Intouchables (2011)

Niks voor mij en erg vreemd dat dit op 1 staat als ik de komedie toplijst bekijk.

Aankondigen als komedie ????????

Enkele zeer humoristische momenten en een prachtfilm maar zeker geen komedie.

Nee.

Ben bang dat dit gewoon niet mijn type film is; te zoetsappig.

Acteerprestaties kan ik nog een heel klein beetje waarderen, maar die trekken het totaalplaatje helaas niet naar een hogere waardering.

Over smaak valt niet te twisten, I guess?

Gisteren weer eens bekeken. Blijft een indrukwekkende film. Ook de bonus dvd eens bekeken met de documentaire over de echte hoofdpersonen van de film. Geeft een interessant beeld van hoe de film tot stand gekomen is.

Het is allemaal al 100 keer gedaan natuurlijk, vriendschapfilms tussen 2 mensen die niet bij elkaar passen. Toch heeft het altijd wel wat, en zeker in deze film, de vriendschap tussen de gehandicapte rijke man en zijn arme, criminele (is een aanname, aangezien Driss een hoop wapens in zijn tas heeft) verzorger spant dan wel de kroon. De film wisselt mooi af met humor en drama, karakters worden ook goed gespeeld door Sy en Cluzet. De humor voelt vooral ook luchtig aan, en ik heb ook wel een paar keer moeten lachen. Daarnaast zitten er een paar leuke classic nummers in, en is het mooi gefilmd. Ik kan er weinig slechts over kwijt.

Een leuke feelgood-film met mooi acteerwerk, 4,0!

Ik vond het wel een goede film maar het duurde mij allemaal wat te lang, de film herhaalde zichzelf constant. Maar het moet ook je ding zijn denk ik.

Feel good van de bovenste plank, met een maar al te echte achtergrond, en veel kostelijk humor.

Een interessante beginsituatie wordt gecreëerd met de aan rolstoel gekluisterd Philippe die na een weinig boeiend 'verplicht' sollicitatie gesprek liever de eerlijk en oprechte houding van iemand uit een achterbuurt prefereert, dan een zoveelste goed opgeleide hielenlikker die toch alleen maar zegt wat de cliënt wil horen. Die vent ook, die volschiet als hij vertelt dat zijn motivatie 'de mens' is. Zo nep, zo ingestuurd. Dat Driss a passant wat leven in de brouwerij brengt en zowaar een nieuwe kwaliteit van leven brengt voor Philippe, gevangen in zijn eigen veiligheid en onvermijdelijkheid van het einde, is nog veel belangrijker. Subtiel gebracht contrast van iemand die juist wil leven dan letargies wacht op het einde

Kostelijk is de wisselwerking tussen de twee, iets waar ik verschillende malen van in een deuk lig. Beide stuwen elkaar tot grote hoogten, zowel letterlijk als figuurlijk. En uiteindelijk leert Driss iets rustiger in het leven te staan, en leert Philippe iets over zelfacceptatie en verder gaan in het leven. Ontroerend is toch ook de prikkel de ze elkaar regelmatig geven, een nieuwe impuls, iets nieuws aan jezelf ontdekken en vooral dat je, achterbuurt of niet, rolstoel gekluisterd of niet, zo nu en dan uit je comfort zone moet komen. Een prikkel van iets nieuws, de prikkel van het leven.

Intouchables gaat wat mij betreft over verbroedering, wellicht tussen de meest verschillende personen die je kan bedenken, en niet alleen af te gaan op vooroordelen. Maar ook over dromen, niet stil te staan in het leven, verder te gaan en vooral te groeien. Intouchables is behalve een geweldige film wat dat betreft een beetje ondergewaardeerd met de term 'feel good'. Want de boodschap gaat wat dat betreft nog veel dieper. Uiteraard met geweldige rollen van Cluzet, en de ronduit geweldige Sy. Met een al even mooie soundtrack van Ludovic Einaudi. Kostelijk film, fijne film!

Heerlijke film! Meerdere keren bekeken en ook na de 4e keer blijft het een ontzettend goede en leuke film.

Goed geacteerd en onderhoudend van het begin tot het eind.

Nee, is gewoon een slechte film.

