoeligheid.

Het verhaal kent merkbaar zijn oorsprong in een boek. Dat merk je vooral aan de vertelstructuur en de soms wat theatrale dialogen. Soms botst dat een beetje met meer directe en realistische momenten van de film. Vond de moeder van Fonny dicht tegen een typetje aanzitten, maar het valt in het niet bij die rol van de racistische agent.

De lome en melancholische stijl van de film biedt Jenkins wel weer veel ruimte voor een hoop visuele pracht. Heel artistiek ook weer. En de score is ook echt heel behoorlijk. Aan sfeer geen gebrek. De acteurs zijn ook allemaal prima. Vond Tish een wat flets personage, maar dat ligt niet aan Layne denk ik. Ze moet een naïef personage spelen. King is goed, maar ik vind haar niet beter dan Stone en Weisz in The Favourite. 3.0*.

avatar van Walter S.
3,5
fun in acapulco schreef:
De informatie hierboven stelt dat de Afro-Amerikanen uit Harlem komen, maar Beale Street ligt in Memphis. Speelt het zich af in Memphis met mensen uit New York?


In a way We're all from Beale Street. Aldus de inleidende tekst, ik geloof uit het boek van James Baldwin.

Ik vond het een mooie film, okay, er wordt wel aardig uitgebreid de tijd genomen en het had zo een half uur korter gekund maar daar heb ik mij niet aan gestoord.

3,5
De moeite waard, de betere filmhuisproductie. Kwalitatief wel iets minder dan Moonlight die op emotioneel beter werkte. Beale Street heeft als nadeel dat de centrale relatie tussen Layne en James niet helemaal overtuigd, met name de talrijke zwijmelachtige blikken tussen de twee als opgroeiende tieners werkte bij mij meer op de lachspieren dan dat ik er door geraakt werd. Vooral Layne legt het er te dik bovenop en kon me maar niet voor zich winnen. Staat tegenover dat Jenkins het niveau van louter mooifilmerij toch weer overstijgt door een aantal relativerende, levensechte scènes die wel een voltreffer zijn(die met Dave Franco was mijn favoriet). Je zou hem haast vergeven dat het einde nogal onafgerond en onbevredigend oogt. Mooie bijrol voor Regina King, de oscar voor beste vrouwelijke bijrol is wel wat overdreven, er waren dit jaar kandidaten die er meer recht op hadden. Zal me wel benieuwen in welke richting de duidelijk getalenteerde regisseur zich verder gaat ontwikkelen, hoop dat hij bij zijn volgende project uit het hoekje van de Afro- Amerikaan en zijn relationele problemen met de boze wereld om hem heen komt. De man heeft potentieel voor nog iets beters, wordt nu tijd dat hij daar naar op zoek gaat.

avatar van IH88
4,0
geplaatst:
“I hope that nobody has ever had to look at anybody they love through glass.”

Lyrische en poëtische film van Barry Jenkins. De man kan films maken, zoveel is wel duidelijk na het zien van het schitterende If Beale Street Could Talk. Door de stijl- en regiekeuzes van Jenkins kan de film soms wat afstandelijk aanvoelen, maar toch heeft de film ook een groot hart.

De regie, het camerawerk (de manier waarop Jenkins de camera richt op de gezichten van de acteurs is fenomenaal), het kleurengebruik, de cinematografie, het acteerwerk etc. Wat een klasse. Layne en James zijn niet de beste acteurs, maar de manier waarop ze in beeld worden gebracht zorgt ervoor dat je iedere emotie voelt. De acteurs in de bijrollen zijn wel geweldig. Regina King en Brain Tyree Henry hebben beide een scene waar ik met kippenvel naar zat te kijken. Het einde had misschien wat beter gekund, maar het laat zien dat sommige liefdesverhalen de grootste obstakels kunnen overwinnen. Een mooie boodschap.

avatar van JJ_D
3,5
geplaatst:
Beale Street is a street in New Orleans, where my father, where Louis Armstrong and the jazz were born.

Every black person born in America was born on Beale Street, born in the back neighborhood of some American city, whether in Jackson, Mississippi, or in Harlem, New York. Beale Street is our legacy. This novel deals with the impossibility and the possibility, the absolute necessity, to give expression to this legacy.

