If Beale Street Could Talk (2018)

Vanaf 14 februari 2019 in de bioscoop (eOne)

De informatie hierboven stelt dat de Afro-Amerikanen uit Harlem komen, maar Beale Street ligt in Memphis. Speelt het zich af in Memphis met mensen uit New York?

Naar de gelijknamige roman van James Baldwin.

Zeer benieuwd naar deze film.

Marion Harris "Beale Street Blues" W.C. Handy (1921) Columbia A3474 RARE VISUALS - YouTube - m.youtube.com

Te zien als een van de vijf films tijdens het Pathé PAC filmfestival op 19 en 20 januari.

Film Fest Gent on Tour vandaag.

'If you trusted love so far, don't panic now'

Niet in één keer een tien geven, maar rustig de herziening afwachten. Niet in een bevlieging in je top 10 rommelen. Prima regels, maar ze gaan overboord wanneer een film me zó overdondert als If Beale Street Could Talk doet. Twee uur lang rolde ik met vochtige ogen door de meest uiteenlopende emoties.

Moonlight was wat dat betreft al een klein voorproefje. Ook die film heeft van die prachtige beelden en bij vlagen een poëtische flow. Alleen valt het in het niet bij de derde film van Barry Jenkins. Vanaf die schitterende openingsscène weet je al dat dit iets héél bijzonders is en waait er een Malick-achtige kalmte over je die de wereld om je heen twee uur lang uitschakelt.

If Beale Street Could Talk is op zoveel vlakken overweldigend dat ik aan de ene kant niet goed weet waar te beginnen en tegelijkertijd het gevoel heb dat elk woord zinloos is, want zoveel schoonheid is niet in woorden te vatten. Schitterende closeups, ogen die duizend woorden spreken, subliem acteerwerk, een verhaal dat je murw beukt, een soundtrack die elke keer het kippenvel op je armen tovert en ga zo maar door: niets van dat alles klinkt nieuw of uniek. Maar dat is de film wél.

Om toch maar een poging te wagen: Beale Street speelt continu op allerlei manieren met een brede range aan emoties. Het verhaal zelf draait om een donkere jongen die onschuldig in de gevangenis raakt en daardoor zijn zwangere vriendin niet kan bijstaan. In plaats van daarbij constant agressief met de beschuldigende vinger te wijzen, laat Jenkins je zelf een mening vormen. En daar is geen ontkomen aan, want Stephan James en met name de werkelijk fantastische KiKi Layne laten je zo dichtbij komen dat het pijn doet.

Via verschillende vloeiende tijdsprongetjes leer je de karakters al kennen voordat ze amper een woord hebben gesproken. De eerste keer dat je in Tish' ogen kijkt, wil je haar bijstaan. Voelt ze als een vriendin. Haar verhaal is op zichzelf niet eens zo bijzonder, maar dat geeft het ook juist weer een extra punch; dit kon jou ook overkomen als je met een andere huidskleur was geboren. Het recht op een eerlijk leven is niet voor iedereen een vanzelfsprekendheid.

Zowel de grote als de kleine, de positieve als de negatieve emoties: Jenkins maakt alles zo ontzettend menselijk. Hij weet alles perfect te vangen, waardoor Beale Street me letterlijk geen seconde heeft losgelaten. Zaken die me normaal weinig zouden doen, deden hier m'n ogen vollopen. Dat gaat tot de meest eenvoudige settings aan toe, zoals Trish' familie die met enkele rake woorden laat weten dat ze er niet alleen voor staat. Of de overwinningsschreeuwen van Trish en Fonny wanneer ze eindelijk een bouwval toegewezen krijgen nadat ze oneindig vaak zijn afgewezen om hun huidskleur. De oneindig mooie cinematografie zet die emoties nog meer kracht bij.

Zo hamert Beale Street tot aan het keiharde einde constant op je emoties in. Het is zo'n film waarbij je zou willen dat je de buitenwereld nog even op mute zou kunnen laten staan wanneer de credits in beeld verschijnen, omdat je domweg bij moet komen.