Het lijkt wel alsof de gemiddelde Nederlandse liefhebber een film van Franse bodem gemakkelijker waardeert dan een andere film zoals van Nederland of de VS. Films uit Scandinavië scoren ook regelmatig hoger dan verwacht. Ik vind het een bijzonder verschijnsel. Na herziening van deze film blijf ik haken op een 3,5. Het is absoluut geen slechte film maar geweldig? Neu.

Ik had het niet beter kunnen verwoorden. Iedere herziening wordt deze film beter en toen ik er gisteren toevallig voorbij zapte zat ik al snel weer met tranen in m'n ogen en een brok in m'n keel. Ik verhoog mijn stem dan ook naar 5*

Heerlijke Franse feelgood film, ou excuse: comedy hilaritante. Ik snap wel dat sommige kijkers het allemaal iets te klef vinden, maar bij mij raakt de film een snaar. En het is de muziek van Enaudi die deze snaar heerlijk doet resoneren.

Heerlijke Franse feelgood film, ou... excuse: comedy hilaritante. Ik snap wel dat sommige kijkers het allemaal iets te klef vinden, maar bij mij raakt de film een snaar. En het is de muziek van Enaudi die deze snaar heerlijk doet resoneren.

Prachtige film met ook onverw. wendingen. Laat ook zien dat Frankrijk nog steeds een klassenmaatschappij is, net als Nederland. Ondanks dat het door velen ontkend wordt. Vier sterren, div. keren gezien.

Net alsof Dustin Hofmann in deze film speelde. Wat leek François toch veel op Dustin!

Geweldige mooie, hilarische en op sommige momenten een ontroerende film. Met een hoop humor 5 sterren waard.

Wat een geweldige feel good movie. Ik wordt hier zo blij van. Op sommige momenten zelfs ontroerend. Voor mij zeker 5,5 sterren.

Vreselijke film die voor mij eens te meer bewijst dat je ten allen tijde je eigen smaak moet volgen, en niet die van de meute zotten die dit prul de hemel in prijzen. Klinkt misschien snobistisch, maar ik maak geen verontschuldigingen voor het feit dat ik mijn smaak ontwikkeld heb om meer te verlangen dan dit knakenniveau te bieden heeft. En de onverbloemde vijandigheid van de film tegenover alles wat maar enigszins naar intellectualisme zweemt is ronduit misselijkmakend.

Natuurlijk, de boog hoeft niet altijd gespannen te staan maar Jezus, moet de pees zó slap?

.

Helemaal mee eens, over smaken valt niet te discussiëren. Daar is niks snobistisch aan.

Wanneer je anderen de grond inboort omwille van hun (onderontwikkelde) smaak, dan is dat is inderdaad snobistisch. Erger dan dat, het getuigt van een ernstig gebrek aan respect.

Daarentegen heeft iedereen, naast een eigen smaak, tevens recht op een eigen mening, Boenga. Als je het nodig vind om dit soort flutfilms te verdedigen, of diegenen die deze de hemel in prijzen, ga dan gerust je gang. Ik besteed mijn tijd liever aan iets productievers, en aan films die meer vergen van hun publiek. Maar dat zul je ongetwijfeld ook snobistisch vinden. Jammer dan.

Verder vind ik het ook meer dan een tikkeltje moralistisch om, terwijl ik al zeg dat mijn mening snobistisch over kan komen, toch nog te menen me daar de les over te moeten lezen. Heb je dan werkelijk niets beters te doen?

Zoals ik al zei, ik heb hard genoeg gewerkt om mijn kennis van film te vergroten, en mijn smaak te verfijnen. Als anderen die moeite niet genomen hebben - jammer dan. Ik ga me niet verontschuldigen voor het feit dat ik dat wel gedaan heb, en dat mijn waardering van film dus beduidend verschilt van diegenen die Intouchables kwaliteit toedichten. En wat respect betreft: dat krijg je niet zomaar, dat moet je verdienen.

Tot slot: je naam en avatar zijn, gelet op je bovenstaande bericht, goed gekozen.

Ik herhaal: ik reageer niet op je oordeel voor deze film; ieder zijn/haar smaak, alle respect daarvoor.