Beale Street is a loud street. It is left to the reader to discern a meaning in the beating of the drums.

Luid? Tegenover een tumultueus onrecht zo structureel en institutioneel, een misdaad zo groot als bandeloos racisme, plaatst Barry Jenkins in Baldwins kielzog een mierzoet soort romantiek. Een onechte afbeelding van absolute verliefdheid, bij wijze van contrast voor al even onechte rassenhaat die – helaas! – voor echt doorgaat. Waarom? Welnu, zonder dat geïdealiseerd laagje vernis wordt ‘If Beale Street Could Talk’ een onverdraaglijke film, en wordt het einde er een dat een mens niet verteerd krijgt. En hoe ver sta je dan, als maker?

In zijn huidige gedaante maakt Jenkins de realiteit met andere woorden behapbaar door haar uitdrukkelijk niet als realiteit te presenteren, maar haar integendeel te polijsten, in zowel cinematografie als in verhalende stijl. Het is een daad van genade, een noodzakelijke geste die maakt dat het verhaal verteld kan worden. Alleen in een wereld van geloof in goedheid en van hoop kan een mens zich bovendien tegen het kwaad wapenen, en er zich niet door laten overweldigen of meeslepen. Say grace in de kerkers van de beschaving – huiveringwekkend mooi toch, die finale?

Luid, dus? Ja! Luid! Luid weergalmt immers een zwarte ziel doorheen deze film! In het narratief, in de taal, in de stijl, in de vreugde ondanks alle ellende: het doet een mens inzien hoe (on)gekleurd – pun intended, folks! – onze kijk op cinema is, bezien door een wit-witter-witst referentiekader dat absoluut geen recht doet aan de veelvormigheid van gemeenschappen en identiteiten waarmee we het moeten zien klaar te spelen op deze bol. Om maar te zeggen: hartroerend, om als toeschouwer net als in ‘BlacKkKlansman’ te voelen dat zelfs Hollywood tegenwoordig ruimte laat voor alternatieve vormen van verhaal, van vertellen, van verschijnen. More to come? Pretty please.

avatar van kos
3,5
kos
geplaatst:
Mooie en vooral stijlvolle film. Er gaan nog mooie dingen van Barry Jenkins komen in de toekomst vermoed ik.

avatar van scorsese
3,5
geplaatst:
Goeie film over een jonge vrouw wiens vader van haar ongeboren kind onschuldig in de gevangenis zit. Een liefdesdrama met een aantal ontroerende scenes (vooral een sterke scene op het begin als de vrouw verteld dat ze zwanger is). De film heeft een nogal rustig tempo en zakt mede hierdoor soms wat in. Van de casts weet de debuterende KiKi Layne de meeste indruk te maken.

avatar van Zinema
3,5
Zinema (crew)
Rustig ritme.

Als na 8 minuten het obscure bandje Birdlegs & Pauline op de platenspeler wordt gelegd, weet je dat de makers in ieder geval een goed gevoel voor stijl hebben. Als vervolgens de cast wordt uitgebreid met de immer interessante Colman Domingo en het lome tempo gewoon aanhoudt, weet je dat je misschien goed zit. En goed zit je met dit romantische drama dat zich afspeelt binnen een Afro-Amerikaanse gemeenschap in de jaren 70. Racisme gegarandeerd. Maar ook heerlijk zeldzame soulmuziek. Lee Hurst knalt binnen de kortste keren eveneens uit de speakers. Niks geen inkoppertjes dus, zelfs niet qua soundtrack.

Je zou kunnen stellen dat het rustige ritme en het hoge praatgehalte van tijd tot tijd wat gekunsteld aandoen, maar vaak is het spot on. De talentvolle Barry Jenkins levert hier een bijzonder werkje af dat soms zelfs doet denken aan de dromerige Terrence Malick. Met op de achtergrond heerlijke jazz, kiest de filmmaker voor een andere invalshoek dan vele voorgangers. Hier staat geen woede, maar liefde centraal. Zelfs als alles tegenzit blijkt die te overwinnen. Uiteraard is het fenomenale verhaal van James Baldwin, maar de manier waarop alles in beeld wordt gebracht getuigt van veel klasse.

***½

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Gast
geplaatst: vandaag om 14:52 uur

geplaatst: vandaag om 14:52 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.