En dat bijkomen is nog steeds gaande. Wát een film.

In grote lijnen ben ik het met je eens, Zwolle84.

Prachtige soundtrack, zeer fraaie cinematografie en geweldig acteerwerk. Een interessant verhaal, ondanks het feit dat dit al meerdere keren is verteld in andere films en enkele clichés bevat voornamelijk de foute politieagent .

Alleen waar jij Kiki Layne zo geweldig vond, vond ik haar juist de zwakste schakel van de film. Haar timide, zachte en monotone stem (vooral ook in de voice-over) en vrij vlakke persoonlijkheid, zorgden er bij mij juist voor dat de film van een 3,5 naar 3 sterren oversloeg. Ik kreeg het gevoel dat Michael Jackson een wederopstanding had gekregen.
Stephan James is een revelatie: wat kan die man acteren! Daar gaan we nog veel meer van zien.

Ik heb het niet helemaal eens met bovenstaande kritieken. Want je kan 37 keer een rondje met de camera om een houten beeld filmen interessante cinematografie noemen, maar het blijft natuurlijk verschrikkelijk om naar te kijken. Verder was het verhaal totaal niet samenhangend. Ook de liefdesscènes waren zo onrealistisch en te klef voor woorden. Dat laatste lag ook aan bar slechte rol van Kiki Layn. Met afstand de slechtste film van het Pac festival.

De grote verschillen in beleving bij deze film maken mij in ieder geval razend benieuwd...

Erg tegenvallend, saai, pretentieus en bij vlagen bevat de film ook veel overbodige momenten en personages. Er zit weinig fut in de film en de flashbackstructuur helpt de film ook niet echt, waardoor het verhaal (voor zover het er is) amper vooruit. Iets minder zweverig geneuzel en gezwaai om de lelijke houten sculpturen heen en meer focus op het interessante thema en de nasleep van de situatie had de film stukken beter gemaakt. Het leven in de ghetto was niet poëtisch, dus wat probeert de regisseur me nou wijs te maken?

2,5*

Een film voor de liefhebber, mooie shots, trage opbouw en af en toe genieten van de acteerprestaties.

De regisseur van Moonlight (2016) is duidelijk gegroeid na zijn vorige film. Ondanks een trage opbouw is het verhaal van de 19-jarige zwangere Tish en haar ten onrechte opgesloten vriendje een rustige maar fijne dramafilm geworden die het zonder de hype rond Moonlight zal moeten doen. De film wordt middels flashbacks verteld, waarbij ook gebruik wordt gemaakt van een voice-over.

Beale Street lijkt me een realistische film voor die tijd, het bevat veel minder clichés dan in zijn vorige film, al is de agent hier wel ontzettend stereotyperend, dat had veel beter gekund. Naast de langzame opbouw ben ik niet zo gek op nadrukkelijk aanwezige soundtracks, wat hier soms ook het geval is. Al is de soundtrack volgens critici een van de sterke punten van de film, ik hou er niet van wanneer emoties op commando van de soundtrack moeten worden opgewekt, dat heeft deze film niet eens nodig maar probeert dat wel te vaak voor mijn smaak.

Wat mij betreft is dit dus een flinke stap voorwaarts van deze regisseur, al zullen velen het daarover niet me me eens aangezien Moonlight (1,5*) destijds zo werd opgehemeld. Richting de 3,5*.

Gezien op het PAC en inderdaad veel mensen in slaap zien vallen tijdens deze film. Natuurlijk een zwaar onderwerp maar wat mij het meest stoort bij dit soort films is toch wel de trage verteltrand. Volgens mij had hier makkelijk een half uur slaapverwekkende shots geknipt kunnen worden, alsmede een paar veel te vet aangezette karakters die je verderop in de film nergens meer tegenkomt.

Verder past het verhaal op de achterkant van een bierfiltje, wat ook niet helpt om een en ander interessant te houden.

Eerder een feel bad movie en dat is geslaagd als het de bedoeling is. Ik ging er sjacherijnig uit weg.