Ik reageer wel op je minachting voor wie wél van deze en dit soort film(s) houdt. Respect is immers een van de belangrijkste woorden in het woordenboek.

Ik reageer op het feit dat je mensen schoffeert. Ik vind dat in elk geval een zinvollere en nuttigere bezigheid dan wat jij hier deed: mensen schofferen.

Sommigen genieten van deze film, jij en anderen van andere films. Ik zie hier niks dat jammer is.

Nogmaals, dat is niet mijn boodschap. Als het mogelijk was, mocht je -5* geven; ik heb geen enkel probleem met je oordeel over deze film.

'Goed' is relatief natuurlijk. Toen ik me ooit inschreef op deze site dacht ik dat iedereen verplicht was om de eigen naam en een paspoortfoto in te geven.

Boenga, jij vindt dat ik mensen schoffeer? Om het met John Wayne te zeggen: "Well, excuse me all to hell..." Ik vrees dat je dan nog wat te wachten staat op dit forum, want daar ben ik wel erger tegengekomen. Dus misschien zijn je tenen aan de lange kant. Sowieso heb je de onhebbelijke neiging om te moraliseren. Wat respect betreft: dat heb ik zeker wel, maar niet voor mensen die Intouchables en aanverwante zut bewieroken. Liever zou ik zien dat het geld dat daaraan besteed wordt zijn weg zou vinden naar goede producties, of om te helpen de nood in de wereld te lenigen. Is het trouwens überhaupt bij je opgekomen dat ik met 'die meute zotten' in mijn aanvankelijke bericht misschien wel filmcritici bedoel? En ja, die mag je schofferen, die worden betaald om een dikke huid te hebben.

"de meute zotten die dit prul de hemel in prijzen": wanneer je dit op MM schrijft, ga ik er van uit dat je verwijst naar de mensen die hier positieve reviews schrijven. Vind je dat dan zelf niet schofferen, minachten, belachelijk maken, ...?

Of dat nu productie is van films, van muziek, van spelletjes, van snoepjes, of van wc-papier: ieder produceert wat hij/zij wil; en als daar een publiek voor is: des te beter voor de producent.

We leven hier niet in een maatschappij waar mensen met een goede smaak gaat bepalen wat mag geproduceerd worden , waar mensen van mogen genieten, en waar mensen níet van mogen genieten. Ten eerste omdat we hier niet in een dictatuur leven; ten tweede omdat er over smaken niet te discussiëren valt.

Concreet naar Intouchables: die staat op dit moment met 5367 stemmen op de 16de plaats van de toplijst op deze site. En zo'n film zou dus eigenlijk niet mogen gemaakt worden ??

Ik denk niet dat er beroepen zijn waar ergens in het contract staat dat een werknemer betaald wordt om geschoffeerd te worden. De wereld zou mooier zijn met meer wederzijdse waardering en respect; al zeker wanneer het om niks meer dan een kwestie van smaak gaat.

[quote]Boenga schreef:

"de meute zotten die dit prul de hemel in prijzen": wanneer je dit op MM schrijft, ga ik er van uit dat je verwijst naar de mensen die hier positieve reviews schrijven. Vind je dat dan zelf niet schofferen, minachten, belachelijk maken, ...?

Of dat nu productie is van films, van muziek, van spelletjes, van snoepjes, of van wc-papier: ieder produceert wat hij/zij wil; en als daar een publiek voor is: des te beter voor de producent.

We leven hier niet in een maatschappij waar mensen met een goede smaak gaat bepalen wat mag geproduceerd worden , waar mensen van mogen genieten, en waar mensen níet van mogen genieten. Ten eerste omdat we hier niet in een dictatuur leven; ten tweede omdat er over smaken niet te discussiëren valt.

Concreet naar Intouchables: die staat op dit moment met 5367 stemmen op de 16de plaats van de toplijst op deze site. En zo'n film zou dus eigenlijk niet mogen gemaakt worden ??

Ik denk niet dat er beroepen zijn waar ergens in het contract staat dat een werknemer betaald wordt om geschoffeerd te worden. De wereld zou mooier zijn met meer wederzijdse waardering en respect; al zeker wanneer het om niks meer dan een kwestie van smaak gaat.[/quote)

Joh, hou op met zeuren en ga een boom knuffelen.