“This country really do not like niggers.” (sic)

Met deze korte zin kenschetst de haast wanhopige Fonny —nog vóór hij onschuldig in de gevangenis belandt— de kern van deze film. Regisseur Barry Jenkins ontvouwt daarin met fraai camerawerk en ondersteund door een mooie soundtrack het aangrijpende verhaal van een jong stel, dat in een wereld vol onwil en onbegrip het hoofd boven water probeert te houden. Het verhaal, met overtuiging voor het voetlicht gebracht door KiKi Layne, Stephan James en vooral Regina King (de moeder van het meisje), houdt je aan je stoel gekluisterd. Te meer omdat de film talrijke scènes bevat waarbij het toch even slikken is, zoals Zwolle84 in zijn commentaar ook al laat doorschemeren.

Het is te lang geleden dat ik het boek van James Baldwin gelezen heb om nu een vergelijking te kunnen maken met de inhoud van de film. De titel van het boek is mij evenwel altijd bijgebleven, dus ik zal het wel een gedenkwaardig boek gevonden hebben. Die kwalificatie wil ik deze film ook meegeven. Dikke kans dat ik ‘m na herziening alsnog het volle pond geef.

Genomineerd voor drie Oscars. Van mij mag de film die nominaties allemaal verzilveren.

Meteen als de film begint besef je dat deze regisseur eerder de terecht geprezen Moonlight maakte: de beelden zijn mooi en warm, alles wat wordt gezegd is interessant en maakt indruk en er wordt goed geacteerd zodat je in de film wordt gezogen en je je verheugt op opnieuw een boeiende psychologische film over zwarten in de VS. Gezien de thematiek van rassendiscrimatie ademt alles meteen een soort kwaliteitsversie of in ieder geval een arthouse-versie van bv. BlacKkKlansman en The Hate U Give uit.

Maar naarmate de film vorderde verdween geleidelijk mijn enthousiasme. De film vertelt afwisselend het verhaal vóór de Gebeurtenis (die ons laat zien hoe het zo ver is gekomen) en het verhaal na de Gebeurtenis: nu vind ik dat voortdurend heen en weer springen in de tijd prima als het functioneel is maar ik ben niet zeker van de functionaliteit hier. Het lijkt vooral de functie te hebben de film boeiender, want moeilijker te volgen, te maken dan hij is: het verhaal is mooi gefilmd maar is weinig bijzonder en kent weinig ontwikkeling. De dubbele chronologie haalt je ook wat uit de flow van het verhaal en doordat de Gebeurtenis al snel wordt weggegeven wordt de film steeds minder boeiend en steeds meer langdradig. In plaats van naar een climax toe te werken wordt de film zo steeds minder interessant. De mooie beelden en de indrukwekkende boodschap met betrekking tot de schrijnende tragiek van het leven van zwarten in de VS (in de jaren ’70) zijn dan niet meer voldoende om de belofte van het begin waar te maken.

Ik betreur het dat ik steeds meer films zie [of misschien is dat eerder een gevoel dan een gegeven] waarin er te frequent gebruik wordt gemaakt van voice-overs om gevoelswerelden te schetsen. Toon toch, en vertel via beelden...
Neem de scène in 'If Beale Street Could Talk' die laat zien hoe witte mannen in de parfurmerie geur op een andere manier tot zich nemen dan zwarte mannen. Visueel kun je dat krachtig genoeg brengen, maar in de film wordt alles wat KiKi Layne op beeld denkt direct vertaald naar het scenario. Iedere eventuele vorm van ambiguïteit ontbreekt.