Stop met minachten, en knuffel élke mens. (En bij uitbreiding àl wat leeft.)

[quote]Point of View schreef:

De zogenaamde intellectueel komt er niet meer uit met argumenten en sluit dan maar af met een sneer. Typisch...

Hoffelijkheid en respect siert de mens en daar geeft Boenga het goede voorbeeld van.

Terug on topic:

Intouchables vind ik een hartverwarmende feel-goodmovie waar ik van genoten heb. De film sleepte veel verdiende Awards en Nominaties in de wacht, hetgeen samen met de hoge score erop wijst dat de meeste mensen de prent erg kunnen waarderen. Het is een mooi en opbeurend verhaal over vriendschap tussen twee tegenpolen.

[quote]Beffrey28 schreef:

Argumenten heb ik in de voorgaande berichten genoeg gegeven. Als dat voortdurend tegen dovemansoren gericht blijkt, houdt het wel een keer op. En verder kan Boenga (of wie dan ook) Intouchables net zo veel prijzen als hij wil: in mijn ogen blijft het een voorspelbare, ondermaatse en mierzoete film die doelbewust appelleert aan de grootste gemene deler (en en passant erg vijandig staat tegenover alles dat maar enigszins naar een bovengemiddelde intelligentie zweemt). Intouchables draagt uit dat blank en zwart, hoog- en laagopgeleid, arm en rijk Frankrijk uiteindelijk elkaar in de armen valt. Terwijl de sociale, politieke en economische werkelijkheid iets heel anders laat zien. Intouchables probeert haar publiek in slaap te sussen door haar een schijnwerkelijkheid voor te houden, en vergroot in dat opzicht de huidige tegenstellingen in Frankrijk juist.

Het meest verwerpelijk vind ik nog wel dat de makers de waarden die de film uitdraagt niet werkelijk voor staan, maar dit pretenderen omdat daar nu eenmaal het meeste mee te verdienen valt. En jullie zijn, getuige je waardering voor de film, niet in staat (of van zins) om daar doorheen te kijken. Want het feit dat een film op MM hoog scoort, zegt iets over de populariteit er van. Het zegt niets over de werkelijke kwaliteiten van die film. Toegegeven, dat is misschien idd een kwestie van persoonlijke smaak of voorkeur. Ik geef nu eenmaal de voorkeur aan films die meer vergen van hun publiek dan hetgeen Intouchables vraagt.

Maar de discussie gaat natuurlijk niet over de film, maar mijn typering van diegenen die Intouchables waarderen. Hoffelijkheid en respect heb ik meer dan genoeg, maar helaas niet voor lieden (critici of anderszins) die zich door Intouchables en soortgelijke films laten inpakken. Het predikaat 'een meute zotten' mag dan misschien scherp gesteld zijn, ik blijf bij mijn standpunt.

Driss [Omar Sy] is een stuurloze, werkloze man die zijn uitkering alleen kan behouden als hij voldoet aan een sollicitatieplicht. Daarom heeft hij een sollicitatiegesprek bij Philippe [François Cluzet], een welgestelde man die verlamd is vanaf zijn nek en intensieve zorg nodig heeft. Driss toont geen enkele sympathie voor Philippe, maar die is juist op zoek naar iemand die hem niet ziet en behandelt als een zieke. En dus besluit hij Driss in te huren, tegen het advies van zijn huidige assistent Magalie [Audrey Fleurot] in. Philippe laat Driss kennis maken met Chopin, Schubert en Berlioz, Driss introduceert Philippe aan Kool & The Gang en Earth, Wind & Fire. De rest laat zich gemakkelijk raden in deze feelgoodfilm die zo gemakkelijk had kunnen ontaarden in suikerzoet sentiment. Maar het innemende spel van Sy en het voorbeeldige samenspel met Cluzet bezorgen je gegarandeerd een flinke glimlach op het gezicht. De echte Philippe en Driss uit dit Capra-esque verhaal zijn kort te zien in de epiloog van deze wereldwijd succesvolle publiekslieveling.