Verder heb ik er moeite mee dat Jenkins de nood lijkt te voelen zijn liberale liefdesrelaas te verpakken in een geforceerde family feud annex anti-religieus discours. Het slotgebed van de zoon aan het eind van de film grijpt geforceerd terug op het begin; voor mij insinueerde de reactie van Fonny dat hij moeite had met de manier waarop zijn zoon klaarblijkelijk was opgevoed in zijn afwezigheid. Het sluit aan bij een algemene representatietendens in deze film: geëmancipeerde vaderfiguren/mannen, conservatieve of bedeesde moederfiguren/vrouwen. De mater familias aan het begin is niet bedeesd maar wel hyper-conservatief. Die ferme dialogen dienen een doel. Dan is er nog de politieke laag, die de fictie in de weg zit [de personages blijven statisch en grotendeels eendimensionaal]. Zéker als er tegen het einde met archiefbeelden gestoeid wordt. Dan werkte de meer eenduidige vorm van I am not your Negro toch echt talloze malen beter.

Nu wil ik de film absoluut niet neerpannen, want ik vond de muziek van Britell prachtig en Jenkins' gevoel voor ritme, mise-e-s en kleurgebruik blijft ook voor mij onbetwist. Maar de lyriek begrijp ik niet zo. Is stereotypering niet langer kwalijk als de algemene toon van de film progressief is?

Goed maar...

Jenkins is een fijne regisseur. Qua beeld maakt hij nog een stap vooruit. Prachtig kleurgebruik en compositie. Dat hij een liefhebber is van Wong Kar Wai is duidelijk te zien. Paar prachtige scenes. Helaas komt de poëtische sfeer die Jenkins wil creëren door het theater achtige van het scenario niet tot vol wasdom. De dialogen komen te gespeeld over en het drama maakt bij bijvoorbeeld de scenes dat ze het baby nieuws verteld weinig indruk. Evenals de magere scene met Dave Franco. Dat soort plotpoints zijn niet nodig in een film als deze. Gelukkig staat daar tegenover veel moois met een fijne soundtrack. Ronddraaiende camera terwijl hij rookt en kijkt naar zijn kunst. Spike Lee achtige shots van een cop voor een muur in slow-mo. Ik mag die jazz stijl heel erg en Jenkins kan een waardig opvolger zijn van Lee. Enige wat ik hoop is dat hij niet te snel een oude ziel wordt en ook nog wat extra punch geeft aan zijn films. Want het loopt net te bedachtzaam af maar ik wil zo graag een krachtige climax.

3.5 sterren.

Ik ken geen film waar oogopslagen zo intens worden vastgelegd!

Och gos alleen een Jood accepteert ze, wat zijn ze allemaal toch zielig! En alle zwarten zitten door blanken onterecht vast; blanken zijn allemaal de duivel! Jawohl!

Naast stigmatiserend en mierzoetsappig, qua regie en acteren wel degelijk en aan te zien, m.n. dankzij Kiki Layne. Maar Moonlight vond ik een stuk beter, qua script/"boodschap" en ook visueel/sfeer.

Dat stuk met Dave Franco als 'tolerante' Jood, gracieus opgevoerd middels keppeltje, is zeer vervelend/lachwekkend inderdaad. Getuigt van een erg beperkt historisch besef. Was in BlackKklansMan ook al zo'n ferm struikelblok. Joodse geldschieters zeker?

Ingetogen liefdesdrama dat vooral uitblinkt in sfeerschepping. Tish (Kiki Layne) en Fonny (Stephan James) kennen elkaar al praktisch hun hele leven, dat zich afspeelt in het Harlem (New York) van de jaren '70. Zij hebben elkaar na al die jaren van hechte vriendschap de liefde verklaard en het geluk lijkt hun toe te lachen. Maar dan wordt Fonny opgepakt wegens verdenking van verkrachting.

In If Beale Street Could Talk, een verfilming van het gelijknamige boek van James Baldwin, staat de relatie tussen Tish en Fonny centraal. Barry Jenkins weet die relatie, die onder druk staat door de hechtenis van Fonny, de onzekerheid over zijn lot, maar ook de verdeeldheid tussen de families van Tish en Fonny over hun onderlinge relatie en de komst van een baby, visueel sterk tot leven te wekken. De non verbale communicatie is daarbij vele malen krachtiger dan de verbale. De vele close-ups van de gezichten van Tish en Fonny - verliefd, ontroerd, gekweld, vertwijfeld - spreken boekdelen. Een krachtige acteerprestatie van zowel Kiki Layne als Stephan James. De jazzy soundtrack versterkt de warme sfeer die de film ademt.

Naast de relatie tussen Tish en Fonny gaat het in If Beale Street Could Talk nadrukkelijk ook over racisme. Racisme dat ervoor zorgt dat Fonny (vermoedelijk) onterecht in de gevangenis is beland, maar dat er bijvoorbeeld ook voor zorgt dat zij niet makkelijk een eigen huis kunnen vinden. Hoe hard verschillende familieleden, geholpen door de witte advocaat van Fonny, ook hun best doen om de onschuld van Fonny aan te tonen, het blijkt vechten tegen de bierkaai. En zo eindigt de film in mineur, of misschien toch niet: de liefde tussen Tish en Fonny overwint per slot alle tegenslagen.

Behoorlijke regie, matige film. Matig omdat ik de film vaak niet vond opschieten en er soms te lang werd stil gestaan in oninteressante scènes. Verder vond ik het acteerwerk niet heel speciaal en het meisje zelfs vervelend en bijvoorbeeld die racistische agent is wel heel weinig subtiel en stereotype. En zo is de film op meer punten niet sterk. Inhoudelijk vond ik de film te matig en boeide daardoor lang niet altijd, ook omdat er hele scènes in zaten die overbodig waren en de flash-backstructuur vond ik niet overtuigend.

Maar behoudens dan misschien tempo doet Jenkins wel mooie dingen. Vooral het camerawerk valt op, zowel de fraaie fotografie (zo'n shot met sigarettenrook is prachtig) als subtiele bewegingen, de muziek is erg sterk en de hitte en klamheid voel je soms gewoon, al wil de film nooit echt heel zwoel worden, ondanks de jazzy en soulvolle muziek. 2,0*.

Met hoge verwachtingen naar de bioscoop afgezakt. Niet helemaal ingelost, maar toch de nodige kwaliteiten gezien in deze film. De film is gebaseerd op de roman van activist James Baldwin. Baldwin die ik ook al de revue zag passeren via Remember This House dat aan bod kwam in de documentaire I am not your negro (2016). Drie Oscarnominaties, maar het wordt moeilijk om er eentje van te verzilveren volgende week. Sowieso ook minder bekend dan de vorige film van Barry Jenkins (Moonlight).

Centraal staat de tragische romance tussen Tish en Fonny. Hun prille geluk, liefde, huwelijk en gezin staat op de helling wanneer Fonny (onschuldig) de gevangenis ingaat, veroordeeld voor verkrachting. Gebaseerd op een boek van Baldwin zou je een overduidelijk pamflet verwachten tegen de onrechtvaardige behandeling van zwarte burgers in de Amerikaanse samenleving, maar dat gebeurt niet specifiek. De klemtoon van de film draait rond de romance van het koppel. De film is vrij traag en gezapig. Ook de voice-over vond ik niet steeds geslaagd. Ook met de flashbacks had ik af en toe wat moeite, maar anderzijds hield het de film in zekere mate boeiend.

Wat wel uitstekend was waren de goede acteerprestaties, specifiek van KiKi Layne. De romance was levensecht en naturel. Cinematografisch ook sterk en scherpe mooie close-ups van de (gezichts)emoties. Fijne sfeerschepping waarbij gele, rode en bruine tinten de film kleuren. Warme, sfeervolle maar ook troosteloze weergave van het New Orleans in de jaren 70. Ook de soundtrack met de jazz en soul scherpte de sfeer wat aan. Ook het camerawerk en de regie was uitstekend. Die ene scène met de bevalling zat technisch knap in elkaar. Qua verhaal niet op hetzelfde niveau als het technische luik, maar in zijn algemeenheid een goede film. Tot slot een sterk einde met een statement: een boodschap van hopeloosheid en onmacht, maar ook van liefde en geluk.

Je maakt het groter dan nodig en je mist volgens mij wat intrinsieke inversies magoe wie doet er dán moeilijk

Ik heb zin om American History X te herzien.

Ik doe met je mee!